Arcybiskup Carlo Maria Viganò Pierworodny z umarłych I KRÓL ZIEMI Homilia na Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego

 

H/eltdf_dropcaps]ÆC dies quam fecit Dominus . Oto dzień, który Pan uczynił: radujmy się i weselmy (Ps 117 [118],24). Psalmista wita dies dominica przepowiedziany od czasów Starego Testamentu jako dzień przywrócenia porządku boskiego w Chrystusie. 

Proroctwa mesjańskie objawiają nam wypełnienie Tajemnicy Paschalnej. Chwalebny Mesjasz, zwycięzca grzechu i śmierci, jest czczony w Piśmie Świętym jako początek, pierworodny spośród tych, którzy zmartwychwstają, aby mieć pierwszeństwo nad wszystkim (Kol 1,18); świadek wierny, pierworodny spośród umarłych i władca królów ziemi, który nas umiłował i oczyścił nas z naszych grzechów swoją krwią (Ap 1,5). Chrystus jest testis fidelis , świadkiem godnym wiary, ponieważ Jego świadectwo zostało doprowadzone do końca przez Jego wierność, aż do śmierci.

Jako primogenitus mortuorum , On doskonale wypełnia to, co zapowiadało starotestamentowe primogenitura. Ta instytucja ustanawiała pierworodnego syna dziedzicem (Pwt 21,17), posiadaczem praw kapłańskich (Wj 13,2; 22,28–29; 34,19–20) oraz pośrednikiem i uświęcaczem rodziny, którą reprezentował przed Bogiem. Pierworodny nie był jedynie pierwszym w porządku chronologicznym, ale tym, który – będąc ofiarowanym i poświęconym Bogu – czynił całe „żniwo” rodziny lub pole akceptowalnym i błogosławionym. Jeśli pierworodny został prawidłowo ofiarowany lub odkupiony, Bóg błogosławił resztę potomstwa i posiadłości. Ta zasada odnosiła się do wszystkiego, co otwierało się na życie (Wj 13,2): ofiarowanie pierwszej i najlepszej części – pierworodnego lub pierwocin – uświęcało i gwarantowało całość.

Pierworództwo Starego Prawa było zatem zapowiedzią tego, co Nasz Pan Jezus Chrystus doskonale urzeczywistnił. Jest On Pierworodnym nie dlatego, że został stworzony, ale dlatego, że jest samą zasadą Stworzenia w porządku natury i nowego stworzenia w porządku Łaski. Z mocy swojej boskiej natury, Nasz Pan posiada pełnię ojcowskiego dziedzictwa. Jest On jedynym Synem z istoty; wszystko, co Ojciec ma, należy do Niego (J 16,15; 17,10). Przez Swoje chwalebne Zmartwychwstanie odzyskuje On w Swoim człowieczeństwie to powszechne dziedzictwo; dziedzictwo, które ustanawia Naszego Pana Prawdziwym i Jedynym Odkupicielem, mocą Wcielenia, zapewniając, że przez Jego Ofiarę jesteśmy odkupieni z niewoli grzechu i śmierci: A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem; a jeśli synem, to i dziedzicem z łaski Bożej (Ga 4,7).

Możemy zatem zrozumieć, jak ówcześni Żydzi z łatwością pojmowali, do czego odnosił się św. Paweł, mianując Chrystusa jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi (1 Tm 2,5). Pośrednik i Uświęciciel: Zaiste, Tym, który uświęca (Hbr 2,11), jest Chrystus Jezus, który stał się dla nas mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem (1 Kor 1,30). Chrystus jest prawdziwym Arcykapłanem, który wchodząc do niebiańskiego przybytku z własną krwią (Hbr 9,11–12), ostatecznie uświęca lud. Wszystko to dlatego, że jest On właśnie pierworodnym wszelkiego stworzenia (Kol 1,15).

Ta koncepcja jest powiązana z doktryną Mistycznego Ciała: skoro Chrystus jest pierwszym, który zmartwychwstał, jest Głową, od której całe Ciało otrzymuje nowe życie. Jego Zmartwychwstanie jest pierwocinami, które gwarantują zmartwychwstanie wszystkich sprawiedliwych, tak jak pierworodny był gwarantem błogosławieństwa swoich braci. Skoro Chrystus jest Głową nowej rodziny Bożej – Kościoła Świętego – każdy z nas, mocą swojego chrztu, staje się współdziedzicem z Nim przez uczestnictwo w Jego Boskim Synostwie: Jeśli jesteśmy synami, to i dziedzicami – dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro także uczestniczymy w Jego cierpieniach, abyśmy też uczestniczyli w Jego chwale (Rz 8,17). Albowiem tych, których Bóg od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by stali się na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi (Rz 8,29).

To dziedzictwo nie jest jedynie w przyszłości (chwała niebiańska), ale zaczyna się w życiu obecnym; ponieważ jako współdziedzice Chrystusa , otrzymujemy Ducha Świętego już teraz jako zadatek naszego dziedzictwa (Rz 8,23; 2 Kor 1,22; Ef 1,14). Rzeczywiście, jako współdziedzice , jesteśmy już obywatelami niebiańskiego Jeruzalem, z mocy bycia żywymi członkami Kościoła Świętego. I to Kościół, w swojej uświęcającej misji, rozdziela za pomocą sakramentów dary Parakleta jako gwarancję nieodwołalnego przymierza przypieczętowanego przez Boga Krwią Baranka.

Boża Mądrość w wieczności czasu przepowiedziała to: Resurrexi, et adhuc tecum sum (Ps 138 [139], 18) – Zmartwychwstałem i nadal jestem z Tobą. To głos Wiecznego Słowa, które od wieczności czasu posłusznie odpowiada woli Ojca: Wtedy rzekłem: „Oto przychodzę. W zwoju księgi napisano o mnie, że mam pełnić Twoją wolę” (Ps 39 [40], 8). A ta wola jest naszym zbawieniem przez Krzyż.

W ostatnich dniach, podczas odmawiania Brewiarza, wielokrotnie modliliśmy się słowami św. Pawła: Christus factus est pro nobis obediens usque ad mortem, mortem autem crucis (Flp 2, 8). Tajemnica Męki Chrystusa jest najwyższym aktem synowskiego posłuszeństwa, który staje się fundamentem naszego Odkupienia i naszego boskiego dziedzictwa. Chrystus Jezus, będąc Boską naturą, nie uważał swojej równości z Bogiem za skarb, którego należy zazdrośnie strzec, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi; a okazawszy się z postawy człowiekiem, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej (Flp 2, 6–8). Posłuszeństwo Chrystusa stoi w kontraście do nieposłuszeństwa Adama: podczas gdy praojciec rodzaju ludzkiego z powodu pychy odmówił posłuszeństwa Bogu – tracąc w ten sposób boskie dziedzictwo dla siebie i swoich potomków – Chrystus, Nowy Adam, jest posłuszny aż do ostateczności – najbardziej haniebnej śmierci, przeznaczonej dla niewolników – i w ten sposób odzyskuje to nadprzyrodzone dziedzictwo: Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego, którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili (J 1, 12–13).

Tak więc nasz Pan, posłuszny aż do śmierci na krzyżu, otrzymuje od Ojca imię, które przewyższa wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano – w niebie, na ziemi i pod ziemią – i aby wszelki język głosił, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca (Flp 2,9–11). Nasz Pan czyni nas współdziedzicami tej samej chwały.

A jednak bez tego ukrzyżowanego posłuszeństwa nie byłoby ani Zmartwychwstania, ani żadnego boskiego dziedzictwa. Jest to posłuszeństwo, które głuchnie i ślepnie tych, którzy nie akceptują ofiarniczego wymiaru Boskiego Królewskości i Boskiego Kapłaństwa Naszego Pana: Ty, który chcesz zburzyć świątynię i odbudować ją w trzy dni, wybaw samego siebie, schodząc z krzyża! (Mk 15, 29–30). Niech Chrystus, Król Izraela, zstąpi teraz z krzyża, abyśmy widzieli i uwierzyli (Mk 15, 32). Obelgi i drwiny tłumu, arcykapłanów i uczonych w Piśmie ujawniają odrzucenie ofiary, Krzyża, ofiary Pierworodnego , pomimo faktu, że Pismo Święte wyraźnie wskazywało, że Boski Mesjasz będzie cierpiał i ofiarował Siebie w ofierze. Nawet słowa, które szatan skierował do Chrystusa ze szczytu Świątyni, niczym nie różnią się od słów tłumu: „Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół” (Mt 4,6).

Na tronie Krzyża Wcielone Słowo — pierworodny Ojca jako Prawdziwy Bóg i pierworodny ludzi jako Prawdziwy Człowiek — zdobywa duchowe dziedzictwo dla dobra swoich braci, dla dobra nas wszystkich, przywracając nas do roli dziedziców Boga i współdziedziców z Nim.

To dziedzictwo, najdrożsi bracia, nie jest nam zagwarantowane bezwarunkowo. Wymaga od nas gotowości, by stać się z kolei imitatores Christi (1 Kor 11,1), podążając za Pierworodnym drogą Krzyża, abyśmy mogli triumfować razem z Nim: jeśli bowiem cierpimy razem z Nim, to abyśmy też razem z Nim zostali uwielbieni (Rz 8,17). Nie ma bowiem zmartwychwstania bez Golgoty; a kto odrzuca Krzyż i upokorzenie Syna Bożego podczas Jego Pierwszego Przyjścia, nie zasiądzie po Jego prawicy, gdy powróci w chwale podczas Drugiego Przyjścia, aby sądzić całą ludzkość.

W owym dniu – dniu gniewu, w owym dniu; dniu udręki i cierpienia, dniu zniszczenia i zagłady, dniu ciemności i mroku, dniu chmur i mroku (So 1,15) – posłuszeństwo Chrystusa, aż do śmierci na krzyżu (Flp 2,8), stanie się kryterium sądu dla wszystkich. Ci, którzy uczestniczyli w Jego cierpieniach, będą współdziedzicami Jego chwały; ci, którzy odrzucili Krzyż, usłyszą te słowa: „ Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom ” (Mt 25,41). I wtedy prawdziwie zobaczą i zrozumieją, co znaczy odważyć się przeciwstawić Barankowi, Władcy ziemi (Iz 16,1), którego Ojciec wywyższył i uwielbił: Siądź po mojej prawicy, aż uczynię twoich wrogów podnóżkiem twoich stóp (Ps 109,1-2, cytowane w Dz 2,35). Jego wrogowie zostają upokorzeni u stóp Zmartwychwstałego Odkupiciela, zmuszeni do uznania, że ​​to właśnie na Krzyżu Mesjasz objawił się jako princeps regum terrae (Ap 1,5).

W dniu Pięćdziesiątnicy święty Piotr streszcza proroctwa mesjańskie mieszkańcom Judei i głosi wiarę Kościoła: Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem (Dz 2, 36). Chrystus bowiem zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli (1 Kor 15, 20). 

Jeśli pragniemy być dziedzicami Boga i współdziedzicami Chrystusa , musimy mocno przylgnąć do Krzyża, który z narzędzia śmierci i klęski przemienił się w symbol życia i zwycięstwa: spes unica , naszą jedyną nadzieję. Albowiem to Bóg działa w was, sprawiając, że i chcecie, i działacie zgodnie z Jego upodobaniem. Czyńcie wszystko bez szemrania i wahania, abyście się stali bez zarzutu i niewinnymi dziećmi Bożymi bez skazy pośród rodu zepsutego i przewrotnego, w którym jawicie się jak gwiazdy na świecie (Flp 2,13–15). I niech się tak stanie.

 

+ Carlo Maria Viganò, arcybiskup

Viterbo, 5 kwietnia 2016
Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego