Ewangelia (Mt 7, 6-11)
6Nie dajcie tego, co święte psom i nie rzucajcie swych pereł przed świnie,
by ich nie podeptały swoimi nogami i was, obróciwszy się, nie rozszarpały.
Biblia Pierwszego Kościoła
Septuaginta
Tłumaczenie: x. Remigiusz Popowski SDB
Gorliwie miłujemy i szanujemy Ojca Świętego, nawet w sytuacji, kiedy od ponad pół wieku nie ma Go wśród nas. Z wielkim utęsknieniem wyglądamy Jego przyjścia jako Pasterza, Namiestnika Pana.
Prevost nie jest papieżem, bo nikt, kto złamał Pierwsze Przykazanie — uznając bogów żydowskich i islamskich, papieżem być nie może.
Jest przykre i groźne to, że Bractwo tak lekkomyślnie szafuje Tytułem. Bractwo peroruje o konieczności strzeżenia się przed błędami Soboru, a samo zachowuje się dwuznacznie, a czym wprowadza zamieszanie wśród wiernych pragnących uformować szyki obozu prawowierności.
Red. Gazeta Warszawska
+
Ojcze Święty!
Od ponad pięćdziesięciu lat Bractwo św. Piusa X usiłuje przedstawić Stolicy Apostolskiej swój problem sumienia w obliczu błędów, które niszczą wiarę i moralność katolicką. Niestety, wszystkie podjęte rozmowy pozostały bez rezultatu, a wszystkie wyrażone troski nie spotkały się z żadną prawdziwie zadowalającą odpowiedzią.
Od ponad pięćdziesięciu lat jedynym rozwiązaniem, jakie Stolica Apostolska zdaje się rzeczywiście brać pod uwagę, są sankcje kanoniczne. Ku naszemu wielkiemu ubolewaniu, prawo kanoniczne wydaje się być używane nie po to, by umacniać w wierze, lecz by od niej oddalać.
Poprzez niniejszy tekst Bractwo św. Piusa X pragnie z synowską szczerością wyrazić Waszej Świątobliwości oraz całemu Kościołowi powszechnemu w obecnych okolicznościach swoje przywiązanie do wiary katolickiej, niczego nie ukrywając.
Bractwo składa w ręce Waszej Świątobliwości tę prostą deklarację wiary. Sądzimy, że odpowiada ona niezbędnemu minimum, aby móc być w łączności z Kościołem, nazywać się prawdziwie katolikami i, co za tym idzie, być synami Waszej Świątobliwości.
Nie pragniemy niczego innego, jak żyć i być utwierdzani w katolickiej wierze rzymskiej.
Tak więc, mocno zakorzenieni i utwierdzeni w prawdziwej wierze katolickiej, starajcie się być zawsze godnymi sługami Boskiej Ofiary i Kościoła Bożego, który jest Ciałem Chrystusowym. Albowiem, jak mówi Apostoł: „Cokolwiek nie jest z wiary, grzechem jest” 1, schizmatyckie i poza jednością Kościoła2.
Deklaracja wiary katolickiej
W imię Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Mądrości Bożej, Słowa Wcielonego, który chciał tylko jednej religii, który uczynił Stare Przymierze ostatecznie przestarzałym, który założył jeden tylko Kościół, który zwyciężył szatana i świat, który pozostaje z nami aż do końca czasów i powróci sądzić żywych i umarłych.
On, doskonały Obraz Ojca, Syn Boży, który stał się człowiekiem, został ustanowiony jedynym Odkupicielem i Zbawicielem świata przez Wcielenie oraz dobrowolne złożenie Ofiary Krzyża. Jezus Chrystus zadośćuczynił sprawiedliwości Bożej, wylewając Swą Najdroższą Krew, i w tej Krwi ustanowił Nowe i Wieczne Przymierze, znosząc Stare. Jest On przeto jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi i jedyną drogą prowadzącą do Ojca. Tylko ten, kto Go zna, zna Ojca.
Z Bożego postanowienia Najświętsza Maryja Panna została bezpośrednio i ściśle złączona z całym dziełem Odkupienia; przeto zaprzeczanie temu złączeniu — w określeniach przekazanych przez Tradycję — oznacza zniekształcenie samego pojęcia Odkupienia, tak jak chciała go Opatrzność Boża.
Istnieje tylko jedna wiara i jeden Kościół, przez które możemy być zbawieni. Poza rzymskim Kościołem katolickim i bez wyznawania wiary, której on zawsze nauczał, nie ma ani zbawienia, ani odpuszczenia grzechów.
Dlatego każdy człowiek musi być członkiem Kościoła katolickiego, aby zbawić swoją duszę, a istnieje tylko jeden Chrzest jako środek do włączenia w niego. Ta konieczność dotyczy całej ludzkości bez wyjątku i obejmuje w sposób jednakowy chrześcijan, żydów, muzułmanów, pogan i ateistów.
Polecenie otrzymane przez Apostołów, by głosić Ewangelię każdemu człowiekowi i nawracać każdego człowieka na wiarę katolicką, pozostaje ważne aż do końca świata i odpowiada najbardziej bezwzględnej i najpilniejszej konieczności na tym świecie. „Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony”3. Zatem zaniechanie wypełnienia tego polecenia stanowi najcięższą zbrodnię przeciw ludzkości.
Kościół rzymski jest jedynym, który posiada jednocześnie cztery znamiona charakteryzujące Kościół założony przez Jezusa Chrystusa: jedność, świętość, powszechność i apostolskość.
Jego jedność wypływa istotowo z przylgnięcia wszystkich jego członków do jedynej prawdziwej wiary, wiernie zachowanej, nauczanej i przekazywanej przez hierarchię katolicką na przestrzeni wieków.
Zaprzeczenie choćby jednej prawdy wiary niszczy samą wiarę i czyni radykalnie niemożliwą jakąkolwiek łączność z Kościołem katolickim.
Jedyną możliwą drogą do przywrócenia jedności między chrześcijanami różnych wyznań jest nalegające i miłosierne wezwanie skierowane do nie-katolików, by wyznali jedyną prawdziwą wiarę w jedynym prawdziwym Kościele.
W żaden sposób Kościół katolicki nie może być postrzegany ani traktowany na równi z fałszywym kultem lub fałszywym Kościołem.
Biskup Rzymu, Namiestnik Chrystusa, jest jedynym podmiotem posiadającym najwyższą władzę nad całym Kościołem. Tylko on udziela bezpośrednio innym członkom hierarchii katolickiej jurysdykcji nad duszami.
„Duch Święty nie został obiecany następcom Piotra, by pod Jego natchnieniem nauczali nowej nauki, lecz by z Jego asystencją święcie strzegli i wiernie przekazywali Objawienie przekazane przez Apostołów, to jest depozyt wiary”4.
Jednej jedynej wierze odpowiada jeden kult — najwyższy, autentyczny i doskonały wyraz tejże wiary.
Msza Święta jest uobecnieniem w czasie Ofiary Krzyża, złożonej za wielu i odnawianej na ołtarzu. Choć składana w sposób bezkrwawy, Najświętsza Ofiara Mszy jest zasadniczo ofiarą ekspiacyjną i przebłagalną. Żaden inny kult nie oddaje doskonałego uwielbienia. Żaden inny kult, który nie pozostaje z nim związany, nie jest miły Bogu. Żaden inny środek nie jest wystarczający dla uświęcenia dusz.
Dlatego Najświętsza Ofiara Mszy nie może w żaden sposób być sprowadzona do zwykłego wspomnienia, do duchowej uczty, do świętego zgromadzenia celebrowanego przez lud, do celebrowania tajemnicy paschalnej bez ofiary, bez zadośćuczynienia sprawiedliwości Bożej, bez ekspiacji grzechów, bez przebłagania i bez Krzyża.
Pomoc udzielana duszom przez sakramenty Kościoła katolickiego jest wystarczająca w każdych okolicznościach i w każdej epoce, aby wierni mogli żyć w stanie łaski.
Prawo moralne zawarte w Dekalogu i udoskonalone w Kazaniu na Górze jest jedynym, które można praktykować, aby osiągnąć zbawienie dusz. Każdy inny kodeks moralny — na przykład oparty na szacunku dla dzieł stworzenia lub na prawach osoby ludzkiej — jest gruntownie niewystarczający do uświęcenia i zbawienia duszy. W żaden sposób nie może on zastąpić jedynego prawdziwego prawa moralnego.
Za przykładem świętego Jana Chrzciciela prawdziwa miłość bliźniego zobowiązuje nas do upominania grzeszników i nie rezygnowania nigdy ze środków koniecznych do zbawienia ich dusz.
Ten, kto spożywa Ciało Pańskie i pije Jego Krew w stanie grzechu śmiertelnego, spożywa i pije swoje własne potępienie, a żadna władza nie może zmienić tego prawa zawartego w nauczaniu świętego Pawła i w Tradycji.
Grzech nieczysty przeciw naturze jest tak wielkiej ciężkości, że zawsze i w każdych okolicznościach woła o pomstę do Nieba i jest gruntownie nie do pogodzenia z jakąkolwiek formą autentycznej i chrześcijańskiej miłości. Dlatego taki „tryb życia” nie może w żaden sposób być uznany za dar Boży. Para praktykująca tę nieprawość winna być wspomożona w wyzwoleniu się z niej i nie może w żaden sposób — formalnie ani nieformalnie — być błogosławiona przez szafarzy Kościoła.
Podporządkowanie instytucji i narodów jako takich władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa wypływa wprost z Wcielenia i Odkupienia. Stąd laicyzacja instytucji i narodów stanowi domyślnie zaprzeczenie Bóstwa i uniwersalnego panowania Jezusa Chrystusa.
Chrześcijaństwo nie jest zwykłym zjawiskiem historycznym, lecz jedynym porządkiem chcianym przez Boga między ludźmi.
Nie Kościół ma się przystosowywać do świata, lecz świat ma być przemieniony przez Kościół.
W tej wierze i w tych zasadach prosimy, byśmy byli nauczani i utwierdzani przez Tego, który otrzymał charyzmat, aby to czynić. Z pomocą Chrystusa Pana wolimy raczej śmierć niż wyrzec się tej wiary. W tej niezmiennej wierze pragniemy żyć i umrzeć, w oczekiwaniu na chwilę, gdy wiara ta ustąpi miejsca bezpośredniemu oglądaniu niezmiennej Prawdy Wiecznej.
Menzingen, 14 maja 2026 r.,
w święto Wniebowstąpienia Pańskiego
ks. Dawid Pagliarani FSSPX
Przypisy
-
1
Rzym 14, 23.
-
2
Pontyfikał rzymski, Napomnienie przyjmujących święcenia subdiakonatu.
-
3
Mk 16, 16.
-
4
Pastor aeternus, rozdz. 4.
https://news.fsspx.pl/2026/05/deklaracja-wiary-katolickiej/
