W oświadczeniu opublikowanym wyłącznie przez amerykańską dziennikarkę Diane Montagna, biskup Athanasius Schneider argumentuje, że debaty wokół Bractwa Świętego Piusa X nie da się zrozumieć bez odniesienia się do kwestii doktrynalnych i liturgicznych, które pojawiły się po Soborze Watykańskim II. Apeluje o spokojne zbadanie tego, co uważa za prawdziwą istotę problemu.
|
Declaration of Bishop Athanasius Schneider on the SSPX Consecrations June 22, 2026 Source: FSSPX News In a statement published exclusively by American journalist Diane Montagna, Bishop Athanasius Schneider argues that the debate surrounding the Society of Saint Pius X cannot be understood without addressing the doctrinal and liturgical questions raised since the Second Vatican Council. He calls for a calm examination of what he considers to be the true heart of the problem. THE CORE QUESTION REGARDING THE PRIESTLY SOCIETY OF SAINT PIUS X By Bishop Athanasius Schneider The questions and problems relating to the Priestly Society of Saint Pius X (SSPX) have been the subject of a largely fruitless debate for over fifty years and have now culminated in the announced episcopal consecrations, which have not yet been approved by the Holy See. The discussion has been fueled by emotion—often quite literally cum ira et studio —and is frequently conducted by individuals who lack direct familiarity with the relevant documents or personal experience of the SSPX. In many cases, their knowledge is superficial and shaped by preconceived judgments. As a result, the debate often resembles a dialogue of the deaf, in which the same arguments are endlessly repeated without any meaningful progress. Moreover, the debate largely bypasses the central issue raised by the SSPX. This failure stems from a fundamental methodological error and a lack of fact-based justification concerning the objective doctrinal and liturgical ambiguities that lie at the heart of the controversy. At its core, the conflict revolves around the question of truth. 1. Vatican II in the Context of the Other Twenty Ecumenical CouncilsThe first error consists in treating a pastoral council—in this case, the Second Vatican Council—as though it were entirely dogmatic, and presuming that all its statements are to be regarded as definitively proposed and binding upon all Catholics. Those who do so overlook that Paul VI himself stated: “There are those who ask what authority, what theological qualification the Council intended to give to its teachings, knowing that it avoided issuing solemn dogmatic definitions engaging the infallibility of the ecclesiastical Magisterium. The answer is known by whoever remembers the conciliar declaration of March 6, 1964, repeated on November 16, 1964: given the Council’s pastoral character, it avoided pronouncing, in an extraordinary manner, dogmas endowed with the note of infallibility.” (General Audience, January 12, 1966). This applies also to the Council’s two “dogmatic” constitutions, Dei Verbum and Lumen gentium , since the adjective “dogmatic” possesses a broader meaning and is not limited to dogmas understood as teachings endowed with infallibility. Among the other twenty ecumenical councils, one finds numerous pastoral or disciplinary statements and documents that are no longer applicable today (e.g., the decree of the Fourth Lateran Council stating: “If a temporal lord neglects to cleanse his territory of the heretical filth, he shall be bound with the bond of excommunication”) as well as non-definitive doctrinal statements (e.g., on the matter and form of the sacrament of Holy Orders from the Council of Florence) that were later corrected by the Magisterium of the Church. One cannot absolutize every concrete historical form of Church leadership, for doing so would eliminate the necessary distinction between, on the one hand, the unchanging and enduring truths of faith ( Depositum Fidei ) and, on the other, the various modes by which those truths are transmitted (e.g., a pastoral statement, non-definitive doctrinal statement, or ex-cathedra definition), each of which carries a different degree of authority and binding force. Today, however, to be in full communion with the Holy See, one must accept those affirmations and teachings of Vatican II that are pastoral and certainly non-definitive in terms of their magisterial nature. This raises an important question: Why is the unconditional acceptance of the texts of Vatican II presented as a conditio sine qua non for full communion with the Holy See, while no comparable requirement exists with respect to the pastoral, disciplinary, or non-definitive teachings of the preceding twenty Ecumenical Councils? Among the non-definitive teachings of Vatican II there are several—particularly those concerning religious liberty, ecumenism, interreligious dialogue, and collegiality—whose formulations are ambiguous and difficult to reconcile with doctrines taught consistently by the Magisterium from the era of the Church Fathers through the period immediately preceding the Council. There is also the question of the ritual and doctrinal deficiencies of the Novus Ordo Missae . Such concerns can no longer be dismissed out of hand, as evidenced, for example, by the testimony of Archimandrite Boniface Luykx, in his book A Wider View of Vatican II: Memories and Analysis of a Council Consultor (Angelico Press, Brooklyn, NY, 2025). The defects of the Novus Ordo Missae remain a matter of serious discussion and cannot simply be glossed over. Nevertheless, the Holy See is asking the SSPX to accept non only the validity but also the legitimacy and goodness of the liturgical reform in the Novus Ordo Missae . 2. Two modern Excesses in the Life of the Church: Legalism and Papal-centrismThe resolution of the SSPX question is hindered not only by a reluctance to confront, with intellectual honesty, the underlying doctrinal issues and to acknowledge the existence of doctrinal ambiguities requiring correction but also by an unhealthy mentality that has developed within the Church over the past several centuries: namely, the primacy of legalism or juridical positivism, together with an excessive papal-centrism that approaches a quasi-divinization of both the office and the person of the Pope. These modern exaggerations distort and constrain the life of the Church by subordinating the primacy of the purity and clarity of the faith and liturgy to the demands of legalism and papal-centrism—a phenomenon foreign to the Fathers of the Church and to the great tradition. In this exaggerated form of papal-centrism, the Pope and his magisterium, even when not strictly dogmatic or definitive, tend to be treated as possessing an absolute and quasi-divine character. The ecclesial climate has often been shaped, at least implicitly, by assumptions that approximate such attitudes. Most commentators on the current controversy surrounding the SSPX episcopal consecrations remain, often unwittingly, influenced by the excesses of legalism and exaggerated papal-centrism that characterize much of contemporary ecclesial life. The law that episcopal consecrations carried out without papal authorization—or contrary to the Pope’s expressed will—constitute a schismatic act, was foreign to the era of the Church Fathers. Indeed, this law only came into force in the second millennium. Canon 1387 of the 1983 Code of Canon Law, which prohibits the consecration of a bishop without a pontifical mandate, is classified among the “Offenses against the Sacraments,” rather than among the “Offenses against the Faith and Unity of the Church,” where schism is penalized (can. 1364). Were episcopal consecration without a pontifical mandate intrinsically schismatic, it would be located among offenses “against Unity of the Church.” The corresponding canon in the 1917 Code was likewise included among the “Delicts in the Administration and Reception of Orders and other Sacraments” (Title XVI), rather than among the “Delicts against the Faith and Unity of the Church” (Title XI). 3. The Extraordinary State of Crisis, and even Emergency, in the ChurchSince the Second Vatican Council, the Catholic Church has been experiencing a climate of general ambiguity, vagueness, and uncertainty regarding important doctrines such as the uniqueness of Christ the Redeemer, the uniqueness of the Catholic Church, the divinely established monarchical structure of the Church (on the universal and the local level), and the sacrificial character of the Holy Mass. It is unmistakably evident that those who have held administrative power in the Holy See for the past decades, and still hold it today, demand from the SSPX as a conditio sine qua non for full communion with the Holy See the acceptance of the de facto climate of doctrinal and liturgical ambiguity and relativism, which has reached its peak with the current, extremely confusing, synodal process throughout the entire Church. Since the Council, with some of the mentioned ambiguous teachings, a process has been underway to establish, with the authority of the Roman Pontiff, a so-called “Church of Vatican II” or the “Conciliar Church.” This tendency, in our day under the new name of the “Synodal Church,” basically aims to be a relativist religion adapted to the world. Attempts to disguise this new trend toward an ambiguous, relativistic, and worldly form of the Catholic Church through a hermeneutic of continuity are dishonest and unconvincing. 4. The SSPX’s Dilemma of ConscienceThe Holy See is requiring the SSPX to accept ambiguously formulated and non-definitive doctrines as a conditio sine qua non for full communion with the Holy See and for receiving canonical regularization. These include teachings concerning religious freedom, ecumenism, interreligious dialogue (including e.g., the statement of Lumen Gentium 16 that Muslims, together with Catholics, “adore the one and merciful God”), episcopal collegiality (as understood in a manner that diminishes the Church’s divinely instituted monarchical structure), and the liturgical reforms associated with the Novus Ordo Missae . The Holy See is also requiring the SSPX to formally recognize the declarations and teachings of the post-conciliar Popes that belong to the so-called authentic and daily magisterium. These include, for example, certain statements in Amoris Laetitia that seriously undermine and even contradict Divine Revelation; Pope Francis’ formal permission for divorced and remarried people to receive Holy Communion; and the Declaration on blessings for same-sex couples, Fiducia Supplicans . If one examines with intellectual honesty the extraordinary crisis that has afflicted the Church since the Council—together with the ambiguities and the doctrinal, liturgical, and pastoral relativism that have accompanied it—then the existence and activity of the SSPX may be viewed, from a long-term perspective and in the light of the Church’s two-thousand-year history, as a work of divine providence and as a source of assistance to the Church during a crisis of unprecedented magnitude. In reading the recent documents issued by the SSPX Superior General, Father Davide Pagliarani, particularly the Declaration of Catholic Faith and his Message to the Society and its faithful (attached below), one cannot fail to note a thoroughly Catholic spirit, imbued with a true faith in papal primacy and a filial devotion toward the person of the Supreme Pontiff. The problem facing the SSPX is not difficult to understand. The Holy See requires that the SSPX accept, without substantial objection, certain objectively ambiguous and non-definite teachings of the Second Vatican Council, ambiguous statements of the post-conciliar papal magisterium, and objective doctrinal and ritual flaws in the Novus Ordo . Yet God has never demanded the acceptance of doctrines that are unclear or ambiguously formulated, and throughout her history the Church has always acted accordingly. The SSPX considers it one of its essential reasons for existence to call, with parrhesia , for a return to the absolute clarity and purity of doctrine that the Church has always sought to preserve throughout the centuries. In the past, the Roman Pontiffs endured persecution, martyrdom, and even schisms rather than tolerate the slightest ambiguity in the expression of the faith. Among the most notable examples are the rejection of the ambiguous term homoiousios ; the rejection of the Henotikon , which, although not formally heretical, nevertheless undermined the clarity of Christological doctrine and facilitated the spread of Monophysitism; and the rejection of the ambiguous Christological formulations of Pope Honorius I (+638). Several Popes condemned Honorius I posthumously, not for heresy, but for doctrinal ambiguity and for having aided the spread of heresy. Unity is not, in itself, the ultimate criterion of truth. Church history knows numerous situations in which tensions existed between tradition and the actual exercise of ecclesiastical authority. The very fact that certain teachings of the Second Vatican Council, together with the liturgical reform, have given rise—and continue to give rise, both in theory and in practice—to a weakening of doctrinal clarity obliges the Pope, following the example of many of his heroic predecessors, to clarify and, where necessary, amend these teachings. This should be done with such renewed doctrinal precision and clarity that no room remains for ambiguous or erroneous interpretations. In this regard, the following principle, which has long guided the Roman Pontiffs, remains more relevant than ever: “Ambiguity can never be tolerated in a Synod (Council), whose principal glory consists above all in teaching the truth with clarity and excluding all danger of error” (Pius VI, Auctorem fidei ). The tragedy of the present situation is that the Holy See requires the SSPX to accept the existing state of doctrinal and liturgical ambiguity as a conditio sine qua non for full communion and canonical regularization. During the Monothelite controversy, when Pope Honorius I adopted an ambiguous position, the holy Patriarch Sophronius of Jerusalem sent his suffragan, Stephen, Bishop of Dor, to Rome, instructing him to go to the Apostolic See, where the foundations of orthodox doctrine are found, and not to cease praying and petitioning until those in authority examined and condemned the novel error. Bishop Stephen remained in Rome for ten years, persevering in this mission until he witnessed the condemnation of the heresy by Pope Martin I at the Lateran Council of 649. In a certain sense, the SSPX is fulfilling a similar role today, unceasingly urging the Holy See to bring an end to the situation of doctrinal and liturgical ambiguity and uncertainty. The SSPX has repeatedly declared that it has no other intention than to form the souls entrusted to its pastoral care into good Christians and true sons and daughters of the Roman Church. Ultimately, one ought to be grateful to the SSPX for this role, future Popes certainly will be. 5. The Pope’s Pastoral Solution to the SSPX ProblemThe Holy See should give due consideration to the Declaration of the Catholic Faith and the Message to the Faithful issued by the Superior General of the SSPX, and should recognize these documents and acts as sufficient, and satisfying the minimum conditions, for ecclesial communion. An excommunication at the present time would open a new, unnecessary, and avoidable wound in the Mystical Body of Christ. In light of these documents and acts of the SSPX, the Pope, with his paternal heart, could make an exception and permit episcopal consecrations through a truly generous pastoral gesture. By imposing an excommunication upon the consecrating and consecrated bishops, the Supreme Pontiff would be punishing implicitly also the faithful of the SSPX—a portion of his flock—who sincerely love and recognize him, yet who, because of what they perceive to be a genuine dilemma of conscience, see no alternative but to continue to be pastorally assisted by the SSPX, for whose existence the episcopate remains indispensable, particularly for the administration of the sacraments of Holy Orders and Confirmation. Therefore, solely for the good of souls and the good of the Church, the SSPX is asking that the Supreme Pontiff show understanding, under the present circumstances, for its need to have bishops and permit the episcopal consecrations. Regrettably, despite what it regards as an objective dilemma of conscience, the SSPX is, for the most part, characterized as schismatic and proud. With a spirit of magnanimity, the Supreme Pontiff, as a true father, could build a bridge to the SSPX, this portion of his flock, and permit the episcopal consecrations on an exceptional basis in order to foster a climate in which, through greater mutual trust, a solution to the doctrinal questions and the corresponding juridical arrangements may be found patiently and gradually. The synodal Church of our day should be capable of such pastoral breadth and generosity. In light of the many generous ecumenical statements and initiatives of recent decades, it should likewise demonstrate its capacity to address a serious ecclesial problem through dialogue, patience, and understanding inside the Catholic Church. Recently, Cardinal Pietro Parolin, the Vatican Secretary of State, affirmed that, regarding the deviations of the German bishops, the Holy See does not wish divisions to escalate into punitive measures, emphasizing that problems within the Church should, whenever possible, be resolved peacefully. Why should this approach not also be applied to the SSPX, which denies no dogma, recognizes the primacy of the Pope, prays for him, and professes filial devotion to him, while preserving only what the Church believed and celebrated universally until the Council? At the same time, the German Synodal Way has advanced clear doctrinal deviations that promote de facto heresies and even blasphemous positions. Why, then, should reconciliation and patient dialogue be emphasized in one case but not in the other? If, this year, the Pope were to pronounce an excommunication, a new anathema, upon the consecrating and consecrated bishops, it would go down in Church history as an error of excessive pastoral severity. Future generations and future Popes would come to regret it. Why should the Pope do today what future generations may lament tomorrow? Should we not learn from history? Is not the Pope, as the Supreme Pontiff, called above all to be a builder of bridges? Attachments:
Source:
(Source : Diane Montagna’s Substack - FSSPX Actualités) |
Deklaracja Biskupa Athanasiusa Schneidera w sprawie konsekracji Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X 22 czerwca 2026 r Źródło: FSSPX News W oświadczeniu opublikowanym wyłącznie przez amerykańską dziennikarkę Diane Montagna, biskup Athanasius Schneider argumentuje, że debaty wokół Bractwa Świętego Piusa X nie da się zrozumieć bez odniesienia się do kwestii doktrynalnych i liturgicznych, które pojawiły się po Soborze Watykańskim II. Apeluje o spokojne zbadanie tego, co uważa za prawdziwą istotę problemu. GŁÓWNE PYTANIE DOTYCZĄCE BRACTWA KAPŁAŃSKIEGO ŚWIĘTEGO PIUSA X Przez biskupa Atanazego Schneidera Pytania i problemy związane z Bractwem Kapłańskim Świętego Piusa X (SSPX) od ponad pięćdziesięciu lat stanowią przedmiot w dużej mierze bezowocnej debaty, której kulminacją są zapowiedziane konsekracje biskupie, które nie zostały jeszcze zatwierdzone przez Stolicę Apostolską. Dyskusja jest podsycana emocjami – często dosłownie cum ira et studio – i często prowadzona przez osoby, które nie znają bezpośrednio stosownych dokumentów ani nie mają osobistego doświadczenia z Bractwem. W wielu przypadkach ich wiedza jest powierzchowna i ukształtowana przez z góry przyjęte osądy. W rezultacie debata często przypomina dialog głuchych, w którym te same argumenty są bez końca powtarzane bez żadnego znaczącego postępu. Co więcej, debata w dużej mierze pomija centralną kwestię podniesioną przez Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X (SSPX). To niepowodzenie wynika z fundamentalnego błędu metodologicznego i braku uzasadnienia opartego na faktach, dotyczącego obiektywnych niejasności doktrynalnych i liturgicznych, które leżą u podstaw sporu. W swojej istocie konflikt koncentruje się wokół kwestii prawdy. 1. Sobór Watykański II w kontekście pozostałych dwudziestu soborów powszechnychPierwszy błąd polega na traktowaniu soboru duszpasterskiego – w tym przypadku Soboru Watykańskiego II – tak, jakby był on całkowicie dogmatyczny, i zakładaniu, że wszystkie jego orzeczenia należy uważać za ostatecznie przyjęte i wiążące dla wszystkich katolików. Ci, którzy tak postępują, pomijają fakt, że sam Paweł VI stwierdził: „Są tacy, którzy pytają, jaki autorytet, jaką kwalifikację teologiczną Sobór zamierzał nadać swoim naukom, wiedząc, że unikał ogłaszania uroczystych definicji dogmatycznych, angażujących nieomylność Magisterium Kościoła. Odpowiedź jest znana każdemu, kto pamięta deklarację soborową z 6 marca 1964 roku, powtórzoną 16 listopada 1964 roku: biorąc pod uwagę duszpasterski charakter Soboru, unikał on ogłaszania w sposób nadzwyczajny dogmatów obdarzonych cechą nieomylności” (Audiencja generalna, 12 stycznia 1966 r.). Odnosi się to także do dwóch „dogmatycznych” konstytucji Soboru, Dei Verbum i Lumen gentium , gdyż przymiotnik „dogmatyczny” ma szersze znaczenie i nie ogranicza się do dogmatów pojmowanych jako nauki obdarzone nieomylnością. Wśród pozostałych dwudziestu soborów powszechnych można znaleźć liczne oświadczenia i dokumenty duszpasterskie lub dyscyplinarne, które nie mają już zastosowania (np. dekret Soboru Laterańskiego IV stwierdzający: „Jeśli władca świecki zaniedba oczyszczenie swego terytorium z heretyckiej nieczystości, będzie związany węzłem ekskomuniki”), a także nieostateczne oświadczenia doktrynalne (np. na temat materii i formy sakramentu święceń kapłańskich z Soboru Florenckiego), które później zostały skorygowane przez Magisterium Kościoła. Nie można absolutyzować każdej konkretnej historycznej formy przywództwa Kościoła, ponieważ uczynienie tego wyeliminowałoby konieczne rozróżnienie między, z jednej strony, niezmiennymi i trwałymi prawdami wiary ( Depositum Fidei ), a, z drugiej strony, różnymi sposobami, za pomocą których te prawdy są przekazywane (np. oświadczenie duszpasterskie, nieostateczne oświadczenie doktrynalne lub definicja ex cathedra), z których każdy niesie ze sobą inny stopień autorytetu i mocy wiążącej. Jednakże dzisiaj, aby pozostać w pełnej komunii ze Stolicą Apostolską, należy zaakceptować te stwierdzenia i nauki Soboru Watykańskiego II, które mają charakter duszpasterski i z pewnością nie są ostateczne w sensie magisterialnym. Rodzi to ważne pytanie: dlaczego bezwarunkowa akceptacja tekstów Soboru Watykańskiego II jest przedstawiana jako conditio sine qua non pełnej komunii ze Stolicą Apostolską, skoro nie istnieje porównywalny wymóg w odniesieniu do duszpasterskich, dyscyplinarnych czy nieostatecznych nauk poprzednich dwudziestu Soborów Powszechnych? Wśród nieostatecznych nauk Soboru Watykańskiego II znajduje się kilka, zwłaszcza dotyczących wolności religijnej, ekumenizmu, dialogu międzyreligijnego i kolegialności, których sformułowania są niejednoznaczne i trudne do pogodzenia z doktrynami nauczanymi konsekwentnie przez Magisterium od czasów Ojców Kościoła do okresu bezpośrednio poprzedzającego Sobór. Istnieje również kwestia rytualnych i doktrynalnych braków Novus Ordo Missae . Takich obaw nie można już odrzucać z góry, o czym świadczy na przykład świadectwo archimandryty Bonifacego Luykxa w jego książce A Wider View of Vatican II: Memories and Analysis of a Council Consultor (Angelico Press, Brooklyn, NY, 2025). Wady Novus Ordo Missae pozostają przedmiotem poważnej dyskusji i nie można ich po prostu przemilczeć. Niemniej jednak Stolica Apostolska prosi Bractwo Kapłańskie Piusa X (FSSPX) o uznanie nie tylko ważności, ale także prawowitości i dobroci reformy liturgicznej w Novus Ordo Missae . 2. Dwie współczesne ekscesy w życiu Kościoła: legalizm i papacentryzmRozwiązanie kwestii Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX) utrudnia nie tylko niechęć do zmierzenia się z intelektualną uczciwością z podstawowymi kwestiami doktrynalnymi i do uznania istnienia niejasności doktrynalnych wymagających korekty, ale także niezdrowa mentalność, która rozwinęła się w Kościele na przestrzeni kilku ostatnich stuleci, a mianowicie prymat legalizmu lub pozytywizmu jurydycznego wraz z nadmiernym papacentryzmem, który zbliża się do quasi-ubóstwienia zarówno urzędu, jak i osoby Papieża. Te współczesne przesady wypaczają i ograniczają życie Kościoła, podporządkowując prymat czystości i jasności wiary i liturgii wymogom legalizmu i papacentryzmu – zjawisku obcemu Ojcom Kościoła i wielkiej tradycji. W tej przesadnej formie papacentryzmu papież i jego magisterium, nawet jeśli nie są ściśle dogmatyczne ani definitywne, bywają traktowane jako posiadające charakter absolutny i quasi-boski. Klimat kościelny często kształtowany był, przynajmniej w sposób dorozumiany, przez założenia zbliżone do takich postaw. Większość komentatorów obecnych kontrowersji wokół konsekracji biskupich Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX) pozostaje, często nieświadomie, pod wpływem przesadnego legalizmu i przesadnego papacentryzmu, które charakteryzują znaczną część współczesnego życia kościelnego. Prawo, zgodnie z którym konsekracje biskupie dokonywane bez papieskiego upoważnienia – lub wbrew wyraźnej woli papieża – stanowią akt schizmatycki, było obce epoce Ojców Kościoła. W rzeczywistości prawo to weszło w życie dopiero w drugim tysiącleciu. Kanon 1387 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku, który zabrania konsekracji biskupiej bez papieskiego upoważnienia, jest klasyfikowany w kategorii „Przestępstwa przeciwko sakramentom”, a nie w kategorii „Przestępstwa przeciwko wierze i jedności Kościoła”, gdzie schizma jest karana (kan. 1364). Gdyby konsekracja biskupia bez papieskiego mandatu była z natury schizmatycka, należałoby ją zaliczyć do przestępstw „przeciwko jedności Kościoła”. Odpowiedni kanon Kodeksu z 1917 r. również został zaliczony do „Przestępstw związanych z udzielaniem i przyjmowaniem święceń kapłańskich oraz innych sakramentów” (Tytuł XVI), a nie do „Przestępstw przeciwko wierze i jedności Kościoła” (Tytuł XI). 3. Nadzwyczajny stan kryzysu, a nawet stanu wyjątkowego w KościeleOd Soboru Watykańskiego II Kościół katolicki doświadcza klimatu powszechnej niejasności, niejasności i niepewności w odniesieniu do ważnych doktryn, takich jak jedyność Chrystusa Odkupiciela, jedyność Kościoła katolickiego, ustanowiona przez Boga monarchiczna struktura Kościoła (na poziomie powszechnym i lokalnym) oraz ofiarniczy charakter Mszy Świętej. Jest niezaprzeczalnie oczywiste, że ci, którzy sprawowali władzę administracyjną w Stolicy Apostolskiej przez ostatnie dekady i nadal ją sprawują, wymagają od Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX) jako warunku sine qua non pełnej komunii ze Stolicą Apostolską akceptacji de facto klimatu doktrynalnej i liturgicznej niejasności i relatywizmu, który osiągnął swój szczyt wraz z obecnym, niezwykle zagmatwanym procesem synodalnym w całym Kościele. Od Soboru, z niektórymi ze wspomnianych niejasnych nauk, trwa proces ustanowienia, z upoważnienia Papieża, tzw. „Kościoła Soborowego” lub „Kościoła Soborowego”. Ta tendencja, występująca w naszych czasach pod nową nazwą „Kościoła synodalnego”, zasadniczo dąży do stworzenia religii relatywistycznej, dostosowanej do świata. Próby ukrycia tej nowej tendencji ku niejednoznacznej, relatywistycznej i ziemsko nastawionej formie Kościoła katolickiego za pomocą hermeneutyki ciągłości są nieuczciwe i nieprzekonujące. 4. Dylemat sumienia Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa XStolica Apostolska wymaga od FSSPX zaakceptowania niejednoznacznie sformułowanych i niedefinitywnych doktryn jako conditio sine qua non dla pełnej komunii ze Stolicą Apostolską i otrzymania kanonicznej regularyzacji. Należą do nich nauki dotyczące wolności religijnej, ekumenizmu, dialogu międzyreligijnego (w tym np. stwierdzenie Lumen Gentium 16, że muzułmanie wraz z katolikami „czczą jedynego i miłosiernego Boga”), kolegialności biskupiej (rozumianej w sposób, który umniejsza ustanowioną przez Boga monarchiczną strukturę Kościoła) oraz reformy liturgiczne związane z Novus Ordo Missae . Stolica Apostolska wymaga również od FSSPX formalnego uznania deklaracji i nauk papieży posoborowych, które należą do tak zwanego autentycznego i codziennego magisterium. Należą do nich na przykład pewne stwierdzenia zawarte w Amoris Laetitia , które poważnie podważają, a nawet zaprzeczają Objawieniu Bożemu; Formalne zezwolenie papieża Franciszka na przyjmowanie Komunii Świętej przez osoby rozwiedzione i żyjące w nowych związkach oraz Deklaracja o błogosławieństwie par jednopłciowych, Fiducia Supplicans . Jeśli ktoś z intelektualną uczciwością przeanalizuje niezwykły kryzys, który dotknął Kościół od czasów Soboru – wraz z towarzyszącymi mu niejasnościami oraz relatywizmem doktrynalnym, liturgicznym i duszpasterskim – wówczas istnienie i działalność Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX) można postrzegać, z długoterminowej perspektywy i w świetle dwutysięcznej historii Kościoła, jako dzieło Bożej Opatrzności i jako źródło pomocy dla Kościoła w czasie kryzysu o bezprecedensowej skali. Czytając ostatnie dokumenty wydane przez Przełożonego Generalnego Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X, o. Davide Pagliarani, a zwłaszcza Deklarację wiary katolickiej i jego orędzie do Bractwa i jego wiernych (załączone poniżej), nie sposób nie zauważyć głęboko katolickiego ducha, przepojonego prawdziwą wiarą w prymat papieski i synowskim oddaniem osobie Najwyższego Papieża. Problem, przed którym stoi Bractwo Kapłańskie Piusa X (SSPX), nie jest trudny do zrozumienia. Stolica Apostolska wymaga, aby Bractwo zaakceptowało, bez istotnych zastrzeżeń, pewne obiektywnie niejednoznaczne i nieprecyzyjne nauki Soboru Watykańskiego II, niejednoznaczne stwierdzenia posoborowego Magisterium papieskiego oraz obiektywne błędy doktrynalne i rytualne w Novus Ordo . Jednakże Bóg nigdy nie wymagał akceptacji doktryn, które są niejasne lub sformułowane w sposób niejednoznaczny, i w całej swojej historii Kościół zawsze działał w tym duchu. SSPX uważa za jeden ze swoich zasadniczych powodów istnienia wzywanie, z parezją , do powrotu do absolutnej jasności i czystości doktryny, którą Kościół zawsze starał się zachować przez wieki. W przeszłości papieże rzymscy znosili prześladowania, męczeństwo, a nawet schizmy, zamiast tolerować najmniejszą dwuznaczność w wyrażaniu wiary. Do najbardziej znaczących przykładów należą odrzucenie dwuznacznego terminu homoiousios ; odrzucenie Henotikonu , który, choć formalnie nie był heretycki, podważał jednak jasność doktryny chrystologicznej i ułatwiał rozprzestrzenianie się monofizytyzmu; oraz odrzucenie dwuznacznych sformułowań chrystologicznych papieża Honoriusza I (+638). Kilku papieży potępiło Honoriusza I pośmiertnie nie za herezję, ale za dwuznaczność doktrynalną i za to, że pomógł w rozprzestrzenianiu się herezji. Jedność sama w sobie nie jest ostatecznym kryterium prawdy. Historia Kościoła zna liczne sytuacje, w których występowały napięcia między tradycją i rzeczywistym sprawowaniem władzy kościelnej. Sam fakt, że pewne nauki Soboru Watykańskiego II, wraz z reformą liturgiczną, doprowadziły — i nadal powodują, zarówno w teorii, jak i w praktyce — osłabienie jasności doktrynalnej, zobowiązuje Papieża, idąc za przykładem wielu jego bohaterskich poprzedników, do wyjaśnienia i, gdzie to konieczne, poprawienia tych nauk. Powinno to zostać dokonane z taką odnowioną precyzją i jasnością doktrynalną, aby nie pozostało żadne miejsce na niejednoznaczne lub błędne interpretacje. W tym względzie następująca zasada, która od dawna kieruje rzymskimi papieżami, pozostaje bardziej aktualna niż kiedykolwiek: „Nie można nigdy tolerować dwuznaczności na synodzie (soborze), którego główna chwała polega przede wszystkim na jasnym nauczaniu prawdy i wykluczeniu wszelkiego niebezpieczeństwa błędu” (Pius VI, Auctorem fidei ). Tragedią obecnej sytuacji jest to, że Stolica Apostolska wymaga od Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX) zaakceptowania istniejącego stanu niejasności doktrynalnej i liturgicznej jako conditio sine qua non dla pełnej komunii i uregulowania kanonicznego. Podczas sporu monoteleckiego, gdy papież Honoriusz I zajął niejednoznaczne stanowisko, święty patriarcha Jerozolimy Sofroniusz wysłał swojego sufragana, Stefana, biskupa Dor, do Rzymu, nakazując mu udanie się do Stolicy Apostolskiej, gdzie znajdują się fundamenty prawowiernej doktryny, i nieustanne modlitwy i błagania, dopóki osoby sprawujące władzę nie zbadają i nie potępią nowego błędu. Biskup Stephen pozostał w Rzymie przez dziesięć lat, kontynuując tę misję, aż do momentu potępienia herezji przez papieża Marcina I na Soborze Laterańskim w 649 roku. W pewnym sensie Bractwo Kapłańskie Piusa X (FSSPX) pełni dziś podobną rolę, nieustannie wzywając Stolicę Apostolską do położenia kresu doktrynalnej i liturgicznej niejasności i niepewności. Bractwo wielokrotnie deklarowało, że jego jedynym zamiarem jest formowanie dusz powierzonych jego duszpasterskiej opiece na dobrych chrześcijan i prawdziwych synów i córki Kościoła rzymskiego. Ostatecznie należy być wdzięcznym Bractwu Kapłańskiemu za tę rolę, a z pewnością będą im wdzięczni przyszli papieże. 5. Duszpasterskie rozwiązanie problemu Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX) zaproponowane przez papieżaStolica Apostolska powinna należycie uwzględnić Deklarację Wiary Katolickiej i Orędzie do Wiernych wydane przez Przełożonego Generalnego Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX) i uznać te dokumenty i akty za wystarczające i spełniające minimalne warunki do komunii kościelnej. Ekskomunika w obecnych czasach otworzyłaby nową, niepotrzebną i możliwą do uniknięcia ranę w Mistycznym Ciele Chrystusa. W świetle tych dokumentów i aktów Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX), Papież, z ojcowskim sercem, mógł uczynić wyjątek i zezwolić na konsekracje biskupie, podejmując prawdziwie hojny gest duszpasterski. Nakładając ekskomunikę na biskupów konsekrujących i konsekrowanych, Papież w sposób dorozumiany karałby również wiernych Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX) – część swojej owczarni – którzy szczerze go kochają i uznają, lecz z powodu tego, co postrzegają jako autentyczny dylemat sumienia, nie widzą innej alternatywy niż dalsze korzystanie z duszpasterskiej opieki Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX), dla którego istnienia biskupstwo pozostaje niezbędne, zwłaszcza w udzielaniu sakramentów święceń kapłańskich i bierzmowania. Dlatego też, wyłącznie dla dobra dusz i Kościoła, Bractwo Kapłańskie Piusa X (SSPX) zwraca się do Papieża o zrozumienie, w obecnych okolicznościach, potrzeby posiadania biskupów i umożliwienia konsekracji biskupich. Niestety, pomimo tego, co uważa za obiektywny dylemat sumienia, Bractwo Kapłańskie Piusa X (SSPX) jest w przeważającej mierze określane jako schizmatyckie i dumne. W duchu wielkoduszności, Papież, jako prawdziwy ojciec, mógł zbudować pomost do Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX), tej części swojej owczarni, i zezwolić na konsekracje biskupie na zasadzie wyjątku, aby stworzyć klimat, w którym, dzięki większemu wzajemnemu zaufaniu, cierpliwie i stopniowo można znaleźć rozwiązanie kwestii doktrynalnych i odpowiednich uregulowań prawnych. Kościół synodalny naszych czasów powinien być zdolny do takiej pasterskiej szerokości i hojności. W świetle licznych hojnych deklaracji i inicjatyw ekumenicznych ostatnich dekad, powinien on również wykazać się zdolnością do rozwiązania poważnego problemu kościelnego poprzez dialog, cierpliwość i zrozumienie wewnątrz Kościoła katolickiego. Niedawno kardynał Pietro Parolin, watykański sekretarz stanu, potwierdził, że w odniesieniu do odstępstw niemieckich biskupów, Stolica Apostolska nie chce, aby podziały przerodziły się w sankcje, podkreślając, że problemy w Kościele powinny być, o ile to możliwe, rozwiązywane pokojowo. Dlaczego nie miałoby to dotyczyć również Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX), które nie neguje żadnego dogmatu, uznaje prymat Papieża, modli się za niego i deklaruje mu synowskie oddanie, zachowując jednocześnie jedynie to, w co Kościół wierzył i co celebrował powszechnie aż do Soboru? Jednocześnie niemiecka Droga Synodalna promowała wyraźne odstępstwa doktrynalne, które promują de facto herezje, a nawet bluźniercze stanowiska. Dlaczego zatem w jednym przypadku należy kłaść nacisk na pojednanie i cierpliwy dialog, a w drugim nie? Gdyby w tym roku Papież nałożył ekskomunikę, nową anatemę, na biskupów konsekrowanych i konsekrowanych, zapisałoby się to w historii Kościoła jako błąd o nadmiernej surowości duszpasterskiej. Przyszłe pokolenia i przyszli papieże będą tego żałować. Dlaczego Papież miałby dziś czynić to, nad czym przyszłe pokolenia będą ubolewać jutro? Czyż nie powinniśmy uczyć się z historii? Czyż Papież, jako Najwyższy Kapłan, nie jest powołany przede wszystkim do budowania mostów? Załączniki:
Źródło:(Źródło: Substack Diane Montagna – aktualne informacje FSSPX) |
https://fsspx.se/en/documents/bp-schneider-decl260622/
