Kościół Pachamamy przygotowuje się na Leona XIV

Obejrzyj nagranie zanim przeczytasz kolejne słowo.

Kobieta stoi nad kompozycją na podłodze w Cuzco. Liście koki krążą. Uczestnicy zamykają oczy i oddychają zgodnie z instrukcją. Sierpień, jak im mówi, to szczególny miesiąc Matki Ziemi, która ich kocha, karmi i której należy się wdzięczność. Każdy ma trzykrotnie chuchnąć nad liśćmi i umieścić je w ofierze. Później „Babcia Ogień” przekaże ich przesłanie i zwróci mądrość.

Następnie swoją kolej mają duchowni.

Biskup Lizardo Estrada Herrera, biskup pomocniczy Cusco i sekretarz generalny CELAM, idzie naprzód z liśćmi złożonymi w dłoniach i składa je w naczyniu. Zaraz za nim idzie ks. prałat Jordi Bertomeu, urzędnik Dykasterii Nauki Wiary i komisarz papieski, któremu powierzono jedne z najbardziej drażliwych śledztw Rzymu w Ameryce Łacińskiej. On składa tę samą ofiarę. W spotkaniu uczestniczył również biskup Miguel Ángel Cadenas z Iquitos.

Na nagraniu nie ma ani katolickiej modlitwy, ani błogosławieństwa, ani inwokacji do Trójcy Świętej. Chrystus jest nieobecny w jego słowach i gestach. Duchowe otwarcie zgromadzenia należy do Matki Ziemi i Babci Ognia. InfoVaticana opublikowała nagranie . Jest brzydkie, banalne i trudne do wytłumaczenia.

Wydarzenie to miało miejsce 13 i 14 sierpnia podczas Południowego Makroregionalnego Spotkania w Cusco, zatytułowanego „Splatanie głosów na rzecz godności: dla praw człowieka i dobra wspólnego”. Spotkanie to stanowiło część przygotowań do listopadowej wizyty Leona XIV w Peru.

W ten sposób Leo otworzył drogę do złożenia ofiary Pachamamie.

Wiadomości z Watykanu zniknęły

„Vatican News” opublikował długą, dopracowaną relację ze spotkania 14 sierpnia. Czytelnicy otrzymali zatwierdzone słownictwo: godność, sprawiedliwość, pokój, słuchanie, pojednanie, mosty, wspólne cele, dobro wspólne. Biskup Estrada został obszernie zacytowany. W relacji opisano wydarzenie jako część przygotowań do podróży Leo.

Liście koki zniknęły.

Podobnie jak zapłata dla ziemi, trzy rytualne oddechy, ofiary z pożywienia, Matka Ziemia, Babcia Ogień i sam Bertomeu. Doktrynalny urzędnik, który pojawił się na nagraniu, w jakiś sposób zniknął z pisemnej relacji Watykanu.

To pominięcie ma większe znaczenie niż kolejna niezdarna obrona. Obrona przynajmniej przyznaje, że katolicy dostrzegają problem. Redakcja watykańska potraktowała obrzęd jako redakcyjny śmietnik, coś, co można wyciąć, zachowując jednocześnie przyjemny język, którym go otoczono. Albo jej redaktorzy nie potrafili już rozpoznać pogańskiego kultu, albo rozpoznali go doskonale i zrozumieli, że zwykli katolicy się od niego odwrócą. Obie możliwości są druzgocące.

Reszta spotkania zasługiwała na takie samo wyróżnienie. Wśród organizatorów znaleźli się Komisja Episkopatu Peru ds. Akcji Społecznej oraz Krajowy Koordynator Praw Człowieka, czyli CNDDHH, organizacja, której działalność publiczna obejmuje kwestie aborcji i ideologii LGBT.

Na zdjęciu widać uczestników trzymających flagę osób transseksualnych.

Materiały warsztatowe dotyczyły „kompleksowego zdrowia” osób transpłciowych i niebinarnych.

W deklaracji końcowej domagano się polityki równości płci i „kompleksowej edukacji seksualnej” w szkołach, zobowiązano się do ochrony Pachamamy i wezwano Leo do przedstawienia tych żądań rządowi Peru i innym władzom publicznym. Dokument został mu formalnie przekazany, zgodnie z deklaracją odczytaną na spotkaniu. Michael Hichborn zebrał pokwitowania , w tym posty i filmy organizatorów.

Pogański obrzęd nadał pomieszczeniu sakralną atmosferę. Program polityczny, wspierany przez biskupów, był realizowany, a ideologia seksualna i szkolna indoktrynacja w kierunku Leona były promowane pod przykrywką „ludzkiej godności”.

Ta kombinacja stanowi historię.

Zdjęcie, o którym Rzym nie będzie dyskutował

Czarno-białe zdjęcie Roberta Prevosta klęczącego podczas obrzędu Pachamamy pochodzi z oficjalnych materiałów z augustiańskiego sympozjum teologicznego, które odbyło się w São Paulo w dniach 23–28 stycznia 1995 r. Tom został opublikowany w następnym roku pod tytułem Ecotheology: A Perspective from Saint Augustine .

Podpis pod tekstem zawiera identyfikację, której zdaniem apologetów w nim brakuje:

„Obchody Rytu Pachamamy (Matki Ziemi), który jest rytuałem rolniczym praktykowanym w kulturach regionu południowoandyjskiego w Peru i Boliwii”.

LifeSiteNews donosi , że trzech księży augustiańskich niezależnie zidentyfikowało klęczącego mężczyznę jako Prevosta, chociaż żaden z nich nie uczestniczył w nabożeństwie. Inne zdjęcia z tego samego materiału pokazują Prevosta na sympozjum, a porównania z ówczesnymi publikacjami augustiańskimi potwierdzają tę identyfikację. Biuro Prasowe Watykanu zostało poproszone o komentarz. Nie udzieliło go.

Prevost miał 39 lat. Uzyskał już doktorat z prawa kanonicznego. W biografii Watykanu czytamy, że w tym okresie służył w Peru jako wychowawca augustianów, wykładowca prawa kanonicznego, patrystyki i teologii moralnej w seminarium, wikariusz sądowy i administrator parafii. Nie był to zdezorientowany nastolatek wciągnięty w taniec ludowy. Był odpowiedzialny za nauczanie przyszłych księży.

Jednak prasa katolicka wydaje się nie być tym zainteresowana. Minęły miesiące od ukazania się zdjęcia w marcu. W żadnej publicznej rozmowie z Leo nie pada oczywiste pytanie: Co tam robiłeś, księże Prevost?

Publiczny skandal wymaga publicznej naprawy. Cisza pozostawia zewnętrzny akt w cieniu świata.

Franciszek dostarczył alibi

Organizatorzy z Cusco nie wymyślili tego kościelnego immunitetu. Franciszek zademonstrował go w Rzymie.

4 października 2019 roku drewniane figury nagich, ciężarnych kobiet zajęły centralne miejsce podczas rdzennej ceremonii w Ogrodach Watykańskich, w związku ze zbliżającym się Synodem Amazońskim. Uczestnicy klękali i padali na twarz wokół figury. Franciszek pozostał na miejscu, ale jego rola była decydująca: przedstawiono mu jedną z figur, a on udzielił błogosławieństwa, gdy figura była przed nim . Później wizerunki pojawiły się w procesjach oraz w kościele Santa Maria in Traspontina, niedaleko Bazyliki św. Piotra.

Dwóch mężczyzn w końcu wyjęło figurki i wrzuciło je do Tybru. Franciszek osobiście zareagował po tym, jak włoska policja je odzyskała. Jego oficjalnie zapisane słowa zasługują na dokładne zapamiętanie. Nazwał je „posągami pachamamy”, oświadczył, że zostały wystawione „bez bałwochwalczych intencji”, poprosił o wybaczenie tych, których uraziło ich usunięcie, i powitał ich odzyskanie jako dobrą nowinę.

Zwróć uwagę na inwersję. Papieskie przeprosiny skierowano do obrońców figur. Katolicy zgorszeni wejściem do kościoła konsekrowanego wysłuchali wykładów o nietolerancji. Bóg, którego pierwsze przykazanie potraktowano jak kompromitujący przypis, nie otrzymał od Franciszka publicznego aktu zadośćuczynienia.

„Bez bałwochwalczych intencji” stało się kluczem do sukcesu. Gdy intencja stanie się suwerenna, niemal każdy zewnętrzny czyn może zostać wyprany. Pokłoń się, chuchnij nad liśćmi, przywołaj Matkę Ziemię, poproś Babcię Ogień o mądrość, a następnie wyjaśnij, że twoje serce dążyło do dialogu.

Nawet obecny katechizm watykański blokuje tę drogę ucieczki. Naucza on, że moralność czynu zależy od jego przedmiotu, intencji i okoliczności; dobroczynna intencja nie może uczynić czynu wewnętrznie nieuporządkowanego dobrym . Jego interpretacja Pierwszego Przykazania wyraźnie mówi, że człowiek nie może ani wierzyć w inne bóstwa, ani oddawać im czci. Święty Paweł był bardziej dosadny: „To, co poganie ofiarują, demonom składają w ofierze, a nie Bogu” (1 Kor 10, 20).

Rzymscy męczennicy to rozumieli. Szczypta kadzidła wydawała się urzędnikowi błahostką. Dla chrześcijanina miała ona obiektywne znaczenie, niezależnie od wszelkich prywatnych zastrzeżeń, jakie starał się zachować w umyśle. Nowi teologowie Rzymu na nowo odkryli argument Cezara: wykonaj gest, zachowaj swoją własną interpretację i przestań sprawiać kłopoty.

Jak pogański kult stał się „kulturą”

Tu leży głębsza choroba.

System bergogliański sięga najpierw do antropologii. Fałszywy bóg zostaje zmiękczony do symbolu kulturowego; ofiara zostaje zapisana w pamięci przodków. Zanim ktoś wypowie „kosmowizję”, religijny charakter inwokacji został już zatarty. Katolicki osąd nadchodzi późno, jeśli w ogóle, ponieważ sam osąd jest podejrzewany o przemoc kolonialną.

Te ramy odwracają misyjny nakaz. Stary Kościół wkraczał do każdego narodu wierząc, że jego lud posiada prawdziwe dobra naturalne, prawdziwe zwyczaje godne zachowania i prawdziwe błędy, które Chrystus przyszedł pokonać. Inkulturacja oznaczała nawrócenie i oczyszczenie kultury. Nigdy nie oznaczała proszenia pogańskich mocarstw o ​​eskortowanie katolickiego spotkania w jego programie.

Współczesna synodalność zmienia kierunek władzy. Biskupi zbierają „głosy”, pozwalają sobie na „wyzwanie rzeczywistości” i przekształcają żądania we wspólny program. Chrześcijaństwo wkracza do sali jako jedna ze wspólnot wiary pośród wielu. Traci prawo do nazywania bożków. Tymczasem Pachamama może przewodniczyć otwarciu, ponieważ jest przedstawiana jako należąca do ziemi przodków każdego.

Pierwsze Przykazanie staje się w tych warunkach niezręczne. Dzieli. Głosi, że jeden Bóg jest prawdziwy, że fałszywy kult jest zły i że każda kultura podlega osądowi Jezusa Chrystusa. Żadne nabożeństwo nie może go zmienić. Żadna uciskana tożsamość nie otrzymuje wyjątku.

Ta ekskluzywność zawstydza mężczyzn, których nauczono postrzegać inkluzję jako najwyższe dobro duszpasterskie. Boją się, że zostaną nazwani kolonialistami, rasistami lub wrogami rdzennej ludności. Strach przed obrażeniem Boga zszedł daleko na dalszy plan.

„Godność człowieka” bez praw Boga

Język ludzkiej godności spełnia jeszcze jedną rolę. Nauka katolicka opiera godność na stworzeniu człowieka przez Boga, odkupieniu przez Chrystusa i nadprzyrodzonym celu. W Cuzco fraza ta funkcjonowała jak wielkie, puste naczynie. Każdy uczestniczący ruch wlał do niej swój program.

W ten sposób organizacja promująca aborcję może stanąć u boku biskupów i mówić o życiu. Aktywiści transpłciowi mogą domagać się dostępu i wszechstronnej edukacji seksualnej, podczas gdy Kościół nadaje im instytucjonalną legitymację. Marksistowskie nurty polityczne stają w obronie wykluczonych. Ich sprzeczności znikają, ponieważ „marginalizowani” zyskali rodzaj zbiorowej nieomylności.

Najpierw znikają prawa Boga.

To wyjaśnia, dlaczego Vatican News mógł opisać spotkanie w samych superlatywach, pomijając jednocześnie obrzęd, który je otworzył. W moralnym świecie redakcji wykluczenie rodzi skandal. Ofiara dla Matki Ziemi odbierana jest jako lokalny koloryt. Redaktor może napisać sześć akapitów o słuchaniu i nigdy nie poczuć luki tam, gdzie powinno być Pierwsze Przykazanie.

Franciszek rządził poprzez tę hierarchię moralną. Jego surowe potępienia zazwyczaj dotyczyły sztywności, prozelityzmu, zacofania i obojętności ekologicznej. Kiedy pogańska postać wchodziła do kościoła, bronił swoich intencji. Kiedy katolicy go usuwali, przepraszał urażonych.

Leo odziedziczył maszynerię i ludzi, których ona ukształtowała. Jego najnowsze orędzie na Światowy Dzień Modlitw o Zaspokojenie Stworzenia wzywa do „autentycznego nawrócenia ekologicznego” i mówi o „ekosystemach” stworzenia, relacjach międzyludzkich i ludzkim sercu. Żadne z tych sformułowań nie nakazuje bałwochwalstwa. Otaczający ich instytucjonalny ekosystem wciąż produkuje rytuały Pachamamy, a następnie usuwa je z wiadomości.

Jest w tym pewien pouczający problem. W sierpniu 2025 roku telegram wysłany w imieniu Leona ⁠ do biskupów Amazonii donosił, że stworzenie nigdy nie może sprowadzić człowieka do roli „niewolnika lub czciciela natury”, ponieważ rzeczy stworzone istnieją po to, by pomagać nam chwalić Boga i zbawiać nasze dusze. Dobrze. Użyjcie tego standardu w Cuzco – najpierw u Estrady i Bertomeu, a na końcu na zdjęciu, którego Leo wciąż odmawia wyjaśnienia.

Zwięzłe zdanie w telegramie nie może zastąpić rządu. Doktryna wydrukowana na papeterii watykańskiej niewiele znaczy, gdy urzędnicy łamią ją przed kamerą i nie publikują swoich stanowisk, oficjalna redakcja ukrywa ten czyn, a człowiek, którego nazwisko widnieje pod doktryną, odmawia odniesienia się do udokumentowanego udziału w tym samym rycie.

Pytanie nasuwa się samo

Katolikom często zaleca się traktowanie każdego epizodu jako odrębnego nadużycia: źle zaplanowana ceremonia, nadgorliwy urzędnik, błąd w komunikacji, niefortunne zdjęcie z dawnych lat. W pewnym momencie stos staje się strukturą.

Franciszek bronił z imienia i nazwiska postaci Pachamamy. Jego następca pojawia się w opublikowanym zapisie obrzędu Pachamamy sprzed dekad. Za jego następcy, przedstawiciel DDF i lider CELAM powtarzają ofiarę na sponsorowanym przez Kościół spotkaniu związanym z jego podróżą. Media watykańskie usuwają obciążające fakty i przedstawiają wydarzenie jako katolicką akcję społeczną.

Dla katolików, którzy już skłaniają się ku sedewakanistycznemu lub sedeprywacjonistycznemu rozumowaniu, ten schemat prowadzi wprost do natury Kościoła. Problem wykracza poza osobisty grzech. Osoba ubiegająca się o prawo do Stolicy Apostolskiej, jej aparat doktrynalny, sieć biskupów i organy komunikacji podążają w tym samym kierunku: pogański kult otrzymuje ochronę, podczas gdy opór wobec ustaleń soborowych spotyka się z dochodzeniem, restrykcjami lub oskarżeniem o schizmę.

Zwykłe formuły „uznawać i sprzeciwiać się” są tu naciągane. Papieska nieomylność nie może oznaczać, że katolicy muszą patrzeć, jak Rzym odprawia, broni, powtarza i ukrywa obrzędy fałszywego bóstwa, jednocześnie upierając się, że instytucja ta pozostaje całkowicie wiarygodną regułą wiary. Wierni są proszeni o nadanie katolickiego znaczenia słowom, których administratorzy wielokrotnie postępują odwrotnie.

Leo może zacząć naprawiać ten skandal już dziś. Odsunąć Bertomeu od władzy do czasu zakończenia śledztwa. Zażądać publicznych wyjaśnień od Estrady i Cadenasa. Odrzucić atak deklaracji z Cuzco na katolicką naukę moralną. Nakazać publiczny akt zadośćuczynienia. Następnie odpowiedzieć na pytanie dołączone do tego starego zdjęcia: Czy udział ojca Roberta Prevosta w rycie Pachamamy w 1995 roku był grzechem przeciwko Pierwszemu Przykazaniu?

Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, niech powie to i pokutuje przed całym Kościołem. Jeśli odmówi, katolicy muszą wyciągnąć wnioski, na jakie zasługuje jego milczenie. Instytucja ta wydaje się teraz bardziej obawiać katolickiej kontroli niż publicznej zniewagi wyrządzonej Bogu Wszechmogącemu, a każda nowa misa liści koki sprawia, że ​​coraz trudniej uciec od tego osądu.

 

https://bigmodernism.substack.com/p/the-pachamama-church-prepares-for