Odstępstwo Asyżu

„Najwspanialsza godzina” Jana Pawła II

Wstęp

27 października przypada 40. rocznica ustanowienia przez Jana Pawła II „Światowego Dnia Modlitwy o Pokój” w Asyżu we Włoszech. Wspólnota Sant'Egidio – która od tamtej pory organizuje coroczne wydarzenia „Duch Asyżu” na całym świecie – upamiętnia tę okazję specjalną uroczystością w samym Asyżu:

W wydarzeniu weźmie udział łącznie 384 przedstawicieli religii, kultur i instytucji z 53 krajów. 155 prelegentów weźmie udział w 24 forach tematycznych, poruszając tematy takie jak pokój, modlitwa, gospodarka, konflikty, dzieci i młodzież, media, migracje, rozbrojenie, człowieczeństwo, jedność chrześcijan, dialog w regionie Morza Śródziemnego, ubodzy i współcześni męczennicy.

Leon XIV miał uczestniczyć w wydarzeniu w ostatnim dniu (27 października), jednak odwołał swój udział z powodu zaleceń lekarskich. Przed odwołaniem Vatican News informował o następującym planie:

Będzie modlił się o pokój razem ze wspólnotą chrześcijańską w Bazylice Dolnej podczas specjalnej modlitwy o pokój, którą wspólnie z Patriarchą Bartłomiejem poprowadzą w formie medytacji.

Następnie […] na placu przed Bazyliką św. Franciszka papież Leon XIV „przekaże światu przesłanie pokoju, które staje się coraz bardziej potrzebne.

To święto wzbudziło wiele kontrowersji. Ale co wydarzyło się podczas pierwotnego wydarzenia w 1986 roku i dlaczego było tak kontrowersyjne?

Niniejszy artykuł stanowi część czteroczęściowego cyklu, który ukazał się w serwisie LifeSiteNews i w którym omówiono wydarzenie oraz jego spuściznę.

Frank Wright (niespokrewniony) w poniższym filmie chwalił to badanie, nazywając je „wspaniałą egzegezą”:

Każda część serii obejmowała następujące tematy:

1. Co właściwie wydarzyło się podczas wydarzenia w Asyżu w 1986 roku?

2. Krytyka wydarzenia podniesiona przez arcybiskupa Marcela Lefebvre’a i jej rola w jego konsekracjach biskupich w 1988 r.

3. Co było problematyczne w wydarzeniu z 1986 r. i czy obrona Jana Pawła II oczyszcza je z zarzutów

4. Dziedzictwo wydarzenia w Asyżu z 1986 r.

Poniżej uproszczono te części, aby uniknąć powtórzeń koniecznych w czterech niezależnych utworach, i wprowadzono kilka drobnych zmian w pewnych kwestiach.

Rezultatem jest około 12 000 słów. To imponujący tekst – i obawiam się, że to będzie również intensywny tydzień, ponieważ w tym tygodniu czeka nas wiele pracy. Jeśli masz czas tylko na jedną część, przewiń w dół do Części III .

Część I

Co właściwie wydarzyło się podczas panreligijnego „Światowego Dnia Modlitwy o Pokój” w 1986 r.?

27 października 1986 roku Jan Paweł II spotkał się z przedstawicielami religii świata w Asyżu, mieście św. Franciszka, aby na swój sposób modlić się o pokój.

Ten „Światowy Dzień Modlitwy o Pokój” był inicjatywą Jana Pawła II i zbiegł się z ogłoszeniem przez Organizację Narodów Zjednoczonych roku 1986 Międzynarodowym Rokiem Pokoju. Zaplanowano go na dziewięć miesięcy, broniono go wcześniej i później, powtarzano w kolejnych latach i Jan Paweł II uznał go za ilustrację nauk Soboru Watykańskiego II.

Zaproszenie skierowano do przywódców różnych heretyckich i schizmatyckich sekt, a nawet religii niechrześcijańskich. Przyjęło je czterdzieści siedem delegacji z trzynastu religii . Wśród nich znaleźli się „prawosławni”, anglikanie i protestanci; żydzi i muzułmanie; buddyści z Dalajlamą na czele; hindusi, dżiniści, sikhowie, szintoiści, zoroastrianie oraz wyznawcy afrykańskich i indiańskich religii plemiennych.

Po ogłoszeniu w styczniu 1986 roku wydarzenie to spotkało się z krytyką ze strony takich osób jak arcybiskup Lefebvre. (Krytyka ta zostanie omówiona w części II).

Jan Paweł II bronił wydarzenia (i siebie) przed zarzutami indyferentyzmu i synkretyzmu, ale jego obrona opierała się na fundamentalnym zerwaniu z tradycją katolicką. W szczególności jego obrona wyrażała się w zasadniczo pozytywnym nacisku na inne religie (tj. skupieniu się na tym, co dobrego można w nich znaleźć), a także w naturalistycznym rozumieniu „pokoju” i samej religii katolickiej. (Jego argumenty obronne zostaną omówione w części III).

Witamy w Asyżu

Podczas samego wydarzenia Jan Paweł II powitał delegatów w Bazylice Matki Bożej Anielskiej, która zbudowana jest wokół małego kościoła, który sam św. Franciszek wyremontował.

Krzesła ustawiono w czworokąt, w centrum znalazło się krzesło Jana Pawła II; obok niego siedzieli delegat ekumenicznego wschodniego Kościoła prawosławnego, arcybiskup Methodius i anglikański arcybiskup Canterbury, Robert Runcie.

W swoim przemówieniu powitalnym Jan Paweł II przedstawił program dnia:

Istnieje wiele różnorodnych religii, które odzwierciedlają pragnienie mężczyzn i kobiet na przestrzeni wieków, aby nawiązać relację z Bytem Absolutnym.

Modlitwa oznacza nawrócenie serca z naszej strony. Oznacza pogłębienie naszego poczucia ostatecznej Rzeczywistości. To właśnie powód, dla którego spotykamy się w tym miejscu.

Stamtąd udamy się do naszych miejsc modlitwy. Każda religia będzie miała czas i możliwość wyrażenia siebie w swoim tradycyjnym rycie. Następnie z tych miejsc modlitwy przejdziemy w ciszy w kierunku dolnego placu św. Franciszka. Po zgromadzeniu się na placu, każda religia będzie mogła ponownie odmówić swoją modlitwę, jedna po drugiej.

Pomodliwszy się w ten sposób osobno, w ciszy zastanowimy się nad naszą własną odpowiedzialnością za pracę na rzecz pokoju. Następnie symbolicznie zadeklarujemy nasze zaangażowanie na rzecz pokoju. Na zakończenie Dnia postaram się wyrazić, co ta wyjątkowa uroczystość wywarła na mnie, jako wierzącego w Jezusa Chrystusa i pierwszego sługi Kościoła katolickiego, w sercu.

Chociaż Jan Paweł II mówił o „tradycyjnym rycie” każdego uczestniczącego delegata, to jednak tradycyjne ryty łacińskie Kościoła, używane przed Soborem Watykańskim II, były wyraźnie nieobecne. Brakowało również figury Matki Boskiej Fatimskiej, której włoskim katolikom podobno uniemożliwiono przywiezienie na uroczystość – rzekomo z obawy przed urażeniem innych uczestników. Arcybiskup Marcel Lefebvre tak opisał to wydarzenie:

Nie wiem, czy słyszałeś, kiedy miało miejsce to spotkanie w Asyżu, że niektórzy wierni katolicy – ​​choć nie należący w żaden szczególny sposób do ruchu Tradycji – pragnęli, aby Matka Boska Fatimska przybyła do Asyżu, skoro miało się tam odbyć wielkie zgromadzenie w Asyżu. Wierni z Włoch zorganizowali procesję, która przyniosła do Asyżu figurę Matki Boskiej. Zostali odprawieni. Nie chcieli obecności Matki Boskiej w Asyżu.

Poniżej znajduje się zdjęcie, rzekomo przedstawiające posąg włoskiej delegacji:

Odrzucenie tej „pielgrzymującej figury” Matki Bożej jest zarówno ironiczne, jak i wysoce symboliczne, jak zobaczymy w części III.

Rozproszenie dla „tradycyjnego rytuału” każdej religii

Po trzech godzinach rozeszli się do różnych miejsc modlitwy w mieście – 12 kościołów i sal dla różnych grup.

W tym czasie delegacja buddyjska umieściła złotą figurę Buddy nad tabernakulum kościoła św. Piotra, pokłoniła się przed nią, ofiarowała jej kadzidło i oddała jej pokłon:

Obrońcy Jana Pawła II przyznali później , że delegacji buddyjskiej – podobnie jak delegacji hinduistów i afrykańskich animistów – przydzielono te kościoły „jak gdyby te budynki były neutralnymi pojemnikami, pozbawionymi jakiejkolwiek niezatartej wartości chrześcijańskiej”, ale że działali w tym konkretnym przypadku bez pozwolenia. Jest to jednak dwuznaczność: choć mogli nie mieć konkretnego pozwolenia na „ustawienie kapliczki Buddy na ołtarzu lokalnego kościoła św. Piotra”, mieli ogólne pozwolenie na odprawianie tam swoich modlitw.

W tamtym czasie magazyn „Time” donosił , że „Hindusi i Sikhowie byli przypisani do tego samego kościoła, aby odprawiać modlitwy”. Innymi słowy, przedstawiciele politeistycznej religii hinduizmu oddawali cześć „bogom” ze swojego panteonu w kościele katolickim.

Powrót do kwadratu

Wczesnym popołudniem, spędziwszy dzień na poście, delegacje udały się w kierunku dolnego placu przy Bazylice św. Franciszka. Spotkały się , aby „odnaleźć się na modlitwę”.

Na podium, na którym w centrum znajdował się Jan Paweł II, każda religia po kolei odmawiała swoją modlitwę przed całym światem. Religie niechrześcijańskie modliły się jedna po drugiej, a następnie grupy chrześcijańskie modliły się wspólnie.

W czasopiśmie watykańskim opisano, co się wydarzyło:

Tutaj wierzący byli „wszyscy razem” i „w tym samym miejscu”. Ale i tutaj w odmienny sposób. Różne grupy religijne, jedna po drugiej i w obecności wszystkich, modliły się na swój sposób o pokój. Modlitwa każdej grupy była naznaczona milczeniem, które wyróżniało poszczególne grupy i modlitwy.

Co zawierały te modlitwy? Czasopismo Time podało modlitwy zanoszone do „Wielkiego Kciuka”:

Dwóch afrykańskich animistów plemiennych śpiewało: „Wszechmogący Boże, Wielki Kciuku, którego nie możemy uniknąć w wiązaniu żadnego węzła, Ryczący Grzmocie, który rozłupuje potężne drzewa, Wszechwidzący Panie na wysokościach, który widzi nawet ślady stóp antylopy na masywie skalnym tutaj, na ziemi... Ty jesteś kamieniem węgielnym pokoju”.

Jan Paweł II znał już modlitwy animistyczne: w poprzednim roku odwiedził Togo, kraj zachodnioafrykański, i – jak sam powiedział – „po raz pierwszy modlił się z animistami”.

W Asyżu praktykowano również obrzędy rdzennych Amerykanów. John Pretty-on-Top, „szaman Indianina Kruków z Montany”, również zwrócił się do „Wielkiego Ducha” i powiedział:

Podnoszę swą piszczałkę w twoją stronę.

W czasopiśmie watykańskim czytamy dalej:

Wszyscy chrześcijanie modlili się jednak razem. Po wstępie odczytano Ewangelię Błogosławieństw (Łk 6, 20-31), a następnie modlił się serią modlitw wstawienniczych, po których odmówiono modlitwę Ojcze Nasz. Modlitwa zakończyła się deklaracją poświęcenia się sprawie pokoju.

Modlitwa chrześcijan w Asyżu była zatem powszechną modlitwą wyznawców wielkich religii świata.

Jednak fakt, że „modlitwy chrześcijańskie” odmawiano oddzielnie od modlitw niechrześcijańskich, nie jest pocieszający, biorąc pod uwagę, że takie modlitwy odmawiane wspólnie z heretykami i schizmatykami ( communicatio in sacris ) są tradycyjnie uważane za śmiertelnie grzeszne i mogą wystarczyć, aby ktoś był przynajmniej „podejrzany o herezję”.

W tym przemówieniu, a także w przemówieniu wygłoszonym w katedrze św. Rufina do zgromadzonych grup chrześcijańskich, Jan Paweł II wyraził również zaprzeczenie doktrynie Kościoła na temat jego własnej jedności – mianowicie, że Kościół już i koniecznie korzysta z tej koniecznej własności – traktując ją jako coś, co można zyskać w przyszłości:

Pomimo poważnych kwestii, które wciąż nas dzielą, nasz obecny stopień jedności w Chrystusie jest mimo wszystko znakiem dla świata, że ​​Jezus Chrystus jest prawdziwie Księciem Pokoju (...) To, co robimy tutaj dzisiaj, będzie niepełne, jeśli odejdziemy bez głębszego postanowienia o zobowiązaniu się do kontynuowania poszukiwań pełnej jedności i przezwyciężenia poważnych podziałów, które nadal istnieją.

Przemówienie po modlitwie

Na zakończenie modlitw Jan Paweł II zwrócił się do poszczególnych delegatów słowami, które sugerowały, że wszyscy zwracają się do prawdziwego Boga, nawet jeśli religie mają o Nim jedynie niedoskonałą wiedzę:

Mimo że między nami istnieje wiele istotnych różnic, to istnieje również wspólny mianownik, na którym możemy wspólnie działać, aby rozwiązać to dramatyczne wyzwanie naszych czasów: prawdziwy pokój czy katastrofalna wojna?

Tak, istnieje wymiar modlitwy, który przy całej różnorodności religii stara się wyrazić komunikację z Siłą wyższą od wszelkich ludzkich sił.

Pokój w gruncie rzeczy zależy od tej Mocy, którą nazywamy Bogiem, a która, jak wierzą chrześcijanie, objawiła się w Chrystusie.

To jest właśnie sens Światowego Dnia Modlitwy.

W świetle tego trudno zrozumieć, co miał na myśli, mówiąc, że „nie może być mowy o sprowadzeniu (naszych modlitw) do wspólnego mianownika”, gdyż wydaje się, że właśnie to uczynił.

Potwierdził on również boskość naszego Pana Jezusa Chrystusa zgromadzonym delegatom, lecz uczynił to na podstawie swojego osobistego „przekonania”, a nie obiektywnej prawdy:

Chciałbym teraz wyrazić moje uczucia, jako brat i przyjaciel, ale także jako wierzący w Jezusa Chrystusa i w Kościół katolicki, pierwszy świadek wiary w Niego.

W nawiązaniu do ostatniej modlitwy, chrześcijańskiej, z serii, którą wszyscy wysłuchaliśmy, wyznaję tutaj ponownie moje przekonanie, podzielane przez wszystkich chrześcijan, że w Jezusie Chrystusie, jako Zbawicielu wszystkich, można znaleźć prawdziwy pokój, „pokój tym, którzy są daleko, i pokój tym, którzy są blisko”. […]

Pokornie powtarzam tutaj swoje własne przekonanie: pokój nosi imię Jezusa Chrystusa.

W takich stwierdzeniach nie można powiedzieć, że Jan Paweł II „przemawiał jak ktoś mający autorytet” na temat obiektywnej prawdy Chrystusa; raczej subiektywny ton takich określeń przekazuje poczucie, że był on jedynie świadkiem lub ofiarował prawdę taką, jaką ją widzi .

Jak wynika z powyższego, udział Jana Pawła II w wydarzeniu w Asyżu był poważnym skandalem z kilku różnych powodów.

Jak wspomniano, teraz rozważymy:

• Krytyka wydarzenia podniesiona przez arcybiskupa Marcela Lefebvre’a i jej rola w jego konsekracjach biskupich w 1988 r.

• Co było problematyczne w wydarzeniu z 1986 r. i czy obrona Jana Pawła II oczyszcza je z zarzutów

• Dziedzictwo wydarzenia w Asyżu z 1986 r.

Część II

Krytyka wydarzeń w Asyżu podniesiona przez arcybiskupa Marcela Lefebvre’a i jej rola w jego konsekracjach biskupich w 1988 r.

Przygotowania do ogłoszenia

Powszechnie uważa się, że Światowy Dzień Modlitwy w 1986 r. był katalizatorem konsekracji biskupich arcybiskupa Marcela Lefebvre’a w 1988 r.

Jeszcze przed spotkaniem w Asyżu Jan Paweł II okazywał wielki entuzjazm dla takich ceremonii i widowisk. Jak wspomniano w poprzedniej części, odwiedził Togo w Afryce Zachodniej w 1985 roku i „po raz pierwszy modlił się z animistami”. L'Osservatore Romano donosił również:

[P]ozostały czarownik zaczął przywoływać duchy: „ Potęgo wody, przywołuję was. Przodkowie, przywołuję was.

Następnie dano mu naczynie z wodą i mąką:

[On] najpierw lekko się skłonił, a następnie rozrzucił miksturę na wszystkie strony. Rano wykonał tę samą czynność przed mszą. Ten pogański obrzęd oznacza, że ​​ten, kto otrzymuje wodę, symbol dobrobytu, dzieli się nią ze swoimi przodkami, rzucając ją na ziemię .

Tego typu spotkania i zaangażowanie były kontynuowane po wydarzeniach w Asyżu.

W styczniu 1986 roku w wywiadzie dla australijskiej gazety katolickiej Lefebvre wyraził swoją opinię na temat różnych odbywających się tam ceremonii międzyreligijnych:

Wszystkie te ceremonie, niezależnie od tego, czy sprawowane przez papieża, czy przez innych biskupów, prowadzą do religijnego indyferentyzmu. Innymi słowy, stwarzają wrażenie, że wszystkie religie są dobre i że nie ma rozróżnienia między Kościołem katolickim a innymi religiami. W ten sposób zanika zasadnicze rozróżnienie między religią prawdziwą a fałszywą, co prowadzi do szerzenia się herezji na całym świecie. Herezją tą jest twierdzenie, że Kościół katolicki nie jest już jedynym prawdziwym Kościołem założonym przez Jezusa Chrystusa.

Jednak korzenie sięgają głębiej niż zaledwie rok wcześniej. Ks. Johannes Dörmann, niemiecki teolog i profesor, napisał cztery książki na ten temat, pokazując, jak myśl Jana Pawła II podąża „podróżą teologiczną”, której logicznym celem był Asyż.

Przygotowania do samego Asyżu

Samo wydarzenie zostało zapowiedziane 25 stycznia 1986 roku. W marcu tego roku, w Niedzielę Wielkanocną, Lefebvre szczegółowo opisał to wydarzenie.

Otóż ​​jest to fakt niepodważalny, znany wszystkim, zwłaszcza od czasu podróży papieża do Maroka, Togo, Indii i w komunikatach, które Stolica Apostolska oficjalnie wydała w ostatnich dniach, stwierdzający, że papież zamierza udać się do Żydów, aby modlić się z nimi, że papież zamierza udać się do Taizé, aby modlić się z protestantami i że zamierza – sam powiedział to publicznie w Bazylice św. Pawła za Murami – zorganizować ceremonię, która zgromadziłaby wszystkie religie świata, aby modlić się z nimi w Asyżu o pokój z okazji Roku Pokoju ogłoszonego przez ONZ, który dla ONZ powinien odbyć się 24 października.

To są fakty. Czytacie o tym w gazetach, słyszycie o tym w telewizji, ci, którzy mają telewizję.

Następnie przedstawił naukę Kościoła na temat niemoralności communicatio in sacris – modlitwy z niekatolikami, a nawet niechrześcijanami – i otwarcie wysunął przypuszczenie, że wydarzenie w Asyżu może być wystarczająco poważne, aby stwierdzić następujące słowa:

[P]odobnie będziemy musieli uwierzyć, że ten papież nie jest papieżem .

Wydaje się bowiem na pierwszy rzut oka – nie chcę jeszcze mówić o tym uroczyście i formalnie – ale wydaje się na pierwszy rzut oka – że niemożliwe jest, aby papież był publicznie i formalnie heretycki . Nasz Pan obiecał (następcy Piotra), że będzie z nim, że zachowa jego wiarę, że będzie go podtrzymywał w wierze. Jak ten, któremu Nasz Pan obiecał zachować wiarę definitywnie i bezbłędnie, może być publicznie heretycki i niemal jednocześnie odpaść od wiary?

Szybko też rozprawił się z myślą, że aby herezja stała się wystarczająco publiczna, konieczne jest złożenie stosownej deklaracji:

[J]eśli jest coś publicznego, to właśnie to, co zrobił papież, co zrobił dwa dni temu. Być może miliard ludzi na Ziemi widziało, jak papież wszedł do synagogi, ponieważ jest to transmitowane na cały świat przez satelity i cały świat mógł to zobaczyć w telewizji.

Kilka dni później, 15 kwietnia 1986 roku, poszedł jeszcze dalej. Podczas konferencji duchowej dla swoich księży i ​​seminarzystów poruszył te same kwestie dotyczące communicatio in sacris, herezji i utraty urzędu – a następnie powiedział im, że mogą i powinni zadać sobie pytanie, czy „papież jest nadal papieżem, będąc heretykiem”. Stwierdził, że nie zna odpowiedzi i nie zamierza podejmować decyzji, ale dodał, że „każdy rozsądny człowiek musi zadać sobie to pytanie”. Co więcej: powiedział słuchaczom, że mogą omawiać te kwestie między sobą, a nawet z wiernymi, nawet do tego stopnia, by przygotować ich na taką konkluzję – ponieważ alternatywą byłoby pozwolenie im na utratę wiary:

Czy powinniśmy o tym rozmawiać z wiernymi? Wielu mówi: „Nie, nie rozmawiajcie z wiernymi. Będą zgorszeni. To będzie straszne, daleko zajdzie…”

No cóż. Powiedziałem to księżom w Paryżu, kiedy ich zgromadziłem, a potem tobie, już ci to powiedziałem, powiedziałem: „Myślę, że krok po kroku musimy wciąż trochę oświecać wiernych…”

Nie mówię, że należy to robić brutalnie i zrzucać to na wiernych, żeby ich nastraszyć… Nie. Ale nadal myślę, że to właśnie kwestia wiary.

Wierni nie mogą utracić wiary. Jesteśmy odpowiedzialni za zachowanie wiary wiernych, za jej ochronę. Oni ją stracą… nawet nasi tradycjonaliści.

W kazaniu wygłoszonym podczas konfirmacji w kwietniu 1986 r. Lefebvre powiedział także:

Wiecie, że Kościół przeżywa obecnie tragiczny kryzys. Sytuacja w Kościele jest bardzo smutna: smutna z powodu księży, którzy porzucili kapłaństwo; smutna z powodu biskupów, którzy dali dzieciom zły katechizm, przez co straciły one prawdziwą wiarę katolicką; smutna z powodu biskupów, którzy promują fałszywy ekumenizm i zapraszają protestantów do swoich kościołów i katedr.

To wielki skandal! Nie da się połączyć błędu z prawdą, światła z ciemnością, szatana z Bogiem; ale czynią to, zapraszając wszystkie inne religie. Biskupi zapraszają fałszywe religie do Kościoła katolickiego wraz z Jezusem Chrystusem, który jest prawdziwym Bogiem; to skandal! Słyszeliśmy, że w Rzymie zrobili to samo; nawet papież był w zeszłą niedzielę w synagodze! To skandal.

Angelus, czasopismo amerykańskiego okręgu Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X, opublikowało później połączoną wersję kilku takich przemówień, aczkolwiek nieco okrojoną (pomijając komentarze na temat możliwości, że Jan Paweł II nie jest papieżem).

Czy katolicy powinni po prostu zignorować wydarzenie w Asyżu?

Niektórzy radzili arcybiskupowi Lefebvre'owi, aby mniej zwracał uwagę na to, co dzieje się w Watykanie, a skupił się na tym, co dobre. Te same komentarze pojawiają się dziś, a ci, którzy je wygłaszają, często powołują się na stereotypowy przykład „średniowiecznych chłopów”, którzy rzekomo nie znali nawet imienia papieża. Lefebvre odniósł się do tego komentarza bezpośrednio:

Teraz niektórzy księża (nawet niektórzy księża w Bractwie) mówią, że my, katolicy, nie musimy się martwić tym, co dzieje się w Watykanie; mamy prawdziwe sakramenty, prawdziwą Mszę, prawdziwą doktrynę, więc po co martwić się, czy Papież jest heretykiem, oszustem czy kimkolwiek innym; dla nas nie ma to żadnego znaczenia.

Ale myślę, że to nieprawda. Jeśli ktokolwiek jest ważny w Kościele, to Papież. Jest on centrum Kościoła i ma ogromny wpływ na wszystkich katolików swoją postawą, słowami i czynami. Wszyscy czytają w gazetach słowa Papieża, a w telewizji oglądają jego podróże. I tak powoli, powoli wielu katolików traci wiarę katolicką z powodu skandalu związanego z uczestnictwem Papieża w fałszywych religiach.

Następnie ostro potępił takie głosy za ignorowanie skandalu takich wydarzeń, co powodowało utratę wiary przez dusze – i zdradzało poważną powierzchowność ze strony niektórych „tradycjonalistów”:

Pytam, którzy ludzie zachowują wiarę? Gdzie oni są? Gdzie oni są? I pytam nawet tradycjonalistów!

Ponieważ myślę, że wielu tradycyjnych katolików czerpie przyjemność z tradycji; lubią starą Mszę, lubią stare sakramenty, lubią stare nauczanie Kościoła, ale tak naprawdę nie wierzą w Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela, Boga i Stwórcę.

Tego rodzaju krytyka jest najwyraźniej aktualna również dziś.

Komentarze arcybiskupa Lefebvre'a tuż przed i po

Gdy wydarzenie zbliżało się, napisał na ten temat list do ośmiu kardynałów:

W obliczu wydarzeń, które dzieją się w Kościele za sprawą Jana Pawła II, a także wobec tego, co zamierza on uczynić w Taizé i Asyżu w październiku, nie mogę powstrzymać się od zwrócenia się do Was, aby prosić Was w imieniu licznych księży i ​​wiernych, abyście uchronili honor Kościoła przed upokorzeniem, jakiego nigdy dotąd nie doznawał w swoich dziejach.

Przemówienia i działania Jana Pawła II w Togo, Maroku, Indiach i synagodze w Rzymie napełniają nasze serca prawym oburzeniem. […]

Pierwszy artykuł Credo i pierwsze z Dziesięciu Przykazań są publicznie obrażane przez okupanta Stolicy Piotrowej. Nieobliczalny skandal dotyka dusze katolików. Kościół jest wstrząsany aż do fundamentów. […]

Czy Jan Paweł II zamierza nadal publicznie niszczyć wiarę katolicką, zwłaszcza w Asyżu, gdzie procesja religii ma podążać za nim ulicami rodzinnego miasta św. Franciszka, a następnie religie rozprzestrzenią się po kaplicach bazyliki, by odprawiać nabożeństwa na rzecz pokoju, tak jak jest on rozumiany w Organizacji Narodów Zjednoczonych? To właśnie zapowiada kardynał Etchegaray, organizator tego ohydnego Kongresu Religii.

Lefebvre wysłał także Janowi Pawłowi II dwie karykatury satyryczne – pierwsza przedstawiająca go odmawiającego Panu Naszemu wstępu do Asyżu, a druga przedstawiająca Pana Naszego odmawiającego Janowi Pawłowi II wstępu do nieba – z następującą notatką:

Ojcze Święty,

Bądź łaskaw rozważyć te dwa obrazy, skoro jesteś głuchy na pełne bólu prośby, które z synowską troską do ciebie kierujemy. Racz przynajmniej nie obrażać poważnie i publicznie Pierwszego Przykazania Bożego: stawką jest zbawienie twojej duszy! Głoś Jezusa Chrystusa, jak czynili to Apostołowie, nawet za cenę życia. To jest żarliwe i synowskie pragnienie tych, którzy wciąż pozostają katolikami.

Mniej więcej w tym czasie, podczas negocjacji z kardynałem Ratzingerem, arcybiskup Lefebvre usłyszał, że nielegalne konsekracje biskupie będą skutkować „schizmą i ekskomuniką”. Odpowiedział:

„Schizma?” – odparł arcybiskup. „Jeśli istnieje schizma, to z powodu tego, co Watykan uczynił w Asyżu i jak odpowiedziałeś na nasze Dubia : Kościół zrywa z tradycyjnym Magisterium. Ale Kościół, który sprzeciwia się swojej przeszłości i swojej Tradycji, nie jest Kościołem katolickim; dlatego ekskomunikowany przez Kościół liberalny, ekumeniczny i rewolucyjny jest dla nas obojętny”. 2

W czerwcu 1988 roku, kiedy w końcu ogłosił konsekracje i wyjaśnił ich uzasadnienie, ponownie wspomniał o Asyżu:

Nie można powiedzieć, że kiedy odbywa się takie zgromadzenie jak w Asyżu, nadal jest się katolikiem. To niemożliwe. Nie można tego powiedzieć, kiedy jest Kioto i deklaracje złożone Żydom w synagodze, i ceremonia, która odbyła się w Santa Maria in Trastevere w zeszłym roku, prawda? W samym sercu Rzymu! C'est scandaleux, absolumment scandaleux. To już nie jest katolickie.

Choć ostatecznie nie twierdził, że Jan Paweł II przestał być papieżem, Asyż stał się dla Arcybiskupa stałym tematem. Wspomniał o nim nawet w kazaniu podczas konsekracji w 1988 roku:

[J]est jasne, że jedyną prawdą, jaka dziś istnieje dla Watykanu, jest prawda soborowa, duch Soboru, duch Asyżu. To jest prawda dnia dzisiejszego. Ale nie chcemy mieć z tym nic wspólnego za nic w świecie!

Dlatego też, biorąc pod uwagę silną wolę obecnych władz rzymskich, by zniweczyć Tradycję, by zgromadzić świat wokół ducha Soboru Watykańskiego II i ducha Asyżu, woleliśmy się wycofać i powiedzieć, że nie możemy kontynuować. To nie było możliwe. Najwyraźniej bylibyśmy pod władzą kardynała Ratzingera, przewodniczącego Komisji Rzymskiej, która by nami kierowała; oddawaliśmy się w jego ręce, a tym samym w ręce tych, którzy pragną nas wciągnąć w ducha Soboru i ducha Asyżu. To po prostu nie było możliwe.

I naprawdę wierzę, że nigdy nie było w Kościele większej nieprawości niż Asyż, która jest sprzeczna z Pierwszym Przykazaniem Bożym i Pierwszym Artykułem Wyznania Wiary. To niewiarygodne, że coś takiego mogło się w ogóle wydarzyć w Kościele, w oczach całego Kościoła – jakież to upokarzające! Nigdy nie doświadczyliśmy takiego upokorzenia!

Wniosek

Asyż stanowił kluczowy element tego, czemu Bractwo Kapłańskie Piusa X (SSPX) sprzeciwiało się w tamtym czasie. W liście po „ekskomunikatach” z 1988 roku przełożeni dystryktów Bractwa Kapłańskiego Piusa X (SSPX) napisali List Otwarty do kardynała Gantin (prefekta Kongregacji Biskupów), w którym stwierdzili :

[N]ie chcieliśmy nigdy należeć do systemu, który nazywa siebie „Kościołem soborowym” i który definiuje się poprzez Novus Ordo Missæ , indyferentystyczny ekumenizm i sekularyzację całego społeczeństwa.

Tak, nie mamy żadnego związku — nullam partem habemus — z panteonem religii Asyżu; nasza własna ekskomunika wydana dekretem Waszej Eminencji lub innej dykasterii byłaby tego niezbitym dowodem.

Nie chcielibyśmy niczego lepszego, niż by nas uznano za ex communione, odciętych od ducha cudzołóstwa, który krążył w Kościele przez dwadzieścia pięć lat, i wykluczonych z bezbożnej wspólnoty z niewierzącymi.

Sam Lefebvre wspomniał o tym w swoim ostatnim nagranym wywiadzie :

Papież pragnie jedności poza wiarą. To jest komunia. Komunia z kim? Z czym? W czym? To już nie jest jedność. Prawdziwa jedność może być osiągnięta jedynie w jedności wiary. Tego Kościół zawsze nauczał. Właśnie dlatego byli misjonarze: aby nawrócić się na wiarę katolicką. Teraz nie może być więcej nawróceń. Kościół nie jest już społecznością hierarchiczną; jest komunią. Wszystko jest zafałszowane. To zniszczenie pojęcia Kościoła, katolicyzmu. To bardzo poważne i wyjaśnia, dlaczego tak wielu katolików porzuca wiarę.

Gdy dodamy do tego wszystkie skandaliczne uwagi wygłoszone przy okazji synodu o kapłaństwie – wypowiedzi takie jak te wygłoszone przez kardynałów Decourtray’a i Danneelsa – nasuwa się pytanie, jak w ogóle mogą istnieć jeszcze katolicy.

Po Asyżu i podobnych deklaracjach można zrozumieć, że wielu ludzi odchodzi do mormonów, Świadków Jehowy czy gdzie indziej. Tracą wiarę; można się tego spodziewać.

Znaczenie trzeciej już tury konsekracji biskupich udzielonych przez Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X bez papieskiego mandatu w tym roku – oraz przypuszczalne konsekwencje, jakie to pociągnęło za sobą dla setek duchownych Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X i wielu wiernych świeckich – jest jednym ze wskaźników długoterminowego znaczenia wydarzenia z 1986 roku.

Część III

Co właściwie było nie tak ze spotkaniem Jana Pawła II w Asyżu w 1986 roku?

W tej części przyjrzymy się bliżej przedstawionym zarzutom i ocenimy próby Jana Pawła II, aby obronić i usprawiedliwić wydarzenie.

Problemy praktyczne

Wydarzenie z 1986 roku wywołało ogromny skandal w całym świecie katolickim. Pierwszym problemem było to, że obaliło ono wielowiekowe nauczanie Kościoła katolickiego przeciwko wspólnej modlitwie z niekatolikami.

Zaledwie kilka lat wcześniej, w encyklice Mortalium Animos, papież Pius XI potępił międzyreligijne „spory, spotkania i przemówienia”. Wręcz przeciwnie, nauczał, że akceptacja idei stojących za takimi wydarzeniami stanowi apostazję:

Z pewnością takie próby nie mogą być w żaden sposób aprobowane przez katolików, skoro opierają się na błędnym przekonaniu, że wszystkie religie są mniej lub bardziej dobre i godne pochwały, ponieważ wszystkie na różne sposoby manifestują i oznaczają wrodzony w nas wszystkich zmysł, który prowadzi nas do Boga i do posłusznego uznania Jego panowania. Wyznawcy tego poglądu nie tylko są w błędzie i zwiedzeni, ale także, wypaczając ideę prawdziwej religii, odrzucają ją i stopniowo popadają w naturalizm i ateizm, jak to się zwykło nazywać; z czego jasno wynika, że ​​ten, kto popiera wyznawców tych teorii i usiłuje je urzeczywistnić, całkowicie porzuca religię objawioną przez Boga. (n. 2)

Tego rodzaju ograniczenia miały na celu ograniczenie dyskusji i konferencji; spotkania modlitewne byłyby jeszcze bardziej nie do pomyślenia.

Kanon 1258 Kodeksu z 1917 roku zabraniał katolikom czynnego udziału w świętych obrzędach osób niebędących katolikami. Znano to jako communicatio in sacris – „komunikowanie w rzeczach świętych”.

Widzieliśmy już w komentarzach arcybiskupa Marcela Lefebvre'a na ten temat, że teologowie i kanoniści rozumieli ten zakaz jako jeszcze szerszy. Innymi słowy, nie chodzi tylko o to, by katolicy uczestniczyli w oficjalnych obrzędach niekatolików, tak jakby „neutralne obrzędy” były dopuszczalne.

W rzeczywistości, w minionych wiekach niekatolikom nie wolno było uczestniczyć w Najświętszej Ofierze Mszy Świętej od Ofiarowania. Nawet jeśli zakaz ten został obecnie złagodzony, niekatolicy nadal mają domyślnie zakaz czynnego, oficjalnego udziału w publicznym kulcie Kościoła. Dominikańscy teologowie moralni McHugh i Callan piszą:

Kościół potępia każdy rodzaj uczestnictwa w obrzędach katolickich osób niebędących katolikami, nie odmawia jednak tolerowania formy bardziej odległej, gdy istnieje poważna konieczność i nie powoduje zgorszenia. […]

Osoby niebędące katolikami nie mogą pełnić funkcji chrzestnych podczas chrztu i bierzmowania pod groźbą nieważności chrztu (kanony 765, 795), ani śpiewać w chórze Oficjum (Święte Oficjum, 8 czerwca 1859 r.), ani być zatrudnione jako śpiewacy muzyki liturgicznej (Święte Oficjum, 1 maja 1889 r.), ani nosić pochodni lub świateł podczas ceremonii kościelnych (Święte Oficjum, 20 listopada 1850 r.). 4

Powodem wszystkich tych zakazów różnych form communicatio in sacris jest to, że modlitwa – zwłaszcza modlitwa publiczna – jest pewnego rodzaju wyznaniem wiary, jak nauczał papież Pius XII:

Kult, jaki [Kościół] składa Bogu, wszelkiemu dobremu i wielkiemu, jest nieustannym wyznawaniem wiary katolickiej i nieustannym praktykowaniem nadziei i miłości […] W liturgii świętej wyznajemy wiarę katolicką wyraźnie i otwarcie […] Cała liturgia zatem zawiera w sobie wiarę katolicką, jako że publicznie daje świadectwo wierze Kościoła. 5 (podkreślenie dodane)

Ks. E. Sylvester Berry ujmuje to bardziej zwięźle:

[S]akramenty, ofiary, modlitwy i inne akty kultu nie tylko wymagają, ale w istocie są zewnętrznymi wyznaniami wiary, a jedna wiara jest nauczana na całym świecie. 6

Co więcej, bycie katolikiem zależy od zewnętrznego wyznawania wiary katolickiej; w związku z tym nie można publicznie wyznawać wiary wspólnie z osobami niebędącymi katolikami. Czynienie tego, w tym poprzez komunikowanie się z nimi w sprawach świętych, jest składaniem kontrświadectwa lub kontrwyznania wiary katolickiej. Z tego powodu ci, którzy komunikowali się z heretykami w sprawach świętych, sami narażali się na status „podejrzanych o herezję”.

Pomijając fakt, że communicatio in sacris niesie ze sobą poważne i nieodłączne niebezpieczeństwa perwersji, indyferentyzmu i zgorszenia – niebezpieczeństwa , które w naszych czasach w dużym stopniu się urzeczywistniły, i to niemało dzięki samemu wydarzeniu w Asyżu. Zakaz jest zatem w zasadzie kwestią prawa boskiego.7

Jednakże to, co wydarzyło się w Asyżu, było czymś innym niż:

• Modlitwa wspólna z ochrzczonymi niekatolikami (tj. heretykami i schizmatykami), ale bez stosowania formalnych obrzędów Kościoła lub sekt

• Zachęcanie osób niebędących katolikami, w tym politeistów, do praktykowania własnych obrzędów modlitewnych

Zasady omówione wcześniej mają tutaj analogiczne zastosowanie, szczególnie w modlitwie z ochrzczonymi niekatolikami.

Chociaż Asyż nie był ściśle kwestią dzielenia obrzędów katolickich i niekatolickich, słowa papieża Piusa XII i o. Berry'ego (o modlitwie jako wyznaniu wiary) pokazują, dlaczego wspólna modlitwa z niekatolikami wciąż jest problematyczna. Ten aspekt communicatio in sacris jest również szerzej omawiany przez McHugh, Callana i innych .

Co więcej, wszystkie obrzędy niekatolickie mają co najmniej charakter przesądny . Przesądny kult definiuje się jako „niewłaściwe oddawanie czci prawdziwemu Bogu lub oddawanie czci fałszywemu bogu” 8. Pierwszy termin odnosi się do kultu heretyckiego i schizmatyckiego, a drugi do bałwochwalstwa – przy czym kategoria kultu żydowskiego i islamskiego jest przedmiotem dyskusji (w zależności od tego, czy argumentuje się, że te grupy czczą prawdziwego Boga, czy nie).

Fałszywy kult sam w sobie jest grzechem ciężkim. Zorganizowanie przez Jana Pawła II wydarzenia, którego celem było zachęcanie wyznawców fałszywych religii – co obejmuje nie tylko pogan i bałwochwalców, ale także heretyków i schizmatyków – jest formą „współpracy” (lub „udziału”) w grzechu – podobnie jak udostępnianie tym delegacjom miejsc do odprawiania fałszywego kultu.

Współpraca ta miała charakter formalny i pozytywny , a zatem wiąże się z udziałem w odpowiedzialności za sam fałszywy kult, ponieważ ułatwianie tego fałszywego kultu w rzekomym celu osiągnięcia pokoju na świecie było celem wydarzenia , a nie czymś przypadkowym. 9

Jest to również rodzaj skandalu: po pierwsze, ponieważ utwierdza różne osoby w ich fałszywych religiach, podczas gdy jednocześnie oddaje się deklaratywne posłuszeństwo – zawsze w subiektywnym lub osobistym sensie – prawdzie religii katolickiej; po drugie, z powodu przesłania wysyłanego światu na temat statusu tych fałszywych religii.

Jeśli chodzi o drugi punkt, wydarzenie to ukazało „teologiczne” stanowisko indyferentyzmu , które Grzegorz XVI definiuje następująco:

Rozważmy teraz inne, liczne źródło zła, które trapi obecnie Kościół: indyferentyzm .

Tę przewrotną opinię szerzy się zewsząd za sprawą oszustwa niegodziwców, którzy twierdzą, że można osiągnąć wieczne zbawienie duszy przez wyznawanie jakiejkolwiek religii, o ile przestrzega się zasad moralnych . 10

Widzieliśmy już potępienie przez papieża Piusa XI (jako apostazję) idei, że wszystkie religie są „mniej lub bardziej dobre i godne pochwały”, prowadząc w różny sposób do Boga. 11 Indyferentysta niekoniecznie uważa, że ​​wszystkie religie są równie dobre; raczej indyferentyzm polega na optymistycznym nastawieniu do tych fałszywych religii, postrzegając je jako „mniej lub bardziej” dobre , a nie bardziej lub mniej odrażające . Zakłada on również, że wszystkie religie czczą tego samego Boga, co jest całkowicie bezpodstawne.

W świetle powyższego możemy być może lepiej zrozumieć, dlaczego arcybiskup Marcel Lefebvre nazwał wydarzenie w Asyżu „skandalem”, próbując „połączyć błąd z prawdą, światło z ciemnością, szatana z Bogiem” i zaprosić fałszywe religie do Kościoła. Ilustruje to również, dlaczego wydarzenie to skłoniło go do refleksji, „że będziemy musieli uwierzyć, że ten papież nie jest papieżem ”.

Wyrażwszy te zasady, przyjrzyjmy się teraz obronie Jana Pawła II przed, w trakcie i po jego zakończeniu.

Obrona Jana Pawła II

1. Communicatio in sacris

Duża część kontrowersji dotyczyła tego, czy wydarzenie z 1986 r. rzeczywiście wiązało się z lub promowało communicatio in sacris, „indyferentyzm” (który, jak właśnie zobaczyliśmy, jest ideą, że różne religie są w zasadzie takie same i mogą prowadzić do zbawienia) lub „synkretyzm” (łączenie religii).

W różnych momentach dnia Jan Paweł II podkreślał fakt, że delegacje niechrześcijańskie modliły się oddzielnie. Jak widzieliśmy powyżej, powiedział na audiencji generalnej przed wydarzeniem:

[T]e formuła spotkania w Asyżu została wybrana: wspólnie się modlić.

Oczywiście, nie da się „modlić razem”, czyli odmawiać wspólnej modlitwy, ale można być obecnym, gdy inni się modlą.

Jednakże taka obrona nie czyni nic poza potępieniem działań Jana Pawła II przed i po wydarzeniach z 1986 r. – takich jak jego modlitwa z animistami z Togo w Afryce Zachodniej.

Jan Paweł II modlił się również z naczelnym rabinem Rzymu w Wielkiej Synagodze w Rzymie i pochylił głowę, gdy chór modlił się o przyjście Mesjasza 13 kwietnia 1986 r. 12 Dziennik „Los Angeles Times” zauważył, że „jedynym natychmiastowym widocznym sprzeciwem” wobec tej wizyty w synagodze byli ludzie związani z arcybiskupem Marcelem Lefebvre’em, którzy rozdawali ulotki protestujące przeciwko temu wydarzeniu.

Ponadto odrzucenie modlitwy z niechrześcijanami przez Jana Pawła II jest nieistotne, ponieważ modlitwa z heretykami i schizmatykami jest również communicatio in sacris , a tak było w przypadku wydarzenia w 1986 r. i przez całe jego panowanie.

2. Obojętność

Również 22 października 1986 roku Jan Paweł II bronił swojego wydarzenia przed zarzutem indyferentyzmu. Powołał się przy tym na Sobór Watykański II:

Według Soboru Kościół staje się coraz bardziej świadomy swego posłannictwa i swego obowiązku, w tym swego zasadniczego powołania do głoszenia światu prawdziwego zbawienia, które znajduje się tylko w Jezusie Chrystusie, Bogu i człowieku (por. Ad gentes , 11-3).

Tak, tylko w Chrystusie ludzie mogą być zbawieni. „Nikt inny nie może zbawić i nie jest nam dane pod niebem żadne inne imię, które mogłoby nas zbawić” ( Dzieje Apostolskie 4, 12).

Jednakże natychmiast pozbawia to stwierdzenie wszelkiego pozostałego ortodoksyjnego znaczenia i nasyca je nowym, heterodoksyjnym znaczeniem:

Ale ponieważ od początku historii wszyscy są skierowani do Chrystusa (por. Lumen gentium , 16), ktokolwiek jest prawdziwie wierny wezwaniu Bożemu w takiej mierze, w jakiej jest mu ono znane, ten już uczestniczy w zbawieniu dokonanym przez Chrystusa (por. ib ).

Kościół, świadomy wspólnego powołania ludzkości i jedynego planu zbawienia, czuje się zjednoczony z każdym i ze wszystkimi, tak jak Chrystus „w jakiś sposób zjednoczył się z każdym człowiekiem” (por. Gaudium et spes , 22; enc. Redemptor hominis , passim).

I głosi każdemu, że Chrystus jest centrum stworzonego świata i historii.

Właśnie dlatego, że Chrystus jest centrum wszystkiego w historii i we wszechświecie, i że nikt „nie idzie do Ojca inaczej jak tylko przez Niego” (por. J 14, 6), możemy zwracać się do innych religii z postawą przepełnioną jednocześnie szczerym szacunkiem i żarliwym świadectwem o Chrystusie, w którego wierzymy.

Wydaje się, że mówi, iż Wcielenie oznacza, że ​​wszyscy ludzie są już zjednoczeni, „w pewien sposób”, z Chrystusem – tak, że fałszywe religie świata są teraz w istocie narzędziami dla aktów religii naturalnej ; i że chociaż ta religia naturalna nie jest prawdziwą, nadprzyrodzoną religią objawioną przez Chrystusa, to jednak do niej wskazuje i ma trwałą wartość naturalną. 13

Dlatego też Jan Paweł II w przemówieniu do kardynałów i kurii wygłoszonym później tego samego roku (22 grudnia 1986 r.), mówiąc również o tym, że ludzkość rzekomo jest już zjednoczona przez fakt Wcielenia, wyciągnął następujący wniosek:

Każda autentyczna modlitwa jest pod wpływem Ducha, „który wytrwale wstawia się za nami”, „bo nawet nie wiemy, o co należy prosić”, ale modli się w nas „w niewysłowionych westchnieniach”, a „Ten, który przenika serca, wie, czego pragnie Duch” (por. Rz 8, 26-27). Możemy wręcz uznać, że każda autentyczna modlitwa jest wzbudzana przez Ducha Świętego, który w tajemniczy sposób jest obecny w sercu każdego człowieka .

Te argumenty obronne przeczą niektórym fundamentalnym zasadom doktryny Kościoła. Na przykład Psalm 95 stwierdza, że ​​„wszyscy bogowie pogan są demonami”. Co więcej, Nowy Testament kontynuuje starotestamentowe surowe potępienie bałwochwalstwa i nie daje żadnej wskazówki, że kult fałszywych bogów został w jakiś sposób „odkupiony” przez Wcielenie lub Mękę Chrystusa:

Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy […] nie odziedziczą królestwa Bożego. (1 Kor. 6.9)

A jawne są uczynki ciała, które są […] bałwochwalstwem […] ci, którzy takie rzeczy czynią, nie dostąpią królestwa Bożego. (Gal. 5.21)

[J]eboliści […] będą mieli swój udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką. To jest śmierć druga. (Ap 21,8)

Co więcej, w 1949 r. Święte Oficjum odrzuciło pomysł, że powinniśmy skupiać się bardziej na tym, co jest wspólne dla różnych religii, niż na tym, co je różni:

Powinni także mieć się na baczności, aby pod fałszywym pretekstem, że należy poświęcać więcej uwagi kwestiom, co do których się zgadzamy, niż tym, co do których się różnimy, nie szerzyć niebezpiecznego indyferentyzmu, zwłaszcza wśród osób, których przygotowanie teologiczne nie jest głębokie, a praktyka wiary nie jest zbyt silna.

Ostrzeżenie to opiera się na stałym nauczaniu Kościoła, które zostało odrzucone przez Jana Pawła II.

W takim schemacie różnica między religią katolicką a wszystkimi innymi jest raczej różnicą stopnia niż jakości: Kościół jest po prostu najlepszą, najprawdziwszą lub najpełniejszą formą religii; inne nie są złe , ale nie tak dobre . Choć takie rozumienie jest dziś powszechne, papież Pius XI określił je jako „całkowite porzucenie religii objawionej przez Boga”.

3. Synkretyzm

„Synkretyzm” jest zazwyczaj definiowany jako mieszanie aspektów różnych religii i właśnie w tym sensie Jan Paweł II zaprzeczył, że jego wydarzenie było przykładem synkretyzmu:

Przedstawiając Kościół katolicki trzymający się za ręce z braćmi chrześcijańskimi, a wszystkich razem z braćmi innych religii, dzień w Asyżu był jak widzialny wyraz tych orzeczeń Soboru Watykańskiego II. Dzięki niemu i dzięki niemu, z łaski Bożej, udało nam się wcielić w życie, bez cienia zamętu i synkretyzmu, to nasze przekonanie, wpojone przez Sobór, o jedności zasad i celu rodziny ludzkiej oraz o znaczeniu i wartości religii niechrześcijańskich. 15

W przemówieniu z 22 października Jan Paweł II podkreślił również różnicę między „wspólną modlitwą” – co, jak przyznał, jest niemożliwe – a „wspólnym przebywaniem na modlitwie”.

To, co wydarzy się w Asyżu, z pewnością nie będzie synkretyzmem religijnym, ale raczej szczerą postawą modlitwy do Boga w duchu wzajemnego szacunku.

Dlatego też wybrano formułę spotkania w Asyżu: wspólnie się modlić.

Oczywiście, nie możecie „modlić się razem”, czyli odmawiać wspólnej modlitwy, ale możecie być obecni, gdy inni się modlą. W ten sposób wyrażamy nasz szacunek dla modlitwy innych i dla postawy innych przed Bóstwem; a jednocześnie składamy im pokorne i szczere świadectwo naszej wiary w Chrystusa, Pana wszechświata .

W rzeczywistości zarzut synkretyzmu nie odgrywał kluczowej roli dla krytyków wydarzenia w Asyżu. Obrona Jana Pawła II przed synkretyzmem, rozumianym w sensie mieszania religii, jest w dużej mierze akceptowalna: religie niechrześcijańskie rzeczywiście modliły się oddzielnie od chrześcijan.

Jednakże z pewnością istniał element synkretyzmu między grupami heretyckimi i schizmatyckimi, po prostu ze względu na wspólną z nimi modlitwę; co więcej, nawet jeśli każda poszczególna religia zachowywała swoje obrzędy oddzielone w „szczególnym” sensie, idea, że ​​pokój można osiągnąć poprzez organizację wydarzenia, podczas którego odprawiano te obrzędy, wydaje się być synkretyczna w „globalnym” sensie.

W rezultacie protesty Jana Pawła II przeciwko synkretyzmowi nie są w pełni akceptowalne. Ostatecznie jednak kwestia synkretyzmu odwraca uwagę od tego, co przesłania: naturalizmu wydarzenia w Asyżu, który stanowi jego istotę.

4. Naturalizm

Choć rzeczywiście istnieje rozróżnienie między „wspólną modlitwą” a „wspólnym przebywaniem na modlitwie”, nie oznacza to automatycznie, że to drugie jest uzasadnione. Wręcz przeciwnie, pozostaje skandaliczne – między innymi dlatego, że w przypadku Asyżu Jan Paweł II zezwalał, ułatwiał i promował „tradycyjny obrzęd” każdej religii, traktując go jako skuteczny środek do osiągnięcia „pokoju”.

Prezentuje to całkowicie naturalistyczne pojmowanie zarówno religii, jak i pokoju.

Naturalistyczne rozumienie religii

Naturalistyczne rozumienie religii przez Jana Pawła II kładzie nacisk na to, co te fałszywe religie mogą zawierać w sobie z „semina Verbi” („nasiona Słowa”) i „promienie jedynej prawdy” i na tej podstawie charakteryzuje je jako mniej doskonałe formy religii, a nie jako zasadniczo złe i szkodliwe ze względu na ich wady (niezależnie od jakiegokolwiek dobra, które mogłoby w nich przypadkowo powstać) .

Omówiliśmy już pewne aspekty tego zagadnienia w ramach „indyferentyzmu”. Takie podejście pozwala na łączenie religii fałszywych i prawdziwej jako „religii” – podczas gdy religia prawdziwa ma charakter nadprzyrodzony, objawiony przez Boga i działający na innym poziomie niż wszystkie inne.

Podobnie Jan Paweł II zdaje się utożsamiać modlitwę katolików z modlitwą niekatolików, zarówno w sposobie, w jaki przedstawia rolę modlitwy podczas wydarzenia w Asyżu, jak i w swoim komentarzu, że „każda autentyczna modlitwa jest wzbudzana przez Ducha Świętego, który w tajemniczy sposób jest obecny w sercu każdego człowieka”.

Po raz kolejny jest w tym ziarno prawdy. W zasadzie, gdyby Bóg nigdy nie objawił się w sposób nadprzyrodzony, ludzkość nadal byłaby zobowiązana żyć w zgodzie z zasadami „religii naturalnej”. 17 Ale chociaż istnieje teologia naturalna (to, co można poznać o Bogu samym rozumem) i naturalne akty religijne mogą być rzeczywiście podejmowane przez niekatolików, idea systemu religii naturalnej jest abstrakcją . Różne grupy, które uczestniczyły w Asyżu, nie są „religiami naturalnymi” w sensie prawowitego systemu. Stan człowieka naraża nas na popadanie w błąd, zamieszanie i wiele sposobów wypaczania obowiązków religijnych. To jest jeden z powodów, dla których można powiedzieć, że dobroć i miłosierdzie Boga „wymagały” od Niego, aby zapewnił nam objawioną religię.

Choć prawdą jest, że każdy, kto zwraca się ku Bogu, czyni dobro – choćby tylko w sensie naturalnym – Jan Paweł II zakłada, że ​​człowiek modlący się do „Wielkiego Kciuka” lub demonicznego panteonu hinduizmu rzeczywiście zwraca się ku Bogu. Takie założenie jest jednak bezpodstawne; a gdyby prawdą było, że wszystkie te różne religie ostatecznie czczą Boga na różne sposoby, to nie byłoby powodu, by istniało Pierwsze Przykazanie:

„Ja jestem Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli.

„Nie będziesz miał bogów obcych przede mną. Nie czyń sobie rzeźby ani podobizny czegokolwiek, co jest na niebie w górze, ani na ziemi w dole, ani tego, co jest w wodach pod ziemią. Nie będziesz się im kłaniał i nie będziesz im służył.

„Ja jestem Pan, twój Bóg, potężny, zazdrosny, karzący nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą, a okazujący miłosierdzie tysiącom tych, którzy mnie miłują i przestrzegają moich przykazań”.

Ponadto istnieje jakościowa różnica pomiędzy modlitwą katolika, włączonego do Mistycznego Ciała naszego Pana Jezusa Chrystusa i modlącego się w Nim , a modlitwą niekatolika, który w różnym stopniu jest oddzielony od tego Mistycznego Ciała.

Różnica, po raz kolejny, polega na tym, co jest dobre z natury, a co jest dobre nadprzyrodzone, a zaprzeczenie temu rozróżnieniu nie oznacza zaprzeczenia temu, co naturalne, lecz temu, co nadprzyrodzone. To naturalizm.

Naturalistyczne rozumienie pokoju

Naturalistyczne pojmowanie pokoju ignoruje naukę Kościoła, że ​​prawdziwego pokoju nie można znaleźć bez Chrystusa.

Pierwsza encyklika papieża Piusa XI, Ubi Arcano Dei Consilio , dotyczyła właśnie tego tematu. Nosiła podtytuł „O pokoju Chrystusowym w Królestwie Chrystusowym”; nauczał w niej:

[P]rawdziwy pokój, pokój Chrystusa, jest niemożliwy, jeśli nie jesteśmy gotowi i gotowi przyjąć fundamentalnych zasad chrześcijaństwa, jeśli nie jesteśmy gotowi przestrzegać nauk i prawa Chrystusa, zarówno w życiu publicznym, jak i prywatnym. Gdyby tak się stało, społeczeństwo zostałoby w końcu oparte na solidnym fundamencie, a Kościół, sprawując powierzoną mu przez Boga posługę i dzięki wynikającemu z niej autorytetowi nauczycielskiemu, mógłby chronić wszelkie prawa Boga wobec ludzi i narodów. 18

Nauczał także w Quas Primas, na temat królewskości Chrystusa:

Dopóki jednostki i państwa odmawiają podporządkowania się panowaniu naszego Zbawiciela, nie ma prawdziwej nadziei na trwały pokój między narodami. Ludzie muszą szukać pokoju Chrystusa w Królestwie Chrystusowym […]

W Asyżu Jan Paweł II przedstawił cel jako pokój, ale bez względu na Chrystusa. Zamiast działać na rzecz ewangelizacji i zbawienia pozostałych uczestników, wydarzenie Jana Pawła II wyraźnie wskazało trwały, naturalny pokój jako cel, do którego należy dążyć:

Pokój, tam gdzie istnieje, jest zawsze niezwykle kruchy. Jest zagrożony na tak wiele sposobów i z tak nieprzewidywalnymi konsekwencjami, że musimy dołożyć starań, aby zapewnić mu solidne podstawy. Nie negując w żaden sposób potrzeby licznych zasobów ludzkich, które utrzymują i umacniają pokój, jesteśmy tutaj, ponieważ jesteśmy przekonani, że ponad wszelkie tego typu środki potrzebujemy modlitwy – intensywnej, pokornej i ufnej modlitwy – aby świat wreszcie stał się miejscem prawdziwego i trwałego pokoju.

Choć związał ten pokój z Chrystusem, uczynił to w sensie subiektywnym, o którym już mówiliśmy .

Zamiast szukać nadprzyrodzonego pokoju Chrystusa, wydarzenie dąży do pokoju naturalnego, który, zdaniem Jana Pawła II, pochodzi od Chrystusa. Te dwa pojęcia są bardzo różne.

Rzeczywiście, jak wspomniano, samo Niebo już dało Kościołowi środki do osiągnięcia zarówno nadprzyrodzonego, jak i naturalnego pokoju. Matka Boska Fatimska mówiła konkretnie o pokoju i wskazała nadprzyrodzone środki, za pomocą których można go osiągnąć – mianowicie poświęcenie Rosji i nabożeństwa pierwszych sobót . Odrzucenie tych środków i przyjęcie naturalnego pokoju jako głównego celu oznacza odrzucenie orędzia fatimskiego – co zostało symbolicznie zamanifestowane w doniesieniach o odwróceniu pielgrzymkowej figury Matki Boskiej Fatimskiej od wydarzenia w Asyżu.

Wniosek: „MASDU”

Naturalizm podejścia Jana Pawła II w Asyżu nie jest zaskakujący, biorąc pod uwagę, że wydarzenie to zostało wyraźnie zainspirowane ogłoszeniem przez Organizację Narodów Zjednoczonych roku 1986 „Międzynarodowym Rokiem Pokoju”. Rola, jaką Jan Paweł II odegrał tutaj, jest identyczna z rolą Pawła VI : dał duchowy i moralny impuls do ożywienia naturalistycznych celów ONZ.

Już w 1965 roku francuski ksiądz Abbé Georges de Nantes zauważył to i skomentował, twierdząc, że Kościół katolicki jest zastępowany przez to, co nazwał „ MASDU” (Ruch na rzecz Duchowego Ożywienia Powszechnej Demokracji).

W istocie jest to całkowite odwrócenie właściwego porządku. Zamiast naturalnych, cywilnych władz świata oddających się na służbę nadprzyrodzonej misji Kościoła, Kościół jest na nowo wyobrażany jako realizujący naturalną misję organizacji międzynarodowych. Teoria tego odwrócenia została doskonale wyrażona w przemówieniu Pawła VI do ONZ z 1965 roku – w którym nie wspomina on nawet świętego imienia Jezus przed zgromadzeniem – i została wprowadzona w życie przez Jana Pawła II podczas spotkania w Asyżu w 1986 roku.

Nawet gdyby protesty Jana Pawła II przeciwko indyferentyzmowi i synkretyzmowi zostały zaakceptowane, jego wydarzenie nadal byłoby skandaliczne ze względu na swój naturalizm.

Część IV

Złe owoce międzyreligijnego wydarzenia w Asyżu w 1986 r.

W tej ostatniej części zastanowimy się nad długoterminowym dziedzictwem tego wydarzenia.

Najbliższym śladem wydarzenia w Asyżu jest jego powtórzenie w październiku 2026 roku, dla uczczenia 40. ^rocznicy pierwotnego wydarzenia. Planowana obecność Leona XIV odnowiła skandal, o którym była już mowa w tym cyklu – a jego nieobecność z powodów zdrowotnych nie usuwa tego skandalu. Wydarzenie nadal odbywa się z jego błogosławieństwem, bez jego potępienia, a z aprobatą wyrażoną w osobistym przesłaniu.

Jednakże minione czterdzieści lat naznaczone było także dziedzictwem tego wydarzenia.

„Duch Asyżu”

Po Asyżu w 1986 roku zwrot „Duch Asyżu” stał się powszechny. Kardynał Roger Etchegaray, który odegrał kluczową rolę w organizacji tego wydarzenia, przypisał to określenie samemu Janowi Pawłowi II.

W wydaniu czasopisma Jubilee 2000 z 1996 r. , w którym pojawiło się to stwierdzenie – i które nadal jest dostępne na stronie internetowej Watykanu – Etchegaray wyjaśnił to szerzej:

Od 27 października ¹⁹⁸⁶ roku ten „duch” dał się odczuć wszędzie, nie tracąc nic ze swojej mocy pierwszego rozkwitu […] Duch Asyżu unosi się nad bulgoczącymi wodami religii i już tworzy cuda braterskiego dialogu.

Duchu Asyżu, przyjdź do nas wszystkich!

Jak jednak napisali Christopher Ferrara i Thomas E. Woods w książce The Great Façade:

Czym właściwie jest „Duch Asyżu”? Co „duch Asyżu” zrodził w świecie, że katolicy powinni go na siebie przyzywać? Kiedy kardynał Stolicy Apostolskiej publicznie zachwyca się nowym duchem unoszącym się nad bulgoczącymi wodami fałszywych religii, przyzywa tego nowego ducha na wiernych i wychwala fałszywe religie jako „niezastąpione”, katolicy z jakimkolwiek poczuciem Tradycji instynktownie budzą sprzeciw.

Jeszcze w 2024 r. sam Franciszek wypowiadał się w podobnych słowach:

Dziękuję Wspólnocie Sant’Egidio za pasję i kreatywność, z jakimi podtrzymuje ducha Asyżu. […] Niemniej jednak, każdego roku, jako przedstawiciele wielkich religii świata i ludzie dobrej woli, pielgrzymujecie do różnych miast Europy i całego świata, aby podtrzymywać ducha Asyżu.

Duch Asyżu jest błogosławieństwem dla naszego świata, wciąż rozdartego licznymi wojnami i aktami przemocy. „Duch” Asyżu musi jeszcze mocniej powiewać w żaglach dialogu i przyjaźni między narodami. […]

Musimy się spotykać, zacieśniać więzi braterstwa i pozwalać, by kierowała nami boska inspiracja obecna w każdej wierze, abyśmy mogli wspólnie „wyobrażać sobie pokój” pośród wszystkich narodów.

Ponadto Leon XIV użył tego sformułowania w swojej pierwszej encyklice Magnifica Humanitas, potwierdzając naturalistyczne rozumienie zarówno religii, jak i modlitwy szczegółowo opisane w poprzedniej części :

„Duch Asyżu”, przywoływany przez św. Jana Pawła II i kontynuowany przez papieża Franciszka – na przykład poprzez dialog z Wielkim Imamem Al-Azhar – pokazuje, że wierzący mogą czerpać z najbardziej autentycznych źródeł swoich szczególnych tradycji duchowych, gdzie nie ma miejsca na „uświęconą nienawiść” 20.

Od czasu encykliki Leona XIV kardynał George J. Koovakad (prefekt Dykasterii ds. Dialogu Międzyreligijnego) twierdzi , że włączenie tego terminu do encykliki podniosło wydarzenie w Asyżu do rangi magisterium:

„Dzięki tym słowom [papieża Leona XIII], 27 października 1986 roku staje się częścią zwyczajnego nauczania Magisterium. Nie jest to już tylko wydarzenie, o którym należy pamiętać: to kryterium interpretacji teraźniejszości” – powiedział Koovakad.

Częścią długofalowego dziedzictwa wydarzeń w Asyżu jest zatem to, że termin „Duch Asyżu” wszedł do oficjalnego dyskursu.

„Duch Asyżu” i Deklaracja z Abu Zabi

„Dialog z Wielkim Imamem Al-Azhar”, do którego odniósł się Leon XIV w Magnifica Humanitas, to niesławna „Deklaracja z Abu Zabi” (Dokument o ludzkim braterstwie z 2019 roku). W tym dokumencie Franciszek i Imam oświadczyli , że Bóg pragnie „pluralizmu” religii:

Pluralizm i różnorodność religii, koloru skóry, płci, rasy i języka są zamierzone przez Boga w Jego mądrości, poprzez którą stworzył człowieka.

Po tym wydarzeniu niektórzy próbowali bronić tego stwierdzenia przed zarzutem herezji, sugerując, że Bóg jest rozumiany jako osoba pragnąca wielości religii jedynie w sensie permisywnym . Biskup Athanasius Schneider twierdził, że Franciszek potwierdził, iż właśnie to miał na myśli. Jednak taka interpretacja jest podważana z dwóch powodów:

1. Pozostałe „różnorodności” na liście są pozytywnie chciane przez Boga, bez żadnej wskazówki, że pierwszą należy uważać za odrębną od pozostałych

2. Chociaż Franciszek wkrótce potem odniósł się w tym kontekście do dopuszczającej woli Boga, potwierdził również heretycką interpretację co najmniej trzema oświadczeniami złożonymi w Singapurze we wrześniu 2024 roku (w szczególności: „Wszystkie religie są drogą do Boga”) – a także tonem całego swojego panowania. Te ostatnie nie zostały „unieważnione” ani niejednoznaczne przez te pierwsze; są po prostu sprzeczne, a zasada bonum ex integra causa oznacza, że ​​właściwym wnioskiem jest heterodoksja, a nie ortodoksja.

Dosłowne znaczenie problematycznego fragmentu w pełni harmonizuje z naturalistycznym poglądem na religię przedstawionym w Asyżu i omówionym w poprzedniej części .

Wydarzenia „Duch Asyżu”

Jak już wspomniano, Wspólnota Sant'Egidio ustanowiła doroczne wydarzenie pod hasłem „Duch Asyżu” nazwane „Międzynarodowym Spotkaniem na rzecz Pokoju”.

W 1987 roku kardynał Francis Arinze reprezentował Watykan podczas kolejnego wydarzenia na górze Hiei w Kioto w Japonii. 21 Wydarzenia te odbywają się co roku od 1986 roku – nawet w czasie obostrzeń związanych z COVID-19.

Oprócz tych wydarzeń, Jan Paweł II przewodniczył kolejnym wydarzeniom w Asyżu w 1993 i 2002 roku. Benedykt XVI przewodniczył kolejnemu w 2011 roku, a Franciszek wziął udział w wydarzeniu Wspólnoty Sant'Egidio w Asyżu w 2016 roku.

Jak wspomniano, Leonowi XIV odradzano udział w obchodach ^40. rocznicy w 2026 roku. Jednak w oświadczeniu Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej, ogłaszającym jego nieobecność, stwierdzono również , że papież pozostaje przekonany, „że dialog w duchu Asyżu oraz poszukiwanie słów i gestów pokoju są cennymi zasobami w epoce konfliktów”.

Trzęsienie ziemi

Oprócz tego, co z pewnością należy do dziedzictwa Asyżu, przypomnijmy sobie to, co niektórzy uznali za swego rodzaju karę boską za wydarzenie związane z Janem Pawłem II – mianowicie co najmniej dwa trzęsienia ziemi, które dotknęły ten region.

5 marca 1986 roku, kilka miesięcy po ogłoszeniu wydarzenia, około 2 km na południe od Asyżu miało miejsce niewielkie trzęsienie ziemi . Był to jedynie niewielki wstrząs.

Jednak w 1997 roku silne trzęsienie ziemi nawiedziło regiony Umbrii i Marchii – w tym sam Asyż. W wyniku trzęsienia ziemi zawaliły się części sklepienia bazyliki św. Franciszka.

Jak już wspomniano, w ciągu jedenastu lat między tymi dwoma wydarzeniami odbyła się seria wydarzeń Sant'Egidio „Duch Asyżu”, w tym rocznica z 1996 roku w samym Rzymie. Jan Paweł II również powrócił do Asyżu w 1993 roku, aby powtórzyć to wydarzenie.

Bardzo poważnie uszkodzona bazylika była miejscem końcowej części wydarzenia z 1986 r., podczas którego delegacje każdej religii „modliły się na swój sposób o pokój”, w tym modły do ​​„Wielkiego Kciuka”, ofiarowanie fajki „Wielkiemu Duchowi” oraz wspólna modlitwa grup chrześcijańskich.

W 2011 roku, po odbudowie bazyliki, agencja informacyjna Zenit nazwała ją „epicentrum ruchu pokojowego”, nawiązując do jej roli w wydarzeniu z 1986 roku. Ojciec Alain Lorans z Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX) odpowiedział na to:

Słowo „epicentrum” oznacza miejsce na powierzchni Ziemi, bezpośrednio nad ogniskiem lub hipocentrum trzęsienia ziemi, czyli miejsce, w którym powstaje podziemne pęknięcie. Ponieważ fale sejsmiczne pokonują najkrótszą drogę do epicentrum, to właśnie tam mają największą energię i powodują największe zniszczenia.

Epicentrum wydaje się nieodpowiednie, chyba że Zenit miał na myśli nawiązanie do trzęsienia ziemi, które nawiedziło Asyż 26 września 1997 r. i w wyniku którego zawalił się dach bazyliki św. Franciszka, zabijając cztery osoby.

Ale czy to określenie jest rzeczywiście nieodpowiednie? Czy spotkanie w Asyżu nie zostało zaprojektowane i zbudowane w oparciu o głębokie zerwanie z tradycyjnym nauczaniem Kościoła?

Przypomniał także list arcybiskupa Lefebvre’a do ośmiu kardynałów, o którym wcześniej wspomniano, w którym stwierdził on, że „Kościół jest wstrząśnięty aż do fundamentów”.

Związek między tymi wydarzeniami a spotkaniami modlitewnymi w Asyżu jest oczywiście kwestionowany. Ale cokolwiek byśmy o tym wydarzeniu myśleli, arcybiskup Lefebvre i o. Lorans mają rację: „Światowy Dzień Modlitwy o Pokój” miał dalekosiężny wpływ na fundamenty Kościoła.

Przyjrzyjmy się pokrótce, jak dalekosiężne były te skutki.

Wydarzenia w Watykanie i Pachamama jako wskaźnik długoterminowego wpływu

Lista wydarzeń międzyreligijnych, w których brali udział Jan Paweł II i jego następcy, jest niezwykle długa.

Oprócz wydarzeń związanych z Janem Pawłem II, o których mowa w poprzednich częściach tej serii, bardzo krótki przegląd można przedstawić na przykładzie modlitwy Benedykta XVI w 2006 r. w Błękitnym Meczecie w Stambule w Turcji, udziału Franciszka w modlitwie do „Zachodniej Babci” podczas tradycyjnego wydarzenia rdzennej ludności Kanady i wielu innych – nie wspominając o niezliczonych publicznych ceremoniach z udziałem heretyków i schizmatyków (takich jak niedawne spotkanie Leona XIV z królem Wielkiej Brytanii Karolem i Sarą Mullally, anglikańską arcybiskup Canterbury).

Ale nawet te wydarzenia bledną w porównaniu ze sprawą „Pachamamy” (Matki Ziemi). W 2019 roku, kiedy Franciszek i inni watykańscy dostojnicy pozwolili na bałwochwalczą ceremonię Pachamamy i byli na niej obecni, deklarujący się katolicy byli podzieleni na tych, którzy potępiali ją jako bałwochwalstwo, i tych, którzy twierdzili, że w rzeczywistości była to cześć oddawana „Matce Boskiej Amazonii”.

Jednakże tego typu obrona nie usprawiedliwia innych kardynałów i duchownych, którzy najwyraźniej brali udział w podobnych obrzędach – na przykład kardynała Gianfranco Ravasiego przy jednej okazji oraz kardynałów José Luisa Lacunzy Maestrojuána, Álvara Leonela Ramazziniego Imeriego i Felipe Arizmendiego Esquivela przy innej okazji .

Zaledwie kilka miesięcy temu, w sierpniu 2026 roku, watykański urzędnik, ks. prałat Jordi Bertomeu, został również sfilmowany , jak ofiarowuje liście koki Pachamamie w ramach rytuału przygotowującego do wizyty Leona XIV w Peru. Obecni byli również biskup Lizardo Estrada Herrera i biskupi Miguel Ángel Cadenas, a Estrada najwyraźniej również wziął w nim udział. Później ujawniono , że wydarzenie to odbyło się we współpracy z grupami LGBT.

Nawiasem mówiąc, tydzień po tym ostatnim wydarzeniu okolicę nawiedziło „niezwykle silne” trzęsienie ziemi. W ciągu miesiąca Estrada Herrera został mianowany arcybiskupem koadiutorem archidiecezji Cusco.

Wreszcie, LifeSiteNews i Novus Ordo Watch ujawniły w zeszłym roku, że Leon XIV, jeszcze jako o. Robert Prevost, również brał udział w „rytuale Pachamamy”. Podczas tego rytu, który odbył się w Brazylii w 1995 roku, uczestnicy padali na twarz przed boginią ziemi Pachamamą: dostępne zdjęcia pokazują Prevosta co najmniej klęczącego, jeśli nie przygotowującego się do oddania pokłonu.

Do tej sprawy powrócimy na końcu artykułu.

Wydarzenia regionalne jako miernik długoterminowego wpływu

W obliczu takich wydarzeń w Watykanie niektórzy sugerowali, że katolicy powinni mniej zwracać uwagę na to, co dzieje się w Rzymie. Widzieliśmy już zjadliwą odpowiedź arcybiskupa Lefebvre'a na te zarzuty w części II tego cyklu – w której odrzuca on samozadowolenie z posiadania „prawdziwych sakramentów, prawdziwej Mszy, prawdziwej doktryny” oraz błędne przekonanie, że sprawy w Rzymie „nie mają dla nas żadnego znaczenia”.

Jednakże zarzut, na który wówczas odpowiadał, jest nietrafiony również dlatego, że nie trzeba zwracać uwagi na Rzym, by odczuć skutki spotkania z 1986 roku i późniejszych wydarzeń. Wydarzenia te wywarły widoczny wpływ na życie katolików na całym świecie, o czym świadczy mnogość regionalnych spotkań międzyreligijnych. Ks. Dörmann napisał w tej sprawie:

„Wydarzenie w Asyżu” stało się wzorem dla licznych spotkań modlitewnych o pokój na poziomie lokalnym. W artykule opublikowanym w biuletynie duszpasterskim diecezji Akwizgranu, Berlina, Essen, Hamburga, Hildesheim, Kolonii i Osnabrück, podsumowującym „dziesięć lat od modlitwy o pokój w Asyżu”, podkreślono szczególnie wzorowy charakter lokalnej modlitwy o pokój i określono zasady naśladowania tego wspaniałego przykładu. W Asyżu szczególnie podkreślono między innymi równość wszystkich uczestników. Oto, co napisano: „Wydarzenie zostało zorganizowane w taki sposób, aby widoczna była równość wszystkich uczestników. Wszyscy siedzieli na tym samym poziomie i mieli taką samą możliwość wniesienia wkładu swojej religii do modlitwy o pokój, niezależnie od tego, czy była to religia światowa licząca sto milionów wyznawców, czy po prostu jedna z religii plemiennych”. 22

Dörmann wspomina także o spotkaniu chrześcijan, żydów, buddystów, bahaitów i muzułmanów, które miało miejsce w Osnabrück w Niemczech w 1996 r. i o którym poinformowała gazeta kościelna:

„Wszyscy mamy tylko jednego Boga. Ta wiara uwalnia nas od wszelkich fałszywych bożków… Ponieważ wszystkie religie odpowiadają przed jednym Bogiem, żadna religia nie stoi ponad innymi. Wszystkie są równe, ponieważ wszystkie są kochane przez Boga w ten sam sposób”. Tak brzmiały słowa wstępne protestanckiego profesora teologii dr. Horsta-Georga Pöhlmanna do trzeciego modlitewnego spotkania religii w Auli Koncertowej Uniwersytetu w Osnabrücku. Nie chodzi o „religijny gulasz ani o nową superreligię” – powiedział przed około 100 mężczyznami i kobietami różnych wyznań – „ale o wyznanie wiary w Boga, w którego wszyscy wierzymy, choć na bardzo różne sposoby. Każda religia modli się na swój własny sposób”. 23

Podczas takich wydarzeń byliśmy świadkami normalizacji communicatio in sacris z osobami niebędącymi katolikami, a nawet niechrześcijanami; fałszywym religiom przyznawano miejsca dla ich obrzędów w kościołach katolickich; duchownym przyznawano udział w niekatolickich obrzędach.

Aby zobrazować skalę takich wydarzeń, przyjrzyjmy się poniższym przykładom regionalnym z ostatnich dziesięcioleci.

Krótki przegląd regionalnych wydarzeń międzyreligijnych

W 1989 roku w Niemczech Zachodnich podczas Światowego Dnia Misyjnego odmawiano modlitwę wzywającą „Boga Mahometa”, „Boga Buddy” i „Boga Afryki”. 24

Muzułmanie poprowadzili ostatnią modlitwę podczas niedzielnej mszy w kościele wiosłowym Ballyhaunis w Mayo w Irlandii w 2020 roku.

Podczas mszy inauguracyjnej Katolickiego Uniwersytetu w Leuven w Belgii w 2025 roku odśpiewano fragment Koranu po arabsku . To samo miało miejsce w 2026 roku – przedstawiciele uniwersytetu również stwierdzili, że „nie jest to nowa praktyka” i że praktykowano ją od dziesięciu lat.

Proboszcz kościoła parafialnego English Martyrs (!) w diecezji Brentwood w Anglii transmitował na żywo nabożeństwo „międzywyznaniowe”, w trakcie którego zastawił stół różnymi przedmiotami religijnymi, odśpiewał hinduską modlitwę, stwierdził, że „Mistyczne Ciało Chrystusa obejmuje również ludzi wszystkich wyznań, jak i niewierzących”, wystawił Najświętszy Sakrament i poprosił widzów, aby wzywali „boga, w którego wierzą” i prosili go o „uzdrowienie tego świata”.

Kardynał Vincent Nichols, były arcybiskup Westminsteru w Anglii, odwiedził hinduską świątynię w 2009 roku, gdzie „złożył kwiaty przy ołtarzu bóstwom” – jak poinformowała strona internetowa diecezji westminsterskiej – i „dołączył do Yogvivek Swami w modlitwie o pokój i harmonię na świecie” w sanktuarium Shri Nilkanth Varni – manifestacji hinduskiego boga Kryszny.

Biskup Philip Egan z Portsmouth w Anglii – powszechnie uważany za konserwatystę – może pochwalić się znaczącym zaangażowaniem w wydarzenia międzyreligijne. W 2017 roku odwiedził meczet w swojej diecezji i „dołączył do nich na piątkowe modlitwy”. W 2024 roku wziął udział w ekumenicznej pielgrzymce do Taizé z anglikańskim biskupem Portsmouth, Jonathanem Frostem. Frost był już wcześniej znany z propagowania błogosławieństwa par jednopłciowych. Egan wygłosił również kazanie podczas anglikańskiej Mszy Świętej w Oriel College w Oksfordzie.

Biskup Michael James Sis z San Angelo w Teksasie pomógł zorganizować międzyreligijne obchody Chanuki z udziałem Żydów i protestantów w 2023 roku.

W 2025 roku bazylika Matki Bożej z Guadalupe w Meksyku gościła „jubileusz międzyreligijny”, w którym uczestniczyli Żydzi, anglikanie, muzułmanie, ewangelicy i hindusi Hare Kryszna. Plakat reklamujący to wydarzenie przedstawiał trzy wyciągnięte ręce trzymające półksiężyc i krzyż flankujący żydowską Gwiazdę Dawida.

W 2026 roku Konferencja Episkopatu Włoch nazwała Koran „objawionym Słowem Bożym”.

W 1994 roku grupa „konserwatywnych katolików” i ewangelików w USA – w tym tacy ludzie jak ówczesny ks. Avery Dulles, ówczesny biskup Francis George, ks. Richard John Neuhaus i pan George Weigel – poparta przez jeszcze większą liczbę „luminarzy” – podpisała deklarację „ Ewangelicy i katolicy razem: misja chrześcijańska w trzecim tysiącleciu ”. Dokument ten miał rzekomo wyznaczyć wspólną platformę współpracy w USA – ale jednocześnie przejął niektóre z omówionych już błędów, na przykład: dotyczące jedności Kościoła, fundamentalnie pozytywnego stosunku do heretyków i schizmatyków oraz ich sekt oraz naturalistycznego pojmowania wiary. Na temat „prozelityzmu, czyli «kradzieży owiec»” pisano w niej następująco:

Zrozumiałe jest, że chrześcijanie, którzy dają świadectwo Ewangelii, starają się przekonać innych, że ich wspólnoty i tradycje są pełniejsze w zgodzie z Ewangelią. Istnieje konieczne rozróżnienie między ewangelizacją a tym, co dziś powszechnie nazywa się prozelityzmem lub „kradzieżą owiec”. Potępiamy praktykę werbowania osób z innej wspólnoty w celu wywyższenia wyznania lub instytucji. Jednocześnie nasze zaangażowanie na rzecz pełnej wolności religijnej zobowiązuje nas do obrony prawnej wolności prozelityzmu, jednocześnie wzywając chrześcijan do powstrzymania się od takiej działalności. 25

W związku z prozelityzmem należy poczynić trzy spostrzeżenia. Po pierwsze, choć możemy uważać, że jedna wspólnota jest bardziej zgodna z Ewangelią niż inna, my, ewangelicy i katolicy, twierdzimy, że w naszych wspólnotach istnieją możliwości i środki do rozwoju w uczniostwie chrześcijańskim.

Po drugie, decyzja oddanego chrześcijanina dotycząca jego przynależności do wspólnoty i uczestnictwa w niej musi być skrupulatnie respektowana.

Po trzecie, biorąc pod uwagę dużą liczbę niechrześcijan na świecie i ogromne wyzwanie, jakie stanowi nasze wspólne zadanie ewangelizacyjne, nie jest to ani teologicznie uzasadnione, ani roztropne wykorzystanie środków przez jedną wspólnotę chrześcijańską, aby prowadzić działalność nawracania wśród aktywnych wyznawców innej wspólnoty chrześcijańskiej.

Idee zawarte w tej deklaracji od dziesięcioleci dominują w dyskursie katolickim, a jej sygnatariusze pozostają aktywni w mediach do dziś.

Wreszcie, nawet wielu znanych konserwatywnych katolickich wpływowych ludzi wzięło udział w międzyreligijnym „Marszu Jerycha” na rzecz prezydenta Donalda Trumpa po jego porażce w 2020 roku. Wydarzenie to – reklamowane jako „zjednoczone świętowanie autentycznych i różnorodnych judeochrześcijańskich [sic] form kultu” i „złożone z judeochrześcijan [sic] wspólnie modlących się do Boga”. Zakończyło się ono religijnym aktem dęcia w żydowski szofar, 26 owinięty w izraelską flagę. Materiały z wydarzenia przedstawiały również „Kościół” jako obejmujący wszystkich zaangażowanych, niezależnie od ich relacji z Kościołem katolickim.

To ostatnie wydarzenie ilustruje, w jakim stopniu „Duch Asyżu” wpłynął nawet na tych, którzy uważają się za konserwatystów, a nawet tradycyjnych katolików.

Wniosek

Powinno być jasne, że nie ma logicznej spójności w potępianiu wydarzeń regionalnych bez jednoczesnego potępienia wydarzeń w Watykanie. W końcu, nie można narzekać na biskupa diecezjalnego ofiarowującego kwiaty hinduskim bożkom, skoro w ceremoniach kultu Pachamamy uczestniczyli liczni kardynałowie watykańscy, a nawet Franciszek i Leon XIV. Te wydarzenia regionalne w istocie czerpią inspirację z wydarzeń watykańskich i są dzięki nim możliwe.

Jednak takie spotkania są obecnie tak powszechne, że wielu samozwańczych katolików przyzwyczaiło się do nich – do tego stopnia, że ​​mogą przejść bez komentarza czy sprzeciwu. Być może dlatego reakcje na wspomniane już rewelacje o udziale Leona XIV w „Rycie Pachamamy”, gdy był jeszcze księdzem Robertem Prevostem, były tak stonowane.

Niektóre odpowiedzi usiłowały bronić Prevosta, „strzelać do posłańców” i relatywizować sprawę:

(Ten „uwaga na marginesie” został już usunięty – podobnie jak jego nieszczera odpowiedź. 27 )

Taki paraliż w obliczu jawnego zła – widoczny nawet wśród konserwatystów i tradycjonalistów, podczas gdy wielu liberalnych katolików przed Soborem Watykańskim II by go potępiło – jest jednym z najdłużej trwających i najbardziej śmiercionośnych skutków wydarzeń w Asyżu w 1986 r.

To właśnie wydarzenie, którego czterdziestą rocznicę obchodzimy w tym miesiącu w Asyżu – z błogosławieństwem Leona XIV