Abp Carlo M. Viganò. Leon XIV wychwalał Oświecenie jako „osiągnięcie”,

W Paryżu, w Pałacu Elizejskim, Leon XIV wychwalał Oświecenie jako „osiągnięcie”, stwierdzał, że „prawa człowieka” – „zwłaszcza wolność religijna” – są „nieodłącznie związane z naturą osoby”, i przedstawiał Wolność, Równość i Braterstwo nie jako motto Rewolucji, lecz jako „uniwersalne wymogi etyczne”, które w Ewangelii znajdują „niewyczerpane źródło inspiracji”. Następnie podniósł Powszechną Deklarację Praw Człowieka z 1948 roku do rangi „kamienia milowego” postępu moralnego.

Jest to dokładne przeciwieństwo Magisterium aż do Piusa XII. – Grzegorz XVI w „Mirari vos” nazywa żądanie zagwarantowania każdemu wolności sumienia „majaczeniem”.

– Pius IX w „Quanta cura” i „Syllabusie” potępia błąd, zgodnie z którym każdy ma swobodę wyboru religii, którą uważa za prawdziwą; że nie jest już właściwe, aby religia katolicka była jedyną religią państwa; że chwalebne jest otwieranie kultu publicznego na wszelkie formy kultu; że ta wolność obywatelska nie psuje obyczajów; i że Rzymski Papież może i musi pogodzić się z postępem, liberalizmem i nowoczesną cywilizacją. - Leon XIII w Libertas i Immortale Dei przecina węzeł: nie ma naturalnego prawa do błędu; prawdziwą wolnością jest czynienie dobra; państwo uznaje prawdziwą religię, a nie zrównuje ją z fałszywymi.

- Pius XI w Quas Primas i Mortalium Animos przypomina, że ​​pokój i godność nie rodzą się z buntu Deklaracji Praw Człowieka, ale ze społecznego panowania Chrystusa.

- Pius X w Notre charge apostolique demaskuje rewolucyjną triadę taką, jaka jest: równość bez hierarchii, wolność bez Prawdy, braterstwo bez Boga Ojca — podróbka chrześcijańskiego braterstwa, a nie jego wypełnienie.

Leon XIV dokonuje odwrotnej operacji. Łączy Chlodwiga i Oświecenie, jakby chrzest Francji i gilotyna duchownych i arystokratów należały do ​​tego samego „geniusza”. Nazywa podbojem to, co rzymscy papieże nazywali zarazą. Przekształca w prawo to, co odwieczne Magisterium nazywało delirium. Czyni z Ewangelii źródło masońskiego motta, ukutego w celu zdetronizowania naszego Pana Jezusa Chrystusa. I cytując Jana Pawła II, umieszcza Deklarację Narodów Zjednoczonych – dokument bez Chrystusa, bez Kościoła, bez prawa naturalnego wypełnionego w Objawieniu – w miejsce Tradycji jako kryterium „postępu moralnego”.

Leon zniewala papiestwo religii globalizmu: godność bez Przykazań, wolność sumienia wbrew Woli Bożej, fałszywe religie jako odmiany, które należy chronić, multilateralizm jako horyzont, „właściwy” sekularyzm jako ramy. Prevost podpisuje krwią męczenników rewolucji kartę człowieka bez Boga.

Podobnie jak podczas wielkiego schizmy, ten, kto zasiada na Stolicy Piotrowej, nie powstrzymuje błędu:

             błogosławi go i czyni z niego niepodważalny dogmat.

In Paris, at the Élysée, Leo XIV praised the Enlightenment as a «conquest,» stated that the «rights of man» — «in particular religious freedom» — are «inherent in the nature of the person,» and presented Liberté, Égalité, Fraternité not as the motto of the Revolution, but as «universal ethical demands» that find in the Gospel «an inexhaustible source of inspiration.» He then elevated the 1948 Universal Declaration of Human Rights to the status of a «milestone» in moral progress.

This is the exact opposite of the Magisterium up to Pius XII. - Gregory XVI, in Mirari Vos, calls it a «delirium» to claim the right to guarantee freedom of conscience to each person.

- Pius IX, in Quanta Cura and the Syllabus, condemns the error according to which each person is free to embrace the religion they judge to be true; that it is no longer fitting to have the Catholic Religion as the sole religion of the State; that it is praiseworthy to open public exercise to every cult; that this civil liberty does not corrupt morals; and that the Roman Pontiff can and must reconcile with progress, with liberalism, and with modern civilization.

- Leo XIII, in Libertas and Immortale Dei, cuts to the chase: there is no natural right to error; true freedom is to do good; the State recognizes the true Religion, not placing it on the same level as false ones. - Pius XI, in Quas Primas and Mortalium Animos, reminds us that peace and dignity do not arise from the rebellion of the Declaration of the Rights of Man, but from the social Kingdom of Christ.

- Pius X, in Notre Charge Apostolique, unmasks the revolutionary triad for what it is: equality without hierarchy, freedom without Truth, fraternity without God the Father — a counterfeit of Christian fraternity, not its fulfillment.

Leo XIV performs the inverse operation. He puts Clovis and the Enlightenment on the same line, as if the baptism of France and the guillotine of clerics and aristocrats belonged to the same «genius.» He calls a conquest what the Roman Pontiffs called a plague. He transforms into a right what the perennial Magisterium called delirium. He makes the Gospel the source of a Masonic motto coined to dethrone Our Lord Jesus Christ. And, quoting John Paul II, he places a United Nations declaration — a document without Christ, without the Church, without natural law fulfilled in Revelation — in the place of Tradition as the criterion of «moral progress.»

Leo enslaves the Papacy to the religion of globalism: dignity without Commandments, freedom of conscience against the Will of God, false religions as varieties to be protected, multilateralism as a horizon, «right» secularism as a framework. Prevost signs in the blood of the Martyrs of the Revolution the charter of man without God.

As in the capital schism, he who sits on the Chair of Peter does not restrain error: he blesses it and makes it an indisputable dogma.