Papież Leon XIV usłyszał moje ostrzeżenia dotyczące nadużyć w Opus Dei. To, co powiedział, mnie zszokowało.

To nie była jedyna kontrowersja podczas podróży. Leo nie spotkał się z 43 kobietami będącymi w centrum argentyńskiego śledztwa, które twierdzą, że w dzieciństwie były niewolnicami Opus Dei. Kobiety miesiącami błagały go o audiencję, aby opowiedzieć mu o nadużyciach, których rzekomo doświadczyły. Wiem, bo przekazałem ich prośby bezpośrednio personelowi papieża. Po moim spotkaniu w marcu, podczas którego papież wyraził szczerą chęć spotkania się z ofiarami Opus Dei, miały one wielkie nadzieje, że przyjmie je w ramach swojej trwającej obecnie podróży po Ameryce Łacińskiej.

Ich oskarżenia są wstrząsające . Prokuratorzy oskarżyli kierownictwo Opus Dei o nadzorowanie „oszukańczego” systemu rekrutacji, którego celem były dziewczęta z ubogich rodzin, niektóre nawet w wieku 12 lat, obiecując im edukację i lepsze perspektywy, a następnie przemycanie ich na cały świat do pracy jako nieodpłatne służące. Stwierdzili, że dziewczęta, po zrekrutowaniu, były zmuszane do „wyczerpującej pracy bez wynagrodzenia”, pozbawiane „podstawowych praw pracowniczych” i poddawane „przemocy psychicznej, ekonomicznej, a nawet fizycznej”.

Oskarżenia te przywodzą na myśl niepokojące paralele z irlandzkimi pralniami magdalenek. Jednak pod pewnymi względami ten skandal jest znacznie poważniejszy. Po pierwsze, nie jest to incydent ograniczony do jednego kraju. Podobne oskarżenia pojawiły się w wielu innych miejscach, w tym w Irlandii , Francji , Meksyku i Hiszpanii. Podczas spotkania z papieżem Leonem XIII podzieliłem się szczegółami dotyczącymi sieci „szkół hotelarskich” utworzonych w Ameryce Łacińskiej, Europie, Afryce i Azji, oskarżonych o rekrutację takich dziewcząt. Co gorsza, wiele z nich działa do dziś.

W poniedziałek, nie mając żadnej wiadomości z Watykanu, kobiety opublikowały wideo, w którym zwróciły się bezpośrednio do Leo . „Chcemy, żeby papież Leon XIV nas posłuchał” – błagały. „Chcemy sprawiedliwości. To, co nam się przydarzyło, to handel ludźmi”. Ale ich prośby pozostały bez odpowiedzi. Podczas gdy Leo spotkał się z pięcioma innymi ofiarami nadużyć podczas swojej wizyty w Argentynie, ofiary zostały osobiście wybrane przez lokalnych urzędników kościelnych w sposób, który wykluczał kogokolwiek z Opus Dei. To podobne do tego, co wydarzyło się w Hiszpanii w czerwcu, kiedy lokalni urzędnicy kościelni również uniemożliwili ofiarom tej potężnej grupy katolickiej spotkanie z papieżem. Później ujawniono, że wizyta papieża była zarządzana przez prominentnego członka Opus Dei – tego samego człowieka, który w rzeczywistości był odpowiedzialny za kampanię oszczerstw przeciwko mnie i mojej książce. Świat jest mały.

Decyzja o odmowie audiencji ofiarom wywołała ogromny skandal w Argentynie, gdzie kobiety oskarżyły Kościół katolicki o hipokryzję. Leo wygłosił kilka przemówień na temat walki z nadużyciami w Kościele, ogłaszając to „priorytetem” swojego pontyfikatu, deklarując „zerową tolerancję”, wzywając do większej przejrzystości i jasno dając do zrozumienia, że ​​ofiary muszą zostać wysłuchane.

Dla mnie, to powtarzające się blokowanie jakiegokolwiek spotkania między papieżem a ofiarami Opus Dei mówi o szerszym wzorcu: że Kościół Katolicki wydaje się nie chcieć lub nie być w stanie zająć się tym ogromnym skandalem. Spędziłem siedem lat badając grupę, rozmawiając z setkami byłych członków. Nadużycia grupy nie ograniczają się do zniewalania młodych dziewcząt. Podczas mojej audiencji u Leo podzieliłem się dokumentami i zeznaniami szczegółowo opisującymi, jak grupa kontroluje i manipuluje życiem swoich członków , jak jest oskarżana o złamanie tajemnicy spowiedzi i jak nadużywa sesji „przewodnictwa duchowego” do zbierania informacji o niczego niepodejrzewających katolikach, aby móc nimi manipulować i wykorzystywać. Mówiłem o tym, jak Opus Dei nadużywa wiary swoich członków, aby wymusić pieniądze, przysługi i posłuszeństwo. Argumentowałem, że grupa jest sektą stosującą przemoc, która nie ma żadnego szacunku dla swoich ofiar – ani dla Kościoła.

Oprócz tych oskarżeń o manipulację duchową i przymus psychologiczny, podzieliłem się z papieżem niepokojącymi świadectwami dotyczącymi szpitala psychiatrycznego w północnej Hiszpanii , znanego członkom jako „la cuarta planta” , czyli czwarte piętro, gdzie – jak mówili mi byli członkowie – trafiali ludzie cierpiący na poważne problemy ze zdrowiem psychicznym. Podzieliłem się również relacjami dotyczącymi leków psychiatrycznych i samobójstw.

Zaproponowałem, że przedstawię Watykan świadkom, którzy byli gotowi zeznawać przeciwko Opus Dei, w tym byłym starszym członkom, którzy mieli bezpośrednią wiedzę o jego praktykach. Leo słuchał uważnie. Wydawał się autentycznie poruszony tym, co usłyszał. Niejednokrotnie kręcił głową i spuszczał wzrok, przygnębiony. Podjął niezwykle nietypowy krok, zapraszając do Watykanu dziennikarza, który publicznie skrytykował potężną instytucję katolicką. Powiedział mi, że osobiście postanowił nagłośnić nasze spotkanie. Uderzyło mnie jednak coś jeszcze, co powiedział. Odnosząc się do Opus Dei, wskazał palcem na salę i powiedział: „Wiesz, ci ludzie są tu bardzo wpływowi”.

Zaledwie kilka tygodni przed moją wizytą, Leo przyjął dwóch najważniejszych przywódców Opus Dei , Fernando Ocáriza i Mariano Fazio. Według relacji grupy ze spotkania, omawiali oni kontrowersje w Argentynie. Prokuratorzy twierdzą, że pojawiły się dowody na zaangażowanie Fazia i zażądali wezwania go na przesłuchanie w ramach sprawy . Chcą również przesłuchać Ocáriza. Wszystko to było znane, gdy obaj mężczyźni spotkali się z papieżem Leonem. Kiedy rozmawiałem z nim o optyce spotkania i jak mogło zostać odebrane przez ofiary, papież wydawał się szczerze skruszony . Nikt nie powiedział mu o ich powiązaniu ze sprawą przed spotkaniem, powiedział. Kontrast jest uderzający: przywódcy Opus Dei, mimo skandalu, w jakiś sposób zdołali uzyskać bezpośredni dostęp do papieża. Miesiące później kobiety oskarżające organizację o wykorzystywanie ich nadal błagały o wysłuchanie.

Do tej pory milczałem na temat tego, co powiedział mi papież. Nikt nie prosił mnie o zachowanie jego słów w tajemnicy. Chciałem po prostu dać Leo szansę na działanie. Nalegałem, aby wszczął niezależne dochodzenie w sprawie zarzutów o nadużycia w Opus Dei, z udziałem ekspertów świeckich i duchownych, z uprawnieniami do zbadania praktyk Opus Dei i bezpośredniego wysłuchania opinii byłych członków. Argumentowałem, że jeśli dowody będą tego wymagać, Kościół powinien być gotowy do zamknięcia organizacji.

Od tamtej pory nic się nie wydarzyło. Nie podjęto żadnych prób skontaktowania się z ofiarami, które chciałyby zeznawać. Wygląda na to, że Kościół po prostu nie chce nic wiedzieć. Nadal przesyłałem korespondencję od byłych członków do biura papieża, w tym prośby o audiencję. Spotkałem się z żelazną ciszą. Istnieją dowody na to, że inne ofiary również są uciszane. W ostatnich miesiącach dowiedziałem się o innej grupie kobiet we Włoszech, które złożyły osobną skargę do Dykasterii Nauki Wiary, twierdząc, że one również padły ofiarą nadużyć ze strony Opus Dei. Dykasteria zdecydowała się zająć zarzutami w sposób, który wyklucza ofiary ze składania zeznań lub udziału w postępowaniu. Tyle w kwestii „zerowej tolerancji”. Tyle w kwestii zapewnienia papieża, że ​​ofiary muszą zostać wysłuchane.

Niektórzy sugerowali, że spotkanie z Argentynkami w tym tygodniu mogło zostać zinterpretowane jako ingerencja w trwające śledztwo karne . Przykro mi, ale ten argument nie usprawiedliwia bezczynności Watykanu. Wysłuchanie skarżących nie jest tym samym, co uznanie oskarżonego winnym. Niezależne dochodzenie Kościoła nie musi przesądzać o postępowaniu karnym. Odpowiedzialność Watykanu za badanie zarzutów dotyczących własnych instytucji nie znika tylko dlatego, że badają je również władze cywilne. Poza tym papież mógł z łatwością spotkać się z ofiarami, które prosiły o spotkanie w Hiszpanii – lub wręcz zaprosić ofiary z dowolnego z prawie 70 krajów, w których działa Opus Dei, do Rzymu.

Jest całkiem możliwe, że informacje są ukrywane przed papieżem. Kościół ma długą historię unikania odpowiedzialności i tuszowania nadużyć. Urzędnicy watykańscy otrzymali poważne oskarżenia przeciwko Marcialowi Macielowi, założycielowi Legionistów Chrystusa, już w latach 50. XX wieku . Jednak został on trwale odsunięty od posługi dopiero w 2006 roku. W Peru lata oskarżeń o nadużycia poprzedziły ostateczne rozwiązanie Sodalicji Życia Chrześcijańskiego przez Watykan w 2025 roku. W Bostonie urzędnicy kościelni ukryli oskarżenia o nadużycia seksualne, chroniąc jednocześnie instytucję. Nawet oficjalny rzecznik Watykanu w tym czasie, sam będący członkiem Opus Dei, Joaquín Navarro-Valls starał się przedstawić te oskarżenia jako problem homoseksualizmu, a nie pedofilii, twierdząc, że większość przypadków dotyczyła nastoletnich chłopców, a nie dzieci.

Te sprawy różniły się w istotnych kwestiach, ale łączyła je niepokojąca prawidłowość: otrzymywano ostrzeżenia, chroniono wpływowe interesy, a odpowiedzialność została postawiona dopiero po latach cierpienia, którego można było uniknąć. Obawiam się, że historia może się powtarzać.

Jest całkiem możliwe, że Leo jest sfrustrowany wpływowymi ludźmi wokół siebie. Jego prywatne uwagi skierowane do mnie z pewnością sugerowały obawy o wewnętrzne funkcjonowanie Watykanu. Ale niezależnie od tego, czy informacje są przed nim ukrywane, czy też on sam niechętnie konfrontuje się z Opus Dei, ostateczna odpowiedzialność spoczywa na nim. Jest głową Kościoła katolickiego. To on ponosi odpowiedzialność.

Papież nie może być po prostu kolejnym życzliwym słuchaczem. Ma prawo żądać odpowiedzi, nakłaniać do współpracy i zapewnić, że zarzuty będą badane niezależnie od instytucji, których postępowanie jest kwestionowane. Powinien skorzystać z tego prawa już teraz.

Niezależne dochodzenie w sprawie Opus Dei powinno mieć dostęp do odpowiednich dokumentów wewnętrznych, zapewnić odpowiednią ochronę świadkom i opublikować swoje ustalenia. Powinno ono zbadać zarzuty dotyczące nadużyć duchowych, psychicznych, fizycznych i finansowych oraz przekazać dowody potencjalnych przestępstw odpowiednim organom cywilnym. Wiarygodność dochodzenia nie może zależeć od dobrej woli osób lub instytucji objętych dochodzeniem.

Papież powinien również zadbać o to, aby kobiety w Argentynie i inni byli członkowie Kościoła, którzy chcą zeznawać, zostali wysłuchani bezpośrednio, a nie przepuszczeni przez urzędników kościelnych. Nie wymaga to od niego domniemania winy kogokolwiek. Wymaga jedynie, aby potraktował oskarżenia na tyle poważnie, by ustalić prawdę.

Kiedy poznałem Leo w marcu, byłem poruszony jego człowieczeństwem. Nadal wierzę, że jego współczucie było szczere. Ale odniosłem też niepokojące wrażenie, że był człowiekiem otoczonym wpływowymi interesami i niepewnym, komu może zaufać. Być może to wyjaśnia rozdźwięk między jego publicznymi obietnicami a reakcją Kościoła na oskarżenia pod adresem Opus Dei. Kościół nie może tego usprawiedliwić.

Papież Leon XIII pokazał, że jest gotów rzucić wyzwanie prezydentom i rządom w kwestii traktowania osób bezbronnych. Ten autorytet moralny niewiele będzie znaczył, jeśli nie będzie mógł skonfrontować się z wpływowymi osobami w swoim Kościele. Miarą jego zaangażowania na rzecz ofiar nie będzie to, jak ciepło o nich mówi, ani nawet jak empatycznie ich słucha. Będzie nim to, co zrobi z dowodami, gdy już zostaną wysłuchane.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o Opus Dei i moim wieloletnim śledztwie w sprawie tej grupy stosującej przemoc, moja książka „OPUS” jest dostępna na Amazonie oraz we wszystkich dobrych księgarniach i bibliotekach publicznych. Jest również dostępna w języku hiszpańskim, katalońskim, portugalskim, polskim, węgierskim i rumuńskim. Wkrótce więcej wersji językowych.

 

https://garethgore-substack-com.translate.goog/p/pope-leo-heard-my-warnings-about?_x_tr_sl=auto&_x_tr_tl=pl&_x_tr_hl=sv