In September 1939, World War II began when Great Britain and France came to the assistance of Poland after the German Army invaded, fulfilling a “guarantee” made in March of that year. What was a regional war, and one that might have been resolved through diplomacy, became global. By Philip Giraldi
One would think that after such commitments were assessed by historians as the immediate causes of two world wars, no one would ever consider going down that road again. But that would be reckoning without Republican Senator Lindsey Graham who has been calling for a “defense treaty” with Israel since last April. In his most recent foray, Graham announced late in July that he is seeking bipartisan support for providing “blank check” assurances to Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and is hoping to be able to push a complete defense treaty through the Senate by next year.
In making his several announcements on the subject, Graham has been acting as a front man for both Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and also for The Jewish Institute for the National Security of America (JINSA), which wrote the basic document that is being used to promote the treaty and then enlisted Graham to obtain congressional support.
Speaking to the press on a JINSA conference call, Graham said the proposed agreement would be a treaty that would protect Israel in case of an attack that constituted an “existential threat”. Citing Iran as an example, Graham said the pact would be an attempt to deter hostile neighbors like the Iranians who might use weapons of mass destruction against Israel. JINSA President Michael Makovsky elaborated on this, saying, “A mutual defense pact has a value in not only deterring but might also mitigate a retaliatory strike by an adversary of Israel, so it might mitigate an Iranian response (to an attack on its nuclear facilities).”
JINSA director of foreign policy Jonathan Ruhe added that “An Israeli strike on Iran’s nuclear program would not activate this pact, but a major Iranian retaliation might. – An Israeli unilateral attack is not what the treaty covers, but rather massive Iranian retaliation is what we are addressing.”
Israel has long been reluctant to enter into any actual treaty arrangement with the United States because it might limit its options and restrain its aggressive pattern of military incursions. In that regard, the Graham-JINSA proposal is particularly dangerous as it effectively permits Israel to be interventionist with a guarantee that Washington will not seek to limit Netanyahu’s “options.” And, even though the treaty is reciprocal, there is no chance that Israel will ever be called upon to do anything to defend the United States, so it is as one-sided as most arrangements with the Jewish state tend to be.
As the agreement between the two countries would be a treaty ratified by the Senate, it would be much more difficult to scrap by subsequent administrations than was the Iran nuclear deal, which was an executive action by President Obama. And clearly the statements by Graham, Makovsky and Ruhe reveal this treaty would serve as a green light for an Israeli attack on Iran, should they opt to do so, while also serving as a red light to Tehran vis-à-vis an ironclad US commitment to “defend” Israel that would serve to discourage any serious Iranian retaliation. Given that dynamic, the treaty would be little more than a one-way security guarantee from Washington to Jerusalem.
Furthermore, in outlining what circumstances would trigger US intervention on Israel’s behalf, the JINSA/Graham document cites, inter alia, “the threat or use of weapons of mass destruction.” It also allows Netanyahu to call for assistance after defining as threatening any incident or development “that gives rise to an urgent request from the Government of Israel.” It appears then that Netanyahu could demand that the US attack Iran should he only perceive a threat, however vague that threat might in reality be.
Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu has been claiming Iran is “three to five years” and “possibly weeks” away from a nuclear weapons capability since 1992 and pushing Washington to attack Iran so he obviously would welcome such a treaty for strategic reasons as well as to shore up his upcoming re-election bid. President Trump, with whom Graham has discussed how the agreement would work, has a similar interest in appearing strong for Israel to help his own campaign in 2020.
It is worth noting that in 2010 Netanyahu ordered the Israel Defense Force (IDF) to prepare to strike Iran but ‘Israel’s security chiefs refused: Gabi Ashkenazi, the head of the IDF, and Meir Dagan, the head of the Mossad at the time, believed that Netanyahu and the Defense Minister Ehud Barak were trying to “steal a war” and the order was not carried out. The attacks were also rejected by two ministers, Moshe Yaalon and Yuval Steinitz, which left Netanyahu without the necessary majority to proceed.
Ashkenazi claimed in a 2012 interview about the episode that he was convinced that an attack would be have been a major strategic mistake. Meir Dagan said in 2012, after leaving his role as Mossad chief, that a strike would be “a stupid thing” as the entire region would undoubtedly be destabilized, requiring repeated Israeli and American interventions.
And there are other issues arising from a “defense treaty.” Defense means just that and treaties are generally designed to protect a country within its own borders. Israel has no defined borders as it is both expansionistic and illegally occupying Palestinian land, so the United States would in effect be obligated to defend space that Israel defines as its own. That could mean almost anything. Israel is currently bombing Syria almost daily even though it is not at war with Damascus. If Syria were to strike back and Graham’s treaty were in place, Washington would technically be obligated to come to Israel’s assistance. A similar situation prevails with Lebanon and there are also reports that Israel is bombing alleged Iranian supply lines in Iraq, where the US has 5,000 troops stationed.
The real problem is that the Trump administration is obsessed with regime change in Iran, but it has so far been unable to provoke Iran into starting a conflict. Graham’s proposed treaty just might be part of a White House plan to end-run Congress and public opinion by enabling Israel to start the desired war, whereupon the US would quickly follow in to “defend Israel,” obliged by treaty to do so. What could possibly go wrong? The correct answer is “everything.”
Czek czekowy Lindsey Graham. Dlaczego umowa o obronie z Izraelem byłaby katastrofą dla Amerykanów?
5 lipca 1914 r. Niemiecki cesarz Wilhelm II zobowiązał się do pełnego poparcia swojego kraju dla jakiejkolwiek reakcji Austrii i Węgier na Serbię po zabójstwie arcyksięcia Franciszka Ferdynanda z Austrii przez serbskiego nacjonalistę podczas oficjalnej wizyty w Sarajewie, Bośnia. Ten fatalny błąd przeszedł do historii jako niemiecki blankiet kartowy lub „czek in blanco”, zapewniający Austrię, który doprowadził bezpośrednio do I wojny światowej.
We wrześniu 1939 r. Rozpoczęła się II wojna światowa, kiedy Wielka Brytania i Francja przyszły z pomocą Polski po armii niemieckiej najechali, wypełniając „gwarancję” złożoną w marcu tego roku. Co to była wojna regionalna i która mogła zostać rozwiązana dzięki dyplomacji, stała się globalna.
Można by pomyśleć, że po tym, jak takie zobowiązania zostały ocenione przez historyków jako bezpośrednia przyczyna dwóch wojen światowych, nikt nigdy nie pomyślałby o ponownym zejściu tą drogą. Ale to by się liczyło bez republikańskiego senatora Lindsey Grahama, który wzywał do „traktatu obronnego” z Izraelem od kwietnia ubiegłego roku. Podczas ostatniej wyprawy Graham ogłosił pod koniec lipca, że szuka dwustronnego poparcia dla zapewnienia premiera Izraela Benjamina Netanjahu i ma nadzieję, że będzie w stanie przeforsować pełny senat przez Senat do przyszłego roku.
W swoich licznych komunikatach na ten temat Graham działał jako frontman zarówno dla premiera Izraela Benjamina Netanyahu, jak i dla Żydowskiego Instytutu Bezpieczeństwa Narodowego Ameryki (JINSA), który napisał podstawowy dokument, który jest używany do promować traktat, a następnie zaciągnąć Grahama, aby uzyskać wsparcie kongresowe.
W rozmowie z prasą podczas konferencji konferencyjnej JINSA Graham powiedział, że proponowane porozumienie będzie traktatem chroniącym Izrael w przypadku ataku stanowiącego „zagrożenie egzystencjalne”. Powołując się na Iran, Graham powiedział, że pakt będzie próbą odstraszenia wrogich sąsiadów, takich jak Irańczycy, którzy mogą użyć broni masowego rażenia przeciwko Izraelowi. Prezydent JINSA Michael Makovsky rozwinął to, mówiąc: „Pakt o wzajemnej obronie ma wartość nie tylko odstraszającą, ale może również złagodzić atak odwetowy przeciwnika Izraela, a zatem może złagodzić reakcję Iranu (na atak na jego obiekty jądrowe ). ”
Dyrektor ds. Polityki zagranicznej JINSA Jonathan Ruhe dodał, że „izraelski strajk w sprawie programu nuklearnego Iranu nie uruchomiłby tego paktu, ale mogłaby spowodować poważny odwet Iranu. - Izraelski jednostronny atak nie jest tym, co obejmuje traktat, ale raczej masową odwetą Iranu.
Izrael od dawna niechętnie zawiera jakiekolwiek faktyczne porozumienie traktatowe ze Stanami Zjednoczonymi, ponieważ może ograniczyć swoje możliwości i powstrzymać agresywny wzór najazdów wojskowych. W tym względzie propozycja Grahama-JINSA jest szczególnie niebezpieczna, ponieważ skutecznie pozwala Izraelowi na interwencję z gwarancją, że Waszyngton nie będzie próbował ograniczyć „opcji Netanjahu”. I chociaż traktat jest wzajemny, nie ma szans, że Izrael będą kiedykolwiek wzywani do robienia czegokolwiek w celu obrony Stanów Zjednoczonych, więc jest to tak jednostronne, jak to zwykle bywa w przypadku większości umów z państwem żydowskim.
Ponieważ umowa między tymi dwoma krajami byłaby traktatem ratyfikowanym przez Senat, o wiele trudniej byłoby znieść ze strony kolejnych administracji niż porozumienie nuklearne z Iranem, które było działaniem wykonawczym prezydenta Obamy. I wyraźnie oświadczenia Grahama, Makowskiego i Ruhe ujawniają, że traktat ten służyłby jako zielone światło dla izraelskiego ataku na Iran, gdyby zdecydowali się to zrobić, a jednocześnie służyłby jako czerwone światło dla Teheranu wobec pancernego USA zobowiązanie do „obrony” Izraela, które zniechęciłoby do wszelkich poważnych irańskich działań odwetowych. Biorąc pod uwagę tę dynamikę, traktat byłby niczym więcej niż jednokierunkową gwarancją bezpieczeństwa od Waszyngtonu po Jerozolimę.
Ponadto, wyjaśniając, jakie okoliczności wywołają interwencję USA w imieniu Izraela, dokument JINSA / Graham cytuje, między innymi, „groźbę lub użycie broni masowego rażenia”. Pozwala także Netanjahu wezwać pomoc po zdefiniowaniu jako grożącego incydentem lub rozwój „, który powoduje pilną prośbę rządu Izraela”. Wydaje się zatem, że Netanjahu może zażądać od USA zaatakowania Iranu, gdyby tylko dostrzegał zagrożenie, jakkolwiek niejasne może być w rzeczywistości.
Premier Izraela Benjamin Netanyahu twierdzi, że Iran jest „od trzech do pięciu lat” i „być może tygodni” dzieli go od 1992 r. Od broni nuklearnej, i popycha Waszyngton do ataku na Iran, więc oczywiście z zadowoleniem przyjąłby taki traktat ze względów strategicznych, a także podtrzymać swoją nadchodzącą ofertę ponownego wyboru. Prezydent Trump, z którym Graham rozmawiał o tym, jak porozumienie zadziałałoby, ma podobny interes w tym, by wyglądać na silnego dla Izraela, aby pomóc własnej kampanii w 2020 roku.
Warto zauważyć, że w 2010 r. Netanjahu nakazał Izraelskim Siłom Obronnym (IDF) przygotować się do uderzenia na Iran, ale „szefowie bezpieczeństwa Izraela odmówili: Gabi Ashkenazi, szef IDF, i Meir Dagan, wówczas szef Mossadu, wierzył, że Netanjahu i minister obrony Ehud Barak próbowali „ukraść wojnę”, a rozkaz nie został wykonany. Ataki zostały również odrzucone przez dwóch ministrów, Moshe Yaalon i Yuvala Steinitza, którzy opuścili Netanjahu bez niezbędnej większości, aby kontynuować.
W wywiadzie z 2012 roku na temat odcinka Ashkenazi stwierdził, że był przekonany, że atak byłby poważnym błędem strategicznym. Meir Dagan powiedział w 2012 r., Po odejściu ze stanowiska szefa Mosadu, że strajk byłby „głupią rzeczą”, ponieważ cały region byłby bez wątpienia zdestabilizowany, wymagając powtarzających się interwencji izraelskich i amerykańskich.
Są też inne kwestie wynikające z „traktatu obronnego”. Obrona oznacza właśnie to, a traktaty mają na celu przede wszystkim ochronę kraju w jego granicach.Izrael nie ma określonych granic, ponieważ jest zarówno ekspansjonistyczny, jak i nielegalnie okupuje ziemię palestyńską, więc Stany Zjednoczone byłyby w rzeczywistości zobowiązane do obrony przestrzeni, którą Izrael określa jako swoją własną. To może znaczyć prawie wszystko. Izrael bombarduje obecnie Syrię prawie codziennie, chociaż nie prowadzi wojny z Damaszkiem. Gdyby Syria miała się wycofać i traktat Grahama obowiązywał, Waszyngton byłby technicznie zobowiązany do przyjścia z pomocą Izraelowi. Podobna sytuacja panuje w Libanie. Pojawiają się również doniesienia, że Izrael bombarduje rzekome irańskie linie zaopatrzeniowe w Iraku, gdzie USA stacjonuje 5000 żołnierzy.
Prawdziwy problem polega na tym, że administracja Trumpa ma obsesję na punkcie zmiany reżimu w Iranie, ale jak dotąd nie była w stanie sprowokować Iranu do rozpoczęcia konfliktu. Proponowany traktat Grahama może po prostu być częścią planu Białego Domu, by zakończyć Kongres i opinię publiczną, umożliwiając Izraelowi rozpoczęcie pożądanej wojny, po czym Stany Zjednoczone szybko przystąpiłyby do „obrony Izraela”, zobowiązanego traktatem. Co może pójść nie tak?Prawidłowa odpowiedź to „wszystko”.
