Wasza Wysokość, Książę Leo von Hohenberg,
Ekscelencje, Szlachetne Izby, Szanowni Członkowie Parlamentu,
Zgromadzeni tu oficerowie i wojskowi,
Panie i Panowie:
Dziękuję za zaproszenie i proszę o wybaczenie, że zwracam się do Was z daleka. Mój wiek nie pozwala mi na podróżowanie; jednak pustelnia w Viterbo, która mnie chroni, nauczyła mnie, że można służyć sprawie z ciszy, a także przerwać tę ciszę, gdy wymaga tego chwila. A ta chwila nadeszła teraz.
Zwracam się do zgromadzenia, w którym zasiadają postacie znane z historii Europy, a także ludzie, którzy dziś ponoszą odpowiedzialność za sprawy publiczne i obronę swoich ojczyzn. Przemawiam do Was, ponieważ to, co się dzieje, to nie tylko seria przypadkowych kryzysów, ale planowany rozkład, dokonujący się na każdym poziomie – międzynarodowym, narodowym, cywilnym i religijnym. To systematyczna ruina instytucji, wymazywanie przeszłości, natychmiastowy stan wyjątkowy i przyszły stan zniewolenia – wszystko to budowane na naszych oczach, przy współudziale tych, którzy powinni być naszymi strażnikami.
I. Kryzys wywołany i scenariusze wojny
Obecna sytuacja międzynarodowa nie jest wynikiem odosobnionych błędów ani historycznych nieuchronności. Mnożące się scenariusze wojny, od frontu wschodniego Europy po teatry działań na Bliskim Wschodzie i poza nim, podążają za logiką permanentnej destabilizacji . Instytucje ponadnarodowe – przede wszystkim ONZ i Unia Europejska – podsycają konflikty, przedłużają działania wojenne i zmieniają granice i sojusze, nie po to, by bronić narodów i ich suwerenności, lecz by je osłabiać, obciążać długami i podporządkowywać ponadnarodowym potęgom. Gospodarka jest wykorzystywana jako broń; kryzysy zdrowotne, energetyczne i żywnościowe służą jako dźwignie; presja demograficzna i zorganizowane przepływy migracyjne służą jako instrumenty nieodwracalnej transformacji społeczeństw. To, co przedstawia się jako konieczność lub postęp, jest w istocie projektem mającym na celu rozpad narodów i ich instytucji.
Ten kryzys nie ma charakteru wyłącznie militarnego czy ekonomicznego; ma charakter antropologiczny. Rodzina jest atakowana, prawda o różnicy między mężczyzną a kobietą jest zacierana, autorytet ojcowski i macierzyński niszczony, a edukacja zastępowana indoktrynacją. Przeszłość – pamięć historyczna, korzenie chrześcijańskie i tożsamości narodowe – jest niszczona, ponieważ naród bez pamięci łatwiej tyranizować. Co więcej, przygotowywana jest przyszła forma niewolnictwa: nowy rodzaj zniewolenia zakorzeniony w kontroli zdrowotnej i cyfrowej, ciągłym nadzorze i zależności od struktur globalnych, które nie podlegają żadnemu narodowi ani żadnemu prawu naturalnemu. „Nowy Porządek Świata” to ostateczny cel, do którego zmierzają polityki narzucane obecnie przez elity, za zgodą lub bez zgody narodów.
II. Współpraca Kościoła synodalnego
W tym procesie soborowy i synodalny Kościół Roberta Franciszka Prevosta – który obecnie zasiada na Stolicy Piotrowej – nie jest neutralnym obserwatorem. Jest aktywnym współpracownikiem: akceptując i promując wypaczoną koncepcję papiestwa, wzorowaną na kategoriach kolegialności, synodu i dialogu, wprowadził on krzywdzącą przeszkodę w samym sprawowaniu urzędu, który powinien uosabiać. Nie chodzi już tylko o osobiste błędy czy wątpliwe decyzje duszpasterskie: chodzi o schizmę kapitalną, w której ten, kto powinien być zasadą jedności, oddziela się od tego, czym papiestwo jest ze swej natury, zgodnie z odwiecznym Magisterium, a w szczególności zgodnie z Soborem Watykańskim I.
Kościół soborowo-synodalny z uniżonym zapałem schlebia agendzie globalistycznej: uczestniczy w Agendzie 2030 , przyjmuje jej język i cele oraz błogosławi procesy, które sprzeciwiają się objawionej Prawdzie w imię dialogu i inkluzji. Promuje multilateralizm, który rozpuszcza suwerenność narodów, ekumenizm, który wyjaławia misję Kościoła rzymskokatolickiego, oraz „synodalność”, która zastępuje boski autorytet ludzkim konsensusem. Kiedy mówi o pokoju, czyni to w kategoriach tych, którzy już zaakceptowali przesłanki tych samych ludzi, którzy przygotowują i podżegają do wojny. Kiedy milczy na temat mnożących się moralnych i doktrynalnych okropności lub usprawiedliwia je jako „rozwój” lub „miłosierdzie”, przeprowadza „ działanie błędu ”, o którym pisze św. Paweł (2 Tes 2,11). Bóg pozwala mocy zwodzenia działać w tych, którzy zgodzili się na nieprawość. Błąd nie walczy już z autorytetem; staje się autorytetem.
III. Co zrobiły Wasze Domy Królewskie
Nie mogłoby być inaczej, biorąc pod uwagę osiągnięcia Waszych Domów Królewskich na przestrzeni wieków. Myślę o Domu Hohenburg, który nas gości, który w krypcie w Artstetten przechowuje pamięć arcyksięcia i jego żony. Myślę o Domu Habsburgów, który przez wieki nosił koronę Świętego Cesarstwa Rzymskiego jako służbę oddaną Kościołowi katolickiemu. Myślę o Karolu V, który bronił chrześcijaństwa przed Sulejmanem; o błogosławionym Karolu, który wzywał do pokoju, gdy wszyscy inni dążyli do wojny. Myślę o dowódcach Świętej Ligi – rodzinach Colonnów i Dorii – i o Don Juanie Austriackim pod Lepanto. Myślę o wszystkich tych, którzy klękali przed ołtarzem i dzierżyli miecze przeciwko wrogowi.
W 732 roku pod Poitiers Karol Młot powstrzymał natarcie Saracenów. W 1571 roku pod Lepanto Święta Liga, zwołana przez św. Piusa V i powierzona Różańcowi Świętemu, rozbiła potęgę morską Imperium Osmańskiego. W 1683 roku pod murami Wiednia Jan Sobieski i książęta Cesarstwa wyzwolili oblężone miasto. Trzy daty, symbolizujące trzy różne czasy, ocalały Europę, ponieważ jej przywódcy wiedzieli, za kogo walczą: nie za abstrakcyjny porządek świata, lecz za wiarę, za ojczyznę, za ołtarz i za ognisko domowe.
Dziś zagrożenie zmieniło swoje oblicze, ale nie naturę. Ci, którzy je negują dla wygody życia, oszukują samych siebie. Presja demograficzna, wzrost liczby społeczności, które odmawiają integracji, zdrada chrześcijańskiego powołania naszych narodów, współpraca rządów i współudział modernistyczno-synodalnej elity, która okupuje Kościół katolicki – wszystko to jest widoczne. Kościół soborowo-synodalny nie służy już jako tarcza; jest raczej sztandarowym nośnikiem tego samego procesu, który niszczy to, czego bronili wasi przodkowie.
IV. Obowiązek tych, którzy otrzymali władzę
Od ponad wieku rzymscy papieże przemawiają do patrycjatu [arystokracji] szczerze. Leon XIII przypominał im, że ranga nie jest przywilejem, lecz obowiązkiem. Pius XII w swoich przemówieniach do patrycjatu i szlachty rzymskiej sformułował coś, co w istocie stanowi doktrynę na ten temat. Szlachectwo nie jest definiowane przez to, co się posiada, lecz przez to, co się przekazuje; nie przez prawa, których się żąda, lecz przez przykład, który się daje; nie przez przeszłość, którą się celebruje, lecz przez cnoty, które się odnawia: wierność wierze i Kościołowi Świętemu, przykład moralny i służbę dobru wspólnemu. Obowiązki te nie zanikły z biegiem czasu; wręcz przeciwnie, popadły w zapomnienie, a nawet zostały wyśmiane i potraktowane z pogardą. W rzeczywistości obowiązki te dotyczą każdego, kto sprawuje władzę: tych, którzy rządzą, i tych, którzy noszą broń.
Szanowni Panowie, nie jesteście proszeni o odtworzenie bitwy pod Lepanto z galerami. Jesteście proszeni – każdy na swoim miejscu i zgodnie ze swoją pozycją – o to, kim byli wasi przodkowie: mieczem Prawdy i tarczą wierności. Jesteście proszeni, aby nie ratyfikować błędu, nie tolerować fałszu i nie rozkoszować się niesprawiedliwością. Jesteście proszeni, aby bronić instytucji, które jeszcze istnieją, chronić pamięć przeszłości przed jej systematycznym rozpadem i przeciwstawiać się sztucznie wywołanemu kryzysowi i szykowanej niewoli. Omne regnum divisum contra se desolabitur (Omne regnum divisum contra se desolabitur – Omne regnum divisum kontra se desolabitur – Omne regnum divisum contra ...
V. Kto będzie udzielał sakramentów
Zanim zakończę, mam jedną prośbę, która jest ważniejsza od wszystkich innych. W tych czasach apostazji i zdrady bez księdza nie ma Mszy Świętej, a bez Mszy Świętej nie ma Ofiary, która zadośćuczyniłaby Boskiej Sprawiedliwości. Bez księdza wasze dzieci nie zostaną ochrzczone, nie otrzymają rozgrzeszenia ani nie zostaną umocnione wiatykiem; ich małżeństwa nie zostaną pobłogosławione. Każdy, kto przyczynia się do formacji kapłańskiej, zapewnia swoim dzieciom i wnukom szafarza, który będzie im udzielał sakramentów zgodnie z odwieczną Wiarą.
Wychowanie dobrego kapłana to długotrwałe i kosztowne przedsięwzięcie. Wielu młodych mężczyzn, którzy czują się powołani do służby Najwyższemu – w wierności Tradycji katolickiej, a tym samym poza strukturami dzisiejszego oficjalnego Kościoła – nie jest w stanie samodzielnie pokryć kosztów swojej formacji. Wzywam Was wszystkich do zaspokojenia ich potrzeb materialnych i duchowych, a także potrzeb licznych księży i zakonników, którzy są prześladowani i objęci sankcjami kanonicznymi z powodu wierności Tradycji – tych, dla których dobra Fundacja Exsurge Domine , której jestem patronem, prowadzi swoją działalność.
Wniosek
Zostawiam Was z myślą i prośbą.
Myśl jest taka: przez wieki wasze Domy były mieczem i tarczą chrześcijaństwa. Dziś mieczem jest Prawda, a tarczą modlitwa i wierność. Nie ulegajcie pokusie stawiania widzialności lub ograniczonej tolerancji ponad obronę Wiary i Ojczyzny. Tajemnica nieprawości już działa; wezwanie skierowane do każdego z nas pozostaje wezwaniem św. Pawła: Trwajcie mocno i trzymajcie się tradycji, których się nauczyliście (2 Tes 2,15).
Inwokacja skierowana jest do Matki Bożej, Królowej Pokoju i Różańca Świętego – Tej, która pod imieniem Królowej Zwycięstwa wielokrotnie przychodziła z pomocą swoim dzieciom w niebezpieczeństwie: terribilis ut castrorum acies ordinata – straszliwej jak armia ustawiona w szyku bojowym. Niech Ona cię chroni, oświeca i wzmacnia twoją wolę. I niech tak się stanie.
+ Carlo Maria Viganò, Arcybiskup, Nuncjusz Apostolski
14 listopada 2026 Artstetten - Austria
https://www-exsurgedomine-org.translate.goog/en/blog/pro-aris-et-focis/?_x_tr_sl=auto&_x_tr_tl=pl&_x_tr_hl=sv






