Bój o suwerenny pieniądz - cz.2

Polityk, który nie ma w swoim programie wyzwolenia Polski z niewoli odsetkowej jest człowiekiem od brudnej roboty czyli "szabas - gnojem"

Wprowadzenie do tematu nowej architektury monetarnej znajduje się Część I pod linkiem: http://nikander.neon24.pl/post/143096,boj-o-suwerenny-pieniadz-cz-1Zachęcam do zapoznania się z tamtą notką. Wszystko stanie się jaśniejsze.

Część II.Nowa Architektura Monetarna

według Konfederacji na Rzecz Reform Ustrojowych

      Podstawową kwestią jest zrozumienie „genialnego patentu” na okradanie całych na­rodów jakim są inflacja i wzrost PKB. Tego nie widać z poziomu gospodarstwa domowego.

      Przy ograniczonej ilości pieniądza w obiegu każde zmniejszenie ich wartości nabyw­czej tworzy nowe potrzeby pożyczkowe. Podobnie, nowe potrzeby pożyczkowe tworzy wzrost PKB ponad poprzednie wartości. Na tym bazuje architektura monetarna oparta na kreacji pieniądza na zasadzie oprocentowanego długu. Tę narzucili nam nasi okupanci eko­nomiczni po transformacji ustrojowej. Jeśli tego nie zrozumiała(e)ś zrezygnuj z dalszego czytania. Niczego bowiem nie zrozumiesz.

      Naszym celem jest wyrwanie Polski z niewoli odsetkowej poprzez wprowadzenie ar­chitektury monetarnej opartej o przyrostową emisję suwerennego pieniądza w oparciu o jego ilościową teorię. Wolni nam i prawo do tego daje nam art.227 naszej Konstytucji.

Nasze postulaty podzieliliśmy na minimalne (czarna czcionka) oraz takie, które re­zerwujemy jako grę o większą stawkę z bansterami (kolor szary).

      Podstawą naszej analizy jest odczytwartościbieżącej podaży agregatu pieniężnego M3(źródło: http://www.nbp.pl/statystyka/pieniezna_i_bankowa/dwn/wst.xlsx). Jest to taka ilość pieniądza w obiegu (pieniądza dużej mocy) przy której nasza gospodarkaznalazła stan równowagi towarowo pieniężnej. Dotychczas NBP oddziaływuje na jego wielkość stosując politykę restrykcyjną lub ekspansywną (operacje aprecjacyjne i dostrajające).

      Należy zauważyć, że banki pożyczają o ponad 363 mld zł (suma A.3 i C3) więcej niż mają depozytów i środków własnych. Są to pieniądze wykreowane przez banki komercyjne na poczet długu. Głównym warrantem (zabezpieczeniem długu) są obligacje skarbu pań­stwa. Podaż pieniądza regulowana jest wielkością stóp lombardowych i redyskontowych do których muszą dostosować się banki komercyjne będące dealerami rynku pieniężnego. Jest to tzw „rynkowy” mechanizm regulacji wypływu pieniądza na rynek i pożycza ten dla któ­rego pieniądz nie jest za drogi, kto ma zdolność kredytową i kogo stać na spłatę odsetek. Społeczeństwo i gospodarką obciążone są lichwą od kwoty ponad 1 444 mld zł (suma C.1 i C2).

      Warto wiedzieć, że pieniądz gotówkowy w obiegu musi mieć zabezpieczenie w walutach wymienialnych (baza monetarna) a nadwyżki waluty utrzymywane są w celu od­parcia ewentualnego ataku na walutę. Są to pieniądze całkowicie bezproduktywne!!!

Zrozum jedno: teraz nie jest możliwa taka sytuacja, że oto nie możesz uzyskać pożyczki, bo w całym systemie bankowym zabrakło pieniędzy. Jeśli tylko masz zdolność kredytową to bank „wykreuje” dla ciebie pieniądze z powietrza.Teraz możełatwiej zrozumiesz tytuł sprawozdania: „Podaż pieniądza M3 i czynniki jegokreacji”. Zwróć uwagę na pozycje rozjaśnione kolorem żółty.Tam tkwi istota kradzieży.

      Przykład na zastosowanie wzorów Invinga Fischera do wyliczenia emisji przyrosto­wej pieniądza suwerennego.

Założenia:

• inflacja mieści się w widełkach określonych dla celu inflacyjnego 1,5% - 3,5% a konkretnie 2%

• zastosowano dyskretny (a nie analogowy) cykl operacji dostrajających wynoszący 4 miesiące. Długość cyklu zawsze powinna być kompromisem pomiędzy precyzją ope­racji dostrajającej a jej kosztem. Być może wystarczy roczny cykl operacji dostraja­jących a być może nawet kwartalny - okaże się za krótki.

• „wstrzykiwanie” pieniędzy do systemu będzie odbywało się na końcu obserwowane­go cyklu (polityka pasywna).

• odczyty agregatu M3 oraz wzrostu PKB proszę traktować jako przypadkowe, aczkol­wiek zbliżone do stanów rzeczywistych.

      Ilościowa teoria pieniądza nie rozstrzyga o kierunkach rozproszenia emisji, które za­pewniałaby zachowanie równowagi towarowo pieniężnej. W tym przypadku należy skorzy­stać z wiedzy jaką daje teoria regulacji. W poniższym przykładzie założono znaczną obniż­kę oprocentowania pożyczek co skutkowałoby dodatkowym wypływem pieniędzy na rynek grożąc wzrostem inflacji. Zdecydowano, aby dla utrzymania stanu równowagi całą emisję skierować na dokapitalizowanie sfery produkcyjnej. Takie rozwiązanie miałoby dodatkowo ten walor, że pieniądze z inwestycji pojawiłyby się na rynku w tym samym czasie co zwięk­szona podaż produktów. To wzmocniłoby efekt stabilizacji.

Zapamiętaj: przyrostową emisję pieniądza suwerennego skierowaliśmyna refinansowanie gospodarki a nie banków. Nie tylko naruszamy w ten sposób kanon banksterskiej ilościowej teorii pieniądza, ale także potężne interesy banksterskiego lobby. Likwidujemy przyczynę powstawania potrzeb kredytowych oraz „głodu monetarnego”. To nowe „rozproszenie emi­sji” musi mieć jednak charakter powszechny, aby wszyscy (lub prawie wszyscy) przedsię­biorcy mieli takie same warunki regulowania transakcji gospodarczych niezależnie od bran­ży i regionu. Z powagą traktujemy więc postulat „efektu helikoptera” postawiony przez Mil­tona Friedmana. Naszą propozycją jest dokapitalizowanie udziałów kapitałowych właścicie­li orazudziałowców pracowniczego majątku produkcyjnego w polskich przedsiębiorstwach partnerskich „po równo”. Przy średnich parametrach ekonomicznych potrzeby emisyjne by­łyby na poziomie 40 mld zł rocznie, czyli po około 13 mld zł w cyklu. Kwota ta nie obejmu­je nacjonalizacji pieniędzy wykreowanych na poczet długo przewidzianych przy wyborze „ostrego wariantu” gry z banksterami. Chodzi o kwotę około 300 mld zł w przeciągu 10-20 lat.

      Nie są to może jakieś ogromne pieniądze, jednak biorąc pod uwagę to, że zostałyby one na trwałe wpompowane do gospodarki jako „twarde pieniądze” inwestycyjne - procen­towałyby wzrostem gospodarczym przez kolejne lata.

Zapamiętaj: pieniędzy nie może być w gospodarce ani za dużo ani za mało. Ile? - o tym mają decydować parametry gospodarcze i formuły matematyczne.

      Utrzymywanie się systemu monetarnego w widełkach określonych dla celu inflacyj­nego, byłoby stanem pożądanym jednak należy dostosować instrumenty polityki pieniężnej (zarówno wielkość emisji jak i kierunki jej rozproszenia) do anormalnych zjawisk monetarnych na rynku. Intuicja podpowiada nam że:

- deflacja jest objawem braku pieniądza w obiegu. Można temu zaradzić wzrostem inwesty­cji infrastrukturalnych oraz wzrostem konsumpcji.

- inflacja jest skutkiem braku należytej oferty na rynku. Należy promować inwestycje pro­dukcyjne.

- stagflacja czyli spadek produkcji przy dużej inflacji podpowiada przesunięcie pieniędzy ze sfery konsumpcji do sfery produkcji.

O te przypadki powinien być zmodyfikowany ogólny wzór Fischera i to powinno być przedmiotem uzgodnień.

Zapamiętaj: utrzymanie równowagi towarowo-pieniężnej przy – w miarę stałych cenach - to zasadnicze zadanie polityki pieniężnej. Zatem wszystkie działania powinny być ujęte a ma­tematyczne formuły tak, aby wyeliminować z systemu najsłabsze jego ogniwo jakim jest czynnik ludzki a największym zagrożeniem dla stabilności systemu są populistyczne partie polityczne. Emisją pieniądza nie można także finansować potrzeb o stałym charakterze, dlatego powinien być utrzymany zakaz finansowania potrzeb budżetowych z tego źródła. Politycy WWWOOONNN!!!

Przedmiotem rozważenia powinno być jeszcze sterowanie zdolnością kredytową w sytuacji wyeliminowania kreacji pieniądza na poczet długu. W nowej architekturze monetar­nej zupełnie realna staje się sytuacja, że nie moglibyśmy uzyskać kredytu gdyż w systemie bankowym zabraknie pieniędzy.Zdolność kredytowa powinna być uzależniona od wkładu pożyczkobiorcy w budowę systemu pożyczkowego a stosowny współczynnik proporcjonal­ności powinien być nowym instrumentem polityki pieniężnej.

http://nikander.neon24.pl/post/143104,boj-o-suwerenny-pieniadz-cz-2