HANNAH WEISMAN: Nazywam się Hannah Weisman i jestem dyrektorem wykonawczym kolekcji sztuki i życia żydowskiego The Magnes Collection of Jewish Art and Life.
Z przyjemnością witam Państwa dziś wieczorem. Postaram się, aby moje wystąpienie było bardzo krótkie.
ponieważ wiem, że jest jeszcze parę osób, które chciałyby podzielić się swoimi uwagami przed rozpoczęciem wykładu.
Chciałbym jednak poświęcić chwilę, aby podziękować naszym partnerom, Centrum Studiów Żydowskich i Centrum Edukacji Antysemickiej CJS
Inicjatywa na rzecz partnerstwa w tym zakresie oraz Instytut Studiów Słowiańskich, Wschodnioeuropejskich i Eurazjatyckich.
Zawsze jesteśmy wdzięczni za współpracę z naszymi partnerami z kampusu. Chciałbym również szczególnie podziękować Jennifer i Gregowi.
oraz Netta i Ethan z CJS. Regularnie pracują z nami ramię w ramię,
i jesteśmy za to wdzięczni. Bez zbędnych ceregieli, przejdę do rzeczy.
do profesora Ethana Katza, kierownika wydziału Centrum Studiów Żydowskich.
ETHAN KATZ: Dzień dobry. Dobry wieczór. Dziękuję bardzo, Hannah.
Dziękujemy The Magnes za gościnę. To nasze ostatnie duże wydarzenie CJS w tym roku akademickim.
Współpraca z The Magnes przynosi nam wiele korzyści, jeśli chodzi o współpracę na terenie kampusu, ale szczególnie
z naszej współpracy z The Magnes i jesteśmy bardzo szczęśliwi. Zawsze jest dla nas przyjemnością być w tym miejscu.
Dlatego z wielką przyjemnością zapraszam Państwa na tegoroczny doroczny wykład im. Josepha i Edy Pell.
Poświęcę chwilę na omówienie wykładu Powella i tego, co rodzina Powellów znaczy dla Centrum Studiów Żydowskich
Od ponad ćwierć wieku. I jeśli pozwolicie mi chwilę wytrzymać, myślę, że pod koniec,
Zrozumiesz, dlaczego to takie ważne. Wykład jest finansowany z funduszu powierniczego przekazanego w 1997 roku.
przez Josepha Edę Pella, którego celem jest wspieranie badań i nauczania na temat Holokaustu.
W tym roku przypada 25. rocznica pierwszego wykładu Powella, który miał miejsce w roku akademickim 1999–2000.
Od tego czasu w ramach cyklu wykładów wzięło udział wielu wybitnych uczonych, m.in. Sam Kassow, Saul Friedlander, Lisa Leff i John
Gross i nasz Robert Alter, żeby wymienić tylko kilku. Fundusz jest możliwy do realizacji w szerokim zakresie
wydarzeń, w tym pokaz filmu, monodram i dwie konferencje, w tym jedna na temat spuścizny procesów norymberskich,
kolejny o powrocie do Freuda i Mojżesza. Kiedy uruchomiliśmy Berkeley Antisemitism Education
Inicjatywa formalnie została podjęta jesienią 2019 r. w tej sali z udziałem panelu czterech naszych pracowników naukowych,
była to pierwsza część sześcioczęściowego cyklu z tamtego roku, poświęconego antysemityzmowi i Holokaustowi, finansowanego przez Fundusz Pella, który zakończył się
z tłumem kilkuset osób stojących, obserwujących przyszłą ambasadorkę antysemityzmu Deborah
Lipstadt, chłodny zimowy wieczór, zaledwie kilka tygodni przed wybuchem pandemii COVID-19.
Od tego czasu, mimo że ten coroczny wykład nadal jest dla nas jednym z najważniejszych wydarzeń w roku, organizujemy również cykliczne spotkania
na temat antysemityzmu i Holokaustu, które są znakiem rozpoznawczym naszych programów edukacyjnych o antysemityzmie i w których fundusz Pella odegrał kluczową rolę.
Zarówno dla Josepha, jak i Edy Pell, wspieranie edukacji na temat Holokaustu i antysemityzmu jest głęboko osobistą inwestycją.
I chcę wam opowiedzieć trochę o ich niezwykłych historiach. Joe, jak nazywali go przyjaciele, urodził się jako Yosef Epelbaum w 1924 roku.
w bardzo małym miasteczku, Białej Podlaskiej, w województwie lubelskim, w centralnej Polsce.
Był synem rzeźnika koszernego i dorastał w małym mieszkaniu bez prądu i kanalizacji z rodzicami i trójką dzieci.
Bracia. Joe i Eda są tutaj na zdjęciu rodzinnym, o którym wspomnę za chwilę.
W wieku 18 lat, gdy naziści łapali Żydów w getcie utworzonym wokół jego miasta,
Joe uciekł, czołgając się na czworakach do pobliskiego lasu, gdzie przyłączył się do grupy pro-sowieckich partyzantów.
W kolejnych miesiącach obaj działali za liniami wroga, zakłócając niemieckie operacje,
i uratował kilkaset cywilów. Joe opowiedział tę fascynującą historię w swoich nagrodzonych wspomnieniach pt.
Podejmowanie ryzyka – żydowski młodzieniec w partyzantce sowieckiej i jego nieprawdopodobne życie w Kalifornii, to całkiem ciekawa i zabawna książka
książka. Po wojnie udał się do Ameryki, konkretnie do San Francisco, gdzie ostatecznie
Otworzył niesamowicie udaną lodziarnię Moo's, którą niektórzy z Was pewnie znają. A potem zajął się nieruchomościami i inwestowaniem.
i z czasem stał się jednym z czołowych deweloperów nieruchomości w północnej Kalifornii. W pierwszej lodziarni, którą prowadził w dzielnicy Sunset
Pewnego dnia w San Francisco, jak opisuje w swoich wspomnieniach, pojawiła się młoda kobieta o imieniu Eda Kuflik.
Podobnie jak Joe, Eda pochodziła z tradycyjnej żydowskiej rodziny w Europie. Urodziła się w Kolonii nad Renem w Niemczech.
Ani jej rodzice, ani czworo rodzeństwa nie przeżyło wojny. Ona i jej starsza siostra, Henni,
mieli szczęście, że udało im się przemycić ich do Francji w 1939 roku. Spędzali dużo czasu w domach
prowadzona przez organizację o nazwie OC, która w zasadzie opiekowała się żydowskimi dziećmi oddzielonymi od rodziców
podczas wojny. Dwa i pół roku później oboje otrzymali wizy do Stanów Zjednoczonych
Stany Zjednoczone. Nawet po tym przybyli na Zachodnie Wybrzeże. Życie nie było dla nich łatwe, ponieważ tu dorastali.
Przemieszczali się między różnymi domami. I tak Joe i Eda pochodzili z rodzin
którzy stracili bardzo wiele i nosili w sobie to poczucie straty do końca życia,
Ale mieliśmy wielkie szczęście, że się odnaleźliśmy. Joe w swoich wspomnieniach opisuje ich romans w dość poruszający sposób.
Mówi, że kiedy się poznali, cytuję: „Eda, z jej francusko-amerykańskim wykształceniem, miłością do sztuki i eleganckim wyczuciem stylu
pomogło mi odkryć niektóre z lepszych rzeczy w życiu, których nie doświadczyłem w trakcie pierwszych, gorączkowych lat w Ameryce.
Pobrali się w 1953 roku i mieli czwórkę dzieci, które również widać na zdjęciu: Debrę, Karen, Becky i Davida.
Joe w swojej książce wielokrotnie wspomina, jak ważna była dla niego Eda nie tylko jako partnerka i matka dla jego dzieci
i wolontariusz w różnych organizacjach, ale tak naprawdę jako partner w jego niezwykle udanym biznesie
Kluczowym momentem dla niego, który pozwolił mu nawiązać kontakt z przeszłością, był rok 1993, kiedy wrócił do swojego rodzinnego miasta w Polsce z Edą
i dwójkę ich dzieci, i to właśnie skłoniło go do napisania wspomnień. Do tego czasu niewiele mówił o swojej przeszłości,
i wydaje mi się, że w tym samym duchu edukacji o przeszłości on i jego rodzina hojnie zainwestowali w wspieranie studiów judaistycznych na Cal
zaczynając od znaczącego daru, o którym wspominałem już w 1997 r. Joe, oby jego pamięć była błogosławiona, zmarł w 2020 r.
Eda jest nadal z nami i miałem niezwykłą przyjemność poznać ją trochę w ciągu ostatniego roku.
Z przyjemnością dowiedziałem się, że próbuje nawiązać połączenie przez Zoom. Mam nadzieję, że to oglądasz, Eda.
Od czasu, kiedy siedem lat temu przyjechałem do Cal, wiele słyszałem o tym, jak ważna jest rodzina Pell i jak hojnie wspiera nasz program.
Było więc dla mnie ogromnym zaszczytem i radością, gdy Eda wyraziła chęć przekazania kolejnego dużego daru
około roku temu, latem 2024 roku, zdecydowałem się przekazać programowi darowiznę w wysokości 2 milionów dolarów na utworzenie stanowiska przewodniczącego,
wczesny pracownik naukowy katedry myśli żydowskiej, zwany Edypem, i profesor Moses David Kuflick
żydowskiej myśli nazwanej na cześć jej i jej ojca, błogosławionej pamięci. I naprawdę wzruszyły mnie jej opowieści o dorastaniu.
w otoczeniu tradycyjnej wiedzy żydowskiej, która wyraźnie ukształtowała w niej dożywotnie zainteresowanie myślą żydowską,
w szczególności w osobie słynnego średniowiecznego komentatora Rasziego, który nadal jest dla niej postacią fascynującą.
Nie mogę powiedzieć wiele konkretnego, ale mamy wielką nadzieję, że ten ostatni dar Pella pomoże nam przewodzić
w ciągu najbliższych roku lub dwóch do nowego żydowskiego członka wydziału tutaj w dziedzinie myśli żydowskiej i jest wiele wysiłków w tym kierunku
które już trwają. W świetle tego najnowszego daru z ostatnich 25 lat
wykładów Pella i niezwykłej hojności rodziny Pella wobec naszego programu, uznałem, że ważne jest, aby dziś wieczorem krótko ich uhonorować.
Z moich uwag można wywnioskować zaledwie przedsmak wpływu, jaki wywarły one na studia żydowskie
w Berkeley i rosnącego wpływu, jaki ich hojność obiecuje mieć na studentów i członków społeczności
będą tu dla przyszłych pokoleń, więc chciałbym im dać brawa. [OKLASKI]
Wracając do dzisiejszego wieczornego wykładu,
Nie mogłem być bardziej zachwycony, że mogę być naszym mówcą na tym wydarzeniu
Wykład z okazji 25. rocznicy urodzin Pella, Elissy Bemporad, wiodącej badaczki historii Żydów wschodnioeuropejskich,
historii Holokaustu i historii antysemityzmu, która dociera do nas z Centrum Studiów Podyplomowych CUNY, ale odejdę od tematu i pozwolę mojemu koledze
i dobra przyjaciółka Roni Masel, która zajmuje się wstępem. Roni jest adiunktem na wydziale literatury porównawczej.
oraz profesorów judaistyki im. Normy i Sama Dabby'ego na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Z niecierpliwością czekam na wprowadzenie, a potem…
Wykład. Dziękuję wszystkim za przybycie. [OKLASKI]
RONI MASEL: Cześć wszystkim. Obiecuję, że będę ostatnią osobą, która się przedstawi.
Elissa Bemporad jest profesorem historii Żydów wschodnioeuropejskich i Holokaustu na Uniwersytecie Queens College
i w Centrum Studiów Podyplomowych CUNY. Jej obszar specjalizacji obejmuje Żydów z Rosji i Wschodu.
Europa w szerszym ujęciu, ze szczególnym uwzględnieniem różnych form masowej przemocy i antysemityzmu
zwłaszcza w okresie panowania reżimu sowieckiego, a także aspektów związanych z płcią doświadczeń przemocy,
ludobójstwa oraz traumy zbiorowej i osobistej. Jej badania naukowe wyróżniają się niuansową uwagą
do tego, jak kobiety i mężczyźni radzą sobie na co dzień z radykalnymi zmianami politycznymi, a także z ich głębokim i twórczym charakterem
Ugruntowanie archiwalne. Profesor Bemporad należy do niewielkiej grupy uczonych, którzy zrewolucjonizowali
nasze zrozumienie doświadczeń żydowskich w Związku Radzieckim. I zasadniczo pierwsza grupa, która…
możliwość kompleksowego i systematycznego konsultowania archiwów sowieckich i tego, co obecnie wydaje się być być może zbyt
brak złotego wieku, w którym panowałaby względna wolność i spokój
przepływ ludności i informacji między niektórymi byłymi krajami radzieckimi a Zachodem.
W tym kontekście pierwsza książka profesora Bemporada nosiła tytuł Becoming Soviet Jews –
Eksperyment bolszewicki w Mińsku opublikowany w 2013 roku przez Indiana University Press
która zdobyła Narodową Nagrodę Książki Żydowskiej, a także Nagrodę Fraenkla w dziedzinie historii współczesnej, przekształciła
nasze zrozumienie doświadczeń żydowskich w pierwszej dekadzie Związku Radzieckiego poprzez przedstawienie niezwykle bogatej historii społecznej Mińska
w tym okresie zwracając uwagę na to, jak jednostki poruszają się w nowych społecznych, językowych i płciowych
i krajobrazy polityczne. Odrzucając poglądy na historię Żydów radzieckich z czasów zimnej wojny jako jedno
przede wszystkim o byciu ofiarą, książka wysuwa na pierwszy plan dynamiczne zmiany w sowietyzacji, jeśli można tak powiedzieć,
życia żydowskiego w Mińsku, podkreślając rolę sprawczą w przyjmowaniu nowych sposobów życia w obliczu rosnącej centralizacji
i presji państwa pod rządami reżimu sowieckiego pod koniec lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku.
Jej druga książka, o której, jak sądzę, będziemy dziś słyszeć, nosi tytuł Legacy of Blood...
Żydzi, pogromy i mordy rytualne na ziemiach Związku Radzieckiego, wydana w 2019 roku przez Oxford University Press.
Ta książka zdobyła również Narodową Nagrodę Książki Żydowskiej. W tej książce profesor Bemporad
skupia się dalej na tej relacji, o której wspominałem przed relacją,
czasami wzajemny, czasami sprzeczny między dyskursem ideologicznym a historią polityczną z jednej strony
z jednej strony lokalna historia społeczna, a z drugiej doświadczenie życiowe.
Choć wielka obietnica nowego reżimu sowieckiego dla Żydów i powód, dla którego tak chętnie uczestniczyli w nowym państwie,
był głęboko związany z całkowitym odrzuceniem przez Sowietów antysemityzmu, w szczególności mordów krwi i pogromów,
książka pokazuje, jak obie praktyki – mord rytualny i pogrom – utrzymywały się przez cały okres międzywojenny
a później w Związku Radzieckim. Stanowiło to kontrast z początkowym pragnieniem państwa, by stłumić
antysemityzmu i rzuca nowe światło na stopniowo rosnącą obojętność państwa wobec rzeczywistości przemocy antysemickiej
w latach 40. XX wieku i później. Ta uwaga na rozdźwięk między formalnymi sformułowaniami ideologicznymi a żywą rzeczywistością
zmienia nasze pojmowanie zarówno doświadczeń Żydów sowieckich, jak i historii antysemityzmu.
Profesor Bemporad niedawno ukończył kolejną książkę, która, jak rozumiem, ukaże się już wkrótce.
Czy to prawda? – NYU Press, 2025, i które
Mówi się, że jest to pierwszy tom serii zatytułowanej Żydzi w Związku Radzieckim –
Historia. Jej wkład w tę historię to tom zatytułowany „Rewolucja, wojna domowa i nowe sposoby życia”, książka
dokumentuje i analizuje żydowskie życie kulturalne, polityczne i społeczne w pierwszych dekadach ZSRR
Związek. Oprócz swoich książek Elissa Bemporad przyczyniła się również
do dziedzin historii Żydów radzieckich, historii antysemityzmu i studiów nad ludobójstwem oraz studiów nad płcią i judaizmem poprzez redagowanie lub współredagowanie
kilka ważnych i definiujących dziedzinę tomów i wydań specjalnych w czasopismach
Wśród nich znajdują się – wspomnę tylko o nich pokrótce – kobiety i ludobójstwo – ocalałe, ofiary, sprawcy
opublikowane w 2018 roku przez Indiana University Press, współredagowane z Joyce Warren, co stworzyło wyjątkowe miejsce
badanie doświadczeń związanych z traumą i ludobójstwem, uwzględniających płeć, w sposób interdyscyplinarny i
pogląd porównawczy, specjalne wydanie czasopisma Jewish History z 2020 r., współredagowane z Glennem Dynnerem, na temat
kobiet żydowskich we współczesnej Europie Wschodniej i Środkowo-Wschodniej przedstawiła zaktualizowany pogląd na dziedzinę studiów nad płcią
w kontekście żydowskiej Europy Wschodniej. Kolejny numer specjalny czasopisma Quest z 2019 roku,
współredagowany z Thomasem Chopardem, skupiający się na temacie pogromu w rosyjskiej wojnie domowej w wieku 100 lat
Nowe trendy, nowe źródła, co otworzyło ważną platformę badań nad tym niedostatecznie zbadanym zagadnieniem
i często pomijany epizod przemocy podczas rosyjskiej wojny domowej w kontekście żydowskim
z interdyscyplinarnego punktu widzenia, obejmującego historię, literaturę, kino, demografię i inne dziedziny.
Kolejny numer specjalny, który również ukazał się w 2020 r., i muszę przyznać, że był to dla Ciebie bardzo pracowity rok.
Współredagowane z Julią Cohen i Arim Kelmanem w ramach studiów społecznych o tematyce żydowskiej, ze szczególnym uwzględnieniem studiów żydowskich
w czasach kryzysu. I choć ukazał się w trakcie i w świetle pandemii COVID-19,
z pewnością może nam powiedzieć wiele na temat wielu bieżących kryzysów, których doświadczamy.
Wreszcie Bemporad jest także współredaktorem, wraz z Eugene Avrutinem, filmu Pogroms – A Documentary History z 2021 r.,
jest nieocenionym narzędziem dla naukowców i studentów, oferującym wiedzę krytyczną i zrozumienie oparte na dokumentach
czym jest pogrom, jak wygląda lub jak wyglądał jako zjawisko historyczne od czasu, gdy termin ten po raz pierwszy pojawił się
pojawia się i zyskuje popularność w późno-carskiej Rosji i później.
Elissa Bemporad, laureatka wielu prestiżowych nagród i stypendiów oraz autorka wielu wpływowych artykułów
jest wiodącym badaczem historii Żydów i historii antysemityzmu, a my jesteśmy szczególnie zaszczyceni
aby wygłosiła nasz doroczny wykład Pella. Zapraszam do wspólnego powitania profesor Elissy Bemporad.
ELISSA BEMPORAD: Dziękuję bardzo, Roni, za to serdeczne wprowadzenie. I tak, sowietyzacja?
To słowo. Bardzo dziękuję, szczególnie Ethanowi i Gregowi.
za zaproszenie mnie i do Centrum Studiów Żydowskich w ogóle.
I dziękuję... cóż, dziękuję rodzinie Pell za jej hojność.
Dziękuję wszystkim za przybycie. To zaszczyt podzielić się z Wami moją pracą w tym Jom ha-Szoa.
OK, więc moim celem na dziś jest wspólne odkrywanie
Wytrzymałość i permutacja oszczerstwa krwi. Jak wiadomo, oszczerstwo krwi to fałszywe oskarżenie.
sięga średniowiecza, zgodnie z którym Żydzi zabijali chrześcijańskie dzieci, aby je wykorzystać
ich krew była wykorzystywana głównie do celów rytualnych, jako niezbędny składnik macy w czasie Paschy.
I w pewnym sensie oskarżenie o mord rytualny jest ściśle powiązane z oskarżeniem
że Żydzi zabili Chrystusa. To powtórzenie zabójstwa Chrystusa.
Więc dzisiaj chcę rozważyć tę wytrzymałość i permutację
tego mitu w kontekście II wojny światowej i 0 w latach bezpośrednio następujących po Holokauście.
Skupię się przede wszystkim na terytoriach Europy Wschodniej, które były częścią Związku Radzieckiego
czy były częścią Związku Radzieckiego od 1922 r., czy też po 1939 r., obecna Białoruś i Ukraina.
W końcu to właśnie na tych terenach w 1941 roku rozpoczął się prawdziwy Holokaust, kiedy
Niemcy rozpoczęli operację Barbarossa i zaatakowali ZSRR latem tego roku.
Decyzja o przeprowadzeniu tego, co stało się znane jako ostateczne rozwiązanie, zapadła
wojny na wyniszczenie, rozpoczętej przeciwko Związkowi Radzieckiemu.
Ale zanim to zrobię, pozwólcie mi najpierw wizualnie przedstawić temat permutacji
a następnie dokonaj obserwacji. Aby wizualnie wprowadzić temat, pozwól
Pokażę ci obraz o mordzie rytualnym, który nie dotyczy II wojny światowej
ale to oddaje jedną z nowoczesnych odmian tego oskarżenia, zgodnie z którą nie jest ono
dziecko, które jest mordowane, ale jak widać, jest to młoda kobieta.
Nawiasem mówiąc, obraz ten został zamówiony w 1898 roku przez rosyjskiego arystokratę.
Został on wystawiony publicznie w Petersburgu w 1914 roku
i został odkryty w Londynie około 10, 15 lat temu. Obraz jest oparty na znanej sprawie Tiszaeszlár.
sprawa oszczerstwa krwi, która doprowadziła do procesu w Austro-Węgrzech w latach 1882 i 1883, w którym chodziło o zaginięcie
młodej kobiety, a mężczyzn żydowskich oskarżono o dokonanie na niej rytualnego morderstwa.
Następnie odbył się długi proces, który ostatecznie zakończył się uniewinnieniem oskarżonego.
Myślę, że na tym obrazie możemy wyczuć
Strach, niepokój ludu słowiańskiego, narodu słowiańskiego uosabianego przez młodą kobietę.
A strach i niepokój materializują się poprzez oskarżenie o mord rytualny.
Nawiasem mówiąc, jest to ogromny obraz o wymiarach 5 na 8 metrów.
Tutaj również widać fragment obrazu. Grupa przerażających żydowskich wampirów, którzy są jednocześnie rabinami.
lub wyglądają jak pobożni Żydzi, którzy mogliby być rabinami i którzy wykonują rytuał, pobierając krew młodej kobiecie za pomocą kilku ostrych narzędzi
w tym ich zęby. I znowu, co jest tu interesujące, to fakt, że narracja o oszczerstwie krwi jest szerzej
zmodernizowane poprzez dodanie oczywistego podtekstu seksualnego.
Naga ofiara nie jest mordowana wyłącznie poprzez tortury
i pobranie krwi, pojawia się również jako potencjalna ofiara
gwałtu, gdyż mord rytualny staje się morderstwem seksualnym.
Chciałem przedstawić wam pewien temat w sposób wizualny.
Chodzi o trwałość starożytnego mitu i o jego przemianę,
w pewnym sensie może odzwierciedlać ducha epoki. Teraz obserwacja, która jest konieczna, aby
aby docenić kwestię zmian, jakie zaszły w wyniku oskarżenia. Z nielicznymi wyjątkami za czasów sowieckich,
Oszczerstwo rytualne nie miało nic wspólnego z pogromem i przemocą wobec Żydów.
A przynajmniej w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku nie było publicznych ataków i przejawów przemocy wobec Żydów.
tolerowane przez państwo. Taka postawa władz sowieckich
wywodzi się z sowieckich kampanii przeciwko antysemityzmowi.
Tutaj widzimy Lenina deklarującego, że mocarstwa radzieckie są
przeciwko antysemityzmowi i pogromom. To było świętowane.
Sprzeciw wobec antysemityzmu celebrowano na papierze aż do II wojny światowej.
Doniesienia o rytualnych mordach na Żydach w Związku Radzieckim rzeczywiście miały miejsce.
Tutaj – przepraszam. Nie byłem zbyt mądry, bo zakreśliłem
miejsca, miasta i miasteczka
Pomarańczowe są miejsca, gdzie pojawiły się oskarżenia o mord rytualny. Więc nie jestem pewien, czy je widzisz.
ale prawdopodobnie widać tam Ukrainę i widać te pięć kółek.
To jest więc obszar Strefy Osiedlenia lub dawnej Strefy Osiedlenia, gdzie mieszkała większość Żydów
żył. Więc oskarżenia o mord rytualny się zdarzały. Oskarżenia się zdarzały.
To jest Strefa Osiedlenia. I te oskarżenia będą miały swoje konsekwencje.
poprzez śledztwa kryminalne i aresztowanie osób wysuwających oskarżenia.
Nigdzie indziej w ówczesnej Europie Wschodniej nie zdarzyło się to, gdzie zazwyczaj po prostu
jak w przypadku Tiszaeszlára, o którym wspomniałem w kontekście obrazu, na którym oskarżony,
Oskarżeni Żydzi zostali aresztowani i postawieni przed sądem. W przeciwieństwie do carskiej Rosji i innych krajów
w Europie Wschodniej i Związku Radzieckim oszczerstwo krwi przestało mieć znaczenie polityczne i kulturowe
akceptowalne. I tutaj chciałem tylko pokazać wam bardzo szybko cytat
co pokazuje jak różne jest podejście.
Oto konserwatywny rosyjski myśliciel i jego zdanie na temat oszczerstwa krwi i tego, że Żydzi piją krew naszych dzieci.
A oto Lenin w 1918 roku potępiający mord rytualny.
Choć więc oszczerstwo krwi pojawiło się w Związku Radzieckim w sferze społecznej...
Pokazuję tu tylko kilka przypadków z dochodzeń, w których oskarżano Żydów
o zabijanie chrześcijańskich dzieci – brak procesów przeciwko oskarżonym Żydom
Za czasów Sowietów nigdy nie popełniono morderstwa rytualnego. Chcę tylko wspomnieć o jednym krótkim przykładzie bolszewików.
zobowiązanie do zwalczania oszczerstw krwi
i ściganie tych, którzy wysunęli oskarżenia.
I tutaj, przepraszam, wspomnę o sprawie Beilisa,
który był najbardziej spektakularnym oszczerstwem krwi w nowożytnej Europie,
1911, 1913, kiedy Menachem Mendl Bejlis w carskim Kijowie
został oskarżony o zabójstwo ukraińskiego chłopca w celach rytualnych.
Tutaj widzicie plakat przedstawiający ukraińskiego chłopca. Ostatecznie został uniewinniony na podstawie wątpliwego wyroku,
pozostawiało wiele miejsca na niedowierzanie. Ale to, co zrobił Lenin, co zrobili bolszewicy
jak tylko doszli do władzy, w wydarzeniu o wielkim znaczeniu symbolicznym,
osądził i stracił najważniejsze postacie zamieszane w proces Bejlisa.
Oto proces Oskara Vippera, głównego oskarżyciela w procesie Bejlisa, który został stracony
przez Trybunał Rewolucyjny i Wierę Czeberiak, która
był w rzeczywistości odpowiedzialny za morderstwo chłopca, który został zastrzelony w centrum Kijowa wkrótce
po zakończeniu wojny domowej. A teraz do naszego konkretnego tematu.
Podróżując przez Ukrainę ze zwycięską Armią Czerwoną, dowódca czołgu pochodzenia żydowskiego opisał
czego nie widział wzdłuż Dniepru, od Kijowa do Żytomierza i Wenecji
i na zachodnią Ukrainę, nie spotkał żadnego Żyda na terenach, na których przed niemiecką inwazją na Związek Radziecki
Związek 1941, setki tysięcy ludzi żyły. Z Kijowa, pisał, przejechałem przez setki miejsc
wzdłuż prawego brzegu Dniepru, ale w żadnym z nich nie było ani jednego Żyda,
nie znalazłem też żadnych Żydów w Żytomierzu, Berdyczowie, Białej Cerkwi ani w tysiącach wsi i miasteczek
Przyjęliśmy Ukrainę. Kiedy przybyli Niemcy, w tych miejscach żyły tysiące Żydów.
Jak wiemy, II wojna światowa radykalnie zmieniła nawyki i retorykę przemocy
na okupowanych przez Niemcy terytoriach Związku Radzieckiego w czasie totalnej wojny etnicznej rozpętanej
w czerwcu 1941 r., w którym zginęło około 1,5 miliona Żydów
zostało zabitych, większość z nich w masowych strzelaninach przeprowadzonych przez Einsatzgruppen,
Niemieckie szwadrony śmierci. Odrodzony nastrój antybolszewicki
szybko zaczęło się krzyżować z antyżydowską propagandą wojenną.
Antyżydowska propaganda z czasów II wojny światowej często zawierała podtekst dotyczący mordu rytualnego
na temat liczącego sobie ponad wiek mitu, że Żydzi zabijają chrześcijańskie dzieci, ponieważ potrzebują krwi do celów rytualnych.
Z kolei motyw oszczerstwa krwi czerpał nową inspirację z mitu judeo-bolszewizmu,
mianowicie, że komunizm sowiecki był w rzeczywistości częścią szerszego żydowskiego spisku mającego na celu przejęcie władzy.
Na rysunku wykonanym w listopadzie 1941 r. robotnik z Azovstalu,
Na zdjęciu w Mariupolu Stalin trzyma nóż w ręku i jest otoczony setkami czaszek.
Wydaje się, że zbudował swoją amatorską sztukę na dobrze znanym
antybolszewickich przedstawień z okresu wojny domowej, czyli od 1917 do 1921 roku,
i wojna polsko-radziecka Lwa Trockiego, założyciela Armii Czerwonej, i oczywiście żydowskiego pochodzenia,
otoczony morzem czaszek i kości,
krew kapiąca z jego ogromnych rąk lub łap--
jak widać tutaj – przedstawiony jako Szatan dowodzący hordami azjatyckich barbarzyńców.
Tak armie stawiające opór siłom bolszewickim przedstawiały bolszewików. Na rysunku z 1941 roku, ponownie tutaj, robotnik
przedstawił radzieckiego przywódcę pracującego w imieniu krwiożerczego Żyda
jako uosobienie judeo-bolszewizmu.
A oto cytat: „Stalin jest najemnikiem Żydów.
Stalin jest krwawym wrogiem ludu”. Nie jest to jednak ikonograficzne przedstawienie mordu rytualnego,
oczywiście, ale pokazuje, w jaki sposób Żydzi przybywali podczas II wojny światowej
być postrzegani jako główni aktorzy współczesnej wersji mordu rytualnego, tym razem dokonanego w imię komunizmu.
Czasami propaganda nazistowska wprost zachęcała do wykorzystywania motywu mordu krwi
w powiązaniu z mitem judeo-bolszewickim. Zarówno mord rytualny, jak i komunizm ucieleśniały ducha żydowskiego.
i żądzy władzy. Na przykład wiosną 1942 roku Niemcy
zamordowano wszystkich Żydów w miasteczku Miedwyn w guberni kijowskiej, oskarżając ich
o zamordowanie w celach rytualnych żołnierza Armii Czerwonej. Kiedy odkryto ciało jeńca,
Niemcy rozpowszechnili plotkę o mordzie krwi. Zorganizowali proces i skazali miejscowych Żydów.
na śmierć. Przed egzekucją ofiary były torturowane. Chociaż nie było bezpośredniego powodu, dla którego Niemcy
nadal chcieli wykorzystać mord rytualny do uzasadnienia swojej polityki eksterminacji.
W 1943 roku ukazała się książka o oszczerstwie krwi zatytułowana Der judische
Ritualmord, czyli żydowski mord rytualny, został opublikowany i rozpowszechniony w niektórych rejonach okupowanych przez Niemcy terytoriów radzieckich.
Członek partii nazistowskiej Hellmut Schramm napisał ją w celu promowania propagandy antybolszewickiej
i w pewnym sensie pobudzać antysemityzm wśród osób zajmujących się kwestią żydowską.
To wydanie z 1944 roku. W przedmowie do książki Johann von Leers pisze:
wybitny ideolog III Rzeszy i profesor znany ze swoich antyżydowskich polemik,
przypomniał czytelnikowi, że judaizm jest biologicznie dziedziczną formą przestępczości.
opublikowane pod okupacją niemiecką mogą być również przykładem tego, jak wyglądała tematyka oszczerstwa krwi
Wykorzystywane podczas wojny. Numer gazety kijowskiej z sierpnia 1943 r.
zawierał szczegółową analizę morderstwa cara Mikołaja II i jego rodziny.
Opublikowano w 25. rocznicę masakry w Jekaterynburgu, jak ją nazwano, i zatytułowano Żydzi
Prawa ręka, relacja przedstawiała zabójstwo rodziny carskiej jako mord rytualny dokonany przez Żydów
Bolszewicy. Decyzja o straceniu cara, jak stwierdził autor artykułu, została zatwierdzona przez gminę żydowską.
na długo przed rewolucją przeprowadził ją żydocki Jankiel Swierdłow, jeden z najpotężniejszych ludzi na Kremlu
za Lenina. Rozkaz zamordowania rodziny Romanowów pochodził bezpośrednio od Lenina,
ale telegram z Moskwy z dyrektywą rzeczywiście podpisał Swierdłow, który był Żydem,
i który w 1918 r. był przewodniczącym Centralnego Komitetu Wykonawczego Zjazdu Rad Rosyjskiej FSRR.
W swoim sprawozdaniu z morderstwa ukraińskojęzyczna gazeta podała nazwiska i przynależność etniczną głównych zabójców
rodziny carskiej, uznając siedmiu z dziewięciu za Żydów.
W rzeczywistości tylko dwóch z katów było pochodzenia żydowskiego. A oto cytat z artykułu.
Co ciekawe, oskarżenia o mord rytualny stały się
nawet w regionach takich jak Azja Środkowa, w których nie
znalazły się pod bezpośrednią okupacją niemiecką i w ten sposób zostały wyłączone z aktywnej propagandy wojennej.
Na przykład Kirgistan, czyli radziecka Kirgizja, gdzie nastąpił znaczny wzrost populacji żydowskiej
z małych przedwojennych społeczności Buchary i Aszkenazyjczyków, jako tysiące uchodźców uciekających z terenów okupowanych przez nazistów
osiedlił się tam, doświadczył oskarżenia o krew, choć zmienionego
nowym, wojennym kontekstem. Wśród uchodźców byli zarówno obywatele radzieccy, Żydzi i nie-Żydzi, jak i polscy Żydzi.
Latem 1942 roku grupa 20 kobiet żydowskich, żon żołnierzy Armii Czerwonej
którzy walczyli na froncie, skierowali list do samego Stalina i do Komitetu Centralnego
Komunistycznej Partii. Skarżyli się na antysemityzm w dwóch miastach, Tokmak i Frunze,
i zauważyli, że w czasach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, II Wojny Światowej, kiedy
wszyscy ludzie powinni być zawsze zjednoczeni i zaangażowani we wspólny wysiłek na rzecz wzmocnienia tyłów i pomocy frontowi,
tutaj, w naszych miastach, obserwujemy i doświadczamy osobiście straszliwego, średniowiecznego antysemityzmu, oskarżeń
że Żydzi zabijają dzieci innych narodów, piją ich krew i używają części ich ciał do gotowania zupy.
Teraz niedobory żywności w czasie wojny, plotki o kanibalizmie
na froncie wschodnim pogłoski o oskarżeniu o mord rytualny posłużyły za tło i być może pretekst
za te oskarżenia. Były one daleko od tradycyjnej Paschy
spisek, który obejmował porwanie chrześcijańskich dzieci i wykorzystanie ich krwi do celów religijnych,
w szczególności za spożycie macy. Żydzi zabijali dzieci innych narodowości,
picie ich krwi i używanie części ich ciał do gotowania zupy jest wskaźnikiem świeckości krwi
zniesławienie. Jedzenie zawierające ludzkie ciało i krew zastąpiło macę w morderstwie, które
nie miał już koniecznie charakteru rytualnego, lecz jedynie drapieżny
kanibalizm. Jeszcze jedna obserwacja w nawiasie, która wydaje się ważna
odnosi się do faktu, że większość sowieckich Żydów nie była już w 1942 roku naprawdę religijna w wyniku kampanii
Przeciwko religii, przeprowadzane systematycznie w Związku Radzieckim. Pomysł, że używają krwi do rytuału religijnego, takiego jak maca
było mniej prawdopodobne. Krwiożerczość stała się raczej żydowską cechą etniczną lub rasową
a nie religijne. A teraz, w dalszej części mojego wystąpienia,
Zabiorę Cię do pięknego miasta Lwowa,
i skupię się na jednym studium przypadku, które pozwala nam naprawdę przyjrzeć się wpływowi
wojny na permutację narracji o mordach krwi.
Jest lato 1945 roku. Miasto Lwów, dawniej zachodnia Polska,
został wyzwolony spod okupacji niemieckiej i stał się częścią Związku Radzieckiego--
w rzeczywistości stała się częścią Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej i stała się areną oskarżenia o mord rytualny
przeciwko Żydom. Według zarzutów, lokalni Żydzi
porwali polskie i ukraińskie dzieci, zamordowali je i ukryli ich ciała
w obrębie jednej z lokalnych synagog. To budynek synagogi, który nadal istnieje.
Stoi dziś we Lwowie. Pod wpływem plotek zgromadził się tłum 400 osób
zebrali się na lwowskim Rynku Krakowskim
przy sąsiedniej synagodze przy ul. Vuhilnej numer trzy.
Tak. I pośród zamieszania i licznych ataków fizycznych
przeciwko żydowskim przechodniom, twierdzenia te rozbrzmiewały w tłumie jak opowieści o pogromie.
A emocje, które doprowadziły do pogromu, ogarnęły każdego.
Wśród nich znalazły się oświadczenia wyrażające rozczarowanie faktem, że Hitler nie przyjechał do Lwowa około 20 lat wcześniej, co
powstrzymałoby Żydów przed zabijaniem dzieci. Niektórzy ludzie dali wyraz swojemu oburzeniu z powodu śladów
krwi rzekomo zamordowanych dzieci na dziedzińcu synagogi. Inni krzyczeli, że Żydzi kradli dzieci, mordowali je,
i przerobili ich ciała na żywność, którą sprzedawali na targu. Bez szybkiej interwencji lwowskiej policji miejskiej,
oskarżenia te najprawdopodobniej doprowadziłyby do pogromu.
Przemoc antyżydowska wywołana pogłoskami o mordzie krwi stała się czymś powszechnym
w krajobrazie Europy Wschodniej po wojnie i Holokauście, tuż po klęsce Niemców
i ustanowienie władzy sowieckiej. Przypadki przemocy antyżydowskiej wywołane fałszywą krwią
Do oskarżeń doszło w co najmniej kilkunastu polskich miastach i miasteczkach w latach 1945–1946.
Pierwszy z nich miał miejsce w Krakowie 11 sierpnia 1945 roku
gdy oskarżono Żydów o porwanie i zamordowanie 13, a może nawet 80, jak twierdził ktoś,
Chrześcijańskie dzieci i ukrywanie ich zwłok w miejscowej synagodze. Atakowano mienie żydowskie,
w synagodze wybuchł pożar, w którym zginął co najmniej jeden Żyd, a wielu zostało rannych.
Podczas pogromu 4 lipca 1946 r. – to zdjęcie pochodzi z tego pogromu –
wybuchł w Kielcach w wyniku oskarżenia o mord rytualny, zginęło 42 Żydów
a ponad 40 zostało rannych. Byli to ocaleni z Holokaustu.
Choć sprawa Lwowa, o której zacząłem opowiadać, ma pewne podobieństwa do innych przypadków
przemocy antyżydowskiej, która miała miejsce w powojennej Polsce, wykazuje również pewne charakterystyczne cechy
które odnoszą się do odpowiedzi rządu sowieckiego na oskarżenie o mord rytualny, o którym wspomniałem
w pierwszej części mojego wystąpienia. Historycznie Lwów był miastem wieloetnicznym
zamieszkane głównie przez Polaków i Żydów, z mniejszym odsetkiem Ukraińców.
Lwów został po raz pierwszy zajęty przez Związek Radziecki jesienią 1939 roku
na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow z 23 sierpnia 1939 r., a następnie najechał
przez armię niemiecką w 1941 roku. Wydarzenia we Lwowie również potwierdziły zmiany
co miało miejsce w samym oskarżeniu, rzucając światło na skomplikowaną interakcję
między oskarżeniem o mord rytualny, II wojną światową i nowym kruchym środowiskiem społecznym,
pojawiły się w wielu miastach i miasteczkach Europy Wschodniej, będących wówczas pod władzą komunizmu.
Oskarżenie o mord rytualny, które wybuchło we Lwowie w 1945 r., miało miejsce po powrocie setek
uchodźców żydowskich, w większości polskich Żydów, którzy ewakuowali się do Azji Środkowej podczas wojny
i którzy w 1945 roku starali się o repatriację do Polski. Dla uchodźców żydowskich przesiedlenie
wiązało się z dużymi przeszkodami, rozczarowaniami i rosnącymi napięciami z miejscową ludnością w związku z pytaniami
restytucji mienia i traumy psychologicznej będącej następstwem upadku jednego z głównych ośrodków życia żydowskiego
W Europie przed Holokaustem. Dla przypomnienia. We wrześniu 1939 roku we Lwowie mieszkało ponad 150 000 Żydów,
czyli 33% populacji. Ale latem 1944 roku, po wybuchu wojny w Republice Czerwonej
Po wyzwoleniu miasta przez armię pozostało tylko 2571 Żydów. Jednak żydowscy uchodźcy również
powrót do miasta, w którym większość jego nieżydowskich mieszkańców doświadczyła
poważnej przemocy i intensywnych przeżyć pod okupacją niemiecką
do miasta, które przeszło ogromne zmiany demograficzne i radykalne transformacje
pod nowo ustanowionymi rządami sowieckimi. W okresie międzywojennym miasto w przeważającej mierze polskie,
po 1944 roku Lwów doświadczył bezwzględnej sowietyzacji i czystek etnicznych wprowadzonych przez Stalina.
W okresie powojennym miasto stało się miastem zdominowanym przez ludność ukraińską pod względem etnicznym i językowym.
Wielu Żydów schroniło się w budynku synagogi.
Oto synagoga. Tak wygląda dzisiaj. Budynek synagogi przy ulicy Vuhilnej, jedna z niewielu synagog, które przetrwały do dziś.
Od 14 czerwca 1945 r. do 15 lipca 1946 r.
wydział policji, prokuratura i prokuratura Ukraińskiej Republiki Radzieckiej,
a sowiecka policja tajna badała oskarżenie, że rzekomi Żydzi zabijali polskie i ukraińskie dzieci
w synagodze, a następnie ukryli ich ciała w piwnicy budynku. W raporcie – i tutaj, można przeczytać fragment raportu.
W raporcie wstępnego śledztwa starszy śledczy stwierdził, jakby
aby zapewnić opinię publiczną o dokładności i staranności jego poszukiwań, dzięki którym nie znaleziono ani jednego ciała
w budynku synagogi, ani w pobliskich mieszkaniach, w których mieszkali Żydzi, w tym
rabin lokalny nie mieszkał ani w piwnicy, ani w rurach kanalizacyjnych, nie ma dowodów ani świadków
Odkryto ślady zabójstwa dzieci w synagodze. Policja znalazła zamiast nich duże ilości piór kurzych
i ślady krwi kurczaka lub ubitego drobiu
Zgodnie z żydowskim rytuałem na dziedzińcu synagogi. Dziedziniec jest tutaj, wciąż stoi.
Fakt, że w 1945 roku Żydzi we Lwowie dokonywali uboju rytualnego na dziedzińcu synagogi
mogło być, przynajmniej dla niektórych, sugestią rzekomej żydowskiej biegłości
z krwawymi rytuałami i przypominającymi inny rzekomy żydowski rytuał, mianowicie oszczerstwo krwi.
Według drugiej rundy śledztwa, oskarżenie miało swoje źródło na targowisku
Znajduje się obok synagogi, w której zgromadziły się setki osób. Tutaj grupa ludzi goniła Żydówkę przez
na targowisku i próbowali ją zabić, bo – jak krzyczeli – „Polacy cię ukryli przed Niemcami i ty
zabili polskie dzieci”. Inna osoba biorąca udział w zamieszkach na targowisku miała podobno stwierdzić, że „Żydzi kradną nasze dzieci,
zamordować ich, a potem przerobić na kiełbasy i sprzedać”, że krew zamordowanych dzieci w synagodze jest
na dziedzińcu synagogi. A jeden ze skarżących próbował nawet zachęcić mieszkańców Lwowa
mówiąc, że powinni podpalić synagogę i zabić wszystkich Żydów, bo zabijają nasze dzieci
i argumentował, że ciała 600 dzieci
byli na dziedzińcu synagogi. Nie będę wnikał w szczegóły drugiego śledztwa,
jest uruchamiany przez władze sowieckie tylko po to, aby uspokoić emocje i upewnić się,
że wszyscy wierzą, że w synagodze nie ma ciał. Ale chcę tu też podkreślić
że tajna policja ostatecznie aresztowała pięć osób – Ukraińców i Polaków,
i oskarżono ich o podżeganie do nienawiści narodowej wobec narodu żydowskiego, co – jak pokazałem wcześniej – było
Nie mogły być tolerowane w Związku Radzieckim, przynajmniej na papierze. Jedna z nich szczególnie zaniepokoiła władze sowieckie.
Był to 25-letni Iwan Fedak, który pracował dla Niemców
od 1941 roku aż do wyzwolenia miasta przez Sowietów i służył w policji we Lwowie pod okupacją niemiecką i miał
służył również w dywizji SS Galicja, niemieckiej armii
organizacja złożona z ukraińskich wolontariuszy, którzy pomagali w przeprowadzeniu masowych strzelanin.
Odbył się proces, który potwierdził winę pięciu oskarżonych, którym zarzucono działalność kontrrewolucyjną
zakłócanie porządku i podżeganie do nienawiści narodowej wobec narodu żydowskiego.
Zostali skazani na dwa lata więzienia. Kilka uwag i zakończę.
A więc kilka obserwacji. Po pierwsze, chociaż nie było bezpośredniej wzmianki,
konkretnego żydowskiego rytuału religijnego, fakt, że domniemane morderstwa polskich i ukraińskich dzieci miały miejsce w synagodze
zasugerował jakiś rytualny aspekt domniemanego przestępstwa
zarówno dla inicjatorów oskarżenia, jak i dla osób, wobec których oskarżenie jest skierowane.
Dzień zdarzenia nie zbiegł się z żadnym konkretnym żydowskim świętem religijnym.
Żydzi, którzy wychodzili z synagogi, mogli się tam zgromadzić w zwyczajowy czwartkowy poranek
Czytanie zwoju Tory. W końcu był czwartek 14 czerwca 1945 roku. Jednak aspekt rytualny domniemanego morderstwa
jest wyraźnie drugorzędne i w większości wnioskowane. Wydaje się, że zarzut kanibalizmu,
z drugiej strony, pobudzeni głodem i nędznymi warunkami, których doświadczyło tak wielu
w trakcie i po wojnie, wysuwa się na pierwszy plan. To forma kanibalizmu oderwana od rzeczywistości.
z domniemanego religijnego kontekstu Paschy. Społeczna pamięć o powszechnym kanibalizmie podczas
Hołodomor, głód na Ukrainie w latach 1932 i 1933,
najgorszy głód wywołany przez człowieka w historii ludzkości – aż sześć milionów Ukraińców zmarło z głodu –
oblężenie Leningradu w latach 1941–1944 mogło mieć wpływ na domniemane nadużycia.
Co więcej, wydaje się, że faktycznie doszło do przypadku kanibalizmu we Lwowie okupowanym przez nazistów.
W dokumentach archiwalnych pojawiają się wojenne pogłoski o sprzedaży części ludzkich ciał na miejskim targu,
ostatecznie doprowadziło do wszczęcia niemieckiego śledztwa, w wyniku którego aresztowano kilka osób zamieszanych w tę sprawę
w tej sprawie. Ponieważ Żydzi, którzy nie zostali jeszcze wymordowani przez Niemców i ich kolaborantów
nie mieli swobodnego dostępu do rynku, aresztowani zgodnie z definicją nie byli Żydami.
Druga obserwacja. Choć przypomina to rzekomą praktykę żydowską
Sprawa Lwowa, mimo że miała podłoże religijne i była wynikiem wojennej przemocy, była także konsekwencją krwawych rytuałów.
Prawdziwe przykłady kanibalizmu i niedoborów żywności oddalają oszczerstwo krwi od jego rytualnego aspektu
i promował pojawienie się nowego pojęcia mordu na Żydach, bez bezpośredniego odniesienia do rytuału.
Przypadek Lwowa nie był pod tym względem odosobniony. W rzeczywistości obwinianie Żydów o popełnienie współczesnego rytuału
morderstwa lub akty kanibalizmu wobec dzieci nieżydowskich oraz handel ludzkim mięsem na targu
pojawiały się sporadycznie w miesiącach i latach bezpośrednio po wojnie. W jednym przypadku, latem 1945 roku,
w mieście Krzywy Róg w obwodzie dniepropietrowskim na Ukrainie sowiecka policja tajna
aresztowano grupę Ukraińców i Rosjan, którzy rozdawali ulotki oskarżające domniemany gang żydowski
zajmował się zabieraniem rosyjskich dzieci i ich zabijaniem, a następnie robieniem kiełbas i mięsnych pasztecików
ciała dzieci, aby je sprzedać na rynku.
Moja trzecia obserwacja. Czy uczestnicy sprawy lwowskiej
Naprawdę trudno powiedzieć, czy Żydzi faktycznie zabijali dzieci, czy nie.
Warto jednak zauważyć, że uciekli się do tej konkretnej formy oskarżenia o antysemityzm,
w przeciwieństwie do innych wyrażeń. Poprzez oszczerstwo krwi uczestnicy oskarżenia
podzielili się pewną wspólną wiedzą i praktykami, które wykorzystują do ponownego potwierdzenia i być może odtworzenia
znany porządek społeczny zniszczony przez Niemców podczas wojny, a następnie unicestwiony
przez nowy system polityczny, komunizm. Pomimo rosnącej przemocy i czystek etnicznych,
Polacy i Ukraińcy znaleźli wspólne cechy, być może nawet chrześcijańskie, wzmocnione wspólną tożsamością katolicką,
sprzeciwiać się rosyjskiemu prawosławiu i odrzucać Sowietów.
Podobna dynamika sojuszu polsko-ukraińskiego poprzez przemoc antyżydowską już się przecież pojawiła,
we Lwowie, podczas słynnego pogromu w 1941 roku, kiedy to zaatakowano i zamordowano tysiące Żydów
na ulicach miasta. W 1945 roku Polacy i Ukraińcy wykuli,
w pewnym sensie podwspólnota wspólnych interesów i obaw, która opierała się na religii i kulturze, a także
ugruntowane politycznie. W tej mikropolityce antyradzieckiej niechęci,
dyskusje na temat mordu rytualnego stały się akceptowalne dla społeczeństwa, ale niekoniecznie dla państwa
gdy oszczerstwo krwi połączyło się z oskarżeniami antykomunistycznymi, a tradycyjna narracja o oszczerstwie krwi została zalegalizowana
Roszczenie żydobolszewizmu. W umysłach wielu Polaków i Ukraińców,
zepsute zbrodnie Żydów i komunistów splotły się ze sobą.
Mieszkańcy nowo zsowietyzowanego Lwowa mogli się teraz zjednoczyć i zemścić na Żydach
którzy zawsze dopuszczali się zabijania swoich dzieci za pomocą tradycyjnego oszczerstwa krwi, nowego rytuału wojennego
morderstwo, czyli judeobolszewizm. W obliczu powojennego kryzysu tożsamości, granic,
i władzy politycznej, wspomnienia o opowieściach o mordach krwi mogły łatwo przeplatać się z obawami przed kanibalizmem
i judeobolszewizm. Wreszcie, ten przypadek jest interesujący,
ponieważ zarysowuje, rzuca światło, potwierdza, jak władze sowieckie zmieniły zdanie
o antysemityzmie i zmienili zdanie na temat sprawców afery lwowskiej,
co jest naprawdę symptomatyczne dla okresu powojennego dla Sowietów
miało kluczowe znaczenie dla odejścia od potępiania antysemityzmu, który nie był już przedmiotem troski.
I tak naprawdę państwo radzieckie w pewnym sensie zaczęło zachęcać do antysemityzmu.
W kwietniu 1946 roku, niecały rok po aresztowaniu, nowym szefem prokuratury został
rozpatrzył sprawę i uwolnił sprawców, argumentując, że brakowało dowodów.
I choć Iwan Fedak, o którym wspominałem wcześniej, brał udział w operacji SS Galichina
i aktywnie współpracował z Niemcami, nie tylko podważając władzę sowiecką, ale także zabijając Żydów,
Dalsze dochodzenie przyjęło jego słowa za dobrą monetę.
Nie był winny podżegania do nienawiści narodowej wobec narodu żydowskiego i uczestnictwa w rytuale
oskarżenia o morderstwo, gdyż – jak twierdził – nie był obecny w chwili zdarzenia.
Nie było go na miejscu zdarzenia, kiedy do niego doszło. Powiedział, że w tym dniu i o tej porze,
Byłem w jednej z restauracji we Lwowie. Zostawiłem nawet zegarek u kierownika. Możesz go zapytać.
I sposób, w jaki władze sowieckie szybko zmieniły swoje podejście do zbrodni
był wyraźnym znakiem czasów. Pod koniec 1946 roku Sowieci nie wykazywali większego zainteresowania
w temacie kolaboracji z nazistami, antysemityzmu, zwalczania mordów rytualnych i ścigania tych, którzy je popełnili
którzy zaangażowali się w oskarżenie. Podsumowując, mamy tendencję do kojarzenia oszczerstwa krwi
ze średniowieczem. Jak więc możliwe było, że to fałszywe oskarżenie przetrwało?
od tak dawna ulegające zmianom w czasie i w określonych kontekstach?
Historyk Jonathan Frankel przypomniał nam, że nie jest to właściwe pytanie.
Skrytykował powszechnie panującą wśród historyków mądrość, polegającą na skupianiu się na stopniowej marginalizacji rytuału
zarzut morderstwa na przestrzeni ostatnich 350 lat.
Twierdził, że to było zasadniczo błędne. Zamiast tego Frankel potwierdził znaczenie
dostrzegania niezwykłej żywotności tego fałszywego mitu w historii nowożytnej i współczesnej.
Argumentował za zbadaniem mordu rytualnego w kontekście współczesnych doświadczeń żydowskich
jako produkt uboczny modernizacji, jako wynik ciemnej strony czasów współczesnych.
A jeśli irracjonalność jest istotnym składnikiem
modernizacji, jak twierdził Frankel, wówczas oszczerstwo krwi z pewnością mogłoby stać się czynnikiem
w hiperracjonalnych, nowoczesnych, ateistycznych społeczeństwach, które starali się stworzyć naziści i bolszewicy.
Pytania, komentarze, wyjaśnienia?
PUBLICZNOŚĆ: Dziękuję. Ciekawi mnie, czy jesteś świadomy jakichkolwiek świadomych lub celowych
wątki między oszczerstwem krwi, jak to opisałeś, a bardzo współczesnymi prawicowymi szaleństwami, takimi jak Pizzagate
i QAnon, czy to może tylko zbieg okoliczności, czy coś więcej?
amorficzne, że te szalone pomysły wydają się mieć wiele wspólnego z oskarżeniem o mord rytualny?
ELISSA BEMPORAD: Pozwól, że zapytam. Czy ty… Muszę powiedzieć… Muszę powiedzieć [NIESŁYSZALNE]. OK.
[NIESŁYSZALNE] Pozwólcie, że odpowiem na to pytanie w następujący sposób.
Mogę odpowiedzieć na to pytanie na wiele sposobów, ale postaram się odpowiedzieć w następujący sposób.
W wielu przypadkach oskarżano Żydów o tę zbrodnię jako sposób
aby wyjaśnić wydarzenia, które nie były naturalne
lub które były głęboko przygnębiające, jak śmierć dzieci,
śmierć bezbronnych członków społeczeństwa.
Jako przykład podano rok 2018.
Tak, w 2018 roku doszło do strasznego incydentu na Syberii, w mieście Kemerowo, gdzie z jakiegoś powodu zamknięto kino.
wybuchł pożar i zginęło 43 dzieci.
I oczywiście, przede wszystkim w Internecie, ale także
w niektórych publikacjach, niektórych witrynach, które obserwuję i które są połączone
także do kościoła, Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, który argumentował
od razu, że to było oszczerstwo krwi, że wydarzyło się to w przededniu Paschy
i to właśnie robią Żydzi i muszą mordować chrześcijańskie dzieci
aby przestrzegać praw religijnych.
Również w kontekście identyfikacji tego rodzaju ciągłości,
Jeśli zaczniesz korzystać z Internetu, stanie się on czarną dziurą.
Ale chcę też wspomnieć – nie odpowiadam bezpośrednio na Twoje pytanie, ale myślę, że w pewnym sensie do niego odnoszę się –
Rosyjski Kościół Prawosławny założony w 1918 roku
ze wsparciem Putina, Władimira Putina,
śledztwo mające na celu ostateczne potwierdzenie, czy morderstwo Mikołaja II, ostatniego cara Rosji, było prawdziwe,
a jego rodzina rzeczywiście była mordem rytualnym, czy nie. Teraz wyniki tego śledztwa
Nigdy nie zostały opublikowane. Nic nie widziałem. Śledzę i jestem ciekaw, ale fakt
że Kościół, Rosyjski Kościół Prawosławny, rozpoczął to dochodzenie, jest kłopotliwe
i opowiadając na wiele sposobów. ETHAN KATZ: Masz więcej pytań?
Komentarze? Podczas gdy wszyscy się zastanawiacie, zadam pytanie.
Ja sam. Dziękuję więc za fascynujący wykład. Myślę, że jedno z moich pytań brzmi:
wydaje się, że jest to w pewnym sensie typowo radziecka i rosyjska opowieść.
Oczywiście, że łączy się z innymi – mam na myśli, że ma coś wspólnego z innymi kontekstami krwi
zniesławienia lub oskarżeń o antysemityzm gdzie indziej, ale mam wrażenie, że są sposoby, dzięki którym można to postrzegać jako coś naprawdę charakterystycznego dla Rosji
i radzieckiej, a potem postsowieckiej – może w pewnym sensie, postsowieckiej historii z przykładem takim, jak ten, który przed chwilą podałeś.
Więc chyba po prostu się zastanawiam. Myśląc o diasporze rosyjsko-żydowskiej
i myśląc o rosyjskich Żydach, którzy wyjechali w znacznej liczbie
przede wszystkim do Stanów Zjednoczonych i Izraela, to, co opisujesz, wydaje mi się w pewnym sensie opisywać całość,
historia mentalności znacznej części
Rosjan ma takie poglądy, do których się zwracają. Powiedziałeś, że to nienaturalne, jakby to było opowiadanie…
Że ludzie by się na to szli. Wydaje się wymowne, że Putin prowadzi to śledztwo,
że wokół ludzi na różnych etapach ich doświadczeń krąży dość rozpowszechniony zestaw stereotypów.
I zastanawiam się, czy dostrzegasz tego ślady w polityce lub w poglądach na kwestie z tym związane
do antysemityzmu wśród diaspory rosyjskiej, gdy integrowała się ona z różnymi społeczeństwami
z wieloma bardzo różnymi rodzajami doświadczeń politycznych i społecznych?
ELISSA BEMPORAD: OK. Związek między diasporą rosyjską a tym oskarżeniem
w jego judeobolszewickiej manifestacji jest wyraźnie
w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, kiedy duża liczba Rosjan,
wspierał siły białych, które uciekły do Francji i Niemiec i znacząco wpłynął na bliskie stosunki między niektórymi
z nich i niektórych przyszłych przywódców partii nazistowskiej. To jedyne...
Nigdzie indziej tego nie widzę. Chciałbym też powiedzieć, że to nie jest...
Kiedy mówisz o antysemityzmie, nie chcesz też generalizować i robić z tego...
Każdy jest antysemitą albo każdy wierzy w to oskarżenie. Nie powiedziałbym, że jest w tym coś z natury rosyjskiego.
A tak przy okazji, oskarżenie o mord rytualny
i cały zestaw pomysłów związanych z folklorem
i które mogłyby dotyczyć antysemityzmu lub być głęboko zakorzenione, na przykład na Litwie, chciałbym
Mówię, że na Litwie jest… to bardzo ważne. Kiedy byłem w Wilnie w 2007 roku, kiedy Wilno było stolicą…
miasto kultury europejskiej i rozmawiałem z kolegą, który nie jest Żydem.
i uczy o Rzeczypospolitej Obojga Narodów i jej wielokulturowości i wieloetniczności.
Opowiada o chrześcijaństwie, judaizmie i islamie przez pryzmat doświadczeń Tatarów.
I powiedziała, wiesz, była Pascha i pomyślałam, że przyniosę trochę macy na zajęcia, bo to jest
Nie tak jak w Nowym Jorku, gdzie wchodzisz do CVS i widzisz macę. A to jest Uniwersytet Wileński.
To stolica kultury europejskiej. A z 40 studentów tylko dwóch spróbowało macy,
ponieważ słyszeli, że może tam być trochę krwi chrześcijańskiej.
A swoją drogą, było trochę prac etnograficznych
co zostało zrobione na miejscu w niektórych rejonach zachodniej Ukrainy –
więc to nie jest Rosja – i także niektóre obszary Polski, gdzie oskarżenie zostało wysunięte,
Znowu zmienione. Żydzi już nie zabijają chrześcijańskich dzieci, ale pobierają trochę krwi.
Mają sposób, żeby trochę jej mieć, ale ponieważ maca nie jest macą, jeśli nie ma w niej kropli krwi.
No więc tak, to jest moja odpowiedź na twoje pytanie.
ETHAN KATZ: [NIESŁYSZALNE]
PUBLICZNOŚĆ: Dziękuję. Przedstawiłeś to jako historię współczesną i randkowanie
I chronologia oczywiście to potwierdza, ale jestem ciekaw. Najwcześniejszym oskarżeniem o mord rytualny, o którym wspomniałeś, jest sprawa Beilisa.
Ale jestem ciekaw, jak powszechne było to oszczerstwo krwi
po pierwszym rozbiorze Polski, do Rosji przybywają pierwsi Żydzi.
Jak więc rozpowszechnione było tam, powiedzmy, oszczerstwo krwi, w tym czasie aż do Beilisa, czy też nie?
rzeczywiście współczesne zjawisko na ziemiach słowiańskich
A w szczególności Rosja? ELISSA BEMPORAD: O tak. Dziękuję. Używam terminu „nowoczesny”, chyba dość luźno.
nie definiując dokładnie, co mam na myśli, chronologicznie rzecz biorąc.
W XIX wieku w Rosji zdarzyło się kilka takich przypadków.
Na przykład przypadek Saratowa.
Nie powiedziałbym, że wybucha w tym kontekście
późnoimperialnej Rosji, ale zdecydowanie częściej słyszymy o takich przypadkach, zwłaszcza o sprawie Bejlisa.
Ale jeśli pomyślimy o Dostojewskim, to Dostojewski napisał w „Dzienniku pisarza”, że istniała sekta.
Istniały sekty żydowskie – i to na długo przed sprawą Bejlisa – sekty żydowskie, które przynajmniej dopuszczały się mordów rytualnych
raz w roku. Mikołaj II również wierzył w krew – tak się składa,
w pewnym sensie – tak, staje się to kulturowo akceptowalne.
Ale jak to się przecina z polityką – mam na myśli, że moja historia zaczyna się od tego, co opowiada Magda Teter
Tak, muszę się nad tym jeszcze zastanowić.
ETHAN KATZ: Inne pytania lub komentarze? OK. Nie widzę żadnych. Nagradzajmy naszego mówcę ostatnimi brawami.
|
|
HANNAH WEISMAN: Nazywam się Hannah Weisman i jestem dyrektorem wykonawczym kolekcji sztuki i życia żydowskiego The Magnes Collection of Jewish Art and Life.
Z przyjemnością witam Państwa dziś wieczorem. Postaram się, aby moje wystąpienie było bardzo krótkie.
ponieważ wiem, że jest jeszcze parę osób, które chciałyby podzielić się swoimi uwagami przed rozpoczęciem wykładu.
Chciałbym jednak poświęcić chwilę, aby podziękować naszym partnerom, Centrum Studiów Żydowskich i Centrum Edukacji Antysemickiej CJS
Inicjatywa na rzecz partnerstwa w tym zakresie oraz Instytut Studiów Słowiańskich, Wschodnioeuropejskich i Eurazjatyckich.
Zawsze jesteśmy wdzięczni za współpracę z naszymi partnerami z kampusu. Chciałbym również szczególnie podziękować Jennifer i Gregowi.
oraz Netta i Ethan z CJS. Regularnie pracują z nami ramię w ramię,
i jesteśmy za to wdzięczni. Bez zbędnych ceregieli, przejdę do rzeczy.
do profesora Ethana Katza, kierownika wydziału Centrum Studiów Żydowskich.
ETHAN KATZ: Dzień dobry. Dobry wieczór. Dziękuję bardzo, Hannah.
Dziękujemy The Magnes za gościnę. To nasze ostatnie duże wydarzenie CJS w tym roku akademickim.
Współpraca z The Magnes przynosi nam wiele korzyści, jeśli chodzi o współpracę na terenie kampusu, ale szczególnie
z naszej współpracy z The Magnes i jesteśmy bardzo szczęśliwi. Zawsze jest dla nas przyjemnością być w tym miejscu.
Dlatego z wielką przyjemnością zapraszam Państwa na tegoroczny doroczny wykład im. Josepha i Edy Pell.
Poświęcę chwilę na omówienie wykładu Powella i tego, co rodzina Powellów znaczy dla Centrum Studiów Żydowskich
Od ponad ćwierć wieku. I jeśli pozwolicie mi chwilę wytrzymać, myślę, że pod koniec,
Zrozumiesz, dlaczego to takie ważne. Wykład jest finansowany z funduszu powierniczego przekazanego w 1997 roku.
przez Josepha Edę Pella, którego celem jest wspieranie badań i nauczania na temat Holokaustu.
W tym roku przypada 25. rocznica pierwszego wykładu Powella, który miał miejsce w roku akademickim 1999–2000.
Od tego czasu w ramach cyklu wykładów wzięło udział wielu wybitnych uczonych, m.in. Sam Kassow, Saul Friedlander, Lisa Leff i John
Gross i nasz Robert Alter, żeby wymienić tylko kilku. Fundusz jest możliwy do realizacji w szerokim zakresie
wydarzeń, w tym pokaz filmu, monodram i dwie konferencje, w tym jedna na temat spuścizny procesów norymberskich,
kolejny o powrocie do Freuda i Mojżesza. Kiedy uruchomiliśmy Berkeley Antisemitism Education
Inicjatywa formalnie została podjęta jesienią 2019 r. w tej sali z udziałem panelu czterech naszych pracowników naukowych,
była to pierwsza część sześcioczęściowego cyklu z tamtego roku, poświęconego antysemityzmowi i Holokaustowi, finansowanego przez Fundusz Pella, który zakończył się
z tłumem kilkuset osób stojących, obserwujących przyszłą ambasadorkę antysemityzmu Deborah
Lipstadt, chłodny zimowy wieczór, zaledwie kilka tygodni przed wybuchem pandemii COVID-19.
Od tego czasu, mimo że ten coroczny wykład nadal jest dla nas jednym z najważniejszych wydarzeń w roku, organizujemy również cykliczne spotkania
na temat antysemityzmu i Holokaustu, które są znakiem rozpoznawczym naszych programów edukacyjnych o antysemityzmie i w których fundusz Pella odegrał kluczową rolę.
Zarówno dla Josepha, jak i Edy Pell, wspieranie edukacji na temat Holokaustu i antysemityzmu jest głęboko osobistą inwestycją.
I chcę wam opowiedzieć trochę o ich niezwykłych historiach. Joe, jak nazywali go przyjaciele, urodził się jako Yosef Epelbaum w 1924 roku.
w bardzo małym miasteczku, Białej Podlaskiej, w województwie lubelskim, w centralnej Polsce.
Był synem rzeźnika koszernego i dorastał w małym mieszkaniu bez prądu i kanalizacji z rodzicami i trójką dzieci.
Bracia. Joe i Eda są tutaj na zdjęciu rodzinnym, o którym wspomnę za chwilę.
W wieku 18 lat, gdy naziści łapali Żydów w getcie utworzonym wokół jego miasta,
Joe uciekł, czołgając się na czworakach do pobliskiego lasu, gdzie przyłączył się do grupy pro-sowieckich partyzantów.
W kolejnych miesiącach obaj działali za liniami wroga, zakłócając niemieckie operacje,
i uratował kilkaset cywilów. Joe opowiedział tę fascynującą historię w swoich nagrodzonych wspomnieniach pt.
Podejmowanie ryzyka – żydowski młodzieniec w partyzantce sowieckiej i jego nieprawdopodobne życie w Kalifornii, to całkiem ciekawa i zabawna książka
książka. Po wojnie udał się do Ameryki, konkretnie do San Francisco, gdzie ostatecznie
Otworzył niesamowicie udaną lodziarnię Moo's, którą niektórzy z Was pewnie znają. A potem zajął się nieruchomościami i inwestowaniem.
i z czasem stał się jednym z czołowych deweloperów nieruchomości w północnej Kalifornii. W pierwszej lodziarni, którą prowadził w dzielnicy Sunset
Pewnego dnia w San Francisco, jak opisuje w swoich wspomnieniach, pojawiła się młoda kobieta o imieniu Eda Kuflik.
Podobnie jak Joe, Eda pochodziła z tradycyjnej żydowskiej rodziny w Europie. Urodziła się w Kolonii nad Renem w Niemczech.
Ani jej rodzice, ani czworo rodzeństwa nie przeżyło wojny. Ona i jej starsza siostra, Henni,
mieli szczęście, że udało im się przemycić ich do Francji w 1939 roku. Spędzali dużo czasu w domach
prowadzona przez organizację o nazwie OC, która w zasadzie opiekowała się żydowskimi dziećmi oddzielonymi od rodziców
podczas wojny. Dwa i pół roku później oboje otrzymali wizy do Stanów Zjednoczonych
Stany Zjednoczone. Nawet po tym przybyli na Zachodnie Wybrzeże. Życie nie było dla nich łatwe, ponieważ tu dorastali.
Przemieszczali się między różnymi domami. I tak Joe i Eda pochodzili z rodzin
którzy stracili bardzo wiele i nosili w sobie to poczucie straty do końca życia,
Ale mieliśmy wielkie szczęście, że się odnaleźliśmy. Joe w swoich wspomnieniach opisuje ich romans w dość poruszający sposób.
Mówi, że kiedy się poznali, cytuję: „Eda, z jej francusko-amerykańskim wykształceniem, miłością do sztuki i eleganckim wyczuciem stylu
pomogło mi odkryć niektóre z lepszych rzeczy w życiu, których nie doświadczyłem w trakcie pierwszych, gorączkowych lat w Ameryce.
Pobrali się w 1953 roku i mieli czwórkę dzieci, które również widać na zdjęciu: Debrę, Karen, Becky i Davida.
Joe w swojej książce wielokrotnie wspomina, jak ważna była dla niego Eda nie tylko jako partnerka i matka dla jego dzieci
i wolontariusz w różnych organizacjach, ale tak naprawdę jako partner w jego niezwykle udanym biznesie
Kluczowym momentem dla niego, który pozwolił mu nawiązać kontakt z przeszłością, był rok 1993, kiedy wrócił do swojego rodzinnego miasta w Polsce z Edą
i dwójkę ich dzieci, i to właśnie skłoniło go do napisania wspomnień. Do tego czasu niewiele mówił o swojej przeszłości,
i wydaje mi się, że w tym samym duchu edukacji o przeszłości on i jego rodzina hojnie zainwestowali w wspieranie studiów judaistycznych na Cal
zaczynając od znaczącego daru, o którym wspominałem już w 1997 r. Joe, oby jego pamięć była błogosławiona, zmarł w 2020 r.
Eda jest nadal z nami i miałem niezwykłą przyjemność poznać ją trochę w ciągu ostatniego roku.
Z przyjemnością dowiedziałem się, że próbuje nawiązać połączenie przez Zoom. Mam nadzieję, że to oglądasz, Eda.
Od czasu, kiedy siedem lat temu przyjechałem do Cal, wiele słyszałem o tym, jak ważna jest rodzina Pell i jak hojnie wspiera nasz program.
Było więc dla mnie ogromnym zaszczytem i radością, gdy Eda wyraziła chęć przekazania kolejnego dużego daru
około roku temu, latem 2024 roku, zdecydowałem się przekazać programowi darowiznę w wysokości 2 milionów dolarów na utworzenie stanowiska przewodniczącego,
wczesny pracownik naukowy katedry myśli żydowskiej, zwany Edypem, i profesor Moses David Kuflick
żydowskiej myśli nazwanej na cześć jej i jej ojca, błogosławionej pamięci. I naprawdę wzruszyły mnie jej opowieści o dorastaniu.
w otoczeniu tradycyjnej wiedzy żydowskiej, która wyraźnie ukształtowała w niej dożywotnie zainteresowanie myślą żydowską,
w szczególności w osobie słynnego średniowiecznego komentatora Rasziego, który nadal jest dla niej postacią fascynującą.
Nie mogę powiedzieć wiele konkretnego, ale mamy wielką nadzieję, że ten ostatni dar Pella pomoże nam przewodzić
w ciągu najbliższych roku lub dwóch do nowego żydowskiego członka wydziału tutaj w dziedzinie myśli żydowskiej i jest wiele wysiłków w tym kierunku
które już trwają. W świetle tego najnowszego daru z ostatnich 25 lat
wykładów Pella i niezwykłej hojności rodziny Pella wobec naszego programu, uznałem, że ważne jest, aby dziś wieczorem krótko ich uhonorować.
Z moich uwag można wywnioskować zaledwie przedsmak wpływu, jaki wywarły one na studia żydowskie
w Berkeley i rosnącego wpływu, jaki ich hojność obiecuje mieć na studentów i członków społeczności
będą tu dla przyszłych pokoleń, więc chciałbym im dać brawa. [OKLASKI]
Wracając do dzisiejszego wieczornego wykładu,
Nie mogłem być bardziej zachwycony, że mogę być naszym mówcą na tym wydarzeniu
Wykład z okazji 25. rocznicy urodzin Pella, Elissy Bemporad, wiodącej badaczki historii Żydów wschodnioeuropejskich,
historii Holokaustu i historii antysemityzmu, która dociera do nas z Centrum Studiów Podyplomowych CUNY, ale odejdę od tematu i pozwolę mojemu koledze
i dobra przyjaciółka Roni Masel, która zajmuje się wstępem. Roni jest adiunktem na wydziale literatury porównawczej.
oraz profesorów judaistyki im. Normy i Sama Dabby'ego na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Z niecierpliwością czekam na wprowadzenie, a potem…
Wykład. Dziękuję wszystkim za przybycie. [OKLASKI]
RONI MASEL: Cześć wszystkim. Obiecuję, że będę ostatnią osobą, która się przedstawi.
Elissa Bemporad jest profesorem historii Żydów wschodnioeuropejskich i Holokaustu na Uniwersytecie Queens College
i w Centrum Studiów Podyplomowych CUNY. Jej obszar specjalizacji obejmuje Żydów z Rosji i Wschodu.
Europa w szerszym ujęciu, ze szczególnym uwzględnieniem różnych form masowej przemocy i antysemityzmu
zwłaszcza w okresie panowania reżimu sowieckiego, a także aspektów związanych z płcią doświadczeń przemocy,
ludobójstwa oraz traumy zbiorowej i osobistej. Jej badania naukowe wyróżniają się niuansową uwagą
do tego, jak kobiety i mężczyźni radzą sobie na co dzień z radykalnymi zmianami politycznymi, a także z ich głębokim i twórczym charakterem
Ugruntowanie archiwalne. Profesor Bemporad należy do niewielkiej grupy uczonych, którzy zrewolucjonizowali
nasze zrozumienie doświadczeń żydowskich w Związku Radzieckim. I zasadniczo pierwsza grupa, która…
możliwość kompleksowego i systematycznego konsultowania archiwów sowieckich i tego, co obecnie wydaje się być być może zbyt
brak złotego wieku, w którym panowałaby względna wolność i spokój
przepływ ludności i informacji między niektórymi byłymi krajami radzieckimi a Zachodem.
W tym kontekście pierwsza książka profesora Bemporada nosiła tytuł Becoming Soviet Jews –
Eksperyment bolszewicki w Mińsku opublikowany w 2013 roku przez Indiana University Press
która zdobyła Narodową Nagrodę Książki Żydowskiej, a także Nagrodę Fraenkla w dziedzinie historii współczesnej, przekształciła
nasze zrozumienie doświadczeń żydowskich w pierwszej dekadzie Związku Radzieckiego poprzez przedstawienie niezwykle bogatej historii społecznej Mińska
w tym okresie zwracając uwagę na to, jak jednostki poruszają się w nowych społecznych, językowych i płciowych
i krajobrazy polityczne. Odrzucając poglądy na historię Żydów radzieckich z czasów zimnej wojny jako jedno
przede wszystkim o byciu ofiarą, książka wysuwa na pierwszy plan dynamiczne zmiany w sowietyzacji, jeśli można tak powiedzieć,
życia żydowskiego w Mińsku, podkreślając rolę sprawczą w przyjmowaniu nowych sposobów życia w obliczu rosnącej centralizacji
i presji państwa pod rządami reżimu sowieckiego pod koniec lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku.
Jej druga książka, o której, jak sądzę, będziemy dziś słyszeć, nosi tytuł Legacy of Blood...
Żydzi, pogromy i mordy rytualne na ziemiach Związku Radzieckiego, wydana w 2019 roku przez Oxford University Press.
Ta książka zdobyła również Narodową Nagrodę Książki Żydowskiej. W tej książce profesor Bemporad
skupia się dalej na tej relacji, o której wspominałem przed relacją,
czasami wzajemny, czasami sprzeczny między dyskursem ideologicznym a historią polityczną z jednej strony
z jednej strony lokalna historia społeczna, a z drugiej doświadczenie życiowe.
Choć wielka obietnica nowego reżimu sowieckiego dla Żydów i powód, dla którego tak chętnie uczestniczyli w nowym państwie,
był głęboko związany z całkowitym odrzuceniem przez Sowietów antysemityzmu, w szczególności mordów krwi i pogromów,
książka pokazuje, jak obie praktyki – mord rytualny i pogrom – utrzymywały się przez cały okres międzywojenny
a później w Związku Radzieckim. Stanowiło to kontrast z początkowym pragnieniem państwa, by stłumić
antysemityzmu i rzuca nowe światło na stopniowo rosnącą obojętność państwa wobec rzeczywistości przemocy antysemickiej
w latach 40. XX wieku i później. Ta uwaga na rozdźwięk między formalnymi sformułowaniami ideologicznymi a żywą rzeczywistością
zmienia nasze pojmowanie zarówno doświadczeń Żydów sowieckich, jak i historii antysemityzmu.
Profesor Bemporad niedawno ukończył kolejną książkę, która, jak rozumiem, ukaże się już wkrótce.
Czy to prawda? – NYU Press, 2025, i które
Mówi się, że jest to pierwszy tom serii zatytułowanej Żydzi w Związku Radzieckim –
Historia. Jej wkład w tę historię to tom zatytułowany „Rewolucja, wojna domowa i nowe sposoby życia”, książka
dokumentuje i analizuje żydowskie życie kulturalne, polityczne i społeczne w pierwszych dekadach ZSRR
Związek. Oprócz swoich książek Elissa Bemporad przyczyniła się również
do dziedzin historii Żydów radzieckich, historii antysemityzmu i studiów nad ludobójstwem oraz studiów nad płcią i judaizmem poprzez redagowanie lub współredagowanie
kilka ważnych i definiujących dziedzinę tomów i wydań specjalnych w czasopismach
Wśród nich znajdują się – wspomnę tylko o nich pokrótce – kobiety i ludobójstwo – ocalałe, ofiary, sprawcy
opublikowane w 2018 roku przez Indiana University Press, współredagowane z Joyce Warren, co stworzyło wyjątkowe miejsce
badanie doświadczeń związanych z traumą i ludobójstwem, uwzględniających płeć, w sposób interdyscyplinarny i
pogląd porównawczy, specjalne wydanie czasopisma Jewish History z 2020 r., współredagowane z Glennem Dynnerem, na temat
kobiet żydowskich we współczesnej Europie Wschodniej i Środkowo-Wschodniej przedstawiła zaktualizowany pogląd na dziedzinę studiów nad płcią
w kontekście żydowskiej Europy Wschodniej. Kolejny numer specjalny czasopisma Quest z 2019 roku,
współredagowany z Thomasem Chopardem, skupiający się na temacie pogromu w rosyjskiej wojnie domowej w wieku 100 lat
Nowe trendy, nowe źródła, co otworzyło ważną platformę badań nad tym niedostatecznie zbadanym zagadnieniem
i często pomijany epizod przemocy podczas rosyjskiej wojny domowej w kontekście żydowskim
z interdyscyplinarnego punktu widzenia, obejmującego historię, literaturę, kino, demografię i inne dziedziny.
Kolejny numer specjalny, który również ukazał się w 2020 r., i muszę przyznać, że był to dla Ciebie bardzo pracowity rok.
Współredagowane z Julią Cohen i Arim Kelmanem w ramach studiów społecznych o tematyce żydowskiej, ze szczególnym uwzględnieniem studiów żydowskich
w czasach kryzysu. I choć ukazał się w trakcie i w świetle pandemii COVID-19,
z pewnością może nam powiedzieć wiele na temat wielu bieżących kryzysów, których doświadczamy.
Wreszcie Bemporad jest także współredaktorem, wraz z Eugene Avrutinem, filmu Pogroms – A Documentary History z 2021 r.,
jest nieocenionym narzędziem dla naukowców i studentów, oferującym wiedzę krytyczną i zrozumienie oparte na dokumentach
czym jest pogrom, jak wygląda lub jak wyglądał jako zjawisko historyczne od czasu, gdy termin ten po raz pierwszy pojawił się
pojawia się i zyskuje popularność w późno-carskiej Rosji i później.
Elissa Bemporad, laureatka wielu prestiżowych nagród i stypendiów oraz autorka wielu wpływowych artykułów
jest wiodącym badaczem historii Żydów i historii antysemityzmu, a my jesteśmy szczególnie zaszczyceni
aby wygłosiła nasz doroczny wykład Pella. Zapraszam do wspólnego powitania profesor Elissy Bemporad.
ELISSA BEMPORAD: Dziękuję bardzo, Roni, za to serdeczne wprowadzenie. I tak, sowietyzacja?
To słowo. Bardzo dziękuję, szczególnie Ethanowi i Gregowi.
za zaproszenie mnie i do Centrum Studiów Żydowskich w ogóle.
I dziękuję... cóż, dziękuję rodzinie Pell za jej hojność.
Dziękuję wszystkim za przybycie. To zaszczyt podzielić się z Wami moją pracą w tym Jom ha-Szoa.
OK, więc moim celem na dziś jest wspólne odkrywanie
Wytrzymałość i permutacja oszczerstwa krwi. Jak wiadomo, oszczerstwo krwi to fałszywe oskarżenie.
sięga średniowiecza, zgodnie z którym Żydzi zabijali chrześcijańskie dzieci, aby je wykorzystać
ich krew była wykorzystywana głównie do celów rytualnych, jako niezbędny składnik macy w czasie Paschy.
I w pewnym sensie oskarżenie o mord rytualny jest ściśle powiązane z oskarżeniem
że Żydzi zabili Chrystusa. To powtórzenie zabójstwa Chrystusa.
Więc dzisiaj chcę rozważyć tę wytrzymałość i permutację
tego mitu w kontekście II wojny światowej i 0 w latach bezpośrednio następujących po Holokauście.
Skupię się przede wszystkim na terytoriach Europy Wschodniej, które były częścią Związku Radzieckiego
czy były częścią Związku Radzieckiego od 1922 r., czy też po 1939 r., obecna Białoruś i Ukraina.
W końcu to właśnie na tych terenach w 1941 roku rozpoczął się prawdziwy Holokaust, kiedy
Niemcy rozpoczęli operację Barbarossa i zaatakowali ZSRR latem tego roku.
Decyzja o przeprowadzeniu tego, co stało się znane jako ostateczne rozwiązanie, zapadła
wojny na wyniszczenie, rozpoczętej przeciwko Związkowi Radzieckiemu.
Ale zanim to zrobię, pozwólcie mi najpierw wizualnie przedstawić temat permutacji
a następnie dokonaj obserwacji. Aby wizualnie wprowadzić temat, pozwól
Pokażę ci obraz o mordzie rytualnym, który nie dotyczy II wojny światowej
ale to oddaje jedną z nowoczesnych odmian tego oskarżenia, zgodnie z którą nie jest ono
dziecko, które jest mordowane, ale jak widać, jest to młoda kobieta.
Nawiasem mówiąc, obraz ten został zamówiony w 1898 roku przez rosyjskiego arystokratę.
Został on wystawiony publicznie w Petersburgu w 1914 roku
i został odkryty w Londynie około 10, 15 lat temu. Obraz jest oparty na znanej sprawie Tiszaeszlár.
sprawa oszczerstwa krwi, która doprowadziła do procesu w Austro-Węgrzech w latach 1882 i 1883, w którym chodziło o zaginięcie
młodej kobiety, a mężczyzn żydowskich oskarżono o dokonanie na niej rytualnego morderstwa.
Następnie odbył się długi proces, który ostatecznie zakończył się uniewinnieniem oskarżonego.
Myślę, że na tym obrazie możemy wyczuć
Strach, niepokój ludu słowiańskiego, narodu słowiańskiego uosabianego przez młodą kobietę.
A strach i niepokój materializują się poprzez oskarżenie o mord rytualny.
Nawiasem mówiąc, jest to ogromny obraz o wymiarach 5 na 8 metrów.
Tutaj również widać fragment obrazu. Grupa przerażających żydowskich wampirów, którzy są jednocześnie rabinami.
lub wyglądają jak pobożni Żydzi, którzy mogliby być rabinami i którzy wykonują rytuał, pobierając krew młodej kobiecie za pomocą kilku ostrych narzędzi
w tym ich zęby. I znowu, co jest tu interesujące, to fakt, że narracja o oszczerstwie krwi jest szerzej
zmodernizowane poprzez dodanie oczywistego podtekstu seksualnego.
Naga ofiara nie jest mordowana wyłącznie poprzez tortury
i pobranie krwi, pojawia się również jako potencjalna ofiara
gwałtu, gdyż mord rytualny staje się morderstwem seksualnym.
Chciałem przedstawić wam pewien temat w sposób wizualny.
Chodzi o trwałość starożytnego mitu i o jego przemianę,
w pewnym sensie może odzwierciedlać ducha epoki. Teraz obserwacja, która jest konieczna, aby
aby docenić kwestię zmian, jakie zaszły w wyniku oskarżenia. Z nielicznymi wyjątkami za czasów sowieckich,
Oszczerstwo rytualne nie miało nic wspólnego z pogromem i przemocą wobec Żydów.
A przynajmniej w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku nie było publicznych ataków i przejawów przemocy wobec Żydów.
tolerowane przez państwo. Taka postawa władz sowieckich
wywodzi się z sowieckich kampanii przeciwko antysemityzmowi.
Tutaj widzimy Lenina deklarującego, że mocarstwa radzieckie są
przeciwko antysemityzmowi i pogromom. To było świętowane.
Sprzeciw wobec antysemityzmu celebrowano na papierze aż do II wojny światowej.
Doniesienia o rytualnych mordach na Żydach w Związku Radzieckim rzeczywiście miały miejsce.
Tutaj – przepraszam. Nie byłem zbyt mądry, bo zakreśliłem
miejsca, miasta i miasteczka
Pomarańczowe są miejsca, gdzie pojawiły się oskarżenia o mord rytualny. Więc nie jestem pewien, czy je widzisz.
ale prawdopodobnie widać tam Ukrainę i widać te pięć kółek.
To jest więc obszar Strefy Osiedlenia lub dawnej Strefy Osiedlenia, gdzie mieszkała większość Żydów
żył. Więc oskarżenia o mord rytualny się zdarzały. Oskarżenia się zdarzały.
To jest Strefa Osiedlenia. I te oskarżenia będą miały swoje konsekwencje.
poprzez śledztwa kryminalne i aresztowanie osób wysuwających oskarżenia.
Nigdzie indziej w ówczesnej Europie Wschodniej nie zdarzyło się to, gdzie zazwyczaj po prostu
jak w przypadku Tiszaeszlára, o którym wspomniałem w kontekście obrazu, na którym oskarżony,
Oskarżeni Żydzi zostali aresztowani i postawieni przed sądem. W przeciwieństwie do carskiej Rosji i innych krajów
w Europie Wschodniej i Związku Radzieckim oszczerstwo krwi przestało mieć znaczenie polityczne i kulturowe
akceptowalne. I tutaj chciałem tylko pokazać wam bardzo szybko cytat
co pokazuje jak różne jest podejście.
Oto konserwatywny rosyjski myśliciel i jego zdanie na temat oszczerstwa krwi i tego, że Żydzi piją krew naszych dzieci.
A oto Lenin w 1918 roku potępiający mord rytualny.
Choć więc oszczerstwo krwi pojawiło się w Związku Radzieckim w sferze społecznej...
Pokazuję tu tylko kilka przypadków z dochodzeń, w których oskarżano Żydów
o zabijanie chrześcijańskich dzieci – brak procesów przeciwko oskarżonym Żydom
Za czasów Sowietów nigdy nie popełniono morderstwa rytualnego. Chcę tylko wspomnieć o jednym krótkim przykładzie bolszewików.
zobowiązanie do zwalczania oszczerstw krwi
i ściganie tych, którzy wysunęli oskarżenia.
I tutaj, przepraszam, wspomnę o sprawie Beilisa,
który był najbardziej spektakularnym oszczerstwem krwi w nowożytnej Europie,
1911, 1913, kiedy Menachem Mendl Bejlis w carskim Kijowie
został oskarżony o zabójstwo ukraińskiego chłopca w celach rytualnych.
Tutaj widzicie plakat przedstawiający ukraińskiego chłopca. Ostatecznie został uniewinniony na podstawie wątpliwego wyroku,
pozostawiało wiele miejsca na niedowierzanie. Ale to, co zrobił Lenin, co zrobili bolszewicy
jak tylko doszli do władzy, w wydarzeniu o wielkim znaczeniu symbolicznym,
osądził i stracił najważniejsze postacie zamieszane w proces Bejlisa.
Oto proces Oskara Vippera, głównego oskarżyciela w procesie Bejlisa, który został stracony
przez Trybunał Rewolucyjny i Wierę Czeberiak, która
był w rzeczywistości odpowiedzialny za morderstwo chłopca, który został zastrzelony w centrum Kijowa wkrótce
po zakończeniu wojny domowej. A teraz do naszego konkretnego tematu.
Podróżując przez Ukrainę ze zwycięską Armią Czerwoną, dowódca czołgu pochodzenia żydowskiego opisał
czego nie widział wzdłuż Dniepru, od Kijowa do Żytomierza i Wenecji
i na zachodnią Ukrainę, nie spotkał żadnego Żyda na terenach, na których przed niemiecką inwazją na Związek Radziecki
Związek 1941, setki tysięcy ludzi żyły. Z Kijowa, pisał, przejechałem przez setki miejsc
wzdłuż prawego brzegu Dniepru, ale w żadnym z nich nie było ani jednego Żyda,
nie znalazłem też żadnych Żydów w Żytomierzu, Berdyczowie, Białej Cerkwi ani w tysiącach wsi i miasteczek
Przyjęliśmy Ukrainę. Kiedy przybyli Niemcy, w tych miejscach żyły tysiące Żydów.
Jak wiemy, II wojna światowa radykalnie zmieniła nawyki i retorykę przemocy
na okupowanych przez Niemcy terytoriach Związku Radzieckiego w czasie totalnej wojny etnicznej rozpętanej
w czerwcu 1941 r., w którym zginęło około 1,5 miliona Żydów
zostało zabitych, większość z nich w masowych strzelaninach przeprowadzonych przez Einsatzgruppen,
Niemieckie szwadrony śmierci. Odrodzony nastrój antybolszewicki
szybko zaczęło się krzyżować z antyżydowską propagandą wojenną.
Antyżydowska propaganda z czasów II wojny światowej często zawierała podtekst dotyczący mordu rytualnego
na temat liczącego sobie ponad wiek mitu, że Żydzi zabijają chrześcijańskie dzieci, ponieważ potrzebują krwi do celów rytualnych.
Z kolei motyw oszczerstwa krwi czerpał nową inspirację z mitu judeo-bolszewizmu,
mianowicie, że komunizm sowiecki był w rzeczywistości częścią szerszego żydowskiego spisku mającego na celu przejęcie władzy.
Na rysunku wykonanym w listopadzie 1941 r. robotnik z Azovstalu,
Na zdjęciu w Mariupolu Stalin trzyma nóż w ręku i jest otoczony setkami czaszek.
Wydaje się, że zbudował swoją amatorską sztukę na dobrze znanym
antybolszewickich przedstawień z okresu wojny domowej, czyli od 1917 do 1921 roku,
i wojna polsko-radziecka Lwa Trockiego, założyciela Armii Czerwonej, i oczywiście żydowskiego pochodzenia,
otoczony morzem czaszek i kości,
krew kapiąca z jego ogromnych rąk lub łap--
jak widać tutaj – przedstawiony jako Szatan dowodzący hordami azjatyckich barbarzyńców.
Tak armie stawiające opór siłom bolszewickim przedstawiały bolszewików. Na rysunku z 1941 roku, ponownie tutaj, robotnik
przedstawił radzieckiego przywódcę pracującego w imieniu krwiożerczego Żyda
jako uosobienie judeo-bolszewizmu.
A oto cytat: „Stalin jest najemnikiem Żydów.
Stalin jest krwawym wrogiem ludu”. Nie jest to jednak ikonograficzne przedstawienie mordu rytualnego,
oczywiście, ale pokazuje, w jaki sposób Żydzi przybywali podczas II wojny światowej
być postrzegani jako główni aktorzy współczesnej wersji mordu rytualnego, tym razem dokonanego w imię komunizmu.
Czasami propaganda nazistowska wprost zachęcała do wykorzystywania motywu mordu krwi
w powiązaniu z mitem judeo-bolszewickim. Zarówno mord rytualny, jak i komunizm ucieleśniały ducha żydowskiego.
i żądzy władzy. Na przykład wiosną 1942 roku Niemcy
zamordowano wszystkich Żydów w miasteczku Miedwyn w guberni kijowskiej, oskarżając ich
o zamordowanie w celach rytualnych żołnierza Armii Czerwonej. Kiedy odkryto ciało jeńca,
Niemcy rozpowszechnili plotkę o mordzie krwi. Zorganizowali proces i skazali miejscowych Żydów.
na śmierć. Przed egzekucją ofiary były torturowane. Chociaż nie było bezpośredniego powodu, dla którego Niemcy
nadal chcieli wykorzystać mord rytualny do uzasadnienia swojej polityki eksterminacji.
W 1943 roku ukazała się książka o oszczerstwie krwi zatytułowana Der judische
Ritualmord, czyli żydowski mord rytualny, został opublikowany i rozpowszechniony w niektórych rejonach okupowanych przez Niemcy terytoriów radzieckich.
Członek partii nazistowskiej Hellmut Schramm napisał ją w celu promowania propagandy antybolszewickiej
i w pewnym sensie pobudzać antysemityzm wśród osób zajmujących się kwestią żydowską.
To wydanie z 1944 roku. W przedmowie do książki Johann von Leers pisze:
wybitny ideolog III Rzeszy i profesor znany ze swoich antyżydowskich polemik,
przypomniał czytelnikowi, że judaizm jest biologicznie dziedziczną formą przestępczości.
opublikowane pod okupacją niemiecką mogą być również przykładem tego, jak wyglądała tematyka oszczerstwa krwi
Wykorzystywane podczas wojny. Numer gazety kijowskiej z sierpnia 1943 r.
zawierał szczegółową analizę morderstwa cara Mikołaja II i jego rodziny.
Opublikowano w 25. rocznicę masakry w Jekaterynburgu, jak ją nazwano, i zatytułowano Żydzi
Prawa ręka, relacja przedstawiała zabójstwo rodziny carskiej jako mord rytualny dokonany przez Żydów
Bolszewicy. Decyzja o straceniu cara, jak stwierdził autor artykułu, została zatwierdzona przez gminę żydowską.
na długo przed rewolucją przeprowadził ją żydocki Jankiel Swierdłow, jeden z najpotężniejszych ludzi na Kremlu
za Lenina. Rozkaz zamordowania rodziny Romanowów pochodził bezpośrednio od Lenina,
ale telegram z Moskwy z dyrektywą rzeczywiście podpisał Swierdłow, który był Żydem,
i który w 1918 r. był przewodniczącym Centralnego Komitetu Wykonawczego Zjazdu Rad Rosyjskiej FSRR.
W swoim sprawozdaniu z morderstwa ukraińskojęzyczna gazeta podała nazwiska i przynależność etniczną głównych zabójców
rodziny carskiej, uznając siedmiu z dziewięciu za Żydów.
W rzeczywistości tylko dwóch z katów było pochodzenia żydowskiego. A oto cytat z artykułu.
Co ciekawe, oskarżenia o mord rytualny stały się
nawet w regionach takich jak Azja Środkowa, w których nie
znalazły się pod bezpośrednią okupacją niemiecką i w ten sposób zostały wyłączone z aktywnej propagandy wojennej.
Na przykład Kirgistan, czyli radziecka Kirgizja, gdzie nastąpił znaczny wzrost populacji żydowskiej
z małych przedwojennych społeczności Buchary i Aszkenazyjczyków, jako tysiące uchodźców uciekających z terenów okupowanych przez nazistów
osiedlił się tam, doświadczył oskarżenia o krew, choć zmienionego
nowym, wojennym kontekstem. Wśród uchodźców byli zarówno obywatele radzieccy, Żydzi i nie-Żydzi, jak i polscy Żydzi.
Latem 1942 roku grupa 20 kobiet żydowskich, żon żołnierzy Armii Czerwonej
którzy walczyli na froncie, skierowali list do samego Stalina i do Komitetu Centralnego
Komunistycznej Partii. Skarżyli się na antysemityzm w dwóch miastach, Tokmak i Frunze,
i zauważyli, że w czasach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, II Wojny Światowej, kiedy
wszyscy ludzie powinni być zawsze zjednoczeni i zaangażowani we wspólny wysiłek na rzecz wzmocnienia tyłów i pomocy frontowi,
tutaj, w naszych miastach, obserwujemy i doświadczamy osobiście straszliwego, średniowiecznego antysemityzmu, oskarżeń
że Żydzi zabijają dzieci innych narodów, piją ich krew i używają części ich ciał do gotowania zupy.
Teraz niedobory żywności w czasie wojny, plotki o kanibalizmie
na froncie wschodnim pogłoski o oskarżeniu o mord rytualny posłużyły za tło i być może pretekst
za te oskarżenia. Były one daleko od tradycyjnej Paschy
spisek, który obejmował porwanie chrześcijańskich dzieci i wykorzystanie ich krwi do celów religijnych,
w szczególności za spożycie macy. Żydzi zabijali dzieci innych narodowości,
picie ich krwi i używanie części ich ciał do gotowania zupy jest wskaźnikiem świeckości krwi
zniesławienie. Jedzenie zawierające ludzkie ciało i krew zastąpiło macę w morderstwie, które
nie miał już koniecznie charakteru rytualnego, lecz jedynie drapieżny
kanibalizm. Jeszcze jedna obserwacja w nawiasie, która wydaje się ważna
odnosi się do faktu, że większość sowieckich Żydów nie była już w 1942 roku naprawdę religijna w wyniku kampanii
Przeciwko religii, przeprowadzane systematycznie w Związku Radzieckim. Pomysł, że używają krwi do rytuału religijnego, takiego jak maca
było mniej prawdopodobne. Krwiożerczość stała się raczej żydowską cechą etniczną lub rasową
a nie religijne. A teraz, w dalszej części mojego wystąpienia,
Zabiorę Cię do pięknego miasta Lwowa,
i skupię się na jednym studium przypadku, które pozwala nam naprawdę przyjrzeć się wpływowi
wojny na permutację narracji o mordach krwi.
Jest lato 1945 roku. Miasto Lwów, dawniej zachodnia Polska,
został wyzwolony spod okupacji niemieckiej i stał się częścią Związku Radzieckiego--
w rzeczywistości stała się częścią Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej i stała się areną oskarżenia o mord rytualny
przeciwko Żydom. Według zarzutów, lokalni Żydzi
porwali polskie i ukraińskie dzieci, zamordowali je i ukryli ich ciała
w obrębie jednej z lokalnych synagog. To budynek synagogi, który nadal istnieje.
Stoi dziś we Lwowie. Pod wpływem plotek zgromadził się tłum 400 osób
zebrali się na lwowskim Rynku Krakowskim
przy sąsiedniej synagodze przy ul. Vuhilnej numer trzy.
Tak. I pośród zamieszania i licznych ataków fizycznych
przeciwko żydowskim przechodniom, twierdzenia te rozbrzmiewały w tłumie jak opowieści o pogromie.
A emocje, które doprowadziły do pogromu, ogarnęły każdego.
Wśród nich znalazły się oświadczenia wyrażające rozczarowanie faktem, że Hitler nie przyjechał do Lwowa około 20 lat wcześniej, co
powstrzymałoby Żydów przed zabijaniem dzieci. Niektórzy ludzie dali wyraz swojemu oburzeniu z powodu śladów
krwi rzekomo zamordowanych dzieci na dziedzińcu synagogi. Inni krzyczeli, że Żydzi kradli dzieci, mordowali je,
i przerobili ich ciała na żywność, którą sprzedawali na targu. Bez szybkiej interwencji lwowskiej policji miejskiej,
oskarżenia te najprawdopodobniej doprowadziłyby do pogromu.
Przemoc antyżydowska wywołana pogłoskami o mordzie krwi stała się czymś powszechnym
w krajobrazie Europy Wschodniej po wojnie i Holokauście, tuż po klęsce Niemców
i ustanowienie władzy sowieckiej. Przypadki przemocy antyżydowskiej wywołane fałszywą krwią
Do oskarżeń doszło w co najmniej kilkunastu polskich miastach i miasteczkach w latach 1945–1946.
Pierwszy z nich miał miejsce w Krakowie 11 sierpnia 1945 roku
gdy oskarżono Żydów o porwanie i zamordowanie 13, a może nawet 80, jak twierdził ktoś,
Chrześcijańskie dzieci i ukrywanie ich zwłok w miejscowej synagodze. Atakowano mienie żydowskie,
w synagodze wybuchł pożar, w którym zginął co najmniej jeden Żyd, a wielu zostało rannych.
Podczas pogromu 4 lipca 1946 r. – to zdjęcie pochodzi z tego pogromu –
wybuchł w Kielcach w wyniku oskarżenia o mord rytualny, zginęło 42 Żydów
a ponad 40 zostało rannych. Byli to ocaleni z Holokaustu.
Choć sprawa Lwowa, o której zacząłem opowiadać, ma pewne podobieństwa do innych przypadków
przemocy antyżydowskiej, która miała miejsce w powojennej Polsce, wykazuje również pewne charakterystyczne cechy
które odnoszą się do odpowiedzi rządu sowieckiego na oskarżenie o mord rytualny, o którym wspomniałem
w pierwszej części mojego wystąpienia. Historycznie Lwów był miastem wieloetnicznym
zamieszkane głównie przez Polaków i Żydów, z mniejszym odsetkiem Ukraińców.
Lwów został po raz pierwszy zajęty przez Związek Radziecki jesienią 1939 roku
na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow z 23 sierpnia 1939 r., a następnie najechał
przez armię niemiecką w 1941 roku. Wydarzenia we Lwowie również potwierdziły zmiany
co miało miejsce w samym oskarżeniu, rzucając światło na skomplikowaną interakcję
między oskarżeniem o mord rytualny, II wojną światową i nowym kruchym środowiskiem społecznym,
pojawiły się w wielu miastach i miasteczkach Europy Wschodniej, będących wówczas pod władzą komunizmu.
Oskarżenie o mord rytualny, które wybuchło we Lwowie w 1945 r., miało miejsce po powrocie setek
uchodźców żydowskich, w większości polskich Żydów, którzy ewakuowali się do Azji Środkowej podczas wojny
i którzy w 1945 roku starali się o repatriację do Polski. Dla uchodźców żydowskich przesiedlenie
wiązało się z dużymi przeszkodami, rozczarowaniami i rosnącymi napięciami z miejscową ludnością w związku z pytaniami
restytucji mienia i traumy psychologicznej będącej następstwem upadku jednego z głównych ośrodków życia żydowskiego
W Europie przed Holokaustem. Dla przypomnienia. We wrześniu 1939 roku we Lwowie mieszkało ponad 150 000 Żydów,
czyli 33% populacji. Ale latem 1944 roku, po wybuchu wojny w Republice Czerwonej
Po wyzwoleniu miasta przez armię pozostało tylko 2571 Żydów. Jednak żydowscy uchodźcy również
powrót do miasta, w którym większość jego nieżydowskich mieszkańców doświadczyła
poważnej przemocy i intensywnych przeżyć pod okupacją niemiecką
do miasta, które przeszło ogromne zmiany demograficzne i radykalne transformacje
pod nowo ustanowionymi rządami sowieckimi. W okresie międzywojennym miasto w przeważającej mierze polskie,
po 1944 roku Lwów doświadczył bezwzględnej sowietyzacji i czystek etnicznych wprowadzonych przez Stalina.
W okresie powojennym miasto stało się miastem zdominowanym przez ludność ukraińską pod względem etnicznym i językowym.
Wielu Żydów schroniło się w budynku synagogi.
Oto synagoga. Tak wygląda dzisiaj. Budynek synagogi przy ulicy Vuhilnej, jedna z niewielu synagog, które przetrwały do dziś.
Od 14 czerwca 1945 r. do 15 lipca 1946 r.
wydział policji, prokuratura i prokuratura Ukraińskiej Republiki Radzieckiej,
a sowiecka policja tajna badała oskarżenie, że rzekomi Żydzi zabijali polskie i ukraińskie dzieci
w synagodze, a następnie ukryli ich ciała w piwnicy budynku. W raporcie – i tutaj, można przeczytać fragment raportu.
W raporcie wstępnego śledztwa starszy śledczy stwierdził, jakby
aby zapewnić opinię publiczną o dokładności i staranności jego poszukiwań, dzięki którym nie znaleziono ani jednego ciała
w budynku synagogi, ani w pobliskich mieszkaniach, w których mieszkali Żydzi, w tym
rabin lokalny nie mieszkał ani w piwnicy, ani w rurach kanalizacyjnych, nie ma dowodów ani świadków
Odkryto ślady zabójstwa dzieci w synagodze. Policja znalazła zamiast nich duże ilości piór kurzych
i ślady krwi kurczaka lub ubitego drobiu
Zgodnie z żydowskim rytuałem na dziedzińcu synagogi. Dziedziniec jest tutaj, wciąż stoi.
Fakt, że w 1945 roku Żydzi we Lwowie dokonywali uboju rytualnego na dziedzińcu synagogi
mogło być, przynajmniej dla niektórych, sugestią rzekomej żydowskiej biegłości
z krwawymi rytuałami i przypominającymi inny rzekomy żydowski rytuał, mianowicie oszczerstwo krwi.
Według drugiej rundy śledztwa, oskarżenie miało swoje źródło na targowisku
Znajduje się obok synagogi, w której zgromadziły się setki osób. Tutaj grupa ludzi goniła Żydówkę przez
na targowisku i próbowali ją zabić, bo – jak krzyczeli – „Polacy cię ukryli przed Niemcami i ty
zabili polskie dzieci”. Inna osoba biorąca udział w zamieszkach na targowisku miała podobno stwierdzić, że „Żydzi kradną nasze dzieci,
zamordować ich, a potem przerobić na kiełbasy i sprzedać”, że krew zamordowanych dzieci w synagodze jest
na dziedzińcu synagogi. A jeden ze skarżących próbował nawet zachęcić mieszkańców Lwowa
mówiąc, że powinni podpalić synagogę i zabić wszystkich Żydów, bo zabijają nasze dzieci
i argumentował, że ciała 600 dzieci
byli na dziedzińcu synagogi. Nie będę wnikał w szczegóły drugiego śledztwa,
jest uruchamiany przez władze sowieckie tylko po to, aby uspokoić emocje i upewnić się,
że wszyscy wierzą, że w synagodze nie ma ciał. Ale chcę tu też podkreślić
że tajna policja ostatecznie aresztowała pięć osób – Ukraińców i Polaków,
i oskarżono ich o podżeganie do nienawiści narodowej wobec narodu żydowskiego, co – jak pokazałem wcześniej – było
Nie mogły być tolerowane w Związku Radzieckim, przynajmniej na papierze. Jedna z nich szczególnie zaniepokoiła władze sowieckie.
Był to 25-letni Iwan Fedak, który pracował dla Niemców
od 1941 roku aż do wyzwolenia miasta przez Sowietów i służył w policji we Lwowie pod okupacją niemiecką i miał
służył również w dywizji SS Galicja, niemieckiej armii
organizacja złożona z ukraińskich wolontariuszy, którzy pomagali w przeprowadzeniu masowych strzelanin.
Odbył się proces, który potwierdził winę pięciu oskarżonych, którym zarzucono działalność kontrrewolucyjną
zakłócanie porządku i podżeganie do nienawiści narodowej wobec narodu żydowskiego.
Zostali skazani na dwa lata więzienia. Kilka uwag i zakończę.
A więc kilka obserwacji. Po pierwsze, chociaż nie było bezpośredniej wzmianki,
konkretnego żydowskiego rytuału religijnego, fakt, że domniemane morderstwa polskich i ukraińskich dzieci miały miejsce w synagodze
zasugerował jakiś rytualny aspekt domniemanego przestępstwa
zarówno dla inicjatorów oskarżenia, jak i dla osób, wobec których oskarżenie jest skierowane.
Dzień zdarzenia nie zbiegł się z żadnym konkretnym żydowskim świętem religijnym.
Żydzi, którzy wychodzili z synagogi, mogli się tam zgromadzić w zwyczajowy czwartkowy poranek
Czytanie zwoju Tory. W końcu był czwartek 14 czerwca 1945 roku. Jednak aspekt rytualny domniemanego morderstwa
jest wyraźnie drugorzędne i w większości wnioskowane. Wydaje się, że zarzut kanibalizmu,
z drugiej strony, pobudzeni głodem i nędznymi warunkami, których doświadczyło tak wielu
w trakcie i po wojnie, wysuwa się na pierwszy plan. To forma kanibalizmu oderwana od rzeczywistości.
z domniemanego religijnego kontekstu Paschy. Społeczna pamięć o powszechnym kanibalizmie podczas
Hołodomor, głód na Ukrainie w latach 1932 i 1933,
najgorszy głód wywołany przez człowieka w historii ludzkości – aż sześć milionów Ukraińców zmarło z głodu –
oblężenie Leningradu w latach 1941–1944 mogło mieć wpływ na domniemane nadużycia.
Co więcej, wydaje się, że faktycznie doszło do przypadku kanibalizmu we Lwowie okupowanym przez nazistów.
W dokumentach archiwalnych pojawiają się wojenne pogłoski o sprzedaży części ludzkich ciał na miejskim targu,
ostatecznie doprowadziło do wszczęcia niemieckiego śledztwa, w wyniku którego aresztowano kilka osób zamieszanych w tę sprawę
w tej sprawie. Ponieważ Żydzi, którzy nie zostali jeszcze wymordowani przez Niemców i ich kolaborantów
nie mieli swobodnego dostępu do rynku, aresztowani zgodnie z definicją nie byli Żydami.
Druga obserwacja. Choć przypomina to rzekomą praktykę żydowską
Sprawa Lwowa, mimo że miała podłoże religijne i była wynikiem wojennej przemocy, była także konsekwencją krwawych rytuałów.
Prawdziwe przykłady kanibalizmu i niedoborów żywności oddalają oszczerstwo krwi od jego rytualnego aspektu
i promował pojawienie się nowego pojęcia mordu na Żydach, bez bezpośredniego odniesienia do rytuału.
Przypadek Lwowa nie był pod tym względem odosobniony. W rzeczywistości obwinianie Żydów o popełnienie współczesnego rytuału
morderstwa lub akty kanibalizmu wobec dzieci nieżydowskich oraz handel ludzkim mięsem na targu
pojawiały się sporadycznie w miesiącach i latach bezpośrednio po wojnie. W jednym przypadku, latem 1945 roku,
w mieście Krzywy Róg w obwodzie dniepropietrowskim na Ukrainie sowiecka policja tajna
aresztowano grupę Ukraińców i Rosjan, którzy rozdawali ulotki oskarżające domniemany gang żydowski
zajmował się zabieraniem rosyjskich dzieci i ich zabijaniem, a następnie robieniem kiełbas i mięsnych pasztecików
ciała dzieci, aby je sprzedać na rynku.
Moja trzecia obserwacja. Czy uczestnicy sprawy lwowskiej
Naprawdę trudno powiedzieć, czy Żydzi faktycznie zabijali dzieci, czy nie.
Warto jednak zauważyć, że uciekli się do tej konkretnej formy oskarżenia o antysemityzm,
w przeciwieństwie do innych wyrażeń. Poprzez oszczerstwo krwi uczestnicy oskarżenia
podzielili się pewną wspólną wiedzą i praktykami, które wykorzystują do ponownego potwierdzenia i być może odtworzenia
znany porządek społeczny zniszczony przez Niemców podczas wojny, a następnie unicestwiony
przez nowy system polityczny, komunizm. Pomimo rosnącej przemocy i czystek etnicznych,
Polacy i Ukraińcy znaleźli wspólne cechy, być może nawet chrześcijańskie, wzmocnione wspólną tożsamością katolicką,
sprzeciwiać się rosyjskiemu prawosławiu i odrzucać Sowietów.
Podobna dynamika sojuszu polsko-ukraińskiego poprzez przemoc antyżydowską już się przecież pojawiła,
we Lwowie, podczas słynnego pogromu w 1941 roku, kiedy to zaatakowano i zamordowano tysiące Żydów
na ulicach miasta. W 1945 roku Polacy i Ukraińcy wykuli,
w pewnym sensie podwspólnota wspólnych interesów i obaw, która opierała się na religii i kulturze, a także
ugruntowane politycznie. W tej mikropolityce antyradzieckiej niechęci,
dyskusje na temat mordu rytualnego stały się akceptowalne dla społeczeństwa, ale niekoniecznie dla państwa
gdy oszczerstwo krwi połączyło się z oskarżeniami antykomunistycznymi, a tradycyjna narracja o oszczerstwie krwi została zalegalizowana
Roszczenie żydobolszewizmu. W umysłach wielu Polaków i Ukraińców,
zepsute zbrodnie Żydów i komunistów splotły się ze sobą.
Mieszkańcy nowo zsowietyzowanego Lwowa mogli się teraz zjednoczyć i zemścić na Żydach
którzy zawsze dopuszczali się zabijania swoich dzieci za pomocą tradycyjnego oszczerstwa krwi, nowego rytuału wojennego
morderstwo, czyli judeobolszewizm. W obliczu powojennego kryzysu tożsamości, granic,
i władzy politycznej, wspomnienia o opowieściach o mordach krwi mogły łatwo przeplatać się z obawami przed kanibalizmem
i judeobolszewizm. Wreszcie, ten przypadek jest interesujący,
ponieważ zarysowuje, rzuca światło, potwierdza, jak władze sowieckie zmieniły zdanie
o antysemityzmie i zmienili zdanie na temat sprawców afery lwowskiej,
co jest naprawdę symptomatyczne dla okresu powojennego dla Sowietów
miało kluczowe znaczenie dla odejścia od potępiania antysemityzmu, który nie był już przedmiotem troski.
I tak naprawdę państwo radzieckie w pewnym sensie zaczęło zachęcać do antysemityzmu.
W kwietniu 1946 roku, niecały rok po aresztowaniu, nowym szefem prokuratury został
rozpatrzył sprawę i uwolnił sprawców, argumentując, że brakowało dowodów.
I choć Iwan Fedak, o którym wspominałem wcześniej, brał udział w operacji SS Galichina
i aktywnie współpracował z Niemcami, nie tylko podważając władzę sowiecką, ale także zabijając Żydów,
Dalsze dochodzenie przyjęło jego słowa za dobrą monetę.
Nie był winny podżegania do nienawiści narodowej wobec narodu żydowskiego i uczestnictwa w rytuale
oskarżenia o morderstwo, gdyż – jak twierdził – nie był obecny w chwili zdarzenia.
Nie było go na miejscu zdarzenia, kiedy do niego doszło. Powiedział, że w tym dniu i o tej porze,
Byłem w jednej z restauracji we Lwowie. Zostawiłem nawet zegarek u kierownika. Możesz go zapytać.
I sposób, w jaki władze sowieckie szybko zmieniły swoje podejście do zbrodni
był wyraźnym znakiem czasów. Pod koniec 1946 roku Sowieci nie wykazywali większego zainteresowania
w temacie kolaboracji z nazistami, antysemityzmu, zwalczania mordów rytualnych i ścigania tych, którzy je popełnili
którzy zaangażowali się w oskarżenie. Podsumowując, mamy tendencję do kojarzenia oszczerstwa krwi
ze średniowieczem. Jak więc możliwe było, że to fałszywe oskarżenie przetrwało?
od tak dawna ulegające zmianom w czasie i w określonych kontekstach?
Historyk Jonathan Frankel przypomniał nam, że nie jest to właściwe pytanie.
Skrytykował powszechnie panującą wśród historyków mądrość, polegającą na skupianiu się na stopniowej marginalizacji rytuału
zarzut morderstwa na przestrzeni ostatnich 350 lat.
Twierdził, że to było zasadniczo błędne. Zamiast tego Frankel potwierdził znaczenie
dostrzegania niezwykłej żywotności tego fałszywego mitu w historii nowożytnej i współczesnej.
Argumentował za zbadaniem mordu rytualnego w kontekście współczesnych doświadczeń żydowskich
jako produkt uboczny modernizacji, jako wynik ciemnej strony czasów współczesnych.
A jeśli irracjonalność jest istotnym składnikiem
modernizacji, jak twierdził Frankel, wówczas oszczerstwo krwi z pewnością mogłoby stać się czynnikiem
w hiperracjonalnych, nowoczesnych, ateistycznych społeczeństwach, które starali się stworzyć naziści i bolszewicy.
Pytania, komentarze, wyjaśnienia?
PUBLICZNOŚĆ: Dziękuję. Ciekawi mnie, czy jesteś świadomy jakichkolwiek świadomych lub celowych
wątki między oszczerstwem krwi, jak to opisałeś, a bardzo współczesnymi prawicowymi szaleństwami, takimi jak Pizzagate
i QAnon, czy to może tylko zbieg okoliczności, czy coś więcej?
amorficzne, że te szalone pomysły wydają się mieć wiele wspólnego z oskarżeniem o mord rytualny?
ELISSA BEMPORAD: Pozwól, że zapytam. Czy ty… Muszę powiedzieć… Muszę powiedzieć [NIESŁYSZALNE]. OK.
[NIESŁYSZALNE] Pozwólcie, że odpowiem na to pytanie w następujący sposób.
Mogę odpowiedzieć na to pytanie na wiele sposobów, ale postaram się odpowiedzieć w następujący sposób.
W wielu przypadkach oskarżano Żydów o tę zbrodnię jako sposób
aby wyjaśnić wydarzenia, które nie były naturalne
lub które były głęboko przygnębiające, jak śmierć dzieci,
śmierć bezbronnych członków społeczeństwa.
Jako przykład podano rok 2018.
Tak, w 2018 roku doszło do strasznego incydentu na Syberii, w mieście Kemerowo, gdzie z jakiegoś powodu zamknięto kino.
wybuchł pożar i zginęło 43 dzieci.
I oczywiście, przede wszystkim w Internecie, ale także
w niektórych publikacjach, niektórych witrynach, które obserwuję i które są połączone
także do kościoła, Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, który argumentował
od razu, że to było oszczerstwo krwi, że wydarzyło się to w przededniu Paschy
i to właśnie robią Żydzi i muszą mordować chrześcijańskie dzieci
aby przestrzegać praw religijnych.
Również w kontekście identyfikacji tego rodzaju ciągłości,
Jeśli zaczniesz korzystać z Internetu, stanie się on czarną dziurą.
Ale chcę też wspomnieć – nie odpowiadam bezpośrednio na Twoje pytanie, ale myślę, że w pewnym sensie do niego odnoszę się –
Rosyjski Kościół Prawosławny założony w 1918 roku
ze wsparciem Putina, Władimira Putina,
śledztwo mające na celu ostateczne potwierdzenie, czy morderstwo Mikołaja II, ostatniego cara Rosji, było prawdziwe,
a jego rodzina rzeczywiście była mordem rytualnym, czy nie. Teraz wyniki tego śledztwa
Nigdy nie zostały opublikowane. Nic nie widziałem. Śledzę i jestem ciekaw, ale fakt
że Kościół, Rosyjski Kościół Prawosławny, rozpoczął to dochodzenie, jest kłopotliwe
i opowiadając na wiele sposobów. ETHAN KATZ: Masz więcej pytań?
Komentarze? Podczas gdy wszyscy się zastanawiacie, zadam pytanie.
Ja sam. Dziękuję więc za fascynujący wykład. Myślę, że jedno z moich pytań brzmi:
wydaje się, że jest to w pewnym sensie typowo radziecka i rosyjska opowieść.
Oczywiście, że łączy się z innymi – mam na myśli, że ma coś wspólnego z innymi kontekstami krwi
zniesławienia lub oskarżeń o antysemityzm gdzie indziej, ale mam wrażenie, że są sposoby, dzięki którym można to postrzegać jako coś naprawdę charakterystycznego dla Rosji
i radzieckiej, a potem postsowieckiej – może w pewnym sensie, postsowieckiej historii z przykładem takim, jak ten, który przed chwilą podałeś.
Więc chyba po prostu się zastanawiam. Myśląc o diasporze rosyjsko-żydowskiej
i myśląc o rosyjskich Żydach, którzy wyjechali w znacznej liczbie
przede wszystkim do Stanów Zjednoczonych i Izraela, to, co opisujesz, wydaje mi się w pewnym sensie opisywać całość,
historia mentalności znacznej części
Rosjan ma takie poglądy, do których się zwracają. Powiedziałeś, że to nienaturalne, jakby to było opowiadanie…
Że ludzie by się na to szli. Wydaje się wymowne, że Putin prowadzi to śledztwo,
że wokół ludzi na różnych etapach ich doświadczeń krąży dość rozpowszechniony zestaw stereotypów.
I zastanawiam się, czy dostrzegasz tego ślady w polityce lub w poglądach na kwestie z tym związane
do antysemityzmu wśród diaspory rosyjskiej, gdy integrowała się ona z różnymi społeczeństwami
z wieloma bardzo różnymi rodzajami doświadczeń politycznych i społecznych?
ELISSA BEMPORAD: OK. Związek między diasporą rosyjską a tym oskarżeniem
w jego judeobolszewickiej manifestacji jest wyraźnie
w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, kiedy duża liczba Rosjan,
wspierał siły białych, które uciekły do Francji i Niemiec i znacząco wpłynął na bliskie stosunki między niektórymi
z nich i niektórych przyszłych przywódców partii nazistowskiej. To jedyne...
Nigdzie indziej tego nie widzę. Chciałbym też powiedzieć, że to nie jest...
Kiedy mówisz o antysemityzmie, nie chcesz też generalizować i robić z tego...
Każdy jest antysemitą albo każdy wierzy w to oskarżenie. Nie powiedziałbym, że jest w tym coś z natury rosyjskiego.
A tak przy okazji, oskarżenie o mord rytualny
i cały zestaw pomysłów związanych z folklorem
i które mogłyby dotyczyć antysemityzmu lub być głęboko zakorzenione, na przykład na Litwie, chciałbym
Mówię, że na Litwie jest… to bardzo ważne. Kiedy byłem w Wilnie w 2007 roku, kiedy Wilno było stolicą…
miasto kultury europejskiej i rozmawiałem z kolegą, który nie jest Żydem.
i uczy o Rzeczypospolitej Obojga Narodów i jej wielokulturowości i wieloetniczności.
Opowiada o chrześcijaństwie, judaizmie i islamie przez pryzmat doświadczeń Tatarów.
I powiedziała, wiesz, była Pascha i pomyślałam, że przyniosę trochę macy na zajęcia, bo to jest
Nie tak jak w Nowym Jorku, gdzie wchodzisz do CVS i widzisz macę. A to jest Uniwersytet Wileński.
To stolica kultury europejskiej. A z 40 studentów tylko dwóch spróbowało macy,
ponieważ słyszeli, że może tam być trochę krwi chrześcijańskiej.
A swoją drogą, było trochę prac etnograficznych
co zostało zrobione na miejscu w niektórych rejonach zachodniej Ukrainy –
więc to nie jest Rosja – i także niektóre obszary Polski, gdzie oskarżenie zostało wysunięte,
Znowu zmienione. Żydzi już nie zabijają chrześcijańskich dzieci, ale pobierają trochę krwi.
Mają sposób, żeby trochę jej mieć, ale ponieważ maca nie jest macą, jeśli nie ma w niej kropli krwi.
No więc tak, to jest moja odpowiedź na twoje pytanie.
ETHAN KATZ: [NIESŁYSZALNE]
PUBLICZNOŚĆ: Dziękuję. Przedstawiłeś to jako historię współczesną i randkowanie
I chronologia oczywiście to potwierdza, ale jestem ciekaw. Najwcześniejszym oskarżeniem o mord rytualny, o którym wspomniałeś, jest sprawa Beilisa.
Ale jestem ciekaw, jak powszechne było to oszczerstwo krwi
po pierwszym rozbiorze Polski, do Rosji przybywają pierwsi Żydzi.
Jak więc rozpowszechnione było tam, powiedzmy, oszczerstwo krwi, w tym czasie aż do Beilisa, czy też nie?
rzeczywiście współczesne zjawisko na ziemiach słowiańskich
A w szczególności Rosja? ELISSA BEMPORAD: O tak. Dziękuję. Używam terminu „nowoczesny”, chyba dość luźno.
nie definiując dokładnie, co mam na myśli, chronologicznie rzecz biorąc.
W XIX wieku w Rosji zdarzyło się kilka takich przypadków.
Na przykład przypadek Saratowa.
Nie powiedziałbym, że wybucha w tym kontekście
późnoimperialnej Rosji, ale zdecydowanie częściej słyszymy o takich przypadkach, zwłaszcza o sprawie Bejlisa.
Ale jeśli pomyślimy o Dostojewskim, to Dostojewski napisał w „Dzienniku pisarza”, że istniała sekta.
Istniały sekty żydowskie – i to na długo przed sprawą Bejlisa – sekty żydowskie, które przynajmniej dopuszczały się mordów rytualnych
raz w roku. Mikołaj II również wierzył w krew – tak się składa,
w pewnym sensie – tak, staje się to kulturowo akceptowalne.
Ale jak to się przecina z polityką – mam na myśli, że moja historia zaczyna się od tego, co opowiada Magda Teter
Tak, muszę się nad tym jeszcze zastanowić.
ETHAN KATZ: Inne pytania lub komentarze? OK. Nie widzę żadnych. Nagradzajmy naszego mówcę ostatnimi brawami.
|
