How DJT Lost the White House, Chapter 4: The Christmas Doldrums (December 23- noon January 6)

February 4, 2021  14 min read

I stayed around in DC for the next several days. Flynn and Sidney left to their own worlds for a few days, but before Mike left we had a conversation. I will use this opportunity to share a bit more about Mike Flynn.

I knew from people who had worked in the field what Flynn had done to make himself an enemy of the Swamp. When he arrived in Iraq, materials gained in raids were being bundled up in bags, shipped back to Virgina to be “exploited” and analyzed and, a month or two later, useful information sent back to the troops on the front lines. Flynn sees the world like an entrepreneur, and set about to redesign the process, so that exploitation and analysis was done on-base in Iraq, the loop condensed into 18 hours, so that the next night when people went out raiding, they already had the benefit of insights gained from the previous night’s work. Eventually the loop was so tightened that a raid early in the evening in one location was generating materials that were studied through the night, and informing raids that were still being conducted at dawn. People I knew and trusted in the field were telling me that this guy Flynn had his admirers, but he had detractors as well, primarily those comfortable with the ol’ boy approach, disgruntled at the way he was shaking things up and bringing modern ideas into the Intelligence Community’s comfortable way of doing things. As his career progressed Flynn’s divisiveness to the Establishment became legendary, but in my experience, men and women I knew who seemed like bright, chipper, mission-oriented federal employees spoke well of Flynn, and the Mediocrities were the ones who seemed to hate him.

But being with Mike Flynn, I learned things about him that were new to me. For example, Mike 61, was a lifelong registered Democrat, in an Irish Catholic south-of-Boston north-of Providence Jack Kennedy kind of way (not in a modern Lefty, “Let’s shred the Constitution!” kind of way). He is a deep reader of the Constitution, and is one of the few people I know (besides myself) who cites The Federalist Papers by number in conversation. When discussing America’s modern wars, he sounded almost Chomskyan, telling me that the wars in Afghanistan and Iraq should have ended 15 years ago, but so many hundreds of billions and (eventually) trillions of dollars got flowing to the corporations that supported the wars, and these firms benefiting from that flow of funds had grown so fat, and hired so many lobbyists, that they fought in DC to keep the wars going so that the spigot would stay turned on. We joked to the other that the war was just “another Washington, DC self-licking ice cream cone.”

In other words, “capture”. As happens with my from time to time, I meet someone from a completely different background who has come to recognize the issue that underlies so many of our problems as a nation. That problem is that powerful elites have captured the decision-making cycles of our government, and turned it towards their private ends. The fact that from our different backgrounds and different lifetimes of experience, we had arrived at the same fundamental analysis of what is wrong with our country, told me that I my new trail-buddy was the right guy.

And again, we had a number of conversations along the lines of, “General, what the fuck are we doing here?”

I was alone in DC over Christmas, but I got a call from someone in the Trump orbit. The caller told me that I should get down to Florida, to somewhere near Mar-o-Lago, and it was being arranged that I could have another short meeting with Trump, maybe as little as 10 minutes. Because I was by then thoroughly convinced he was not listening to sound people and was missing the Big Picture in some ways, I seized the invitation, and went from DC to Florida to a hotel just a few miles away from Mar-o-Lago. I checked in, and awaited contact.

Soon I received a call from a well-known person who is publicly associated with Trump, although I do not know how tight they actually are. With him on the call was a colleague of his, and they were telling me to get over to Mar-a-Lago and ask for “Eileen” (name changed to protect the innocent). I asked for her last name, and was told, “Just get there and ask for Eileen.” I asked for Eileen’s position, or even what area she worked in. I was told, “Just get to Mar-a-Lago as soon as you can, and ask for Eileen.” I replied that I really do not like working that way, that I wanted to know more before I went. Again the reply was adamantly, “Get over to Mar-a-Lago, go to the gate, and ask for Eileen. It has all been arranged.” With trepidation I got dressed in my best yoga clothes (my others having been sent out for a rare cleaning) to set out for Mar-a-Lago. I called an Uber, and the ride turned out to be a tinny, beat-up Toyota Corolla of some years’ vintage.

When I arrived at the gates of Mar-a-Lago I sent the Corolla on its way. When I approached the Secret Service detail and told them that I was there to see, “Eileen,” the federal agents all looked at each other disbelievingly. “Eileen who?” They asked. “I don’t know,” I told them, “I was just told to ask for Eileen. I am to have some kind of short meeting with the President, and I was called and told to get here and ask for ‘Eileen’.” Again, they said, “Yeah, whose Eileen?” Again I had to tell them I did not know. The conversation spiralled downhill from there, through no fault of the Secret Service agents, but from their understandable confusion and sense of duty. I perhaps did not help the situation when I, noticing that one of the agents was a female with a light Chinese accent, in an attempt to calm the situation and establish some rapport, began rapping with her in Mandarin. We spoke for a fair bit of time, but it only seemed to increase the nervousness of the other agents. Around that time I began to think it would probably be best simply to disengage and get away, and try to work things out by telephone, but the agents were not having any of that.

Eventually the supervising agent came over. He was one of those fellows whom one meets and knows immediately he is not a guy with whom to screw in any way. Still proper but with a fair bit of aggression, he said, “Back up. Start again. We want to know your story. Who are you and what are you doing here?”

Not knowing where to start, I began this way: “20 years ago I started a company called Overstock.com, my name is -.” He interrupted with a snort, “Yeah right you’re Patrick Byrne.” Suddenly I got it: the shitty Toyota Corolla, my yoga clothes, the Chinese…. I showed my license, and this time it all clicked. And it clicked for me, too, how the activities of Flynn, Sidney and I were drawing attention. I was not fully appreciating until then how much attention there was on what we were doing, but it made sense.

In any case, the Secret Service agents became cordial, nodded to me, and several said, “Thanks for what you are doing,” as they permitted me to walk off the property, cross a bridge, and get another Uber.

I hung out an additional few days, waiting for things to be cleared up. They never were. But over those days, I was there on the periphery of the Mar-a-Largo crowd and the hundreds of Republican Pooh-Bah families that were down together for the holidays occupying most of the surrounding hotels. Swimming as I was on the periphery of the Republican Party bigwigs and its movers-and-shakers, I got a sense for the gestalt of it all. There were some terrific young people, intellectuals who could have deep conversations about ideas as well as events. There was a woman of my age or slightly older, a former executive at a Fortune 50 company, retired, who was exceedingly strong, capable, and intelligent. Then as far as I could tell, the rest were riff-raff. Rich riff-raff, no doubt: shiny-car riff-raff, loud and obnoxious riff-raff, self-centered riff-raff, dilettantes and poseurs and grifters of one variety or another, with Plastic Fantastic wives and husbands and doily children wining publicly about whatever subject or thing they felt deprived. People for the most part I would not be inclined to piss on if they were on fire. What I did not see were believers, people who had a vision…. Or anyone with a plan.

The day before New Year’s Eve I got a call from Our Man in Georgia. We already knew that in Fulton County (in which Atlanta rests) there was a County Election operation operating out of what was called, “the English Street warehouse”. An Antifa woman had accepted $500 to infiltrate the warehouse, take a bunch of photos, and seize blank ballots from different stacks. Those ballots could be tested forensically. I lined up two federally-certified forensic document examiners (old-timers in the field) who were willing to work New Year’s Day, and got myself to Georgia on New Year’s Eve.

In Georgia, I stayed at the home of some people who were involved in this effort. That is when I first met Jovan Pulitzer (though there had been communication for weeks between my cyber-colleagues and Jovan). Also present was a senior Microsoft security expert. This is the man who had found the situation in a counting operation in Savanah, Georgia: a tabulating machine turned out to have a wireless card in it, on the wall there was a Smart Thermostat, and that thermostat had connected wirelessly to the vote counting machine. Further research had confirmed that someone from China Telecom had come through the Internet onto the Smart Thermostat in order to connect to the machine. The cybersecurity expert spent the rest of the evening telling us about the shocking vulnerabilities in the election machines, their tendency to run on Operating System software that was 10-15 years old, and in general, how the technology was Swiss Cheese. We sat up past midnight cataloging vulnerabilities.

At 3 AM on New Year’s Day I received a text from General Flynn. He was still up working as well. He sent me photos that were then flashing around social media: down in Mar-a-Lago, Rudy and others from the entourage had rung in the New Year with a bang. Photos of Rudy, Don Jr., and Kimberly Gilfoyle drinking champagne, dancing, and Partying Like It’s 1999 were circulating through social media. Again, Flynn and I shared a moment of exasperated silence.

On New Year’s Day I was in the laboratory of the federally certified forensic document examiner, and one of his colleagues who had driven through the night to be there. They were quiet, professional, and I left them to their work. After an hour they reported: two of the ballots were printed in one print shop, the other was printed in a different print shop using different paper, different ink, and a different printing method. It being highly unlikely that the county had ordered its ballots from two different print shops, this was indicative that at least one of the ballots was a counterfeit.

Our Man in Georgia had the warehouse in Atlanta under observation. Bums with telephoto lenses were filming. With permission, I put out on Twitter a brief description of what we had found. Hours later, rented Enterprise moving vans pulled up to the warehouse, and pallets of ballots were moved into it.

The next day, a shredding company in a neighboring county got a phone call to pick up an assignment to shred. The truck pulled up, and loaded approximately 3,000 pounds of ballots. It has been confirmed to me that the order was paid for by someone with a credit card from “Dominion Voting”. The shredding truck pulled away. Through a mechanism I will not explain, that shredding truck was intercepted, its work stopped, and ultimately 10,000 pounds of shredded material was dumped out on the floor of a local police station, so there would be a chain-of-evidence. Roughly 3,000 pounds of the shredded material was the ballots (the other 7,000 was from prior customers). The shredding that had been order by the Dominion Voting employee had not been normal shredding (turning things into long strips); it had not been the special shredding (turning the material into confetti); it had been the super-duper military-grade shredding, where the ballots had been shredded then crushed down to spitballs.

An Atlanta DHS agent arrived and took command. A discovery was made: some of the shredded ballots had not been completely shredded. In fact, a few had stuck to the walls of the bin, and were whole. Also found, I was told, were receipts and shipping labels from the outside of the boxes that held the ballots: these receipts and shipping labels were from a Chinese print shop in the south of China. The DHS agent acquired all of these (and that particular agent is one with an expertise in matters Chinese, I am told).

Call that moment, “T = 0”. Based on the continuous reports I was receiving from Atlanta, here is how the next two days unfolded:

• T + 6 hours: Rudy Giuliani was informed of what was going on;

• T + 9 hours: Mark Meadows was informed of what was going on

• T + 18 hours: FBI arrived on the scene to take over. DHS resisted.

• T + 24 hours: I received a message that the DHS agent in question was highly uncomfortable with the political pressure he was receiving. If I understood correctly, he was saying that Mark Meadows himself (Chief of Staff of the White House) had called him and told him to back off the investigation. It was not clear to me whether I was receiving the message just as a bystander, or the DHS agent was deliberately causing that message to come to me, in the incorrect hope I could do something about it (e.g., get it to the President).

• T + 36 hours: The FBI took control of the operation. They instructed the shredding company to come back, and told them to pick up the 10,000 pounds of material, complete the shredding, then continue with their normal procedures. That meant the shredded material was mixed with water and acid, melted, then reconstituted as recycled paper.

Various aspects of the story I told above are documented in photos and film.

Meanwhile, I had returned to DC. I was still trying to get another 10 minutes with Trump. I wanted to repeat to him again that if he waited until he lost on January 6 and then tried the plan that we had been proposing, it would be sore loserism. But we still had a few days left, and if he pulled the trigger, we could have an answer regarding those Problematic 6 counties. We could have it done before January 6, so that the Senate might make an informed choice, or buy us an extra week to do more work, or or or…

At this point I will insert one important sub-story. In those days of swimming around with people who were in various proximities to the President, I was told something by someone very much in Trump’s inner circle. What I was told was this: Melania had been warned by a government official that if Trump served another term he would be JFK’ed. It may even have been someone in the Secret Service itself, in a “We will not be able to protect him” sense. The threat included another family member as well, per the telling. I find it hard to believe that anyone in the Secret Service itself would ever say that, but the source of the information to me had otherwise been blemishless, and the claim was that whoever (perhaps Secret Service, perhaps someone else) had said this to Melania, it was someone from whom such a claim would be taken seriously. Melania was begging Donald not to fight, and simply to concede and get out of Washington with his family.

Flynn and I were together again in DC, watching the approaching January 6 date like frustrated hawks. I had done several interviews and even a public speech or two where I had insisted that, “We do not go violent, we are better than the other guys, if we go violent we lose.” I thought it was too obvious to dwell on.

I learned that I had been invited to speak on the morning of January 6, on the South Lawn, by the Women for Trump who had organized the rally. I prepared a talk to hit two points: how our system of consent of the governed relies on elections that are free, fair, and transparent (which our November election was not). Secondly, we do not use violence.

I was torn between two ways of making the point about non-violence:

• Telling a story from Jerry Garcia and the Grateful Dead regarding non-violence (which I have written up on Deep Capture as:  Jerry Garcia on Confrontation & “The Main Asshole”).

• Telling a story I told about Moldova. I had been there a few years earlier, and a barman had told me of the 2009 election. Election fraud had caused a pro-Putin man to be elected, but the people knew it and had risen up in protests. Putin had sent hundreds of men to drift into the capital of Chisinau, and they had a mission: every time there was a protest, these Putin-guys had infiltrated it with a goal of turning it violent, getting them not just to protest in front of government buildings, but to charge them, break windows, occupy them. The Moldovans had been too smart for the trick: they knew Putin understood that both sides were playing for an audience, the middle class of Moldova, and if the protesters were able to be provoked into actually storming government buildings it would turn off the middle class and they would lose the support of the masses. The Moldovans had stayed disciplined, refused to let themselves be led astray like that… and eventually the government had succumbed, a new, fair election was held, and the Putin crony lost big. I wrote that story up as well: “A Message to Militias Across America Regarding the Goon-Left and Agents Provocateurs [Not the Lingerie]”.

I was not sure which story I would use on the White House lawn. On the 5^th, I decided that the crowd might not know who Jerry Garcia was, so I decided to write that story up online and tweet it out a couple times to the throngs who were arriving in DC, and rehearsed a concise explanation of the Moldova story to use on the morning of January 6 when I spoke.

Mike Flynn was going to be speaking too, we were informed, and Mike and I spoke about what we were going to say, what the crowd needed to hear. We recognized it as a unique historical opportunity: we would have perhaps 30 minutes to explain to the world the irregularities that had disrupted the election, and most likely had changed its outcome. We prepared to meet that challenge. We understood that some of the people with whom we had been working, the cyber-ninjas and scientists and such, were also preparing concise explanations, but the choice of who among them was going to be speaking was being handled by the organizers.

Mike Flynn and I thought that the morning of January 6 was going to run like this: there would be some speeches on the South Lawn of the White House. He would give a talk as “The People’s General” setting the moment in its historical context. I would talk about the fundamental significance of elections that were free, fair, and transparent, and then tell my Moldova story. Then we would switch to 2-3 of these cyber-ninjas and scientists, who would each talk for 5-10 minutes, explaining the clearest of the irregularities that should trouble the conscience of citizens. I knew from experience that any one of them could speak for 5-10 minutes and cause any thinking person begin to have grave doubts about the November 2020 election, but I figured that after the three of them speaking, 80% of the viewers around the world would understand why Election 2020 results had to be seriously discounted.

I got a phone call that evening from one of the scientists I expected to speak. He wanted to let me know that he was not coming to DC because he had learned that his speaking slot had been cancelled. I was perplexed, because this scientists was extremely soft-spoken and professorial, and I thought he would be convincing to anyone who listened with an open mind. I wondered whom they had found who could do a better job than he of convincing millions of viewers that they should be deeply skeptical of what happened during the week of November 3.

On the morning of January 6, Flynn and I and a dozen others walked over to the south side of the White House.  We were surprised that no special arrangements had been made for us, and we had to fight our way through the throngs. We were both given speakers’ badges, seated in a special section up front…. then learned that our speaking slots had been cancelled. We were perplexed, to put it mildly, wondering whom they could get that would possibly explain the situation as well as we could…

The show started, and soon Flynn and I were sinking into our seats in despair. One of Trump’s children got up and sang “Happy Birthday” to a girlfriend, or boyfriend. Rudy got up and spoke about Joe Frazier voting, again. Another lawyer got up and spoke. Don Jr. got up and with his chest puffed out, strode the stage talking about how the Republican brand was now the Trump brand, or the Trump brand was now the Republican brand, or something about branding. Around that time, Flynn and I caught eyes and shared looks of horror: it turned out later we were both asking if the other wanted to leave, but misunderstood each other. It was so bad that someone with some sense among the organizers had a change of heart, and came running over to ask General Flynn if he would take the stage: he refused. The shenaigans went on for an hour or more, then Trump appeared and spoke, much as he would at any campaign event or pep rally. In fact, the whole thing was more or less a pep rally: no effort was made to explain to the crowd, to the Americans who were watching at home, to the Senators who would begin voting in an hour, to the world that counts on America to be the leader of free, fair, and transparent elections, what had really gone wrong with the November 2020 election, and why we believed there were deep irregularities demanding investigation. No effort at all.

Instead, it was a pep rally. That’s it. A Trump pep rally.

The moment we could make a break from the front, Flynn and I and everyone with us made a dash for the exit. Flynn could barely contain his fury as we shared impressions: this had been the one last chance to explain the situation to the whole world, and instead Trump had used it as a pep rally. “He just does not get it,” we repeated to each other as we stormed through the crowd back towards the hotel. “He does not get that it is not about him. He put on a fucking pep rally. He does not understand that this is not about him,” we repeated over and over in anger and despair. In 15 minutes we were back at the hotel, both packing our bags, both sick to our stomachs, and did not leave to join the throngs moving towards the Capitol.

https://www.deepcapture.com/2021/02/how-djt-lost-the-white-house-chapter-4-the-christmas-doldrums-december-23-noon-january-6/

Zostałem w DC przez kilka następnych dni. Flynn i Sidney wyjechali do swoich światów na kilka dni, ale zanim Mike wyszedł, odbyliśmy rozmowę. Skorzystam z okazji, aby opowiedzieć trochę więcej o Mike'u Flynnie.

Wiedziałem od ludzi, którzy pracowali w terenie, co zrobił Flynn, by stać się wrogiem Bagien. Kiedy przybył do Iraku, materiały zdobyte podczas nalotów były pakowane w worki, wysyłane z powrotem do Wirginii w celu „wykorzystania” i analizowania, a miesiąc lub dwa później przydatne informacje przesyłane z powrotem żołnierzom na linii frontu. Flynn postrzega świat jak przedsiębiorcę i przystępuje do przeprojektowania procesu, tak aby eksploatacja i analiza odbywały się w bazie w Iraku, a pętla skondensowała się do 18 godzin, tak że następnej nocy, gdy ludzie wyszli na nalot, już mieli korzyści płynące ze spostrzeżeń uzyskanych z pracy poprzedniej nocy. Ostatecznie pętla została tak zaciśnięta, że ​​nalot wczesnym wieczorem w jednym miejscu generował materiały, które badano przez całą noc, i informował o nalotach, które wciąż były prowadzone o świcie. Ludzie, których znałem i którym ufałem w tej dziedzinie, mówili mi, że ten facet Flynn miał swoich wielbicieli, ale miał też przeciwników, przede wszystkim tych, którzy czuli się dobrze z podejściem starego chłopca, niezadowolonych z tego, jak potrząsał i wprowadzał nowoczesne pomysły wygodny sposób działania społeczności wywiadowczej. W miarę postępu jego kariery podział Flynna na Establishment stał się legendarny, ale z mojego doświadczenia wynika, że ​​mężczyźni i kobiety, których znałem, którzy wydawali się bystrymi, radosnymi, zorientowanymi na misję pracownikami federalnymi, dobrze mówili o Flynnie, a Mediocrities byli tymi, którzy wydawali się go nienawidzić . niezadowolony ze sposobu, w jaki trząsł sprawami i wprowadzał nowoczesne idee do wygodnego sposobu robienia rzeczy przez Wspólnotę Wywiadowczą. W miarę postępu jego kariery podział Flynna na Establishment stał się legendarny, ale z mojego doświadczenia wynika, że ​​mężczyźni i kobiety, których znałem, którzy wydawali się bystrymi, radosnymi, zorientowanymi na misję pracownikami federalnymi, dobrze mówili o Flynnie, a Mediocrities byli tymi, którzy wydawali się go nienawidzić . niezadowolony ze sposobu, w jaki trząsł sprawami i wprowadzał nowoczesne idee do wygodnego sposobu robienia rzeczy przez Wspólnotę Wywiadowczą. W miarę postępu jego kariery podział Flynna na Establishment stał się legendarny, ale z mojego doświadczenia wynika, że ​​mężczyźni i kobiety, których znałem, którzy wydawali się bystrymi, radosnymi, zorientowanymi na misję pracownikami federalnymi, dobrze mówili o Flynnie, a Mediocrities byli tymi, którzy wydawali się go nienawidzić .

Ale będąc z Mikiem Flynnem, dowiedziałem się o nim rzeczy, które były dla mnie nowe. Na przykład Mike 61 był przez całe życie zarejestrowanym Demokratą, na sposób irlandzkiego katolika na południe od Bostonu, na północ od Providence, Jacka Kennedy'ego (nie w sposób współczesny lewicowy: „Zniszczmy Konstytucję!”). Jest głębokim czytelnikiem Konstytucji i jest jedną z niewielu osób, które znam (poza mną), która cytuje  The Federalist Papers według numeru w rozmowie. Mówiąc o współczesnych wojnach Ameryki, brzmiał niemal jak Chomsky, mówiąc mi, że wojny w Afganistanie i Iraku powinny zakończyć się 15 lat temu, ale tak wiele setek miliardów i (ostatecznie) bilionów dolarów napłynęło do korporacji, które wspierały wojny, a te firmy, które czerpały korzyści z tego przepływu funduszy, stały się tak grube i zatrudniły tak wielu lobbystów, że walczyły w Waszyngtonie o podtrzymanie wojen, tak aby kurek pozostał włączony. Żartowaliśmy innym, że wojna to tylko „kolejny samolizający się rożek do lodów w Waszyngtonie”.

Innymi słowy, „chwytanie”. Jak to się czasami zdarza w moim przypadku, spotykam kogoś z zupełnie innego środowiska, który zdał sobie sprawę z tego, co leży u podstaw wielu naszych problemów jako narodu. Problem polega na tym, że potężne elity uchwyciły cykle decyzyjne naszego rządu i skierowały je na swoje prywatne cele. Fakt, że z różnych środowisk i różnych doświadczeń życiowych doszliśmy do tej samej fundamentalnej analizy tego, co jest nie tak z naszym krajem, powiedział mi, że ja, mój nowy kumpel z tropu, byłem właściwym człowiekiem.

I znowu przeprowadziliśmy kilka rozmów w stylu: „Generale, co my tu, kurwa, robimy?”

Byłem sam w DC w czasie Świąt Bożego Narodzenia, ale dostałem telefon od kogoś na orbicie Trumpa. Dzwoniący powiedział mi, że powinienem pojechać na Florydę, gdzieś w okolice Mar-o-Lago, i było ustalane, że będę mógł spotkać się z Trumpem jeszcze raz, może tylko 10 minut. Ponieważ byłem już wtedy całkowicie przekonany, że nie słucha dźwięków ludzi i pod pewnymi względami tęskni za Big Picture, skorzystałem z zaproszenia i pojechałem z Waszyngtonu na Florydę do hotelu zaledwie kilka mil od Mar-o-Lago. Zameldowałem się i czekałem na kontakt.

Wkrótce otrzymałem telefon od znanej osoby, która jest publicznie kojarzona z Trumpem, chociaż nie wiem, jak bardzo są napięci. Podczas rozmowy telefonicznej towarzyszył mu jego kolega, który kazali mi udać się do Mar-a-Lago i poprosić o „Eileen” (imię zmienione, by chronić niewinnych). Zapytałem o jej nazwisko i powiedziano mi: „Po prostu idź tam i zapytaj o Eileen”. Zapytałem o stanowisko Eileen, a nawet o obszar, w którym pracuje. Powiedziano mi: „Po prostu jedź do Mar-a-Lago tak szybko, jak to możliwe i poproś o Eileen”. Odpowiedziałem, że naprawdę nie lubię pracować w ten sposób, że przed wyjazdem chciałbym wiedzieć więcej. Ponownie odpowiedź brzmiała stanowczo: „Jedź do Mar-a-Lago, idź do bramy i poproś o Eileen. Wszystko zostało ustalone. „Z niepokojem ubrałem się w moje najlepsze ciuchy do jogi (inne zostały wysłane na rzadkie sprzątanie), aby wyruszyć do Mar-a-Lago. Zadzwoniłem do Ubera i okazała się, że to blada, poobijana Toyota Corolla, sprzed kilku lat.

Kiedy dotarłem do bram Mar-a-Lago, wysłałem Corollę w drogę. Kiedy zbliżyłem się do tajnych służb i powiedziałem im, że jestem tam, aby zobaczyć „Eileen”, agenci federalni spojrzeli na siebie z niedowierzaniem. - Eileen, która? Zapytali. „Nie wiem” - powiedziałem - „powiedziano mi, żebym zapytał Eileen. Mam mieć jakieś krótkie spotkanie z prezydentem, wezwano mnie i powiedziano mi, żebym tu przyszedł i poprosił o „Eileen”. ” Znowu powiedzieli: „Tak, czyja Eileen?” Ponownie musiałem im powiedzieć, że nie wiem. Stamtąd rozmowa toczyła się w dół, nie z winy agentów Secret Service, ale z powodu ich zrozumiałego zamieszania i poczucia obowiązku. Może nie pomogłem w sytuacji, gdy zauważyłem, że jednym z agentów była kobieta z lekkim chińskim akcentem, próbując uspokoić sytuację i nawiązać jakiś kontakt, zaczął z nią rapować po mandaryńsku. Rozmawialiśmy dość długo, ale wydawało się, że to tylko wzmogło nerwowość pozostałych agentów. Mniej więcej w tym czasie zacząłem myśleć, że prawdopodobnie najlepiej będzie po prostu odłączyć się i uciec, i spróbować rozwiązać sprawę przez telefon, ale agenci nic z tego nie mieli.

W końcu zjawił się agent nadzorujący. Był jednym z tych facetów, których się spotyka i od razu wie, że nie jest facetem, z którym można się w jakikolwiek sposób pieprzyć. Wciąż słuszny, ale ze sporą agresją, powiedział: - Cofnij się. Zacznij jeszcze raz. Chcemy poznać Twoją historię. Kim jesteś i co tu robisz? ”

Nie wiedząc od czego zacząć, zacząłem w ten sposób: „20 lat temu założyłem firmę o nazwie Overstock.com, nazywam się -”. Przerwał parsknięciem: „Tak, zgadza się, jesteś Patrick Byrne”. Nagle to dostałem: gówniana Toyota Corolla, moje ubrania do jogi, Chińczycy…. Pokazałem swoją licencję i tym razem wszystko się udało. Zaskoczyło mnie również to, jak działalność Flynna, Sidneya i mnie przyciągały uwagę. Do tej pory nie doceniałem w pełni tego, jak wiele uwagi poświęcono temu, co robimy, ale miało to sens.

W każdym razie agenci Secret Service okazali się serdeczni, skinęli mi głową, a kilku z nich powiedziało „Dzięki za to, co robisz”, ponieważ pozwolili mi opuścić posesję, przejść przez most i wziąć kolejnego Ubera.

Spędziłem kilka dodatkowych dni, czekając, aż wszystko się wyjaśni. Nigdy nie byli. Ale w tamtych czasach byłem na peryferiach tłumu Mar-a-Largo i setek republikańskich rodzin Pooh-Bah, które spędzały razem wakacje w większości okolicznych hoteli. Pływając na peryferiach szychy Partii Republikańskiej i jej popleczników,  wyczułem gestalt tego wszystkiego. Byli wspaniali młodzi ludzie, intelektualiści, którzy potrafili głęboko rozmawiać o pomysłach i wydarzeniach. Była kobieta w moim wieku lub nieco starsza, były dyrektor w firmie z listy Fortune 50, na emeryturze, która była niezwykle silna, zdolna i inteligentna. Potem, o ile mogłem stwierdzić, reszta była riff-raff. Bogaty riff-raff, bez wątpienia: lśniący samochód-riff-raff, głośny i okropny riff-raff, egocentryczny riff-raff, dyletanci,  pozerzy  i griftersi różnych odmian, z plastikowymi fantastycznymi żonami, mężami i serwetkowymi dziećmi wygrywającymi publicznie o jakimkolwiek temacie lub rzeczach, których czuli się pozbawieni. Przeważnie ludzi, na których nie byłbym skłonny sikać, gdyby się palili. To, czego nie widziałem, to wierzący, ludzie, którzy mieli wizję…. Albo ktoś, kto ma plan.

W przeddzień Sylwestra zadzwonił do mnie Nasz Człowiek z Gruzji. Wiedzieliśmy już, że w hrabstwie Fulton (w którym spoczywa Atlanta) była operacja wyborcza hrabstwa działająca z tak zwanego „magazynu English Street”. Kobieta z Antify zaakceptowała 500 dolarów za infiltrację magazynu, zrobienie kilku zdjęć i przejęcie pustych kart do głosowania z różnych stosów. Te karty do głosowania mogą zostać przetestowane sądowo. Ustawiłem w kolejce dwóch certyfikowanych przez władze federalne egzaminatorów dokumentów kryminalistycznych (weteranów w terenie), którzy byli chętni do pracy w Nowy Rok, i dotarłem do Gruzji w Sylwestra.

W Gruzji zatrzymałem się w domu kilku osób, które były zaangażowane w ten wysiłek. Wtedy po raz pierwszy spotkałem Jovana Pulitzera (chociaż między moimi cyber-współpracownikami a Jovanem od tygodni trwała komunikacja). Obecny był również starszy ekspert ds. Bezpieczeństwa firmy Microsoft. To jest człowiek, który znalazł sytuację podczas operacji liczenia w Savanah w stanie Georgia: okazało się, że maszyna do tworzenia tabel ma kartę bezprzewodową, na ścianie był inteligentny termostat, a ten termostat połączył się bezprzewodowo z liczeniem głosów maszyna. Dalsze badania potwierdziły, że ktoś z China Telecom wszedł przez Internet do inteligentnego termostatu, aby połączyć się z maszyną. Ekspert ds. Cyberbezpieczeństwa spędził resztę wieczoru, opowiadając nam o szokujących lukach w maszynach wyborczych, ich tendencja do uruchamiania na oprogramowaniu systemu operacyjnego, które miało 10-15 lat, i ogólnie mówiąc, jak technologia była szwajcarska. Siedzieliśmy po północy, katalogując luki w zabezpieczeniach.

O 3 nad ranem w Nowy Rok otrzymałem wiadomość od generała Flynna. On też nadal pracował. Wysłał mi zdjęcia, które krążyły wtedy w mediach społecznościowych: w Mar-a-Lago Rudy i inni z otoczenia zadzwonili z hukiem w Nowy Rok. Zdjęcia Rudy'ego, Don Jr. i Kimberly Gilfoyle pijących szampana, tańczących i imprezujących jak to w 1999 roku krążyły w mediach społecznościowych. Ponownie Flynn i ja spędziliśmy chwilę pełnej irytacji ciszy.

W Nowy Rok byłem w laboratorium eksperta z zakresu medycyny sądowej, posiadającego uprawnienia federalne, i jednego z jego kolegów, którzy jechali tam przez całą noc. Byli spokojni, profesjonalni i zostawiłem ich pracy. Po godzinie zgłosili: dwie karty do głosowania zostały wydrukowane w jednej drukarni, a druga w innej drukarni przy użyciu innego papieru, innego atramentu i innej metody drukowania. Jest bardzo mało prawdopodobne, aby hrabstwo zamówiło karty do głosowania w dwóch różnych drukarniach, co świadczyło o tym, że co najmniej jedna karta do głosowania była sfałszowana.

Nasz człowiek w Georgii obserwował magazyn w Atlancie. Filmowali włóczędzy z teleobiektywami. Za pozwoleniem zamieściłem na Twitterze krótki opis tego, co znaleźliśmy. Kilka godzin później wynajęte furgonetki firmy Enterprise podjechały do ​​magazynu i przeniesiono do niego palety z kartami do głosowania.

Następnego dnia firma zajmująca się niszczeniem w sąsiednim hrabstwie odebrała telefon w celu odebrania zlecenia dla shred. Ciężarówka podjechała i załadowała około 3000 funtów kart do głosowania. Zostało mi potwierdzone, że za zamówienie zapłacił ktoś z kartą kredytową z „Dominion Voting”. Niszcząca ciężarówka odjechała. Za pomocą mechanizmu, którego nie będę wyjaśniał, przechwycono niszczącą ciężarówkę, zatrzymano jej pracę, a ostatecznie 10 000 funtów rozdrobnionego materiału wyrzucono na podłogę lokalnego komisariatu policji, więc powstał łańcuch dowodowy. Około 3000 funtów rozdrobnionego materiału stanowiły karty do głosowania (pozostałe 7000 pochodziło od poprzednich klientów). Niszczenie, które zostało zlecone przez pracownika Dominion Voting, nie było zwykłym rozdrabnianiem (przekształcaniem rzeczy w długie paski); nie było to specjalne rozdrabnianie (zamiana materiału na konfetti); był to super-duper, wojskowy niszczyciel, w którym karty do głosowania zostały rozdrobnione, a następnie zmiażdżone na kulki.

Przybył agent Atlanta DHS i przejął dowodzenie. Dokonano odkrycia: niektóre z rozdrobnionych kart do głosowania nie zostały całkowicie rozdrobnione. W rzeczywistości kilka przykleiło się do ścian pojemnika i było w całości. Powiedziano mi również, że znajdowały się pokwitowania i etykiety wysyłkowe z zewnętrznych pudeł, w których znajdowały się karty do głosowania: te pokwitowania i etykiety wysyłkowe pochodziły z chińskiej drukarni na południu Chin. Agent DHS nabył wszystkie te elementy (a ten konkretny agent jest specjalistą w sprawach chińskich, jak mi powiedziano).

Nazwij ten moment „T = 0”. Na podstawie ciągłych raportów, które otrzymywałem z Atlanty, oto jak potoczyły się kolejne dwa dni:

• T + 6 godzin: Rudy Giuliani został poinformowany o tym, co się dzieje;

• T + 9 godzin: Mark Meadows został poinformowany o tym, co się dzieje

• T + 18 godzin: na miejsce przybyło FBI, aby przejąć kontrolę. DHS stawiał opór.

• T + 24 godziny: Otrzymałem wiadomość, że agent DHS, o którym mowa, bardzo czuł się nieswojo z powodu presji politycznej, którą otrzymywał. Jeśli dobrze zrozumiałem, mówił, że sam Mark Meadows (szef sztabu Białego Domu) zadzwonił do niego i powiedział, żeby wycofał się ze śledztwa. Nie było dla mnie jasne, czy otrzymałem wiadomość tylko jako obserwator, czy też agent DHS celowo powodował, że ta wiadomość dotarła do mnie, w niewłaściwej nadziei, że mogę coś z tym zrobić (np. Przekazać ją Prezydentowi) .

• T + 36 godzin: FBI przejęło kontrolę nad operacją. Poinstruowali firmę zajmującą się niszczeniem, aby wróciła i kazali zebrać 10000 funtów materiału, dokończyć rozdrabnianie, a następnie kontynuować normalne procedury. Oznaczało to, że rozdrobniony materiał został zmieszany z wodą i kwasem, stopiony, a następnie odtworzony jako papier makulaturowy.

Różne aspekty historii, którą opowiedziałem powyżej, są udokumentowane na zdjęciach i filmie.

W międzyczasie wróciłem do DC. Nadal próbowałem zdobyć kolejne 10 minut z Trumpem. Chciałem mu jeszcze raz powtórzyć, że gdyby czekał, aż przegra 6 stycznia, a potem spróbuje zaproponowanego przez nas planu, byłby to bolesny frajer. Ale zostało nam jeszcze kilka dni i gdyby pociągnął za spust, moglibyśmy uzyskać odpowiedź dotyczącą tych problematycznych hrabstw 6. Moglibyśmy to zrobić przed 6 stycznia, żeby Senat mógł dokonać świadomego wyboru, albo kupić nam dodatkowy tydzień na wykonanie większej ilości pracy, albo albo…

W tym miejscu wstawię jedną ważną pod-historię. W tych dniach, kiedy pływałem w kółko z ludźmi znajdującymi się w różnych okolicach prezydenta, usłyszałem coś od kogoś z bliskiego kręgu Trumpa. Powiedziano mi: Melania została ostrzeżona przez urzędnika państwowego, że jeśli Trump będzie odbywał kolejną kadencję, zostanie zwolniony z więzienia. Może to być nawet ktoś z samej Secret Service, w sensie „Nie będziemy w stanie go chronić”. Zagrożenie obejmowało również innego członka rodziny, zgodnie z opowiadaniem. Trudno mi uwierzyć, że ktokolwiek w samej Secret Service kiedykolwiek by to powiedział, ale poza tym źródło informacji, które otrzymałem, było bez skazy, a twierdzenie było takie, że ktokolwiek (może Secret Service, może ktoś inny) powiedział to do Melania, to był ktoś, od kogo takie roszczenie byłoby potraktowane poważnie.

Flynn i ja byliśmy znowu razem w Waszyngtonie, obserwując zbliżającą się randkę 6 stycznia jak sfrustrowane jastrzębie. Przeprowadziłem kilka wywiadów, a nawet wystąpiłem publicznie lub dwa, w których nalegałem: „Nie stosujemy przemocy, jesteśmy lepsi od innych facetów, jeśli będziemy agresywni, przegramy”. Myślałem, że to zbyt oczywiste, żeby się nad tym rozwodzić.

Dowiedziałem się, że zostałem zaproszony do wygłoszenia przemówienia rankiem 6 stycznia na South Lawn przez Kobiety dla Trumpa, które zorganizowały wiec. Przygotowałem przemówienie, które dotyczy dwóch punktów: w jaki sposób nasz system zgody rządzonych opiera się na wolnych, uczciwych i przejrzystych wyborach (czego nie były nasze listopadowe wybory). Po drugie, nie używamy przemocy.

Byłem rozdarty między dwoma sposobami wyrażenia braku przemocy:

• Opowiadanie historii Jerry'ego Garcii i Grateful Dead na temat niestosowania przemocy (którą napisałem w Deep Capture jako:   Jerry Garcia on Confrontation i „The Main Asshole” ).

• Opowiadając historię, którą opowiedziałem o Mołdawii. Byłem tam kilka lat wcześniej, a barman powiedział mi o wyborach w 2009 roku. Oszustwo wyborcze spowodowało, że wybrano człowieka popierającego Putina, ale ludzie o tym wiedzieli i wywołali protesty. Putin wysłał setki ludzi, aby dryfowali do stolicy Kiszyniowa, i mieli misję: za każdym razem, gdy był protest, ci Putinowie infiltrowali ją, aby zmienić ją w brutalną, a nie tylko do protestu przed budynków rządowych, ale żeby je naładować, wybić okna, zająć je. Mołdawianie byli zbyt sprytni na ten trik: wiedzieli, że Putin rozumiał, że obie strony grają dla publiczności, klasy średniej Mołdawii, a gdyby udało się sprowokować protestujących do rzeczywistego szturmu na budynki rządowe, wyłączyłoby to klasę średnią i straciliby poparcie mas. Mołdawianie pozostali zdyscyplinowani, nie dali się w ten sposób zmylić… iw końcu rząd poddał się, odbyły się nowe, uczciwe wybory, a kumpel Putina stracił wielką stratę. Napisałem również tę historię: „Przesłanie dla milicji w całej Ameryce w sprawie lewicowej lewicy i  agentów prowokatorów  [nie bielizny] ”.

Nie byłem pewien, której historii użyję na trawniku w Białym Domu. Na 5 ^th , postanowiłem, że tłum może nie wiedzieć, kto był Jerry Garcia, więc postanowiłem napisać tę historię w trybie online i ćwierkanie go kilka razy do tłumów, które przybywały w DC i przećwiczone wyjaśnienie zwięzłą z następujących Historia Mołdawii do wykorzystania rano 6 stycznia, kiedy przemawiałem.

Mike Flynn też będzie przemawiał, zostaliśmy poinformowani, a Mike i ja rozmawialiśmy o tym, co zamierzaliśmy powiedzieć, co tłum chciał usłyszeć. Uznaliśmy to za wyjątkową okazję historyczną: mielibyśmy około 30 minut, aby wyjaśnić światu nieprawidłowości, które zakłóciły przebieg wyborów i najprawdopodobniej zmieniły ich wynik. Przygotowaliśmy się na to wyzwanie. Zrozumieliśmy, że niektórzy z osób, z którymi pracowaliśmy, cyber-ninja, naukowcy i tym podobne, również przygotowywali zwięzłe wyjaśnienia, ale wybór, z kim z nich będzie rozmawiać, pozostawał w gestii organizatorów.

Mike Flynn i ja myśleliśmy, że poranek 6 stycznia będzie wyglądał tak: będzie kilka przemówień na temat South Lawn w Białym Domu. Wygłosił przemówienie jako „Generał Ludu”, ustawiając ten moment w kontekście historycznym. Chciałbym porozmawiać o fundamentalnym znaczeniu wyborów, które były wolne, uczciwe i przejrzyste, a następnie opowiedzieć moją historię o Mołdawii. Następnie przerzucilibyśmy się na 2-3 cyber-ninja i naukowców, z których każdy rozmawiałby przez 5-10 minut, wyjaśniając najbardziej oczywiste nieprawidłowości, które powinny niepokoić sumienia obywateli. Wiedziałem z doświadczenia, że ​​każdy z nich może mówić przez 5-10 minut i spowodować, że każda myśląca osoba zacznie mieć poważne wątpliwości co do wyborów w listopadzie 2020 r., Ale doszedłem do wniosku, że po tym, jak wszyscy trzej przemówili,

Tego wieczoru odebrałem telefon od jednego z naukowców, z którymi miałem się spotkać. Chciał mnie poinformować, że nie przyjedzie do DC, ponieważ dowiedział się, że jego miejsce na wystąpienia zostało odwołane. Byłem zdumiony, ponieważ ten naukowiec był niezwykle miękki i profesorski, i pomyślałem, że przekona każdego, kto słucha z otwartym umysłem. Zastanawiałem się, kogo znaleźli, kto mógłby lepiej niż on przekonać miliony widzów, że powinni być głęboko sceptyczni wobec tego, co wydarzyło się w tygodniu po 3 listopada.

Rankiem 6 stycznia Flynn, ja i tuzin innych osób przeszliśmy na południową stronę Białego Domu. Byliśmy zaskoczeni, że nie poczyniono dla nas żadnych specjalnych przygotowań i musieliśmy przedzierać się przez tłumy. Obaj dostaliśmy odznaki mówców, siedzących w specjalnej sekcji z przodu…. potem dowiedziałem się, że nasze terminy na mówienie zostały anulowane. Byliśmy zakłopotani, delikatnie mówiąc, zastanawialiśmy się, kogo mogą dostać, co prawdopodobnie wyjaśniłoby sytuację tak dobrze, jak my…

Koncert się rozpoczął i wkrótce Flynn i ja pogrążyliśmy się w rozpaczy. Jedno z dzieci Trumpa wstało i zaśpiewało „Happy Birthday” dziewczynie lub chłopakowi. Rudy wstał i ponownie opowiedział o głosowaniu Joe Fraziera. Inny prawnik wstał i przemówił. Don Jr. wstał i z wypukłą klatką piersiową szedł przez scenę, rozmawiając o tym, że marka republikańska była teraz marką Trump, a marka Trump była teraz marką republikańską, albo coś o brandingu. Mniej więcej w tym czasie Flynn i ja złapaliśmy oczy i spojrzeliśmy z przerażeniem: później okazało się, że oboje pytaliśmy, czy ten drugi chce odejść, ale źle się zrozumieliśmy. Było tak źle, że ktoś z pewnym rozsądkiem wśród organizatorów zmienił zdanie i podbiegł do generała Flynna, by zapytać, czy wejdzie na scenę: odmówił. Sznaigany trwały godzinę lub dłużej, potem pojawił się Trump i przemówił, tak jak na każdej kampanii wyborczej lub na wiecu motywacyjnym. W rzeczywistości cała ta sprawa była mniej więcej wiekiem motywacyjnym: nie usiłowano wytłumaczyć tłumowi, Amerykanom, którzy patrzyli w domu, senatorom, którzy zaczną głosować za godzinę, światu, który liczy. Ameryka ma być liderem wolnych, uczciwych i przejrzystych wyborów, co naprawdę poszło nie tak w wyborach w listopadzie 2020 r. I dlaczego uważaliśmy, że istnieją poważne nieprawidłowości wymagające dochodzenia. Bez wysiłku. i przejrzyste wybory, co naprawdę poszło nie tak w wyborach w listopadzie 2020 r. i dlaczego uważaliśmy, że istnieją poważne nieprawidłowości wymagające dochodzenia. Bez wysiłku. i przejrzyste wybory, co naprawdę poszło nie tak w wyborach w listopadzie 2020 r. i dlaczego uważaliśmy, że istnieją poważne nieprawidłowości wymagające dochodzenia. Bez wysiłku.

Zamiast tego był to rajd motywacyjny. Otóż ​​to. Rajd Trumpa.

W chwili, gdy mogliśmy zrobić przerwę od przodu, Flynn, ja i wszyscy z nami rzuciliśmy się do wyjścia. Flynn ledwo mógł powstrzymać swoją wściekłość, kiedy dzieliliśmy się wrażeniami: to była ostatnia szansa na wyjaśnienie sytuacji całemu światu, a zamiast tego Trump wykorzystał ją jako wiec motywacyjny. „On tego po prostu nie rozumie”, powtarzaliśmy sobie nawzajem, przepychając się przez tłum z powrotem do hotelu. „Nie rozumie, że nie chodzi o niego. Zrobił pieprzony wiec motywacyjny. On nie rozumie, że tu nie chodzi o niego - powtarzaliśmy raz po raz w gniewie i rozpaczy. Po 15 minutach byliśmy z powrotem w hotelu, oboje pakując nasze torby, oboje chorzy na żołądek, i nie wyszliśmy, by dołączyć do tłumów zmierzających w kierunku Kapitolu.