Pomimo tak wielu dowodów na to, że pretendenci do papiestwa po Soborze Watykańskim II (tj. od Jana XXIII do Franciszka) nie są prawdziwymi papieżami, ale heretyckimi antypapieżami, którzy (zgodnie z nauczaniem katolickim) nie zasiadali na Stolicy Piotrowej, wielu odrzuca stanowisko sedewakantystyczne, ponieważ uważają, że niemożliwe jest, aby Bóg pozostawił Kościół katolicki na dziesięciolecia bez prawdziwego papieża.

Papież Paweł IV, Cum ex Apostolatus Officio, 15 lutego 1559:
„… aby nigdy nie dała się ujrzeć ohyda spustoszenia na miejscu świętym, o której jest mowa od Daniela proroka… Dodajemy również, że gdyby kiedykolwiek się okazało, że jakiś biskup… przed dokonaniem jego wyboru do godności kardynała, albo przed wyniesieniem go do godności papieskiej odpadł od wiary katolickiej, albo popadł w jakąkolwiek herezję, wówczas wybór albo wyniesienie tej osoby, nawet dokonane w zgodzie i jednomyślnie przez wszystkich kardynałów będzie żadne, nieważne i próżne.”