Czeski zamach na kopalnię Turów, to nie pierwszy kryminalny przypadek z jakim mamy do czynienia przy okazji sąsiedztwa z tym żydowskiemu i cygańskiemu narodem jakim są sklepikarze Czesi.
Podajemy niniejszym parę linków do art. nt. zamachu na Gibraltarze, który był wymierzony w Polskę.
Głównym aktorem czy spiskowcem, dla wersji oficjalnej lub medialnej był Czech, pilot Eduard Prchal.
Rolą Prchala było wystartowanie samolotu z pasa lotniska i natychmiastowe wylądowanie nim na wodzie. W ten sposób została zablokowana wszelka możliwość dochodzeniowa miejsca wypadku.
Tą prostą metodą udało się ukryć wszelkie fakty związane z wejściem Delegacji na pokład samolotu, jej stan liczebny, tożsamość czy stan zdrowotny.
Istnieje racjonalna hipoteza mówiąca, że na pokład samolotu nie wszedł nikt z Delegacji, a jedynie wokół samolotu kręcili się jacyś aktorzy, markujący wchodzenie pasażerów na pokład samolotu, który w tym celu, takiego oszustwa, był uplasowany na najbardziej odległym końcu pasa startowego.
Konsekwentnie więc generał Sikorski zostałby zamordowany w siedzibie gubernatora brytyjskiego na Gibraltarze w którym nocował. Podobny los musiał spotkać pozostałych członków Delegacji. To z wyjątkiem, córki Sikorskiego Zofii Wandy Leśniowskiej – z domu Sikorska,
https://en.wikipedia.org/wiki/Zofia_Le%C5%9Bniowska,
która była żydówką wg prawa talmudycznego (pochodzenie po matce). Co daje pewne światło dotyczące ukrytych sprawców zbrodni lub jej motywów głównych.
Oficjalnie: Samolot się rozbił, bo zacięły się stery wysokości i po wstępnym wychyleniu nie można było zmniejszyć ich kąta wychylenia - co jest koniecznym manewrem. Są to dwa kłamstwa w jednym. Bo samolot faktycznie się nie rozbił, ale gładko wylądował na wodzie, ślizgiem. Po drugie, gdyby faktycznie stery wysokości uległy zaklinowaniu, to samolot ten nie byłby w stanie przejść do wyrównania i płaskiego lądowania, ale wszedłby w stan gwałtownego przeciągnięcia i runąłby w dół. I wtedy byłby to rzeczywiście katastrofa, samolot uległby gwałtownemu zniszczeniu, czego jednak nie zauważano na tym Liberatorze. Samolot, został wkrótce wyłowiony z dna morza i był nienaruszony.
W latach 80-90 tych na wydz. MEiL na Politechnice Warszawskiej w Warszawie, studenci – pod kierunkiem profesora Jerzego Maryniaka https://dlapilota.pl/wiadomosci/internet/zmarl-prof-jerzy-maryniak dokonanli analizy lotu i potwierdziła ona niewiarygodność wersji oficjalnej.
Każdy czytelnik może sam sprawdzić wersję lądowania na wodzie z zablokowanymi sterami, a to za pomocą prostego modelu.
Model taki można sobie zrobić z papieru lub kupić go w sklepie z zabawkami za jakieś 3-5 złotych sztuka.
Pierwsze: Model – z usterzeniem wysokości, bez wychylenia, na płasko – należy lekko rzucić poziomo z ręki na wysokości 1-2 metrów. Okaże się, że model wyląduje płasko na ziemi, ślizgiem. W drugim wypadku należy wychylić usterzenie wysokości np. 45 stopni do góry i rzucić tak samo. Okaże się, że samolot zadrze nos do góry, a potem gwałtownie zanurkuje i uderzy nosem w ziemię. Tak byłoby z Liberatorem, gdyby wersja z zablokowanymi sterami była prawdziwa – aerodynamika nie kłamie. A to bez wyjątku, czy jest to skala rzeczywista Liberatora 1:1, czy zabawka papierowa.
+
Polacy mają schizofreniczny czy wielkopański, rozrzutny, nieodpowiedzialny stosunek do tej przelicznej szumowiny w ich otworzeniu, stąd te nasze olbrzymie, bezustanne problemy ze wszystkim, a nawet katastrofy dziejowe. Anglicy, żydzi, prusacy, protestanci i Czesi, to cywilizacyjne robactwo, z którym, nie należy o niczym dyskutować lub się układać, gdyż robactwo to ma to do siebie, że nie dotrzymuje warunków umów. Ich należy traktować z bezprzykładną brutalnością i zniszczeniem, bo puszczanie ich wolno jest jedynie otwarciem na ich ponowny powrót i ponowne gryzienie — diabelskiego węża jeszcze nikt nigdy nie ugłaskał!
Rząd żyda, oszusta Morawieckiego proponuje Czechom 50 milionów EUR, robi to lekką ręką, bo koszty poniosą długiem nowe rodzące się dopiero pokolenia Polaków.
Czesi to robactwo, bezwstyd. Wspomniany pilot E. Prchal mieszkał po zamachu na Gibraltarze w Londynie. Wdowa po generale Sikorskim Helena Sikorska (z domu Zubczewska), matka po utraconej córce Zofii W. Leśniowskiej, pisała wielokrotnie listy do tego Czecha pilota E. Prachala z prośbą o spotkanie z nim, bo chciała dowiedzieć się od niego, jakie były ostatnie chwile jej męża i córki. Czeski pilot E. Prchal nigdy jej nie odpowiedział!
Czesi to naród niedorozwinięty, od wieków pozbawiony elit wyższego rzędu, to notoryczni oszuści i zdrajcy. Ponoszą oni odpowiedzialność za liczne morderstwa na Białogwardzistach w Rosji podczas rewolucji bolszewickiej, których – własnych towarzyszy broni – zdradzali za pieniądze i złoto. To Czesi właśnie blokowali dostawy broni i amunicji do Polski podczas wojny 20-roku, a co o mały włos nie skończyło się dla nas straszną katastrofą. Teraz na zlecenie prusactwa i żydostwa chcą dobić resztki przemysłu podstawowego w Polsce, bo zwiększony koszt energii to nieuniknienie oznacza. I nie jest to sprawa kopani w Turowie, jak to peroruje oficjalna narracja, ale całej Polski.
Negocjacje z Czechami – bez całościowego bilansu środowiskowego sięgającego wczesnych lat pięćdziesiątych, od kiedy to Czesi zatruwali nasze nie tylko okoliczne powietrze, ale nawet wody Bałtyku poprzez spuszczanie olbrzymich ilości mazutu i metali ciężkich do Odry i Nysy jest jednie świadectwem polskiej głupoty, efektem żydowskiej piątej kolumny w Polsce, która jest gotowa finansować te fanaberie tych słowiańskich żydów, jakimi są Czesi.
Red. Gazeta Warszawska
https://www.gazetawarszawska.com/index.php/zamach/6570-zamachowiec-czech-pilot-eduard-maximilian-prchal-gibraltar-gen-sikorski-liberator
+
Eduard Maksymilian Prchal
Urodzil się 1 stycznia 1911
Dolní Břežany , Królestwo Czech
Zmarł 4 grudnia 1984 (w wieku 73)
St. Helena, Kalifornia , US
Pochodzenie Czechosłowacja
Eduard Maximilian Prchal (01 styczeń 1911 - grudzień 4 [1] 1984) był czeski pilot i jedyny ocalały z katastrofy samolotu, który 1943 roku zginął polski premier.
1 Biografia
2 Teorie katastrofy Sikorskiego
3 Literatura
4 Bibliografia
5 Zewnętrzne linki
Biografia
Eduard Prchal urodził się w rodzinie stolarzy. Po ukończeniu szkoły średniej przez krótki okres pracował jako przedstawiciel handlowy. W październiku 1930 musiał odbyć służbę wojskową; z pomocą swojego wuja, pułkownika, z powodzeniem aplikował do czechosłowackich sił powietrznych. Jego podstawowe szkolenie lotnicze zakończyło się w październiku 1931 r. i został wysłany do eskadry obserwacyjnej w Hradcu Králové . Prchal wkrótce został uznany za wykwalifikowanego pilota. W 1932 ukończył szkolenie lotnicze na pilota wojskowego, aw 1934 szkolenie w lotach nocnych. Prchal służył w wojsku do maja 1937 r., następnie wstąpił do firmy obuwniczej Baťa jako pilot zawodowy.
22 czerwca 1939 r., niedługo po niemieckiej okupacji ziem czeskich, Prchal nielegalnie przekroczył granicę do Polski, a tydzień później przybył do Francji. Tam wstąpił do Legii Cudzoziemskiej jako alternatywa dla deportacji. Na początku II wojny światowej Prchal dołączył do francuskiego Armee de l'Air i dokonał trzech „zabójstw” podczas bitwy o Francję . Dwa dni po kapitulacji Francji poleciał z Bordeaux do Bayonne i wsiadł na statek do Anglii, gdzie wstąpił do Rezerwy Ochotniczej Królewskich Sił Powietrznych, a później został wysłany do 310. dywizjonu czechosłowackiego . Zniszczył samodzielnie trzy samoloty wroga i współuczestniczył w zniszczeniu trzech kolejnych. [2]W marcu 1941 r. Prchal został oddelegowany jako instruktor do szkolenia pilotów myśliwskich. W tym czasie zgłosił się na ochotnika na szkolenie na pilota myśliwców nocnych. Ostatecznie został przeniesiony do Dowództwa Transportu i wielokrotnie latał na Gibraltar i Maltę . Jego rolą było również przewożenie pasażerów VIP na Bliski i Daleki Wschód.
Eduard Prchal jest dziś pamiętany głównie jako pilot w katastrofie B-24 pod Gibraltarem w lipcu 1943 r., w której zginął głównodowodzący Wojska Polskiego i premier polskiego rządu na uchodźstwie Władysław Sikorski oraz 15 innych. [3] Jedynym ocalałym był ciężko ranny Prchal. Wrócił do pilotowania VIP-ów we wrześniu 1943 roku, wykonując loty długodystansowe do końca II wojny światowej.
We wrześniu 1943 r. Prchal ożenił się z Dolores Šperkovą (Dolores Prchalová, z domu Šperková, 1915–1990). [2] [4]
W sierpniu 1945 r. Prchal powrócił do Czechosłowacji i dołączył do lotnictwa do czasu demobilizacji na początku 1946 r. Następnie pracował jako główny pilot Czechosłowackiej Narodowej Linii Lotniczej (ČSA), ale nie ufał nowym władcom swojej ojczyzny po przejęciu władzy przez partię komunistyczną w 1948 i bał się aresztowania. 30 września 1950 r. [5] Prchal, jego żona, ich córka i sześć innych osób przylecieli skradzionym samolotem z Pragi do RAF Manston w Anglii. [6]
Nie mogąc znaleźć pracy jako pilot w Anglii, Prchal przeniósł się wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych w 1952 roku. Tutaj również nie udało mu się zapewnić stanowiska ani w lotnictwie, ani w przemyśle lotniczym. Zamiast tego pracował w edukacji w Kalifornii, aż do przejścia na emeryturę w 1978 roku.
Teorie katastrofy Sikorskiego
W 1967 roku Rolf Hochhuth , niemiecki dramaturg, zamieścił jedną teorię katastrofy z 1943 roku w swojej sztuce Żołnierze: nekrolog Genewy . Tutaj był to „wypadek” zainicjowany przez Winstona Churchilla, który polecił brytyjskim tajnym służbom dokonanie niezbędnych przygotowań. Nieświadomy, że Prchal jeszcze żyje, Hochhuth oskarżył pilota o udział w tym spisku. Doszło do sprawy o zniesławienie, a sąd w Londynie orzekł na korzyść Prchala i przyznał mu znaczne odszkodowanie i koszty, 50 000 funtów. Hochhuth przeniósł się do Szwajcarii i unikał płatności. Teatr londyński wystawiający sztukę zgodził się na pozasądowe odszkodowanie.
Prchal był później kilkakrotnie przesłuchiwany w sprawie katastrofy.
Literatura
Miloslav Pajer: křídla pro vítězství poválečnou obnovu - Českoslovenští letci u dopravních jednotek RAF ve vojenském poválečném dopravním letectvu ČSR (1940-1950) ( Wings do zwycięstwa i powojennej odbudowy - czechosłowackich pilotów w jednostkach transportowych RAF i powojennej Czechosłowacji ), 2004, ISBN 978-80-86808-11-6 .
Vojenské osobnosti československého odboje ( dane wojskowe oporu czechosłowackiego ), 2005, Vojenský Historický ÚSTAV Praha - Vojenský Historický ÚSTAV Bratysławie, ISBN 80-7278-233-9 . Dostępne online (s. 238–39).
Referencje
Niektóre źródła podają datę śmierci jako 12 grudnia 1984 r.
„The Airmen's Stories – Sgt. EM Prchal” Zarchiwizowane2009-05-30 wWayback Machine, przy projekcie „Battle of Britain London Monument”
Tadeusz Kisielewski, Zamach. Tropem zabójców generała Sikorskiego. Poznań, Dom Wydawniczy Rebis , 2006. ISBN 83-7301-767-4 .
Krótka biografia Dolores Šperková/Prchalová (w języku czeskim)
Niektóre źródła podają, że Prchal uciekł 30 września 1949 r. Można również znaleźć inne daty.
Polecieli na wygnanie (zarówno w języku czeskim, jak i angielskim)
Linki zewnętrzne
Biografia (w języku angielskim)
Kategorie :1911 urodzenia1984 zgonyczescy lotnicyCzechosłowackie asy latające II wojny światowejCzechosłowaccy piloci Królewskich Sił Powietrznych II wojny światowejczechosłowaccy emigranci do Stanów ZjednoczonychLotnicy komercyjniLudzie z St. Helena w KaliforniiLudzie z Pragi-Zachodniej DzielnicyJedyni ocaleniCzechosłowaccy emigranci w Wielkiej BrytaniiOficerowie czechosłowackich sił powietrznychCzechosłowaccy uciekinierzyPersonel rezerwy ochotniczej Royal Air Force II wojny światowej
https://en.wikipedia.org/wiki/Eduard_Prchal
================================
1943 Gibraltar Liberator AL523 awaria
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania
1943 Gibraltar B-24 awaria
Samolot Sikorski 1943.jpg
Liberator Sikorskiego , leżący na plecach w morzu tuż przy Gibraltarze po katastrofie
Wypadek
Data 4 lipca 1943
Streszczenie Rozbił się przy starcie z powodu zatoru sterowego
Strona Lotnisko Gibraltar 36,8°N 5,21°W
Współrzędne : 36,8 ° N 5,21 ° W
Samolot
Typ samolotu Skonsolidowany Liberator B-24
Operator 511 Dywizjon Królewskich Sił Powietrznych
Rejestracja AL523
Ostatni postój Gibraltar
Miejsce docelowe Londyn
Mieszkańcy 17 (szac.)
Pasażerowie 11 (szac.)
Załoga 6
Ofiary śmiertelne 16 (szac.)
Urazy 1
Ocaleni 1
1943 Gibraltar Liberator AL523 awaria była katastrofa samolotu, które doprowadziły do śmierci generała Władysława Sikorskiego , Komendanta naczelny Wojska Polskiego i premiera z polskiego rządu emigracyjnego, . Liberator II Sikorskiego rozbił się u wybrzeży Gibraltaru niemal natychmiast po starcie 4 lipca 1943 roku. Szacuje się, że zginęło szesnaście osób, w tym wielu innych wysokich rangą polskich dowódców wojskowych. Jedynym ocalałym był pilot samolotu.
Wypadek uznano za wypadek, ale śmierć Sikorskiego pozostaje nierozwiązaną zagadką. Katastrofa była punktem zwrotnym dla polskich wpływów na ich anglo-amerykańskich sojuszników w czasie II wojny światowej .
1 Tło
2 Wypadek
3 Pasażerowie i załoga
4 Następstwa
5 Badanie incydentów i kontrowersje
5.1 Brytyjskie śledztwo z 1943 r.
5.2 Teorie spiskowe
5,3 Polskie śledztwo 2008
5.4 Próby wyjaśnień katastrof lotniczych
6 Zobacz też
7 Bibliografia
8 Dalsza lektura
Relacje między Związkiem Radzieckim a Polską były w najlepszym razie słabe podczas II wojny światowej z różnych powodów, a stały się jeszcze bardziej po wykryciu przez Sowietów mordu katyńskiego w 1940 r. na ponad 20 000 polskich żołnierzy. Jednak pragmatyczny generał Władysław Sikorski wciąż był otwarty na jakąś formę normalizacji stosunków polsko-sowieckich, podczas gdy generał Władysław Anders był zdecydowanie przeciwny. [1] Aby podnieść morale, Sikorski rozpoczął inspekcję polskich sił stacjonujących na Bliskim Wschodzie w maju 1943, zajmując się w razie potrzeby sprawami politycznymi. [1]
Wypadek
W dniu 4 lipca 1943 roku, podczas gdy Sikorski wracał do Londynu z inspekcji polskich wojsk rozmieszczonych na Bliskim Wschodzie, w swoim samolocie, a Królewskich Sił Powietrznych (RAF) Consolidated Liberator , numer seryjny AL523 , spadł do morza 16 sekund po starcie z Lotnisko na Gibraltarze o godzinie 23:07. [1] [2] [3]
Ten Liberator C II został zakupiony i przekształcone przez RAF do stosowania jako środek transportu i jest zarządzana przez nr 511 Squadron od dowództwa transportu RAF podczas długich lotów zakresie pomiędzy Wielką Brytanią i Gibraltarem. [ potrzebne cytowanie ]
W 1972 roku pilot, porucznik lotniczy Eduard Prchal opisał wydarzenia: „Otrzymałem zielone światło z wieży i rozpoczęliśmy rozbieg. Odciągnąłem drążek i samolot zaczął się wznosić. Kiedy byłem na 150 stopach Pchnąłem stery samolotu do przodu, aby nabrać prędkości. Nagle odkryłem, że nie jestem w stanie odciągnąć drążka do tyłu. Mechanizm sterowania był zablokowany lub zablokowany.” Samolot szybko stracił wtedy wysokość. Prchal zamknął cztery przepustnice i ostrzegł pozostałych przez domofon „Uwaga, awaria” . Samolot rozbił się w morzu. [4]
Sikorski, jego córka Zofia Leśniowska (jego szefowa sztabu ) i ośmiu innych pasażerów zginęło. Choć oficjalna liczba ofiar śmiertelnych obejmowała 11 ofiar śmiertelnych, dokładna liczba pasażerów nie była znana. Z sześciu członków załogi na pokładzie przeżył tylko Prchal. [1] [5]
Prchal był później kilkakrotnie przesłuchiwany w sprawie katastrofy. [ potrzebne cytowanie ]
Pasażerowie i załoga
Jedynym ocalałym z wypadku był pilot porucznik Eduard Prchal, jeden z sześciu członków załogi samolotu. [1] Wśród 11 zabitych pasażerów byli:
Pułkownik Victor Cazalet MC – Poseł Partii Konserwatywnej w Chippenham , brytyjski oficer łącznikowy z siłami polskimi [6]
Jan Gralewski – kurier Armii Krajowej [7] [8]
Generał dywizji Tadeusz Klimecki – Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego [2]
Zofia Leśniowska – córka i sekretarka Sikorskiego [1] [2]
Pułkownik Andrzej Marecki – Szef Operacyjny Wojska Polskiego [2]
Generał Władysław Sikorski – Wódz Naczelny Wojska Polskiego i premier rządu RP na uchodźstwie [1]
Brygadier John Percival Whiteley OBE - Partia Konserwatywna poseł do Buckingham [6] [9] [10]
Następstwa
Ciało Sikorskiego zostało odebrane przez niszczyciel polskiej marynarki wojennej ORP Orkan i przewiezione do Wielkiej Brytanii. [2] Został następnie pochowany w ceglanym grobie na Polskim Cmentarzu Wojennym w Newark-on-Trent w Anglii 16 lipca tego roku. [1] Winston Churchill wygłosił mowę pochwalną na swoim pogrzebie. [3] Ciał córki Sikorskiego oraz czterech innych pasażerów i załogi nie odnaleziono. [11]
Śmierć Sikorskiego była punktem zwrotnym dla polskich wpływów wśród sojuszników anglo-amerykańskich. Był najbardziej prestiżowym przywódcą polskich zesłańców i był to poważny cios dla sprawy polskiej, bo żaden Polak po nim nie miałby większego wpływu na polityków alianckich. [12]
Badanie incydentów i kontrowersje
Główny artykuł: spór o śmierć Sikorskiego
Brytyjskie śledztwo 1943
Brytyjski Sąd śledcza zwołanego na dzień 7 lipca 1943 do zbadania przyczyn katastrofy, w następstwie zlecenia przez Air Marshal Sir John Slessor z dnia 5 lipca 1943 r [13] W dniu 25 lipca 1943 roku Trybunał stwierdził, że wypadek został spowodowany przez „zagłuszania z windą kontroli”, co doprowadziło do tego, że po starcie samolotu nie dało się sterować. [14] W raporcie zauważono, że „nie było możliwe ustalenie, w jaki sposób doszło do zagłuszania”, chociaż wykluczono sabotaż. [15] Slessor nie był usatysfakcjonowany raportem iw dniu 28 lipca nakazał sądowi kontynuowanie dochodzenia w celu ustalenia, czy kontrole rzeczywiście zostały zablokowane, a jeśli tak, to z jakiego powodu. Mimo dalszego dochodzenia Sąd nie był w stanie rozwiać wątpliwości Slessora.Polski rząd odmówił poparcia tego raportu z powodu przytoczonych w nim sprzeczności oraz braku rozstrzygających ustaleń. [17]
„nioski
- a) Liberator AL 523 o całkowitej wadze 54 608 funtów, wystartował z Gibraltaru o godzinie 23.07 w dniu 4 lipca 1943 r. do Wielkiej Brytanii. Pogoda dopisała, lekki wiatr, brak chmur, widoczność 10 mil. Samolot wzbił się w powietrze po przejściu około 1100 metrów, wzniósł się na około 150 stóp w zupełnie normalny sposób, a następnie stopniowo tracił wysokość, uderzając w morze równym kilem około 1200 metrów po odbiciu od ziemi. Dowody sugerują, że pilot cofnął się chwilę przed uderzeniem i do tego czasu jego silniki pracowały normalnie. Pilot został odzyskany przez ponton ratunkowy Stacji w ciągu sześciu minut od katastrofy i był jedynym ocalał
- b) Przyczyną wypadku, w opinii Sądu, było to, że samolot stał się niekontrolowany z przyczyn niemożliwych do ustalenia. Pilot, po przesunięciu kolumny sterowniczej do przodu, aby nabrać prędkości po starcie, stwierdził, że nie jest w stanie jej w ogóle cofnąć, ponieważ elementy sterujące windą są praktycznie zablokowane gdzieś w systemie. Na podstawie dostępnych dowodów i badania wraku niemożliwe jest podanie jakiegokolwiek konkretnego powodu, dla którego system windy powinien się zaciąć”.
"... Ustalenia Trybunału i obserwacje funkcjonariuszy, których obowiązkiem jest sprawdzenie i skomentowanie tych ustaleń, zostały uwzględnione i jest oczywiste, że wypadek był spowodowany zablokowaniem się sterowania windą wkrótce po starcie w wyniku czego samolot stał się niekontrolowany.
Po dokładnym zbadaniu wszystkich dostępnych dowodów, w tym pilota, nie udało się ustalić, w jaki sposób doszło do zagłuszania, ale ustalono, że nie doszło do sabotażu.
Oczywiste jest również, że kapitan samolotu, który jest pilotem o dużym doświadczeniu i wyjątkowych umiejętnościach, nie był w żaden sposób winny.
W całym postępowaniu brał udział oficer Sił Powietrznych RP."
Teorie spiskowe
Polityczny kontekst wydarzenia, w połączeniu z różnymi osobliwymi okolicznościami, dały natychmiast podstawy do spekulacji, że śmierć Sikorskiego nie była przypadkiem, a mogła być bezpośrednim wynikiem spisku sowieckiego, brytyjskiego, a nawet polskiego. [1] [12] [18] [19] [20] Niektóre współczesne źródła wciąż odnotowują, że wypadek nie został w pełni wyjaśniony; np. Jerzy Jan Lerski w swoim Słowniku historycznym Polski (1996), w haśle „Gibraltar, katastrofa”, zauważył, że „istnieje kilka teorii wyjaśniających to wydarzenie, ale zagadka nigdy do końca nie została rozwiązana”. [21] Jednak, jak zauważył Roman Wapiński we wpisie biograficznym o Sikorskim wPolski Słownik Biograficzny w 1997 r. nie znaleziono rozstrzygających dowodów na jakiekolwiek wykroczenia, a oficjalną przyczynę śmierci Sikorskiego wymieniono jako wypadek. [1]
Polskie śledztwo 2008
W 2008 roku w Polsce zostało wszczęte śledztwo przez Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN . Sikorski został ekshumowany, a jego szczątki zbadali biegli polscy sądowi, którzy stwierdzili w 2009 r., że zmarł na skutek licznych obrażeń związanych z katastrofą lotniczą i prawdopodobnie utonięcia jako dodatkowej przyczyny. Do obrażeń doszło jeszcze za życia Sikorskiego. [22] Kategorycznie wykluczono możliwość, że Sikorski został postrzelony, uduszony lub zadźgany. [22] Ekshumowano również Tadeusza Klimeckiego, Andrzeja Mareckiego i Józefa Ponikiewskiego, a ich obrażenia miały podobny charakter. [22]Tym samym wykluczono teorie, że polska delegacja została zamordowana przed incydentem. Nie wykluczyli jednak możliwości sabotażu , który wciąż był badany. [23] [24] [25] 30 grudnia 2013 r. IPN umorzył śledztwo uznając, że dowody nie wystarczają do potwierdzenia, ani wykluczenia sabotażu. [26]
Próby wyjaśnień katastrof lotniczych
W 2012 roku Jerzy Zięborak ponownie zapoznał się z materiałem dowodowym zgromadzonym przez Sąd śledczy w 1943 r. oraz innymi materiałami udostępnionymi do tej pory. Doszedł do wniosku, że wypadek był wynikiem splotu czynników. Po pierwsze samolot był przeciążony, a jego środek ciężkości został przesunięty poza dopuszczalny limit. Po drugie, prędkość samolotu podczas startu była zbyt niska ze względu na zbyt dużą masę. Ostatecznie autopilot został włączony zaraz po starcie – w przeciwieństwie do instrukcji użytkowania w locie – co wywołało efekt podobny do zacinania się sterów widzianego przez drugiego pilota . Znaleziono dowody na to, że ocalały pilot Eduard Prchal wykonywał podczas startu obowiązki drugiego pilota, którego nie ujawnił w czasie śledztwa. [27] Zięborak odrzuca opinię generała Nöela Mason-MacFarlane'a , że przyczyną wypadku był stan psychiczny Prchala podczas startu. [28]Następnie porównuje artykuł Prchala napisany dziesięć lat po wypadku z odpowiednimi dokumentami z wypadku. Prchal nie tylko napisał nieprawdziwy opis wypadku, ale pominął pewne szczegóły, o których wspominał wcześniej podczas spotkań z pilotami. Różnice dotyczyły szczegółów jego obrażeń wymienionych w artykule oraz tych zgłoszonych podczas badania lekarskiego po wypadku. Autor zastanawiał się, czy to możliwe, że Prchal zupełnie zapomniał o takich szczegółach wypadku, jak np. liczba ofiar. Nie jest omawiana przyczyna tych różnic, tj. czy Prchal celowo kłamał w swoim artykule, czy też cierpiał na rodzaj częściowej amnezji w wyniku doznanego urazu. [29]Zięborak uważa jednak, że Prchal celowo skłamał na temat kamizelki ratunkowej Mae West . [30] Pomimo braków w sprawozdaniu, wyniki dochodzeń Trybunału zostały ostatecznie zaakceptowane. Autor doszedł do wniosku, że było to wygodne rozwiązanie zarówno dla rządu brytyjskiego, jak i polskiego, gdyż szczegóły procedury lotu VIP-ów nie mogły zostać opublikowane w raporcie Trybunału w czasie wojny. [31]
W 2016 roku pilot Mieczysław Jan Różycki podjął się również analizy katastrofy gibraltarskiej i okoliczności towarzyszących. Zgodził się, że samolot był przeciążony, a jego masa startowa znacznie przekroczyła limit wyznaczony przez producenta i RAF Transport Command. Naruszenie przepisów dotyczących wagi było jednak tolerowane ze względu na trudności transportowe w czasie wojny, a pilotów zachęcano do wzięcia odpowiedzialności za loty z przeciążonymi samolotami. [32] Co więcej, drobny przemyt rzadkich towarów przez personel latający był powszechny, a bagaż ważnych pasażerów nie był w ogóle sprawdzany ani ważony. [32]Dlatego piloci musieli oszacować wagę samolotu. W śledztwie przyjęto, na podstawie formularza RAF, że waga ładunku wraz z pasażerami wynosiła 5324 funty, co doprowadziło do wniosku o masie startowej. Według M. Różyckiego istnieją jednak silne przesłanki, że formularz zawierający ten ciężar został sfabrykowany przez komisję, aby pokazać, że samolot nie był nadmiernie przeciążony. [32] Według tego autora, na podstawie szacunków i danych porównawczych, rzeczywista masa startowa samolotu wynosiła około 63 000 funtów, a do startu potrzebowałby ponad 1600 jardów, podczas gdy ówczesne lotnisko na Gibraltarze miał tylko 1530 jardów długości. [32]Dopiero w sierpniu 1943 r. ukończono nowe 1800-metrowe lądowisko. Co więcej, głównym problemem na tym lotnisku były złe warunki pogodowe spowodowane górzystym środowiskiem, wpływami morza i wiatrami, a często zdarzały się wypadki, w tym dwa z udziałem innych Liberatorów w 1942 i 1943 roku. [33]
Sam Eduard Prchal był przeciętnym pilotem, a w szczególności nie był doświadczonym pilotem ciężkich maszyn transportowych. Najpierw był pilotem myśliwca, a szkolenie na Liberatorze rozpoczął dopiero 22 grudnia 1942 roku. W chwili wypadku miał 292 godziny i 10 minut lotu na tym typie samolotu. [33] Drugi pilot Stanley Herring, choć doświadczony pilot bombowców, nie miał doświadczenia w samodzielnym pilotowaniu Liberatora. [32] Samoloty Liberator były trudne w pilotażu i nie tolerowały błędów, co skutkowało dużą wypadkowością podczas szkolenia. [33] Ponadto samoloty dwóch pierwszych serii produkcyjnych Liberator AL i AM miały indywidualne dziwactwa w locie. [33]Prchal i Herring nie znali dobrze swojego samolotu AL523 i wcześniej wykonali nim tylko jeden dzienny start i lot. [32] Sam Prchal nie był osobistym pilotem Sikorskiego. Sikorski poleciał z nim po raz pierwszy z Anglii do Kairu i wyraził życzenie, aby Prchal pilotował jego samolot również w drodze powrotnej. [33] W rezultacie Prchal został przydzielony do Liberatora AL523, zaplanowanego na podróż powrotną. Sikorski planował wykorzystać swoje zaufanie do czechosłowackiego pilota do propagandy, aby poprawić ostre stosunki między rządami Polski i Czechosłowacji na uchodźstwie. [33] Po zbyt wczesnym wystartowaniu samolot zaczął tracić wysokość, a Prchal mógł mieć wrażenie zaciętych wind z powodu podmuchu wiatru.[32] Samolot zatrzymał się i rozbił w ciągu dwunastu sekund od startu. Podsumowując, wypadek, zdaniem M. Różyckiego, był zwykłą katastrofą spowodowaną startem przy niesprzyjającej pogodzie, ze zbyt krótkiego pasa startowego, przy przeciążonym samolocie – przy charakterystyce lotu Liberatora, zwiększonej trudności nocnego startu. wyłączone, ograniczone doświadczenie pilota i brak wiedzy na temat cech tego konkretnego statku powietrznego jako czynników sprzyjających. [32]
Zdaniem M. Różyckiego, nadrzędnym celem brytyjskiego sądu śledczego było zbadanie możliwości sabotażu na Gibraltarze, co miało żywotne znaczenie dla innych dowódców sojuszniczych i polityków. [32] Sprawę tę zbadano najdokładniej i wykluczono sabotaż. Później za mniej ważne uznano ustalenie rzeczywistej przyczyny wypadku. W opinii M. Różyckiego ostatecznym wnioskiem (że przyczyną wypadku było zablokowanie się sterów windy z nieznanej przyczyny) było celowe zaniżenie, wybrane, aby uniknąć napinania stosunków Polski z Czechosłowacją poprzez obwinianie pilota - i nie ujawniania zaniedbań w szkolenie pilotów transportowych i procedury, za które odpowiadał RAF. [32]
Biuletyn Informacyjny z 15 lipca 1943 Wiadomość o śmierci gen. Władysława Sikorskiego i zarządzeniu dnia żałoby narodowej .
Kamień upamiętniający 50. rocznicę katastrofy gibraltarskiej 1943 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach .
Tablica pamiątkowa poświęcona Sikorskiemu znajdująca się na końcu Wielkich Tuneli Oblężniczych na Gibraltarze
Memoriał Generała Sikorskiego w Europa Point na Gibraltarze
Zobacz także
Militarna historia Gibraltaru w czasie II wojny światowej § Śmierć Władysława Sikorskiego: 1943
Katastrofa lotnicza w Smoleńsku
Referencje
Roman Wapiński (1997). „Władysław Sikorski”. Polski Słownik Biograficzny, zeszyt 154 (T. XXXVII/3). P. 475.
Tadeusz A. Kisielewski (styczeń 2005). Zamach: Tropem zabójców Generała Sikorskiego (po polsku). Rebis. s. 169–170. Numer ISBN 978-83-7301-767-2.
Michael Alfred Peszke (2005). Polska Armia Podziemna, alianci zachodni i rozpad jedności strategicznej w II wojnie światowej . McFarlanda. P. 101. NumerISBN 978-0-7864-2009-4.
"Pilot samolotu generała Sikorskiego domaga się odszkodowania za zniesławienie od niemieckiego dramaturga." Times [Londyn, Anglia] 3 maja 1972: 3. Cyfrowe archiwum Timesa. Sieć. 18 sierpnia 2013
„• Komu zaszkodzi ekshumacja ogólna” (po polsku). Focus.pl. 1 lipca 2008 r. Zarchiwizowane z oryginału w dniu 28 stycznia 2013 r . Źródło 9 listopada 2012 .
„Obchody upamiętniające w Gibraltarze 70. rocznicę tragicznej śmierci gen. Władysława Sikorskiego i członków jego świty w katastrofie lotniczej na Gibraltarze”. Urząd Kombatantów i Osób Represjonowanych. Lipiec 2013 r. Zarchiwizowane zoryginału wdniu 23 grudnia 2014 r. Źródło 18 sierpnia 2013.
"Komisja Historyczna do spraw Opracowania Dokumentacji na tematem Śmierci Gen. Władysława Sikorskiego Inne organy doradcze po powołaniu do macierzyństwa sprawy lub grupy spraw – BIP Rady Ministrów i Kancelaria Prezesa Rady Ministrów" . Bip.kprm.gov.pl. 25 września 2011 r. Zarchiwizowane z oryginału w dniu 28 stycznia 2013 r . . Źródło 9 listopada 2012 .
Józef Szczypek (1984). Władysław Sikorski: Fakty i legendy . Krajowej Agencji Wydawniczej. P. 231. ISBN 978-83-03-00671-4.
Piotr Żaroń; Władysława Sikorskiego (1996). Armia Andersa . Wydanie. Adama Marszałka. P. 202. Numer ISBN 978-83-86229-54-3.
„Bryg. JP Whiteley, MP” (nekrolog) w The Times z dnia 7 lipca 1943, s. 7
John Coates. „Sikorski: Czy to było morderstwo?” Times [Londyn, Anglia] 4 lipca 2003: 10[S]. Archiwum Cyfrowe Timesa. Sieć. 18 sierpnia 2013 r.
Stańczyk, Zbigniew L. (7 grudnia 2002). „Tajemnica gen. Sikorskiego”. Przegląd Polski Online”. Zarchiwizowane zoryginału wdniu 23 lipca 2011. Pobrane 2 sierpnia 2005.
Zięborak (2012) s. 49
Michael Alfred Peszke (2005). Polska Armia Podziemna, alianci zachodni i rozpad jedności strategicznej w II wojnie światowej . McFarlanda. P. 102. Numer ISBN 978-0-7864-2009-4.
„Śmierć generała Sikorskiego”. Times [Londyn, Anglia] 21 września 1943: 2. Cyfrowe archiwum Timesa. Sieć. 18 sierpnia 2013 r.
Zięborak (2012) s. 120-124
Michael Alfred Peszke (2005). Polska Armia Podziemna, alianci zachodni i rozpad jedności strategicznej w II wojnie światowej . McFarlanda. P. 103. Numer ISBN 978-0-7864-2009-4.
Thom Burnett (listopad 2006). Encyklopedia spiskowa . Franz Steiner Verlag. P. 47. Numer ISBN 978-1-84340-381-4.
Mikołaj Atkin; Michael Biddiss; Frank Tallett (8 marca 2011). Wiley-Blackwell Dictionary of Modern European History od 1789 roku . John Wiley & Synowie. P. 389. Numer ISBN 978-1-4051-8922-4.
Davies, Norman (26 sierpnia 2008). No Simple Victory: II wojna światowa w Europie, 1939–1945 . Pingwin. P. 165. ISBN 978-0-14-311409-3.
Jerzy Jan Lerski (1996). Słownik historyczny Polski, 966–1945 . Grupa wydawnicza Greenwood. P. 160. Numer ISBN 978-0-313-26007-0.
- rocznica śmierci gen. Władysława Sikorskiego – 4 lipca 2019, Instytut Pamięci Narodowej
„Brak dowodów zamordowania polskiego bohatera” BBC News, 29 stycznia 2009
"IPN ujawnił jak zginął Sikorski" . Tvn24.pl. 29 stycznia 2009 . Źródło 9 listopada 2012 .
„Śledztwo ws. gen. Sikorskiego przeniesionego z Katowic do śmierci” (w języku polskim). Wiadomości.gazeta.pl. 5 września 2011 r. Zarchiwizowane z oryginału w dniu 30 maja 2013 r . . Źródło 9 listopada 2012 .
Prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodniego debiutu Polskiego Towarzystwa Warszawskiego w Postępowaniu Rejestrowym w dniu 4 lipca 1943 roku. w Gibraltarze , Instytut Pamięci Narodowej
Zięborak (2012) s. 54–59, 84–87, 91–101, 140–141, 270–273, 310–344
Zięborak (2012) s. 291
Zięborak (2012) s. 146–150
Zięborak (2012) s. 272
Zięborak (2012) s. 344
Różycki, Mieczysław Jan (2016). "Katastrofa Gibraltarska. Śledztwo. Część I" [Katastrofa Gibraltarska. Dochodzenie. Część druga]. Lotnictwo(po polsku). Tom. XIX nr. 178 (2/2016). Magnum-X (opublikowane w lutym 2016 r.). s. 88–98. ISSN1732-5323.
Różycki, Mieczysław Jan (2016). "Katastrofa Gibraltarska. Droga do tragedii. Część I". Droga do tragedii. Część I]. Lotnictwo(po polsku). Tom. XIX nr. 177 (1/2016). Magnum-X (opublikowany w styczniu 2016 r.). s. 88–98. ISSN1732-5323.
Bibliografia
Jerzy Zięborak (2012). Studium katastrofy Liberatora AL 523 Gibraltar 1943 (po polsku). Wydawnictwa Naukowe Instytutu Lotnictwa. Numer ISBN 978-83-63539-03-0. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 2 października 2013 roku . Pobrano 27 września 2013 .
Różycki, Mieczysław Jan (2016). "Katastrofa Gibraltarska. Droga do tragedii. Część I". Droga do tragedii. Część I]. Lotnictwo (po polsku). Tom. XIX nr. 177 (1/2016). Magnum-X (opublikowany w styczniu 2016 r.). s. 88–98. ISSN 1732-5323 .
Różycki, Mieczysław Jan (2016). "Katastrofa Gibraltarska. Śledztwo. Część I" [Katastrofa Gibraltarska. Dochodzenie. Część druga]. Lotnictwo (po polsku). Tom. XIX nr. 178 (2/2016). Magnum-X (opublikowane w lutym 2016 r.). s. 88–98. ISSN 1732-5323 .
Dalsze czytanie
Wikimedia Commons zawiera multimedia związane z katastrofą B-24 w Gibraltarze w 1943 roku .
Jan Bartelski (2001). „Czy katastrofa na Gibraltarze to prawdziwa tajemnica?”. Katastrofy w powietrzu: Wyjaśnienie tajemniczych katastrof powietrznych . Prasa Crowood, Limited. Numer ISBN 978-1-84037-204-5.
Davida Johna Cawdella Irvinga (1967). Wypadek: śmierć generała Sikorskiego . Kimber . Źródło 8 listopada 2012 .
Tadeusz A. Kisielewski (2007). Gibraltar'43: jak zginął generał Sikorski . Świat Książki – Bertelsmann Media. Numer ISBN 978-83-247-0850-5.
Sekrety umarłych tajemnicza śmierć generała Sikorskiego : History Channel DVD, ASIN: B0007V0YCQ
Jerzy Zięborak (2012). Studium katastrofy Liberatora AL 523 Gibraltar 1943 (po polsku). Wydawnictwa Naukowe Instytutu Lotnictwa. Numer ISBN 978-83-63539-03-0. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 2 października 2013 roku . Pobrano 27 września 2013 .
https://en.wikipedia.org/wiki/1943_Gibraltar_Liberator_AL523_crash
Kontrowersje o śmierć Władysława Sikorskiego
Sikorski z generałem Masonem-Macfarlanem [po lewej] Józefem Retingerem i pułkownikiem Victorem Cazaletem [z tyłu] z wizytą na Gibraltarze przed katastrofą 1943 roku.
Kontrowersje śmierć Władysława Sikorskiego za obraca się wokół śmierci wódz naczelny Wojska Polskiego i premiera z polskim rządem na uchodźstwie , generał Władysław Sikorski , w 1943 B-24 katastrofie w Gibraltarze . Liberator II Sikorskiego rozbił się przy Gibraltarze niemal natychmiast po starcie, a jedynym ocalałym był pilot samolotu. Katastrofa, choć oficjalnie sklasyfikowana jako wypadek, doprowadziła do powstania kilku teorii spiskowychktóre utrzymują się do dnia dzisiejszego i często sugerują, że katastrofa była zamachem, za który obwiniano Sowietów, Brytyjczyków, a nawet nazistów. Incydent jest nadal określany przez niektórych historyków jako tajemniczy i został zbadany przez Instytut Pamięci Narodowej . Doszli do wniosku, że odniesione obrażenia były zgodne z katastrofą lotniczą i że nie było wystarczających dowodów, aby poprzeć lub odrzucić teorię, że samolot został celowo sabotowany.
1 Śmierć Sikorskiego
1,1 Pasażerowie i załoga
2 Dochodzenie i kontrowersje
3 Alternatywne wyjaśnienia i teorie spiskowe
4 W kulturze popularnej
5 Zobacz też
6 Bibliografia
7 Zewnętrzne linki
Śmierć Sikorskiego
Główny artykuł: 1943 Gibraltar B-24 katastrofa
Liberator Sikorskiego , leżący na plecach w morzu tuż przy Gibraltarze po katastrofie
Przeniesienie ciała Sikorskiego na statek w Bazie Morskiej Gibraltaru po jego pogrzebie
Pod koniec maja 1943 Sikorski udał się na inspekcję polskich sił stacjonujących na Bliskim Wschodzie . [1] Wizytował tam siły i podnosił morale polskich żołnierzy. Zajmował się także sprawami politycznymi; w tym czasie narastał konflikt między nim a generałem Władysławem Andersem . Główną tego przyczyną było to, że Sikorski wciąż był otwarty na jakąś normalizację stosunków polsko-sowieckich , czemu Anders stanowczo sprzeciwiał się. [1]
W dniu 4 lipca 1943 roku, wracając z Bliskiego Wschodu, Sikorski zginął wraz z córką Zofią , jego szefa sztabu , Tadeusz Klimecki oraz siedem innych, gdy jego samolot, A Skonsolidowane Liberator II , numer seryjny AL523 , spadł do morza 16 sekund po starcie z lotniska na Gibraltarze o godzinie 23:07. [1] [2]
Pasażerowie i załoga
Jedynym ocalałym z wypadku był pilot porucznik Eduard Prchal , jeden z sześciu członków załogi samolotu. [1] Zginęło 11 pasażerów:
Pułkownik Victor Cazalet MC – brytyjski oficer łącznikowy z polskimi siłami [3]
Jan Gralewski – kurier Armii Krajowej [4] [5]
Generał dywizji Tadeusz Klimecki – Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego [6]
Adam Kułakowski [ pl ] – adiutant Sikorskiego [4]
Zofia Leśniowska – córka i sekretarka Sikorskiego [1] [6]
Walter Heathcote Lock – przedstawiciel Ministerstwa Transportu w Zatoce Perskiej. [3] [7]
Pułkownik Andrzej Marecki – Szef Operacyjny Wojska Polskiego [6]
Warrant Telegraphist Harry Pinder, Royal Navy – szef stacji sygnałowej Royal Navy w Aleksandrii [3] [7] [8]
Porucznik Józef Ponikiewski [ pl ] , Marynarka Wojenna, adiutant Sikorskiego [6]
Generał Władysław Sikorski – Wódz Naczelny Wojska Polskiego i premier rządu RP na uchodźstwie [1]
Brygadier John Percival Whiteley OBE - Partia Konserwatywna poseł do Buckingham [3] [7] [9]
Śledztwo i kontrowersje
Tablica pamiątkowa poświęcona Sikorskiemu znajdująca się na końcu Wielkich Tuneli Oblężniczych na Gibraltarze. Tablica informuje, że „przyczyna tego tajemniczego wypadku nigdy nie została ustalona; fakt ten wzbudził wiele spekulacji, wątpliwości i plotek”.
Brytyjski sąd śledczy zwołany 7 lipca tego roku zbadał katastrofę Liberatora II, serii AL 523 firmy Sikorski , ale nie był w stanie ustalić przyczyny, stwierdzając jedynie, że był to wypadek i „z powodu zacięcia elementów sterujących windy”, zauważając, że „ nie udało się ustalić, w jaki sposób doszło do zagłuszania, ale ustalono, że nie doszło do sabotażu”. [10] Rząd polski odmówił poparcia raportu, ze względu na sprzeczność, że przyczyna nie została ustalona, ale wykluczono sabotaż, i prowadził własne śledztwo, które sugerowało, że przyczyny wypadku nie można łatwo ustalić. [11]Polityczny kontekst wydarzenia, w połączeniu z różnorodnymi okolicznościami, natychmiast dały początek wielu spekulacjom, że śmierć Sikorskiego nie była przypadkowa, a być może była bezpośrednim wynikiem spisku niemieckiego, sowieckiego, brytyjskiego, a nawet polskiego . [1] [12] [13] [14] [15] [16]
Niektóre z najwcześniejszych sugestii spisku zostały spopularyzowane przez propagandę nazistowską , która sugerowała, że śmierć Sikorskiego była wynikiem spisku brytyjsko-sowieckiego. [12] Niektóre współczesne źródła wciąż odnotowują, że wypadek nie jest w pełni wyjaśniony; np. Jerzy Jan Lerski w swoim Słowniku historycznym Polski (1996) o „Gibraltarze, katastrofie” zauważa, że „istnieje kilka teorii wyjaśniających to wydarzenie, ale zagadka nigdy do końca nie została rozwiązana”. [17] Jak zauważył Roman Wapiński we wpisie biograficznym o Sikorskim w Polskim Słowniku Biograficznymw 1997 r. nie znaleziono jednoznacznych dowodów na jakiekolwiek wykroczenia, a śmierć Sikorskiego została oficjalnie uznana za wypadek. [1] Nierozwiązane kwestie związane z jego śmiercią doprowadziły do wielu publikacji w prasie historycznej i głównego nurtu, w Polsce i za granicą. [12] Komentując je w 2009 r. polski historyk Andrzej Garlicki , opierając się na podobnym tezie historyka Mariana Kukiela , stwierdził, że wszystkie teorie spiskowe dotyczące śmierci Sikorskiego są nieodpowiedzialną fikcją. [12]
W 2008 roku Polski Instytut Pamięci Narodowej (IPN) rozpoczął oficjalne śledztwo w sprawie incydentu. [18] Sikorski został ekshumowany, a jego szczątki zbadali polscy naukowcy, którzy w 2009 roku doszli do wniosku, że zmarł na skutek obrażeń związanych z katastrofą lotniczą i że nie ma dowodów na jego zamordowanie, wykluczając teorie, że został postrzelony lub uduszony przed incydentem; nie wykluczyli jednak możliwości sabotażu . [19] [20] [21] [22] Jeden z historyków IPN, Maciej Korkuć , stwierdził, że „wiele faktów sugeruje zamach”, choć inny, Andrzej Chwalbazauważa, że nie ma wystarczających dowodów na poparcie tego twierdzenia. Skarży się również, że niektóre brytyjskie i hiszpańskie dokumenty nadal pozostają tajne, co utrudnia śledztwo. [23]
Dochodzenie zakończyło się w 2013 r. Wskazał, że celowe manipulowanie samolotem nie może zostać ani potwierdzone, ani wykluczone. [24]
Dokumenty brytyjskie dotyczące wypadku zostaną utajnione do 2050 r.; do tego czasu pozostaną ściśle tajne. [25]
Alternatywne wyjaśnienia i teorie spiskowe
Od dnia wypadku istniała niepewność co do tego, kto wszedł na pokład samolotu i dokładnego manifestu ładunkowego – wszystko to prowadziło do niepewności co do tożsamości ciał odzyskanych z miejsca katastrofy; niektórych ciał, m.in. córki Sikorskiego, Zofii, nigdy nie odzyskano. [26] Ponieważ nigdy nie odnaleziono kilku ciał, a ciał kilku członków świty Sikorskiego nigdy nie zidentyfikowano pozytywnie, niektórzy teoretycy spiskowi, tacy jak dziennikarz i historyk amator Dariusz Baliszewski, postulują, że niektórzy mogli zostać zamordowani na miejscu [27], podczas gdy inni mogli zostały uprowadzone do Związku Radzieckiego. [26] [28]
Baliszewski i Tadeusz Kisielewski są wśród tych, którzy wskazują na szansę, jaką Sowieci mieli na Gibraltarze. [27] [28] Mniej więcej w tym samym czasie, gdy samolot Sikorskiego pozostawiono bez nadzoru na lotnisku gibraltarskim, w pobliżu zaparkował samolot sowiecki; wiózł sowieckiego ambasadora Iwana Majskiego , dającego Sowietom oficjalnie potwierdzoną obecność na miejscu wypadku. [29] [30] [31] [32] Szef brytyjskiej Secret Intelligence Service „s kontrwywiadu na Półwyspie Iberyjskim od 1941 do 1944 roku był Kim Philby , radziecki podwójny agentktóry uciekł w 1963 roku, a później twierdził, że był podwójnym agentem od lat 40. XX wieku. Przed 1941 r. Philby służył jako instruktor w Special Operations Executive , organizacji specjalizującej się w sabotażu i dywersji na tyły wroga. [30] [31] [33]
Wśród podobno ofiar porwania, wybitny rola daje się córka Sikorskiego Zofia Leśniowska , [34] , która została opisana w 1945 roku zostały dostrzeżone w sowieckim gułagu przez członka elitarnych polskich komandosów ( Cichociemnych ), Tadeusz Kobyliński [ pl ] . [26] Kobyliński próbował w 1945 lub 1946 roku zebrać personel Armii Krajowej do akcji ratowania Leśniowskiej.
Kolejna kontrowersja dotyczy jedynego ocalałego z lotu, czeskiego oficera Eduarda Prchala . [12] Prchal, jak wielu pilotów, którzy nie chcieli kusić losu, był znany z tego, że nigdy nie nosił swojej kamizelki ratunkowej Mae West – ale tym razem, gdy został uratowany z morza, miał ją na sobie. [33] Podczas śledztwa temu zaprzeczył, a później obwiniał za niekonsekwencję wstrząs powypadkowy, który miał wpływ na jego zachowanie i pamięć – w istocie na amnezję . [33] Później wyjaśnił, że musiał instynktownie założyć kamizelkę, kiedy zdał sobie sprawę, że samolot ma kłopoty. [33] Polski ekspert lotniczy Jerzy Maryniakstworzył symulację katastrofy, w której doszedł do wniosku, że samolot musiał być pod kontrolą do samego momentu katastrofy. [35] Kisielewski twierdzi, że samolot prawdopodobnie znajdował się pod kontrolą drugiego pilota, który zginął w katastrofie. [2]
Inne teorie spiskowe wskazują na Brytyjczyków, niemiecką agencję wywiadowczą Abwehry lub samych Polaków, z których niektórzy (zwłaszcza pod dowództwem gen. Andersa) okazywali niechęć Sikorskiemu, przynajmniej z ich punktu widzenia, za politykę „zmowy”. z sowieckim premierem Józefem Stalinem , który osiągnął nowy poziom dzięki odkryciu przez Niemców w kwietniu 1943 r. masowych grobów wypełnionych tysiącami polskich jeńców wojennych zamordowanych przez Sowietów w Lesie Katyńskim w 1940 r. [13] W 1967 r. opublikował negujący Holocaust David Irving książka poświęcona temu incydencie i sugerująca brytyjski udział w incydencie. [36]Metoda Irvinga i selektywne korzystanie ze źródeł były przedmiotem znacznej krytyki. [37]
W swojej książce Katastrofy w powietrzu były pilot KLM i były prezes IFALPA , polskiego pochodzenia, Jan Bartelski, sugeruje, że katastrofa Liberatora przewożącego gen. Sikorskiego była spowodowana do połowy pustą torbą pocztową wciśniętą między statecznik poziomy i ster wysokości, tym samym „zamrażając” stery i uniemożliwiając F/Lt Prchal osiągnięcie wysokości po starcie. Torba pocztowa znajdowała się w przedziale ładunkowym i została wyrzucona z samolotu przez boczny właz (który w normalnie skonfigurowanych Liberatorach służyłby do ochrony pozycji karabinu maszynowego) przez silny strumień powietrza pędzący przez drzwi przekładni nosowej. [38]
W kulturze popularnej
Katastrofa Liberatora Sikorskiego została przedstawiona w filmie „Cichy wróg” z 1958 roku , w którym ekipie nurków Royal Navy, której zadaniem było odzyskanie teczki Sikorskiego z rozbitego samolotu, kierował Lionel „Buster” Crabb , który później zniknął w 1956 w tajemniczych okolicznościach. podczas nurkowania w pobliżu sowieckiego okrętu wojennego. [39]
W 1968 roku spektakl Soldaten. Nekrolog auf Genf ( Żołnierze, nekrolog dla Genewy ) niemieckiego pisarza Rolfa Hochhutha zadebiutował w Londynie. Spektakl częściowo czerpał z twórczości Davida Irvinga i zawierał sensacyjny zarzut, że Winston Churchill brał udział w spisku. [1] [40] W sztuce Hochhutha Sikorski i inni pasażerowie zostali zamordowani przez uzbrojonych w siekiery brytyjskich komandosów. [12] Hochhuth, nieświadomy, że pilot samolotu Eduard Prchal wciąż żyje, oskarżył go o udział w spisku. Prchal wygrał sprawę o zniesławienie, która poważnie wpłynęła na londyński teatr, który wystawił sztukę. [41]Hochhuth nigdy nie zapłacił 50 000 funtów nałożonych na niego przez sąd, a następnie uniknął powrotu do Wielkiej Brytanii. [42] W 2011 roku ujawnił swoje źródło zaangażowania Churchilla jako Jane Ledig-Rowohlt, brytyjską żonę jego wydawcy Heinricha Marii Ledig-Rowohlta [43] (z domu Jane Scatcherd). Według biografki Hochhutha, Birgit Lahann, te pogłoski przekazane przez Jane Ledig-Rowohlt były jedynym źródłem zarzutów przedstawionych w sztuce. [42]
W 2009 roku polski film Generał. Film Zamach na Gibraltarze skupiał się na spisku zamachu na Sikorskiego. [44]
Zobacz także
2010 Katastrofa polskiego samolotu Tu-154, katastrofa samolotu, która doprowadziła do śmierci prezydenta Polski Lecha Kaczyńskiego i innych polskich dygnitarzy, co zaowocowało rozpowszechnieniem kilku teorii spiskowych
Śmierć i państwowy pogrzeb Muhammada Zia-ul-Haq , innego przywódcy, który zginął w katastrofie lotniczej, w której dochodzenia prowadzone przez dwa różne stany doprowadziły do różnych wniosków i gdzie istnieje teoria, że istnieje wielu aktorów, którzy byli odpowiedzialni
Lista niewyjaśnionych zgonów
Referencje
Roman Wapiński,Władysław Sikorski, Polski Słownik Biograficzny, zeszyt 154 (T. XXXVII/3), 1997, s. 475
Tadeusz A. Kisielewski (styczeń 2005). Zamach: Tropem zabójców Generała Sikorskiego . Rebis. s. 169–170. Numer ISBN 978-83-7301-767-2. Źródło 8 listopada 2012 .
„Obchody upamiętniające w Gibraltarze 70. rocznicę tragicznej śmierci gen. Władysława Sikorskiego i członków jego świty w katastrofie gibraltarskiej”. Urząd do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Lipiec 2013 r. Zarchiwizowane zoryginału wdniu 23 grudnia 2014 r. Źródło 18 sierpnia 2013.
"Komisja Historyczna do spraw Opracowania Dokumentacji na tematem Śmierci Gen. Władysława Sikorskiego Inne organy doradcze po powołaniu do macierzystej sprawy lub grupy spraw – BIP Rady Ministrów i Kancelaria Prezesa Rady Ministrów". Bip.kprm.gov.pl. 25 września 2011 r. Zarchiwizowane zoryginału wdniu 28 stycznia 2013 r. . Źródło 9 listopada 2012.
Józef Szczypek (1984). Władysław Sikorski: Fakty i legendy . Krajowej Agencji Wydawniczej. P. 231. ISBN 978-83-03-00671-4.
Tadeusz A. Kisielewski (styczeń 2005). Zamach: Tropem zabójców Generała Sikorskiego (po polsku). Rebis. s. 169–170. Numer ISBN 978-83-7301-767-2. Źródło 8 listopada 2012 .
Piotr Żaroń; Władysława Sikorskiego (1996). Armia Andersa . Wydanie. Adama Marszałka. P. 202. NumerISBN 978-83-86229-54-3. Źródło 8 listopada 2012 .
"Pinder, Harry" . Komisja ds . Grobów Wojennych Wspólnoty Narodów . Źródło 18 sierpnia 2013 .
„Bryg. JP Whiteley, MP” (nekrolog) w The Times z dnia 7 lipca 1943, s. 7
Michael Alfred Peszke (2005). Polska Armia Podziemna, alianci zachodni i rozpad jedności strategicznej w II wojnie światowej . McFarlanda. P. 102. Numer ISBN 978-0-7864-2009-4. Źródło 8 listopada 2012 .
Michael Alfred Peszke (2005). Polska Armia Podziemna, alianci zachodni i rozpad jedności strategicznej w II wojnie światowej . McFarlanda. P. 103. Numer ISBN 978-0-7864-2009-4. Źródło 8 listopada 2012 .
"Mitomani i maniacy". Polityka.pl. 08.10.2012. Źródło 09.11.2012 .
(w języku polskim)Stańczyk, Zbigniew L."Tajemnica gen. Sikorskiego",Przegląd Polski Online”, 7 grudnia 2002. Źródło: na 2 sierpnia 2005
Thom Burnett (listopad 2006). Encyklopedia spiskowa . Franz Steiner Verlag. P. 47. Numer ISBN 978-1-84340-381-4. Źródło 8 listopada 2012 .
Mikołaj Atkin; Michael Biddiss; Frank Tallett (8 marca 2011). Wiley-Blackwell Dictionary of Modern European History od 1789 roku . John Wiley & Synowie. P. 389. Numer ISBN 978-1-4051-8922-4. Źródło 8 listopada 2012 .
Profesor Norman Davies (26 sierpnia 2008). No Simple Victory: II wojna światowa w Europie, 1939–1945 . Pingwin. P. 165. ISBN 978-0-14-311409-3. Źródło 8 listopada 2012 .
Jerzy Jan Lerski (1996). Słownik historyczny Polski, 966–1945 . Grupa wydawnicza Greenwood. P. 160. Numer ISBN 978-0-313-26007-0. Źródło 8 listopada 2012 .
„Instytut Pamięci Narodowej | Śledztwo w sprawie śmierci śmierci Władysława Sikorskiego” . Ipn.gov.pl . Pobrano 2013-10-01 .
"IPN ujawnił jak zginął Sikorski" . Tvn24.pl. 2009-01-29 . Źródło 09.11.2012 .
"Śledztwo ws. gen. Sikorskiego przeniesionego z Katowic do śmierci Warszawy" . Wiadomości.gazeta.pl. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 2013-05-30 . Źródło 09.11.2012 .
Polska ekshumuje przywódcę wojennego Sikorskiego The Daily Telegraphy
Easton, Adam (2008-11-10). "Sonda w Polsce śmierci premiera II wojny światowej" . Wiadomości BBC . Źródło 2009-01-02 .
„Śledztwo IPN nie rozwikłało zagadki śmierci gen. Sikorskiego” . Gazetakrakowska.pl. 2013-07-04 . Pobrano 2013-10-01 .
„Śledztwo ws. śmierci śmierci Sikorskiego umorzone” . TVN24.pl . Źródło 2019-12-02 .
Roszak Stanisław; Kłaczków, Jarosław (2015). Poznać przeszłość: Wiek XX: Podręcznik do historii dla szkół ponadgimnazjalnych. Zakres podstawowy (w języku polskim). Warszawa: Nowa Era. Numer ISBN 9788326724022.
(w języku polskim) Baliszewski, Dawid, "Bransoletka Zofii" ( "Zofii Bransoletka"),Tygodnik Wprost, no. 1152 (31 grudnia 2004)Pobrane 24 marca 2005.
Dariusz Baliszewski (6 lutego 2005). „Tajemnica Hieny – WPROST”. Wprost.pl. Pobrano 2013-10-01 .
Tadeusz A. Kisielewski (styczeń 2005). Zamach: Tropem zabójców Generała Sikorskiego . Rebis. s. 225-226, 241-243. Numer ISBN 978-83-7301-767-2. Źródło 8 listopada 2012 .
(po polsku) Adam Dobroński. Biogram zarchiwizowany 04.10.2013 w Wayback Machine . Biuletyn „Kombatant” nr specjalny (148) czerwiec 2003. (Biografia. Wydanie specjalne Biuletynu Kombatant nr 148 6/2003 z okazji Roku Generała Sikorskiego. Oficjalna publikacja rządowej Agencji Kombatantów i Represjonowanych)
Aleda Mawgan. Tinker, tajemniczy szpieg krawca – klaun z czasów zimnej wojny w cyrku? . Don Hale. P. 107. NumerISBN 978-1-4657-1267-7. Źródło 8 listopada 2012 .
Harry de Quetteville (2008-07-01). „Czy brytyjski podwójny agent Kim Philby zamordował polskiego bohatera wojennego generała Sikorskiego?” . Telegraf. Źródło 09.11.2012 .
Brak dowodów zamordowania polskiego bohatera . BBC News , 29 stycznia 2009. Pobrano 29.01.2009
(w języku polskim) Mac, Jerzy Sławomir "Gibraltarski łącznik",Tygodnik Wprost, no. 923 (6 sierpnia 2000). Pobrane 24 marca 2005 r.
"Kto porwał córkę Sikorskiego | rp.pl | strona 3" . rp.pl . Pobrano 2013-10-01 .
Tadeusz A. Kisielewski (styczeń 2005). Zamach: Tropem zabójców Generała Sikorskiego . Rebis. s. 50, 65. ISBN 978-83-7301-767-2. Źródło 8 listopada 2012 .
Historia na rozprawie . Harper Collins. Numer ISBN 978-0-06-192844-4. Źródło 8 listopada 2012 .
https://phdn.org/negation/irving/EvansReport.pdf
Jan Bartelski (2001). Katastrofy w powietrzu: Wyjaśnienie tajemniczych katastrof powietrznych . Wydawnictwo Airlife Limited. s. 26–57 . Numer ISBN 978-1-84037-204-5.
„Sydney Knowles” . Telegraf. 2012-08-28 . Źródło 09.11.2012 .
„A Charge of Murder”, TIME , 20 października 1967. Źródło 15 marca 2005.
„ Koniec wojen Piusa ” , Joseph Bottum , First Things Magazine, kwiecień 2004, pobrane 1 lipca 2009
Naumann, Michael(23.07.2016). „Rolf Hochhuth: Immobilien-Wessi”. Die Zeit (w języku niemieckim). Źródło 2016-07-24 .
„Hochhuth benennt Zeugen für Mord an Sikorski” (w języku niemieckim). Märkische Oderzeitung / dpa. 2011-04-28 . Źródło 2016-07-24 .
„Generał – zamach na Gibraltarze” (2009) – Filmweb . Filmweb.pl . Źródło 13.11.2012 .
Linki zewnętrzne
===================
https://en.wikipedia.org/wiki/Zofia_Le%C5%9Bniowska
