17 czerwca 1771 roku muzułmańscy Turcy żywcem obdarli ze skóry greckiego bohatera Daskalogianisa. Zaprowadzono go na centralny plac w Heraklionie. Wzniesiono drewniane rusztowanie ze specjalnym siedzeniem. Barbarzyński kat rzucał w tłum kawałki skóry, zaczynając od głowy, i krzyczał: „Weźcie skórę na buty!”.
Drugi kat co jakiś czas pokazywał mu w lustrze jego obdartą ze skóry twarz, szydząc: „Patrz, kapitanie, jak ci pasuje czerwień!”. W tłumie byli krewni (brat i córka). Wytrwał do końca i zmarł, gdy skóra sięgnęła łopatek. Jego obdarte ze skóry ciało pozostawało wystawione na czerwcowy upał przez wiele dni na tym placu (obecnie nazwanym na jego cześć), aż smród zmusił Turków do jego pogrzebania. Niektóre części jego ciała zostały zjedzone przez psy. Po śmierci Daskalogiannisa i upadku jego buntu przeciwko muzułmańskim tyranom, życie rajów (greckich chrześcijan, poddanych, podobnych do dhimmich) stało się nieustanną udręką. Janczarzy konfiskowali cały dobytek chrześcijan, ale też mordowali ich bez powodu, po prostu dlatego, że byli chrześcijanami.
Czasami rozstrzeliwali ich z zimną krwią na środku drogi, tylko po to, by sprawdzić celność ich broni; innym razem, by zobaczyć, jak wiją się we własnej krwi; czasami, by udramatyzować porwanie panny młodej tuż po ślubie; innym razem po prostu dlatego, że chrześcijanie wyglądali męsko, byli stosunkowo dobrze ubrani lub jeździli konno. W tym drugim przypadku raj spieszył się, by zsiąść z konia na widok janczara, ale ten wyciągał pistolet i pytał: „Czemu zsiadłeś, niewierny psie? Żebyś mógł mnie zmusić do jazdy?”. I raj, grecki chrześcijanin, padał martwy. W okresach niepokojów i bezprawia, gdy przewagę mieli krwiożerczy janczarzy, zamordowanie Turka karali oni niezwykle surowo. Niejednokrotnie prowadziło to do eksterminacji całych rodzin w okolicy, gdzie doszło do morderstwa.
Charakterystycznym przykładem ich mściwej furii jest fakt, że za zamordowanie potężnego Turka w regionie Selino na Krecie zginęło 40 Greków noszących imię Jannis (Jan). W ostatniej ćwierci XVIII wieku sytuacja na Krecie była ponura. Janczarzy nie znali żadnych zahamowań w swoim zachowaniu wobec chrześcijan. Wchodzili nawet do kościołów i profanowali je. A jeśli odkryli piękną Greczynkę, porywali ją od rodziców, aby zaspokoić swoje rozwiązłe żądze. Z tego powodu każdy, kto miał ładną córkę, był zmuszony trzymać ją zamkniętą w domu, podczas gdy większość Greczynek mieszkających w miastach nosiła burkę, gdy wychodziła z domu, tak jak muzułmanki. Dlatego dziś w Grecji greckich zdrajców nazywamy „janczarami”, co jest najwyższą zniewagą dla Greka, który działa przeciwko własnemu narodowi.
Grecy cierpieli tak bardzo, że kiedy w końcu rzucili się na Turków z wściekłością podczas ostatniej i zwycięskiej rewolucji w 1821 roku przeciwko muzułmańskim tyranom i barbarzyńcom, strzelali z karabinów i nie czekając na przeładowanie (bo to zajmuje czas), rozbijali głowy Turków pistoletami. Istnieją naoczni świadkowie, relacje historyczne, opisujące, jak bili tureckiego okupanta z taką nienawiścią za to, co zrobił Grekom, że żelazo broni dosłownie topniało na głowach Turków od siły ciosów. W Anogei na Krecie, z 800 zabitych Turków, dwie trzecie miało całkowicie zmiażdżone czaszki od ciosów. Tak bardzo nasi przodkowie cierpieli z powodu islamu. I dlatego nienawidzimy islamu w Grecji. Bez skrupułów. Więcej postów na moim profilu na temat historii współczesnej Grecji i barbarzyństwa muzułmanów w okresie tyranii osmańskiej w Grecji w latach 1453–1825 możesz przeczytać. - Homer Pavlos
https://x-com.translate.goog/HomerPavlos/status/2102102628083875935?_x_tr_sl=auto&_x_tr_tl=pl&_x_tr_hl=pl
