Korzeń europejskiego zła
Żydowskość jest niewątpliwym czynnikiem historycznym, który ma swój własny i bardzo istotny wpływ na bieg wydarzeń na świecie. Ale z powodu jakiejś niesamowitej obsesji prawie wszyscy badacze ignorują ten element historii świata; w ogóle się z nim nie liczą, jakby nigdy nie istniał. Kiedy jeden z bezstronnych historyków, na podstawie niepodważalnych faktów, ocenia historyczną rolę żydostwa, ryzykuje, że zostanie uznany za zaciekłego antysemitę i szalonego fanatyka. Uprzedzenie, jakie Żydzi zdołali narzucić ludzkości w tym względzie, jest tak głęboko zakorzenione, że naukowcy wolą mówić o „prawach psychologicznych”, „zjawiskach masowej świadomości” czy „paradygmatach makroekonomicznych”, nie mówiąc ani słowa o pierwiastku żydowskim.
Tymczasem oto, co żydowski Darmeshteter, który jest bardzo kompetentny w swojej historii, napisał o Żydach w XIX wieku: „Narodowe tajne stowarzyszenie Żydów jest źródłem wszystkich sporów religijnych, które od wieków wywołują niezgodę w chrześcijaństwie”. Wpływ tajnej władzy Żydów opiera się na całym szeregu tajnych stowarzyszeń utworzonych wśród chrześcijan, które przez wszystkie stulecia są ze sobą kolejno łączone przez tę tajną żydowską władzę. Jego celem jest zepsucie wszystkiego, co nie należy do jego narodowości.
Wszystkie herezje, które poruszały świat chrześcijański od jego powstania, pochodzą i pochodzą z niego. „Wszystkie sekty założone przez Izrael przeciwko Kościołowi” - napisał inny historyk, opat Karol - „były zawsze skierowane przez niego przeciwko społeczeństwu i przeciwko ludzkości”.
Od samego początku ery chrześcijańskiej pojawiła się czysto żydowska nauka - za głównego rywala apostoła Pawła - Żyda Szymona Magusa uważa się gnostycyzm, założyciela najstarszej sekty gnostyckiej. „Uczył się w neoplatońskich szkołach Aleksandrii pod kierunkiem Żyda Filona, nazywanego„ żydowskim Platonem ”, pisze francuski badacz Daste. „Podobieństwo między naukami Szymona a naukami Filona jest oczywiste” - mówi Amelino - „a Szymon jest bliżej swego żydowskiego nauczyciela niż wszyscy jego współcześni”.
Spośród innych sekt gnostyckich tamtych czasów, stworzonych przez judaizm, najbardziej znani są Kainici. „Ukryte mity masońskie mówią, że budowniczy świątyni Salomona, Giram, był potomkiem Kaina, który rzekomo pochodził ze związku Ewy z Lucyferem. Ze związku Girama i królowej Saby (która również pochodziła od Kaina) powinien wyjść wieczny oddział robotników, który cały czas będzie się zbierał w jego imieniu ”. Tak pisze masoński historyk Lecute.
Już w II wieku spotykamy dość liczną sektę judaizujących chrześcijan - ebionitów, którzy odrzucają przepowiadanie apostoła Pawła, przestrzegają obrzezania, obchodów szabatu i wszelkich żydowskich przepisów dotyczących żywności. Podobne sekty pojawiły się później także w różnych krajach chrześcijańskiego świata: Hypsistaria w Kapadocji, niebiańskie w Afryce i inne. Na początku III wieku Żyd Manes położył podwaliny pod okultyzm, czyli ukrytą naukę opartą na Kabale. Następnie Żydzi zaszczepili manicheizm Patarinom, Kafarom, Lucyferianom, Albigensom, Templariuszom, a następnie sektom masońskim, aż do naszych czasów ”. Oto, co Mason Redares mówi o tej doktrynie: „Manicheizm mający na celu zniszczenie wszystkich religii, głosił powszechną równość i wolność, obojętność na każdy czyn ludzki, wspólnotę majątkową i żon ”. Oczywiście to głoszenie sprzeczne z prawami natury było katastrofalne dla tych, którzy je przyjęli. Żydzi wprowadzili manicheizm wśród wszystkich narodów, które musieli osłabić.
W czasach Juliana Apostaty Żydzi aktywnie pomagali mu w prześladowaniu chrześcijan. „Sprytny Julian”, mówi francuski historyk Allard, „natychmiast dostrzegł w Żydach najlepszych sojuszników do prowadzenia nudnej, nieustannej, niewypowiedzianej, ale tym bardziej podstępnej i prawdziwej wojny z chrześcijanami”.
Ślady niszczycielskiej działalności Żydów odnajdujemy nie tylko w czasach wczesnego chrześcijaństwa, ale także później w średniowiecznej Europie. Za Ludwika Pobożnego (814-840) w monarchii frankońskiej „Żydzi cieszyli się prawem do swobodnego podróżowania po całym stanie. Mogliby, mówi Żyd Graetz, pomimo powtarzanych dekretów kanonicznych, nie tylko wykorzystywać pracę chrześcijańskich robotników do swoich przedsiębiorstw przemysłowych, ale także swobodnie handlować niewolnikami, kupować niewolników za granicą i sprzedawać ich w państwie. Klerowi zabroniono chrzcić żydowskich niewolników ... Aby zadowolić Żydów, bazary przeniesiono z soboty na niedzielę. Żydzi byli zwolnieni z kar cielesnych i tortur, a wrogie Żydom prawa kanoniczne zostały po cichu unieważnione.
„Chrześcijanie”, kontynuuje Gretz, „uczęszczali do synagog, byli podbudowani żydowskim kultem i woleli czytać żydowskich kaznodziejów niż kazania swoich duchownych… Z powodu przychylności Żydów na dziedzińcu, wielu zwykłych chrześcijan skłaniało się ku Żydom, uważało je za prawdziwą religię, obchodziło soboty i pracowało w niedziele. ... Nawet historyk masonerii Michelet jest zmuszony przyznać, że Francja w tym czasie została „zamieniona w Judeę”.
„Hiszpania, czyli Andaluzja mahometańska”, kontynuuje Graetz, „w warunkach politycznych i kulturowo-historycznych tamtych czasów było to szczególnie odpowiednie, aby stać się, zamiast Babilonii, centrum i przywódcą całego żydostwa”. Pomimo tego, że w ówczesnych prawach istniały restrykcyjne przepisy dotyczące Żydów, prawo to nie było systematycznie egzekwowane, a co za tym idzie, faktycznie panowała całkowita równość Żydów. Wreszcie papież Grzegorz VII zwrócił uwagę na ucisk ze strony rdzennej ludności Hiszpanii przez Żydów i na soborze rzymskim w 1075 r. Wydał prawo kanoniczne zabraniające Żydom „posiadania jakiejkolwiek przewagi nad chrześcijanami”. Jednak król kastylijski Alfons VI, który był całkowicie w rękach Żydów, wahał się przed wykonaniem papieskiego dekretu.
Pod koniec XI wieku dominacja Żydów rozciągnęła się już na prawie całą Europę. W Czechach, na Morawach i w Polsce posiadali niezliczone bogactwa i chrześcijańskich niewolników, to samo stało się w Niemczech. Dogodna okazja do zrzucenia żydowskiego jarzma pojawiła się mieszkańcom Europy dopiero w przededniu pierwszej krucjaty. Ludność otwarcie wypowiadała się przeciwko swoim ciemięzcom. Pogromy żydowskie rozpoczęły się wszędzie: w Rouen, Metz, Trewirze, Spirze, Worms, Moguncji, Kolonii, Neisse, Weflinghofen, Aldenar, Merse, Kerpen, Regensburg i wielu innych. Jednak pierwsza krucjata przeszła dla Żydów prawie bez śladu. Wkrótce otrząsnęli się z pogromów i ponownie popadli w nieznośny ucisk wobec chrześcijańskiej populacji wszystkich krajów europejskich.
http://www.rusnation.org/sfk/0411/0411-07.shtml
