Dlatego, jak pisze Deschner, Polacy nie brali do niewoli Ukraińców (i SS-manów). Na plecach malowano im dużą literę "U" i rozstrzeliwano.

1 sierpnia 1944 r. wybuchło Powstanie Warszawskie, które trwało 63 dni. Była to powszechna, wyzwoleńcza walka zbrojna Armii Krajowej i ludności Warszawy z hitlerowskimi/niemieckimi okupantami. W tej nierównej walce, toczonej w warunkach druzgocącej przewagi niemieckiej i wobec odmowy udzielenia pomocy powstańcom przez Stalina i z braku pomocy militarnej i dyplomatycznej ze strony Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych Ameryki, zginęło ok. 18 tys. powstańców i ok. 150-200 tys. ludności cywilnej, a wielkie miasto – stolica Polski miało przestać istnieć. Po Powstaniu cała pozostała ludność została wysiedlona m.in. do obozów koncentracyjnych i zagłady oraz na roboty przymusowe do Niemiec. Opustoszała Warszawa stała się terenem działalności specjalnych oddziałów niemieckich i ukraińskich, które paląc i wysadzając, zniszczyły 80% miasta. Podczas Powstania wróg nie tylko dopuścił się zbrodni wojennych wobec ludności Warszawy, ale wręcz potwornej zbrodni ludobójstwa.

"Najbardziej godnym uwagi wydarzeniem na pogrzebie było to, że Chruszczow przekazał wieniec od Stalina."

Mychajło Gajkowski i Oksana Gajowa  

Nasze publicystyczno-literackie pamiętnikarstwo wojenne ma w sobie coś z opowieści Gogola „Wij”. Krąg zarysowany kredą święconą, poza który sami sobie nie pozwalamy wykroczyć. Stąd deptanie na miejscu w otoczeniu licznych „tabu”, zamykających umowne horyzonty. W takim kręgu obraca się m.in. temat powstania warszawskiego, który wciąż nie schodzi ze szpalt i prawdopodobnie przez długi czas nie zejdzie. Żadne jednak z ujęć tego tematu nie będzie całkowite, dopóki nie będzie wolno mówić o pewnych sprawach. Tymczasem wszechstronna ocena ostatniej bitwy o Warszawę jako o stolicę suwerennej Polski musi wyjść z założenia właśnie tej suwerenności, tzn. uznania, że najeźdźca sowiecki (jeżeli nawet przyjmiemy, że nie był gorszy) był równy najeźdźcy niemieckiemu. Od czasu do czasu wyrwie się to komuś, ale zazwyczaj odskakuje się od tego prostego stwierdzenia w pląsach i ukłonach, a koniec końców, Bogiem a prawdą, nikt nie dał dokładnej definicji: czy Sowiety są naszym wrogiem, czy wrogiem nie są? Są najeźdźcą, czy nie? Odebrały nam niepodległość, czy nie odebrały? Czy „Kraj” to jest „Polska”, czy tylko obca okupacja? Czy panowie Mikołajczyk-Bierut-Osóbka-Cyrankiewicz to quislingi, czy też jakieś pośrednie zjawisko: mieszanina „dobrej woli” z agentem NKWD, według fantastycznej recepty rosyjskiego kawału: „smies popa s wiełosipiedom”?

Sześćset lat temu, w Dzień Świętego Wita, chrześcijańska armia serbskiego księcia Łazarza i islamskich zdobywców pod sułtanem tureckim Muratem stoczyła wielką bitwę na równinie Kosowa. Serbowie bronili się i chrześcijańską Europę przed inwazją osmańską, ale w Kosowie zostali pokonani. Książę Lazar i śmietanka serbskiej szlachty wszyscy zginęli bohatersko.

Przez wieki historycy pochwalili ofiarną odwagę księcia Łazarza i jego armii tego dnia w 1389 roku - a kiedy wkraczamy w nowe stulecie, ta sama odwaga jest ucieleśniona przez ducha wszystkich Serbów.

Kim był i jest Władysław Bartoszewski?

Kim był i jest nadal Władysław Bartoszewski każdy musi odpowiedzieć sobie sam po zaznajomieniu sie z jego osiągnięciami, o których trudno jest się doczytać w jego apologizmach.

Władysław Bartoszewski nigdy nie był i nie będzie profesorem. Nie ma w oficjalnym życiorysie żadnych zawodowych kwalifikacji do nauczania czegokolwiek, kogokolwiek, gdziekolwiek, nie był nigdy pracownikiem naukowym, nie miał prawa do „wykładania” czyli opowiadania w Bawarii o dobrych Niemcach, którzy go wypuścili z KZ, ponieważ nie miał naukowego dorobku doktora, który jest warunkiem podstawowym do czasowego zajmowania stanowiska gościnnego wykładowcy na uniwersytetach w Niemieckim Kraju Związkowym Bawaria. Poza tym Władysław Bartoszewski sam się przyznał publicznie w niemieckiej gazecie do tego, że nie jest profesorem, wiedząc, ze w Weimarze czeka na niego jako zaproszonego profesora policja i prokurator – po tym gdy na mój wniosek niemiecki rząd usunął mu ten tytuł.

Tytuł i wprowadzenie naprowadzają czytelników na tory narracji żydowskiej, jest to sprzeczne z polską racją stanu.

Co nas obchodzi los żydów? ….Kto ich spalił? Nie spalili się sami?

A kto wywołał tę wojnę? Kto witał Wermacht kwiatami i orkiestrami, podczas kiedy Polacy nie zdążyli nawet pochować swoich zabitych od bomb? Kto mordował bezbronnych polskich rezerwistów? 

Kto, pod bolszewickimi bagnetami, pędził mieszkańców Jedwabnego na męczeńską śmierć w łagrach?

No i po co donosić na Niemców?  Nam to nie pomoże, a przysporzy wrogów.

Z żydami nam nie po drodze. Żydzi nie są narodem i piszemy małe „ż”.

Jeśli żydzi zasługują na cokolwiek to tylko na naszą bezwzględną zemstę.

 Red. Gazeta Warszawska.

=================

Gdyby chodziło o inteligentne gady z kosmosu - Reptilianów to gady z Niemiec musiałyby być uniewinnione. Jest to internetowa wersja odpowiedzi na pismo prokuratora IPN-u Janusza Romańczuka

Czy w Jedwabnem Spalili  Żydów Reptilianie?

Streszczenie odpowiedzi do prokuratora IPN Janusza Romańczuka z 28 maja 2018 r.