|
The Foundations of Geopolitics: The Geopolitical Future of Russia is a geopolitical book by Aleksandr Dugin. Its publication in 1997 was well received in Russia; it has had significant influence within the Russian military, police forces, and foreign policy elites,[1][2] and has been used as a textbook in the Academy of the General Staff of the Russian military.[1][3] Powerful Russian political figures subsequently took an interest in Dugin,[4] a Russian political analyst who espouses an ultra-nationalist and neo-fascist ideology based on his idea of neo-Eurasianism,[5] who has developed a close relationship with Russia's Academy of the General Staff.[6]
Dugin credits General Nikolai Klokotov of the Academy of the General Staff as co-author and his main inspiration,[7] though Klokotov denies this.[3] Colonel General Leonid Ivashov, head of the International Department of the Russian Ministry of Defence, helped draft the book.[8]
Policy usage[edit]
Klokotov stated that in the future the book would "serve as a mighty ideological foundation for preparing a new military command".[9] Dugin has asserted that the book has been adopted as a textbook in many Russian educational institutions.[1] Former speaker of the Russian State Duma, Gennadiy Seleznyov, for whom Dugin was adviser on geopolitics,[10] "urged that Dugin's geopolitical doctrine be made a compulsory part of the school curriculum".[9]
The book may have been influential in Vladimir Putin's foreign policy, which eventually led to the 2014 advent of the Russo-Ukrainian War, and its expansion with the 2022 Russian invasion of Ukraine.[11][12]
Eurasianist foreign policy doctrine[edit]
Eurasianist sentiments have been on the rise across Russian society since the ascent of Vladimir Putin in the country. In a poll conducted by Levada Center in 2021, 64% of Russian citizens identify Russia as a non-European country; while only 29% regarded Russia to be part of Europe.[13]
In 2023, Russia adopted a Eurasianist, anti-Western foreign policy in a document titled "The Concept of the Foreign Policy of the Russian Federation", approved by Vladimir Putin. The document defines Russia as a "unique country-civilization and a vast Eurasian and Euro-Pacific power" that seeks to create a "Greater Eurasian Partnership" by pursuing close relations with China, India, countries of the Islamic world and the rest of the Global South (Latin America and Southern Africa). The policy identifies United States and other Anglo-Saxon countries as "the main inspirer, organizer, and executor of the aggressive anti-Russian policy of the collective West" and seeks the end of geopolitical American dominance in the international scene. The document also adopts a neo-Soviet posture, positioning Russia as the successor state of USSR and calls for spreading "accurate information" about the "decisive contribution of the Soviet Union" in shaping the post-WWII international order and the United Nations.[14][15][16]
Content[edit]
In Foundations of Geopolitics, Dugin makes a distinction between "Atlantic" and "Eurasian" societies, which means, as Benjamin R. Teitelbaum describes it: "between societies whose coastal geographical position made them cosmopolitan and landlocked societies oriented toward preservation and cohesion".[17] Dugin calls for the "Atlantic societies", primarily represented by the United States, to lose their broader geopolitical influence in Eurasia, and for Russia to rebuild its influence through annexations and alliances.[3]
The book declares that "the battle for the world rule of Russians" has not ended and Russia remains "the staging area of a new anti-bourgeois, anti-American revolution". The Eurasian Empire will be constructed "on the fundamental principle of the common enemy: the rejection of Atlanticism, strategic control of the U.S., and the refusal to allow liberal values to dominate us."[2][9] Dugin seems not to rule out the possibility of Russia joining and/or even supporting the European Union and NATO instrumentally in a pragmatic way of further Western subversion against geopolitical "Americanism".
Outside of Ukraine and Georgia, military operations play a relatively minor role except for the military intelligence operations Dugin calls "special military operations". The textbook advocates a sophisticated program of subversion, destabilization, and disinformation spearheaded by the Russian secret services.[18] The operations should be assisted by a tough, hard-headed utilization of Russia's gas, oil, and natural resources to bully and pressure other countries.[9] The book states that "the maximum task [of the future] is the 'Finlandization' of all of Europe".[9]
In Europe:
-
Germany should be offered the de facto political dominance over most Protestant and Catholic states located within Central and Eastern Europe. The Kaliningrad Oblast could be given back to Germany. The book uses the term "Moscow–Berlin axis".[9]
-
France should be encouraged to form a bloc with Germany, as they both have a "firm anti-Atlanticist tradition".[9]
-
The United Kingdom, merely described as an "extraterritorial floating base of the U.S.", should be cut off from the European Union.[9]
-
Finland should be absorbed into Russia. Southern Finland will be combined with the Republic of Karelia and northern Finland will be "donated to Murmansk Oblast".[9]
-
Estonia should be given to Germany's sphere of influence.[9]
-
Latvia and Lithuania should be given a "special status" in the Eurasian–Russian sphere, although he later writes that they should be integrated into Russia rather than obtaining national independence.[9]
-
Georgia should be dismembered. Abkhazia and "United Ossetia" (which includes Georgia's South Ossetia and the Republic of North Ossetia) will be incorporated into Russia. Georgia's independent policies are unacceptable.[9]
-
Belarus and Moldova are to become part of Russia, not independent.[9]
-
Poland should be granted a "special status" in the Eurasian sphere. This may involve splitting Poland between German and Russian spheres of influence.[9]
-
Romania, North Macedonia, Serbia, "Serbian Bosnia", and Greece – "Orthodox Christian collectivist East" – will unite with "Moscow the Third Rome" and reject the "rational-individualistic West".[9]
-
Ukraine (except Western Ukraine) should be annexed by Russia because "Ukraine as a state has no geopolitical meaning, no particular cultural import or universal significance, no geographic uniqueness, no ethnic exclusiveness, its certain territorial ambitions represents an enormous danger for all of Eurasia and, without resolving the Ukrainian problem, it is in general senseless to speak about continental politics". Ukraine should not be allowed to remain independent, unless it is cordon sanitaire, which would be inadmissible according to Western political standards. As mentioned, Western Ukraine (comprising the regions of Volynia, Galicia, and Transcarpathia), considering its Catholic-majority population, are permitted to form an independent federation of Western Ukraine but should not be under Atlanticist control.[9]
In the Middle East and Central Asia:
-
The book stresses the "continental Russian–Islamic alliance" which lies "at the foundation of anti-Atlanticist strategy". The alliance is based on the "traditional character of Russian and Islamic civilization".
-
Iran is a key ally. The book uses the term "Moscow–Tehran axis".[9]
-
Armenia has a special role: It will serve as a "strategic base," and it is necessary to create "the [subsidiary] axis Moscow-Yerevan-Teheran". Armenians "are an Aryan people ... [like] the Iranians and the Kurds".[9]
-
Azerbaijan could be "split up" or given to Iran.[9]
-
Russia needs to create "geopolitical shocks" within Turkey. These can be achieved by employing Kurds, Armenians, and other minorities (such as Greeks) to attack the ruling Turkish regime.[9]
-
The book regards the Caucasus as a Russian territory, including "the eastern and northern shores of the Caspian (the territories of Kazakhstan and Turkmenistan)" and Central Asia (mentioning Kazakhstan, Uzbekistan, Kyrgyzstan, and Tajikistan).[9]
In East and Southeast Asia:
-
Dugin envisions the fall of China. The People's Republic of China, which represents an extreme geopolitical danger as an ideological enemy to the independent Russian Federation, "must, to the maximum degree possible, be dismantled". Dugin suggests that Russia start by taking Tibet–Xinjiang–Inner Mongolia–Manchuria as a security belt.[1] Russia should offer China help "in a southern direction – Indochina (except Vietnam), the Philippines, Indonesia, Australia" as geopolitical compensation.[9]
-
Russia should manipulate Japanese politics by offering the Kuril Islands to Japan and provoking anti-Americanism, to "be a friend of Japan".[9]
-
Mongolia should be absorbed into the Eurasian sphere.[9]
The book emphasizes that Russia must spread geopolitical anti-Americanism everywhere: "the main 'scapegoat' will be precisely the U.S."
The West[edit]
In the Americas, United States, and Canada:
-
Russia should use its special services within the borders of the United States and Canada to fuel instability and separatism against neoliberal globalist Western hegemony, such as, for instance, provoke "Afro-American racists" to create severe backlash against the rotten political state of affairs in the current present-day system of the United States and Canada. Russia should "introduce geopolitical disorder into internal American activity, encouraging all kinds of separatism and ethnic, social, and racial conflicts, actively supporting all dissident movements – extremist, racist, and sectarian groups, thus destabilizing internal political processes in the U.S. It would also make sense simultaneously to support isolationist tendencies in American politics".[9]
-
The Eurasian Project could be expanded to Central and South America.[9]
Reception and impact[edit]
Hoover Institution senior fellow John B. Dunlop stated that "the impact of this intended 'Eurasianist' textbook on key Russian elites testifies to the worrisome rise of neo-fascist ideas and sentiments during the late Yeltsin and the Putin period".[1] Historian Timothy D. Snyder wrote in The New York Review of Books that Foundations of Geopolitics is influenced by the work of Carl Schmitt, a proponent of a conservative international order whose work influenced the Nazis. He also noted Dugin's key role in forwarding the ideologies of Eurasianism and National Bolshevism.[19]
The book was described by Foreign Policy as "one of the most curious, impressive, and terrifying books to come out of Russia during the entire post-Soviet era", and "more sober than Dugin's previous books, better argued, and shorn of occult references, numerology, traditionalism and other eccentric metaphysics".[3] In 2022, Foreign Policy also noted: "The recent invasion of Ukraine is a continuation of a Dugin-promoted strategy for weakening the international liberal order."[20] According to Anton Shekhovtsov, the book's cover contains a depiction of a Chaos Star, a symbol that represents chaos magick in modern occult movements, and the use of the symbol aligns with Dugin's general interest in the occult and occult symbolism. After the publication of the book, Dugin has also used the symbol as the logo of his Eurasia Party.[21]
See also[edit]
References[edit]
- ^ Jump up to:a b c d e Dunlop, John B. (July 30, 2004). "Russia's New—and Frightening—'Ism'". Hoover Institution. Retrieved 12 October 2017.
- ^ Jump up to:a b Burbank, Jane (22 March 2022). "The Grand Theory Driving Putin to War". The New York Times. New York City. Retrieved 23 March 2022.
After unsuccessful interventions in post-Soviet party politics, Mr. Dugin focused on developing his influence where it counted — with the military and policymakers. With the publication in 1997 of his 600-page textbook, loftily titled 'The Foundations of Geopolitics: The Geopolitical Future of Russia,' Eurasianism moved to the center of strategists' political imagination. In Mr. Dugin's adjustment of Eurasianism to present conditions, Russia had a new opponent — no longer just Europe, but the whole of the 'Atlantic' world led by the United States.
- ^ Jump up to:a b c d "The Unlikely Origins of Russia's Manifest Destiny". Foreign Policy. 27 July 2016. Archived from the original on 2016-07-27. Retrieved 2017-10-23.
- ^ Liverant, Yigal (Winter 2009). "The Prophet of the New Russian Empire". Azure (35). Jerusalem: Shalem Center. ISSN 0793-6664. Retrieved 2015-04-06.
- ^ Shekhovtsov, Anton; Umland, Andreas (October 2009). "Is Aleksandr Dugin a Traditionalist? 'Neo-Eurasianism' and Perennial Philosophy". The Russian Review. 68 (4). Wiley: 662–678. doi:10.1111/j.1467-9434.2009.00544.x. JSTOR 20621114.
- ^ Lavelle, Peter (2003). Uncovering Russia (excerpt: A civil society without civility). Norasco Publishing. pp. 379–380. ISBN 0972970800.
- ^ Firth, Charles (March 4, 2017). "1990s Manifesto outlining Russia's plans is starting to come true". news.com.au. Retrieved 12 October 2017.
- ^ Mankoff, Jeffrey (October 17, 2011). Russian Foreign Policy: The Return of Great Power Politics. Rowman & Littlefield. pp. 69–70. ISBN 9781442208261.
- ^ Jump up to:a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z Dunlop, John (January 31, 2004). "Aleksandr Dugin's Foundations of Geopolitics" (PDF). Demokratizatsiya: The Journal of Post-Soviet Democratization. 12 (1). Institute for European, Russian and Eurasian Studies (George Washington University): 41. ISSN 1074-6846. OCLC 222569720. Archived from the original (PDF) on 7 June 2016.
- ^ Toal, Gerard (2017). Near Abroad: Putin, the West and the Contest Over Ukraine and the Caucasus. Oxford University Press. p. 78. ISBN 9780190253301.
- ^ Farmer, Brit McCandless (April 12, 2022). "Aleksandr Dugin: The far-right theorist behind Putin's plan". 60 Minutes. CBS News. Retrieved April 12, 2022.
|
|
Podstawy geopolityki: geopolityczna przyszłość Rosji
Okładka wydania rosyjskiego
|
| Autor |
Aleksandra Dugina |
| Oryginalny tytuł |
Основы геополитики |
| Język |
Rosyjski |
| Wydawca |
Arktogeja |
|
Data publikacji
|
1997 |
| Miejsce publikacji |
Rosja |
| ISBN |
978-5-8592-8019-3 |
Podstawy geopolityki: geopolityczna przyszłość Rosji toksiążka geopolityczna Aleksandra Dugina . Jej publikacja w 1997 r. została dobrze przyjęta w Rosji ; wywarła znaczący wpływ na rosyjskie wojsko , siły policyjne i elity polityki zagranicznej , [1] [2] i była używana jako podręcznik w Akademii Sztabu Generalnego rosyjskiej armii. [1] [3] Duginem zainteresowali się później wpływowi rosyjscy politycy, [4] rosyjski analityk polityczny, który wyznaje ideologię ultranacjonalistyczną i neofaszystowską opartą na jego idei neoeurazjatyzmu , [5] który rozwinął bliskie stosunki z rosyjską Akademią Sztabu Generalnego. [6]
Dugin uznaje generała Nikołaja Kłokotowa z Akademii Sztabu Generalnego za współautora i jego główną inspirację [7] , chociaż Kłokotow temu zaprzecza. [3] W przygotowaniu książki pomógł generał pułkownik Leonid Iwaszow , szef Departamentu Międzynarodowego Ministerstwa Obrony Rosji . [8]
Stosowanie zasad [ edytuj ]
Kłokotow stwierdził, że w przyszłości książka „będzie potężną podstawą ideologiczną do przygotowania nowego dowództwa wojskowego”. [9] Dugin stwierdził, że książka została przyjęta jako podręcznik w wielu rosyjskich instytucjach edukacyjnych. [1] Były przewodniczący Rosyjskiej Dumy Państwowej Giennadij Seleznyow , dla którego Dugin był doradcą ds. geopolityki, [10] „nalegał, aby doktryna geopolityczna Dugina stała się obowiązkową częścią programu szkolnego”. [9]
Książka mogła wywrzeć wpływ na politykę zagraniczną Władimira Putina , co ostatecznie doprowadziło do wybuchu wojny rosyjsko-ukraińskiej w 2014 r . i jej rozszerzenia wraz z inwazją Rosji na Ukrainę w 2022 r . [11] [12]
Eurazjatycka doktryna polityki zagranicznej [ edytować ]
Od czasu objęcia władzy przez Władimira Putina w tym kraju nastroje eurazjatyckie rosną w całym społeczeństwie rosyjskim . W sondażu przeprowadzonym przez Centrum Lewady w 2021 roku 64% obywateli Rosji identyfikuje Rosję jako kraj pozaeuropejski; podczas gdy tylko 29% uważało Rosję za część Europy. [13]
W 2023 roku Rosja przyjęła eurazjatycką, antyzachodnią politykę zagraniczną w dokumencie „ Koncepcja polityki zagranicznej Federacji Rosyjskiej ”, zatwierdzonym przez Władimira Putina . Dokument definiuje Rosję jako „ wyjątkowy kraj-cywilizację oraz ogromną potęgę eurazjatycką i europejsko-pacyficzną”, która dąży do stworzenia „Większego Partnerstwa Eurazjatyckiego” poprzez utrzymywanie bliskich stosunków z Chinami , Indiami , krajami świata islamskiego i resztą świata Globalne Południe ( Ameryka Łacińska i Afryka Południowa ). Polityka ta identyfikuje Stany Zjednoczone i inne kraje anglosaskie jako „głównego inspiratora, organizatora i wykonawcę agresywnej antyrosyjskiej polityki kolektywnego Zachodu” i dąży do zakończenia geopolitycznej dominacji Ameryki na scenie międzynarodowej. Dokument przyjmuje także postawę neosowiecką , pozycjonując Rosję jako państwo-następcę ZSRR i wzywa do szerzenia „prawdziwych informacji” o „zdecydowanym wkładzie Związku Radzieckiego” w kształtowanie porządku międzynarodowego po II wojnie światowej i Organizacji Narodów Zjednoczonych . [14] [15] [16]
Treść [ edytuj ]
W książce Podstawy geopolityki Dugin dokonuje rozróżnienia między społeczeństwami „atlantyckimi” i „eurazjatyckimi”, co oznacza, jak opisuje to Benjamin R. Teitelbaum: „między społeczeństwami, których przybrzeżne położenie geograficzne uczyniło je społeczeństwami kosmopolitycznymi i śródlądowymi, zorientowanymi na ochronę i spójność”. [17] Dugin wzywa, aby „społeczeństwa atlantyckie”, reprezentowane przede wszystkim przez Stany Zjednoczone , utraciły szersze wpływy geopolityczne w Eurazji , a Rosja odbudowała swoje wpływy poprzez aneksje i sojusze. [3]
Książka stwierdza, że „walka o światowe panowanie Rosjan” nie zakończyła się, a Rosja pozostaje „terenem postoju nowej antyburżuazyjnej , antyamerykańskiej rewolucji ”. Imperium Eurazjatyckie zostanie zbudowane „na fundamentalnej zasadzie wspólnego wroga: odrzuceniu atlantyzmu , strategicznej kontroli Stanów Zjednoczonych i niepozwoleniu, aby zdominowały nas wartości liberalne ”. [2] [9] Dugin zdaje się nie wykluczać możliwości przyłączenia się Rosji do Unii Europejskiej i NATO , a nawet instrumentalnego wspierania ich w pragmatyczny sposób, w celu dalszej dywersji Zachodu przeciwko geopolitycznemu „ amerykanizmowi ”.
Poza Ukrainą i Gruzją operacje wojskowe odgrywają stosunkowo niewielką rolę, z wyjątkiem operacji wywiadu wojskowego , które Dugin nazywa „specjalnymi operacjami wojskowymi”. Podręcznik opowiada się za wyrafinowanym programem działalności wywrotowej, destabilizacji i dezinformacji prowadzonym przez rosyjskie tajne służby . [18] Operacjom powinno towarzyszyć zdecydowane i rozważne wykorzystanie rosyjskiego gazu , ropy i zasobów naturalnych do zastraszania i wywierania presji na inne kraje. [9] W książce stwierdza się, że „największym zadaniem [przyszłości] jest « finlandyzacja » całej Europy”. [9]
W Europie :
- Niemcom należy zaoferować faktyczną dominację polityczną nad większością państw protestanckich i katolickich położonych w Europie Środkowo-Wschodniej . Obwód kaliningradzki mógłby zostać zwrócony Niemcom . W książce używa się terminu „oś Moskwa – Berlin”. [9]
- Należy zachęcać Francję do utworzenia bloku z Niemcami, ponieważ oba kraje mają „zdecydowaną tradycję antyatlantycką ”. [9]
- Wielka Brytania , opisywana jedynie jako „eksterytorialna pływająca baza Stanów Zjednoczonych”, powinna zostać odcięta od Unii Europejskiej . [9]
- Finlandia powinna zostać wchłonięta przez Rosję. Południowa Finlandia zostanie połączona z Republiką Karelii , a północna Finlandia zostanie „przekazana obwodowi murmańskiemu ”. [9]
- Estonię należy oddać w strefę wpływów Niemiec . [9]
- Łotwie i Litwie należy nadać „specjalny status” w sferze euroazjatycko-rosyjskiej, choć pisze później, że zamiast uzyskać niepodległość narodową, należy je zintegrować z Rosją. [9]
- Gruzję należy rozczłonkować. Abchazja i „Wielka Osetia” (w skład której wchodzi gruzińska Osetia Południowa i Republika Osetii Północnej ) zostaną włączone do Rosji. Niezależna polityka Gruzji jest nie do przyjęcia. [9]
- Białoruś i Mołdawia mają stać się częścią Rosji, a nie niepodległością. [9]
- Polsce należy przyznać „specjalny status” w sferze euroazjatyckiej. Może to wiązać się z podziałem Polski pomiędzy niemiecką i rosyjską strefę wpływów. [9]
- Rumunia , Macedonia Północna , Serbia , „ serbska Bośnia ” i Grecja – „ prawosławny kolektywistyczny Wschód” – zjednoczą się z „ Moskwą Trzecim Rzymem ” i odrzucą „racjonalno-indywidualistyczny Zachód”. [9]
- Ukraina (z wyjątkiem Ukrainy Zachodniej) powinna zostać zaanektowana przez Rosję, ponieważ „Ukraina jako państwo nie ma znaczenia geopolitycznego, żadnego szczególnego znaczenia kulturowego ani uniwersalnego znaczenia, żadnej wyjątkowości geograficznej, żadnej wyłączności etnicznej, jej pewne ambicje terytorialne stanowią ogromne zagrożenie dla całej Eurazji i bez rozwiązania problemu ukraińskiego mówienie o polityce kontynentalnej w ogóle nie ma sensu”. Nie należy pozwolić Ukrainie na zachowanie niepodległości, chyba że stanowi ona kordon sanitarny , co byłoby niedopuszczalne według zachodnich standardów politycznych. Jak już wspomniano, Zachodnia Ukraina (obejmująca regiony Wołynia , Galicji i Zakarpacia ), biorąc pod uwagę jej populację z większością katolicką , może utworzyć niezależną federację Zachodniej Ukrainy, ale nie powinna znajdować się pod kontrolą atlantystów. [9]
Na Bliskim Wschodzie i w Azji Środkowej :
- Książka podkreśla „kontynentalny sojusz rosyjsko-islamski”, który leży „u podstaw strategii antyatlantyckiej ”. Sojusz opiera się na „tradycyjnym charakterze cywilizacji rosyjskiej i islamskiej ”.
- Iran jest kluczowym sojusznikiem. W książce używa się terminu „oś Moskwa – Teheran”. [9]
- Armenia ma do odegrania szczególną rolę: będzie stanowić „bazę strategiczną” i konieczne jest utworzenie „osi [pomocniczej] Moskwa-Erewan-Teheran”. Ormianie „są narodem aryjskim … [jak] Irańczycy i Kurdowie ”. [9]
- Azerbejdżan mógłby zostać „podzielony” lub oddany Iranowi. [9]
- Rosja musi wywołać w Turcji „wstrząsy geopolityczne” . Można to osiągnąć poprzez wykorzystanie Kurdów , Ormian i innych mniejszości (takich jak Grecy ) do ataku na rządzący reżim turecki . [9]
- Książka traktuje Kaukaz jako terytorium rosyjskie, w tym „wschodnie i północne wybrzeża Morza Kaspijskiego (terytoria Kazachstanu i Turkmenistanu )” oraz Azję Środkową (wymieniając Kazachstan, Uzbekistan , Kirgistan i Tadżykistan ). [9]
W Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej :
- Dugin przewiduje upadek Chin . Chińska Republika Ludowa, która jako ideologiczny wróg niezależnej Federacji Rosyjskiej stanowi skrajne zagrożenie geopolityczne, „należy w maksymalnym możliwym stopniu zdemontować”. Dugin sugeruje, aby Rosja zaczęła od zajęcia Tybetu – Xinjiangu – Mongolii Wewnętrznej – Mandżurii jako pasa bezpieczeństwa. [1] Rosja powinna zaoferować Chinom pomoc „w kierunku południowym – Indochinach (z wyjątkiem Wietnamu ), Filipinach , Indonezji , Australii ” w ramach rekompensaty geopolitycznej. [9]
- Rosja powinna manipulować japońską polityką , oferując Japonii Wyspy Kurylskie i prowokując antyamerykanizm , aby „być przyjacielem Japonii”. [9]
- Mongolia powinna zostać wchłonięta przez sferę euroazjatycką. [9]
W książce podkreśla się, że Rosja musi wszędzie szerzyć geopolityczny antyamerykanizm : „głównym « kozłem ofiarnym » będą właśnie USA”
Zachód [ edytuj ]
W obu Amerykach , Stanach Zjednoczonych i Kanadzie :
- Rosja powinna wykorzystać swoje służby specjalne w granicach Stanów Zjednoczonych i Kanady do podsycania niestabilności i separatyzmu przeciwko neoliberalnej globalistycznej hegemonii Zachodu , na przykład prowokując „ afroamerykańskich rasistów ” do wywołania ostrej reakcji na zgniły stan polityczny w obecnym systemie Stanów Zjednoczonych i Kanady . Rosja powinna „wprowadzić chaos geopolityczny w wewnętrzną działalność Ameryki, zachęcając do wszelkiego rodzaju separatyzmu oraz konfliktów etnicznych , społecznych i rasowych , aktywnie wspierając wszystkie ruchy dysydenckie – grupy ekstremistyczne , rasistowskie i sekciarskie , destabilizując w ten sposób wewnętrzne procesy polityczne w USA”. ma sens jednocześnie wspieranie tendencji izolacjonistycznych w amerykańskiej polityce ”. [9]
- Projekt Eurazjatycki mógłby zostać rozszerzony na Amerykę Środkową i Południową . [9]
Recepcja i wpływ [ edytować ]
Starszy pracownik Hoover Institution, John B. Dunlop, stwierdził, że „wpływ tego zamierzonego podręcznika„ eurazjatyckiego ”na kluczowe elity rosyjskie świadczy o niepokojącym wzroście idei i nastrojów neofaszystowskich w późnym okresie Jelcyna i Putina ”. [1] Historyk Timothy D. Snyder napisał w The New York Review of Books, że na podstawy geopolityki wpłynęła twórczość Carla Schmitta , zwolennika konserwatywnego porządku międzynarodowego, którego twórczość wywarła wpływ na nazistów . Zwrócił także uwagę na kluczową rolę Dugina w propagowaniu ideologii eurazjatyzmu i narodowego bolszewizmu . [19]
Książka została opisana przez „ Foreign Policy” jako „jedna z najciekawszych, imponujących i przerażających książek, jakie ukazały się w Rosji w całej epoce poradzieckiej” oraz „bardziej trzeźwa niż poprzednie książki Dugina, lepiej uargumentowana i pozbawiona okultyzmu” . odniesienia, numerologia , tradycjonalizm i inna ekscentryczna metafizyka ”. [3] W 2022 roku „Foreign Policy” odnotowało także: „Niedawna inwazja na Ukrainę jest kontynuacją promowanej przez Dugina strategii osłabienia międzynarodowego porządku liberalnego”. [20] Według Antona Szechowcowa na okładce książki znajduje się przedstawienie Gwiazdy Chaosu , symbolu reprezentującego magię chaosu we współczesnych ruchach okultystycznych, a użycie tego symbolu jest zgodne z ogólnym zainteresowaniem Dugina okultyzmem i okultyczną symboliką. Po opublikowaniu książki Dugin użył tego symbolu również jako logo swojej Partii Eurazji . [21]
Zobacz także [ edytuj ]
- Geopolityka Rosji
- „ Co Rosja powinna zrobić z Ukrainą ”
- Ruszyzm
Referencje [ edytuj ]
- ^Skocz do:a b c d e Dunlop, John B. (30 lipca 2004).„Nowy — i przerażający — «izm» Rosji„ . Instytucja Hoovera . Źródło 12 października 2017 r .
- ^Skocz do:ab Burbank, Jane (22 marca 2022 r.) . „Wielka teoria prowadząca Putina do wojny”.New York Timesa. Nowy Jork. Źródło 23 marca 2022 r.
Po nieudanych interwencjach w politykę partii poradzieckiej Dugin skupił się na rozwijaniu swoich wpływów tam, gdzie się to liczyło – wśród wojska i decydentów. Wraz z publikacją w 1997 roku jego 600-stronicowego podręcznika, podniosłym tytułem „Podstawy geopolityki: geopolityczna przyszłość Rosji”, eurazjatyzm znalazł się w centrum wyobraźni politycznej strategów. Dostosowując eurazjatyzm do obecnych warunków przez pana Dugina, Rosja miała nowego przeciwnika – już nie tylko Europę, ale cały „atlantycki” świat pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych.
- ^Skocz do:abcd „ Niezwykłe początki oczywistego przeznaczenia Rosji” . Polityka zagraniczna. 27 lipca 2016 r.Zarchiwizowaneod oryginału w dniu 27.07.2016 r. Źródło 2017-10-23 .
- ^ Liverant, Yigal (zima 2009). „Prorok Nowego Imperium Rosyjskiego” . Błękit (35). Jerozolima: Centrum Shalem. ISSN 0793-6664 . Źródło: 2015-04-06 .
- ^ Szechowcow, Anton; Umland, Andreas (październik 2009). „Czy Aleksandr Dugin jest tradycjonalistą? «Neo-eurazjatyzm» i filozofia wieczysta”. Przegląd Rosyjski . 68 (4). Wiley’a : 662–678. doi : 10.1111/j.1467-9434.2009.00544.x . JSTOR 20621114 .
- ^ Lavelle, Piotr (2003). Odkrywając Rosję (fragment: Społeczeństwo obywatelskie bez uprzejmości) . Wydawnictwo Norasco. s. 379–380. ISBN 0972970800.
- ^ Firth, Charles (4 marca 2017). „Manifest z lat 90. przedstawiający plany Rosji zaczyna się spełniać” . news.com.au . Źródło 12 października 2017 r .
- ^ Mankoff, Jeffrey (17 października 2011). Rosyjska polityka zagraniczna: powrót polityki wielkiego mocarstwa . Rowmana i Littlefielda. s. 69–70. ISBN 9781442208261.
- ^Skocz do:a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z Dunlop, John (31 stycznia 2004).„Podstawy geopolityki Aleksandra Dugina”(PDF). Demokratizatsiya: The Journal of Post-Soviet Demokratyzacji .12(1). Instytut Studiów Europejskich, Rosyjskich i Eurazjatyckich (Uniwersytet George'a Washingtona): 41.ISSN1074-6846.OCLC222569720. Zarchiwizowane odoryginału(PDF)w dniu 7 czerwca 2016 r.
- ^ Toala, Gerarda (2017). Blisko za granicą: Putin, Zachód i rywalizacja o Ukrainę i Kaukaz . Wydawnictwo Uniwersytetu Oksfordzkiego. P. 78. ISBN 9780190253301.
- ^ Rolnik, Brit McCandless (12 kwietnia 2022). „Aleksandr Dugin: skrajnie prawicowy teoretyk stojący za planem Putina” . 60 minut . Wiadomości CBS . Źródło 12 kwietnia 2022 r .
- ^ Bibbs, Rebecca R. (12 kwietnia 2022). „Rektor Uniwersytetu Andersona przedstawia 3 scenariusze zakończenia wojny Rosji z Ukrainą” . Biuletyn Herolda . Źródło 5 maja 2022 r .
- ^ „Rosja i Europa” . Centrum Lewady . 22 marca 2021 r. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 1 maja 2023 r.
- ^ „Rosja przyjmuje nową antyzachodnią strategię polityki zagranicznej” . Niemieckie Welle . 31 marca 2023 r. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 15 kwietnia 2023 r.
- ^ Gould-Davies, Nigel (6 kwietnia 2023). „Nowa koncepcja polityki zagranicznej Rosji: wpływ wojny” . IISS . Zarchiwizowane od oryginału w dniu 2 maja 2023 r.
- ^ „Koncepcja polityki zagranicznej Federacji Rosyjskiej” . Stałe Przedstawicielstwo Federacji Rosyjskiej przy Unii Europejskiej . 1 marca 2023 r. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 10 kwietnia 2023 r.
- ^ Teitelbaum, Benjamin R. (21 kwietnia 2020). Wojna o wieczność: powrót tradycjonalizmu i powstanie populistycznej prawicy . Książka „Pingwin” z ograniczoną odpowiedzialnością. P. 46. ISBN 978-0-14-199204-4.
- ^ Von Drehle, David (22 marca 2022). „Człowiek znany jako„ mózg Putina ”przewiduje podział Europy i upadek Chin” . „Washington Post” . Waszyngton, DC Źródło 22 marca 2022 r .
W swoim opus magnum pt. Podstawy geopolityki: geopolityczna przyszłość Rosji , opublikowanym w 1997 r., Dugin szczegółowo nakreślił plan gry. Rosyjscy agenci powinni wzniecać podziały rasowe , religijne i sekcyjne w Stanach Zjednoczonych, jednocześnie promując izolacjonistyczne frakcje Stanów Zjednoczonych . W Wielkiej Brytanii wysiłki związane z operacjami psychologicznymi powinny skupiać się na zaostrzaniu historycznych rozłamów z Europą kontynentalną i ruchami separatystycznymi w Szkocji , Walii i Irlandii .
- ^ Snyder, Tymoteusz (20 marca 2014). „Faszyzm, Rosja i Ukraina” . New York Review of Books . 61 (5). Zarchiwizowane od oryginału w dniu 27.01.2016 r . Źródło 5 września 2014 r .
- ^ Młody, Benjamin (6 marca 2022). „Putin ma ponurą, absolutną wizję «rosyjskiego świata»„ . Polityka zagraniczna . Źródło 11 marca 2022 r .
- ^ Szechowcow, Anton (01.12.2008). „Palegenetyczny pęd rosyjskiego neoeurazjatyzmu: idee odrodzenia w światopoglądzie Aleksandra Dugina” . Ruchy totalitarne i religie polityczne . 9 (4): 491–506. doi : 10.1080/14690760802436142 . ISSN 1469-0764 . S2CID 144301027 .
Symbolika okultyzmu odgrywa inną ważną rolę w obrazach ideologicznych Dugina. Gwiazda ośmiu strzał, która stała się oficjalnym symbolem organizacji Dugina, po raz pierwszy pojawiła się na okładce Osnovy geopolitiki, umieszczonej pośrodku mapy konturowej Eurazji. Symbol ten, mylnie zidentyfikowany przez Ingrama jako swastyka, jest zmodyfikowaną „Gwiazdą Chaosu” i można przypuszczać, że odnosi się do „Magii Chaosu”, okultystycznej doktryny opartej na pismach Crowleya, Austina Osmana Spare'a i
|