Guillaume Durocher „Książka i karabin”: polityka kulturalna i rasowa we Włoszech faszystowskich, część 2

Debata intelektualna we Włoszech faszystowskich

Tarquini podkreśla, że ​​kultura w faszystowskich Włoszech nie była bynajmniej monolityczna, ale dopuszczała znaczną różnorodność stylistyczną i debatę intelektualną, o ile respektowano te fundamentalne zasady faszystowskie. W istocie, faszyści podkreślali, że bycie faszystą to bardziej kwestia męskiego sposobu myślenia niż teoretycznych abstrakcji. Podobnie jak Nietzsche, faszyści odrzucali ducha burżuazyjnego z jego zadowoleniem z przeciętności, sceptycyzmem i kompromisem, troską o karierę i egoizmem opartym na lęku przed śmiercią.

Faszyzm narodził się z różnorodnych grup niezadowolonych z niewielkich zdobyczy Włoch w czasie I wojny światowej, sfrustrowanych liberalną impotencją i zaniepokojonych rozwojem komunizmu. Należeli do nich weterani wojenni, ofiarni żołnierze arditi , artyści-futuryści, rewolucyjni syndykaliści, socjalistyczni republikanie i inni. Faszyzm narodził się organicznie jako „milicja w służbie narodu”, ruch polityczny, a w końcu rząd, a nie jako ustalony zbiór idei.

„Duch okopów”, duch hierarchii, dyscypliny i wspólnoty, który w czasie wojny pokazał swoją straszliwą, niszczycielską moc, został wykorzystany przez faszystów do konstruktywnego rozwoju narodu w czasie pokoju. Faszyzm rozwinął wręcz „świecką liturgię” (s. 43) i „koncepcję narodu wyniesionego do rangi bytu świętego” (s. 51). Faszyzm odrzucał internacjonalizm, egalitaryzm i materializm, a akceptował arystokrację, duchowość i nacjonalizm. Niektórzy faszyści przypisywali nawet swojemu ruchowi potencjał uratowania Europy przed dekadencją i degeneracją.

Faszyzm był bezsprzecznie komunitarystycznie nastawiony. Gospodarka i kultura miały szanować interesy wspólnoty. Faszystowska doktryna korporacjonizmu odzwierciedlała „znaczenie każdego zjawiska ekonomicznego dla państwa [ statalità ]” (s. 157). Podobnie faszyści argumentowali, że pisarze pełnią „rolę polityczną, moralną i edukacyjną”, a kultura musi wspierać „walkę o cywilizację” (s. 184).

Na przykład, jeden z faszystów opisał literaturę adekwatną jako taką, która podąża za „fundamentalnymi kanonami” faszyzmu: dyscypliną, hierarchią, „głęboką miłością do narodu” oraz „odrzuceniem form literatury gloryfikujących walkę klas, internacjonalizm i wszelkie zasady dezintegracji rasy” (s. 94). Od powieściopisarzy nie oczekiwano, że będą uprawiać swoją twórczość w duchu estetycznej próżności dla niej samej. W tych granicach, które co prawda wykluczały dzieła marksistowskie, libertariańskie i egalitarne, istniała znaczna wolność. Faszyści rozszerzyli te idee na wszystkie dziedziny kultury, argumentując na przykład, że filozofia powinna służyć interesom wspólnoty, a sztuka powinna przemawiać do ludzi.

Tarquini dokumentuje ożywione debaty ideologiczne w faszystowskich Włoszech, odzwierciedlając różne idee, ale także mniej interesujące konflikty między klikami i osobowościami. Chociaż wszyscy faszyści zgadzali się, że kultura ma charakter polityczny, debatowali nad tym, w jakim stopniu kultura powinna korzystać z autonomii, a w jakim powinna być determinowana przez politykę. Delio Cantimori, pod wpływem niemieckiego prawnika Carla Schmitta, argumentował, że „chęć ustanowienia sfery kulturowej niezależnej od polityki to prawdziwa liberalna głupota”, ponieważ „decyzja, czy coś należy, czy nie należy do sfery politycznej, jest zawsze decyzją polityczną” (s. 101). A skoro kultura miała być polityczna, polityka miała stać się artystyczna.

Toczyły się również debaty na temat relacji między narodem a państwem oraz tego, które z nich ma pierwszeństwo. Filozof i pedagog Giovanni Gentile argumentował, że faszyzm był przedłużeniem XIX-wiecznego włoskiego procesu zjednoczenia i budowania narodu. Tarquini pisze, że „wyraził on jasno problem kształtowania się świadomości narodowej, który jego zdaniem był kwestią moralną” (s. 125). Bardziej radykalni faszyści argumentowali, że państwo odgrywa decydującą rolę w tworzeniu i przekształcaniu narodu, a jeden z nich, być może z przesadną fantazją, oświadczył: „państwo faszystowskie nie tylko dominuje nad narodem, ale go wchłania i eliminuje” (126). Jeszcze inni argumentowali skromniej, że „naród poprzedza państwo” i że „najlepszy patriotyzm jest faktem naturalnym, a nie politycznym” (185).

Debaty te często zdają się mieć dość pedantyczny, „teologiczny” charakter, ale odzwierciedlają żarliwą wagę, jaką te idee miały dla faszystów. Alfredo Rocco, czołowy prawnik faszystowski, „definiował naród jako najwyższy wyraz współczesnej socjalności i argumentował, że polityka oznacza dyscyplinowanie sił społecznych dla osiągnięcia wyższych celów społeczeństwa” (s. 115).

Inni jednak uznali moralne przywództwo państwa lub potęgę imperium za ważniejsze dla ideału faszystowskiego. Jeden z nich zdefiniował państwo jako ruch i proces odzwierciedlający „moralną i społeczną jedność ludu wyrażoną, przeżywaną i uosobioną w państwie”, a także poświęcony podniesieniu poziomu dusz (s. 118).

Toczyła się również debata nad tym, czy faszyzm był siłą rewolucyjną, czy tradycjonalistyczną (w rzeczywistości był mieszanką obu) oraz nad miejscem katolicyzmu i tradycyjnych elit. Od 1921 roku Cesarstwo Rzymskie stało się centralnym symbolicznym odniesieniem faszystów, co było widoczne w fasces , orłach, salucie rzymskim i tak dalej. Miasta przekształcano za pomocą znaczących prac publicznych, aby podkreślić rzymskie zabytki jako „święte miejsca starożytności” (s. 131). Jednocześnie Tarquini podkreśla, że ​​nie było to motywowane sentymentem wstecznym: miasta faszystowskie miały być nowoczesne, zorientowane na przyszłość, odzwierciedlać nową cywilizację, która miała przetrwać wieki.

Siłą jednoczącą to wszystko była postać Mussoliniego jako Duce, promowanego przez Partię i media jako „żywy mit”. Mussolini, dzięki swojej charyzmie i wykorzystaniu nowoczesnych technik propagandowych, zyskał ogromną, oddaną, a nawet „przesądną” rzeszę zwolenników. Masy, a przede wszystkim młodzież, zaczęły silnie identyfikować się ze swoim wychwalanym wodzem plemiennym.

Szkoła faszystowska

Faszystowski program edukacyjny można uznać za postępującą i stopniową radykalizację wcześniejszych programów, których celem była konsolidacja i budowa włoskiego państwa narodowego. Włochy zjednoczyły się dopiero w latach 60. i 70. XIX wieku, zachowując znaczną regionalną różnorodność językową i kulturową.

W czerwcu 1919 roku gazeta Mussoliniego, „Il Popolo d'Italia ”, domagała się, aby szkoły „kształtowały świadomość narodową”, „kształciły dusze i ciała dla obrony Ojczyzny” oraz „podnosiły moralne i kulturalne warunki proletariatu” poprzez „wychowanie patriotyczne” (s. 58). Obejmowałoby to obowiązkowe wychowanie fizyczne i szkolenie przedwojskowe. Pierwotny faszyzm był dość „postępowy” i lewicowy, odzwierciedlając socjalistyczne korzenie Mussoliniego, będąc antyklerykalnym, republikańskim (przeciwstawiającym się monarchii) i nawołującym do wspierania biednych uczniów.

Program Partii Faszystowskiej z października 1921 r. zakładał wybieranie nauczycieli, którzy byliby „zdolni zagwarantować postęp ekonomiczny i historyczny narodu, podnieść poziom moralny i kulturalny mas oraz rozwinąć… najlepsze elementy, aby zapewnić ciągłą odnowę klas rządzących” (s. 60).

Giovanni Gentile

Reforma szkolna ministra edukacji publicznej Giovanniego Gentile z 1923 roku, niegdyś nazywana przez Mussoliniego „najbardziej faszystowską” z reform, nadal wpływała na włoski system edukacji aż do okresu powojennego. Reforma wprowadziła między innymi obowiązkową naukę szkolną do 14. roku życia, oddzielne klasy dla uczniów mniej uzdolnionych oraz liceum dla dziewcząt. Utworzono również liceo classico (liceum klasyczne), które jako jedyne umożliwiało „zapis na wszystkie kierunki uniwersyteckie; to właśnie ta szkoła miała kształcić przyszłą klasę rządzącą, najbardziej selektywną i prestiżową, gdzie nauczano historii i filozofii, języka włoskiego, łaciny i greki” (s. 66).

Nauczyciele musieli składać przysięgę wierności państwu, ale uniwersytety początkowo zachowały znaczną autonomię. Prywatne szkoły religijne utrzymywano, aby wchłonąć nadmiar ludności, której państwo nie było w stanie zapewnić, co było istotną usługą, biorąc pod uwagę, że 30% Włochów nadal nie potrafiło czytać i pisać (s. 57). Szkoły, bardziej niż wcześniej, nauczały patriotycznej religii obywatelskiej, a w klasach obowiązywał obowiązek umieszczenia zdjęć króla Włoch, krucyfiksów, oddawania honorów włoskiej trójkolorowej fladze, śpiewania pieśni patriotycznych i upamiętniania poległych w I wojnie światowej. Rząd podkreślał, że miało to odbywać się z „religijną powagą”.

Tarquini podsumowuje ideał edukacyjny Gentile’a w następujący sposób:

Gentile przyczynił się do stworzenia reżimu, który celebrował mit państwa i miał absolutną koncepcję polityki: państwa, w którym organy publiczne, instytucje, organy, grupy i jednostki musiały współpracować, aby wspólnie i dzieloną pracą wprowadzić nowy porządek; a także polityki rozumianej jako wiara, która miała przemienić świadomość i stworzyć nową rzeczywistość narodową, dającą Włochom poczucie tożsamości. (s. 152)

Z czasem reforma Gentile'a zaczęła być postrzegana jako zbyt umiarkowana i można zaobserwować stopniową radykalizację ideologiczną w miarę konsolidacji reżimu i dojścia do władzy młodego pokolenia, wykształconego w faszyzmie. Gentile twierdził, że „edukacja to samokształcenie, autonomiczny i swobodny rozwój naszej duchowości” (s. 222). Bardziej radykalni faszyści twierdzili, że kultura nie powinna rozwijać się autonomicznie od państwa.

W 1927 roku szkoły zaczęły nauczać historii i ideologii faszyzmu oraz oferować uczniom dni zajęć sportowych i wycieczek turystycznych, uznanych za niezbędne dla wszechstronnego wykształcenia młodych faszystów. W 1928 roku większość podręczników szkolnych musiała być zgodna z ideologią faszystowską, a nawet estetyką (piękno zawsze było głównym przedmiotem zainteresowania faszystów). [1] W 1929 roku edukacja stała się monopolem państwowym. Profesorowie uniwersyteccy musieli składać przysięgę wierności królowi i reżimowi faszystowskiemu, a tylko 1% odmówiło (s. 147).

W lutym 1939 roku minister edukacji narodowej Giuseppe Bottai przedstawił nową Kartę Szkolną, która stanowiła:

W jedności moralnej, politycznej i gospodarczej Narodu Włoskiego, która realizuje się integralnie w Państwie Faszystowskim, Szkoła, pierwszy fundament solidarności wszystkich sił społecznych, od rodziny po korporację i partię, kształtuje świadomość ludzką i polityczną nowych pokoleń. (220)

W praktyce włoscy studenci otrzymywali profesjonalne szkolenie mające na celu wprowadzenie ich na rynek pracy i byli zobowiązani do wykonywania pewnych prac fizycznych w ramach edukacji, aby zaszczepić szacunek do robotników. Prace akademickie świadomie dążyły do ​​kształtowania młodych ludzi. Na przykład w „ Dizionario di politica ” ( Słowniku polityki ) z 1940 roku stwierdzono, że jego celem jest „uwolnienie [młodych pokoleń] od nadbudówek, którymi demoliberalizm łudzi się, [próbując] naprawić życie narodów” (s. 226).

Faszyści byli dumni ze swojej rewolucji i z tego, że dali zwykłym ludziom wcześniej niedostępne możliwości awansu społecznego. Jeden z entuzjastów zdefiniował rewolucję faszystowską jako „pierwszą i najbardziej charakterystyczną rewolucję ludową czasów nowożytnych, umożliwiającą masom wstęp do szkół burżuazyjnych” (s. 222).

Organizacja Młodzieży

Oprócz szkół, które były kontrolowane przez państwo, a nie bezpośrednio przez Partię, faszyści tworzyli grupy młodzieżowe. Początkowo były to organizacje aktywistów wolontariackich, które stopniowo stawały się obowiązkowe, w tym Avanguardia studentesca (Organizacja Młodzieży Partii Faszystowskiej), później wchłonięta przez Opera nazionale balilla (ONB), ogólnokrajową męską organizację młodzieżową. Funkcjonariusze partyjni uważali ONB za „jedną z najważniejszych instytucji reżimu” (s. 80). Częściowo odzwierciedlało to rywalizację instytucjonalną z państwem, ponieważ ONB była bezpośrednio kontrolowana przez Partię, ale wskazywało również na wagę, jaką faszyści przywiązywali do kształtowania młodzieży w celu zaszczepienia w niej jedności i wartości bojowych. Jako alternatywę tolerowano jedynie katolickie grupy młodzieżowe, którym nie wolno było uprawiać sportu.

Celem było wykształcenie i zahartowanie nowego pokolenia. Jeden z faszystów napisał, że nowy człowiek z radością przyjmie „najsurowszą dyscyplinę”, a sport faszystowski należy „pojmować jako milicję, czyli jako dyscyplinę i jako męskie wychowanie obywatela” (s. 79). Do 1930 roku Tarquini pisze, że Włochy stały się „gigantycznymi koszarami”, a może nawet nowoczesną Spartą. Faszyści jednak, w przeciwieństwie do Spartan, dostrzegali wagę kultury.

Sam wybór imienia balilla , oznaczającego młodego chłopca, był znaczący. Balilla to przydomek Giovana Battisty Perassa, genueńskiego chłopca, który w XVIII wieku miał wzniecić udany bunt przeciwko okupującym Austriakom, rzucając kamieniem w habsburskiego urzędnika. (Idealny balilla jest przedstawiony na okładce książki Tarquiniego: chłopiec w eleganckim czarnym mundurze rzucający kamieniem). Hasło ONB brzmiało: „ Libro e moschetto, fascista perfetto ” (Książka i muszkiet, [tworzą] idealnego faszystę).

Wykorzystano także nowe technologie medialne, zwłaszcza radio. Tarquini tak pisze o jednym z takich programów radiowych, Il Giornale radiofonico del fanciullo (Wiadomości radiowe dla dzieci):

Bardzo popularny program składający się z krótkich reportaży o wydarzeniach dnia, przeplatanych muzyką, uzupełnionych czytaniem opowiadania lub rozdziału powieści. Prowadzony przez rzymskiego mistrza Cesare Ferriego, pod pseudonimem Nonno Radio („Radio Dziadek”), ze szczególnym uwzględnieniem historii Włoch, od Risorgimento [ zjednoczenia Włoch w latach 60. i 70. XIX wieku] po I wojnę światową. (174)

Faszyści od czasu do czasu twierdzili, że główną rolą Partii jest edukacja społeczeństwa i włączanie najlepszych przedstawicieli do kierownictwa państwa. Obejmowało to na przykład utworzenie Centro nazionale di preparazione politica (Narodowego Centrum Przygotowania Politycznego), do którego przyjmowano młodych mężczyzn powyżej 28. roku życia, którzy odbyli służbę wojskową, posiadali dyplom ukończenia regionalnego szkolenia politycznego i należeli lub należeli do grup młodzieżowych. Mieli oni zostać przeszkoleni na nową elitę. Kursy obejmowały doktrynę faszystowską, historię rewolucji faszystowskiej, organizację partii i państwa, politykę rasową oraz kulturę wojskową.

Studenci uniwersytetów wychowani w systemie faszystowskim często byli jego entuzjastycznymi zwolennikami, zafascynowani Mussolinim i rewolucją oraz reagujący na wezwania reżimu do wzięcia odpowiedzialności jako przyszła klasa rządząca. Tarquini zauważa, że ​​w okresie powojennym „różni młodzi faszyści, stając się antyfaszystami, rekonstruowali własne doświadczenia w reżimie”, fałszywie twierdząc, że byli już rozczarowani w latach 30. XX wieku, dostrzegając jego „reakcyjny” charakter (s. 157).

Faszyści postrzegali jednoczenie, edukację i szkolenie młodzieży jako jeden ze swoich najważniejszych obowiązków, który można było osiągnąć poprzez edukację i udział w grupach młodzieżowych. Bottai opisał ten cel jako wpajanie „dyscypliny kultury, wychowania fizycznego i bojowego, medytacyjnego kultu tradycji i działania, które idzie naprzód [ brucia le tappe , czyli „pomija kroki”] i patrzy w przyszłość” (s. 221).

Pracownicy i kobiety: integracja, edukacja i organizacja

Faszyści z podobną troską organizowali resztę społeczeństwa, zwłaszcza masy pracujące i kobiety. Zajmowała się tym w szczególności Opera Nazionale Dopolavoro (OND), której powierzono organizację zajęć „po pracy”. W rzeczywistości, podobnie jak w nazistowskich Niemczech, było to prawdziwie przełomowe, innowacyjne i ogromne przedsięwzięcie społeczne, obejmujące zarówno turystykę, jak i edukację. OND organizowała edukację fizyczną, moralną i artystyczną, a także zajęcia sportowe, wycieczki turystyczne, kontakt z kulturą popularną, a także szkolenia z zakresu higieny, zdrowia i umiejętności zawodowych. Włoscy faszyści zapoczątkowali zatem turystykę masową, wprowadzając na rynek pociągi „ treni popolari” (pociągi ludowe), umożliwiające zwykłym ludziom podróżowanie.

Dużym przedsięwzięciem kulturalnym były wędrowne spektakle teatralno-muzyczne znane jako Carri di Tespi (Wozy Tespijskie, nazwane na cześć pierwszego starożytnego aktora greckiego), które „przywiozły wielką klasykę do najdalszych zakątków Włoch” (s. 172). Było to ogromne przedsięwzięcie, docierające do milionów widzów.

Deklarowanym celem była edukacja, organizacja i integracja społeczna mas, czego poprzednie reżimy zaniedbały. Do 1941 roku 24,5 miliona Włochów, czyli ponad połowa populacji, było w jakiś sposób związanych z Partią Faszystowską, przy czym około 20% stanowili pełnoprawni członkowie, a pozostałe 80% należało do różnych organizacji partyjnych, w tym 8,1 miliona do organizacji młodzieżowych (s. 158). Stało się to ogromną częścią codziennego życia Włochów. Tradycja ta była kontynuowana również po wojnie, a sport i życie kulturalne koncentrowały się wokół przynależności partyjnej.

Tarquini zauważa, że ​​w faszyzmie „kobiety były obiektem ogromnej uwagi, co nigdy nie miało miejsca w poprzednich reżimach politycznych” (s. 161). Faszyści uważali, że kobiety, jak wszyscy ludzie, muszą być wykształcone i działać na rzecz społeczności. Oznaczało to utrzymanie niektórych tradycyjnych ról, a mianowicie matki i opiekunki, oraz zmianę innych.

Dobrym przykładem była Opera nazionale maternità e infanzia , założona w 1925 roku, aby zapewnić wsparcie i opiekę matkom. Organizacja ta szczyciła się tym, że zapobiegła sierotom wielu dzieci, przekonując młode matki do zatrzymania dzieci, nawet jeśli były one owocem nielegalnego związku , i, jeśli to możliwe, do uregulowania ich pozamałżeńskiego związku. Było to zdecydowanie praktyczne i prospołeczne podejście do tradycyjnych ról płciowych.

Kobiety zachęcano do udziału w życiu politycznym, ale nie kosztem ich obowiązków matek i opiekunek. Do 1942 roku ponad milion członków należało do kobiecych organizacji partyjnych ( fasces ) (s. 163). Faszyści generalnie promowali rodzinę i płodność jako czynniki spójności społecznej i wzrostu populacji, a tym samym siły narodu. Wprowadzono politykę pronatalistyczną, w tym podatek od celibatu w 1926 roku; promowanie aborcji stało się nielegalne.

Mówiąc ogólnie, rząd przyjął holistyczne i systematyczne podejście do kultury popularnej. Cenzura we Włoszech nie została wymyślona przez faszystów ani nie zakończyła się wraz z ich upadkiem. Niemniej jednak cenzura była oficjalną i bezsprzeczną częścią polityki rządu w faszyzmie. Od dziennikarzy oczekiwano, że będą pełnić rolę „edukatorów ludu”. Mussolini powiedział kiedyś, że dziennikarze powinni uważać się za „żołnierzy” ruchu (s. 164). [2] Taka cenzura mogła oczywiście ukrywać nadużycia lub korupcję, ale oficjalnie uzasadniano ją zapewnieniem spójności narodowej i promowaniem zdrowej kultury.

Ministerstwo Kultury Popularnej ( Minculpop ) zostało zobowiązane do edukacji mas. Potajemnie dotowało intelektualistów, artystów i dziennikarzy (ci ostatni otrzymywali 55% tych funduszy [s. 166]). Gentile został szefem Narodowego Instytutu Kultury Faszystowskiej, działającego przy Partii, który tworzył ośrodki kulturalne, organizując wykłady i spotkania publiczne, koncerty, wycieczki, naukę języków obcych i wizyty w muzeach. Instytut wydawał również liczne publikacje dla bibliotek i szkół (s. 71).

Rząd był również żywo zainteresowany potęgą kina, zatrudniając cenionych filmowców, takich jak Roberto Rossellini.

Ogólnie rzecz biorąc, włoskie media w okresie faszyzmu promowały narracje rządowe. Na przykład podbój Etiopii uzasadniano względami cywilizowania zacofanego narodu, a udział Włochów w hiszpańskiej wojnie domowej był częścią krucjaty przeciwko bolszewizmowi. Kiedy później Włochy uchwaliły ustawodawstwo antyżydowskie, systematycznie informowano o zbrodniach popełnionych przez Żydów i o ustawodawstwie antyżydowskim w innych krajach (s. 165). Sport i dyskusje medialne na temat sportu były wykorzystywane do dyskretnego promowania ideologii reżimu, opartej na waleczności i „poprawie rasy”. [3]

Przejdź do części 3.

---

[1]  Można to porównać z powojennym rozwojem poprawności politycznej, w wyniku którego wszelka otwarta ekspresja idei faszystowskich, reakcyjnych, rasowych, nacjonalistycznych, a nawet nieegalitarnych została w dużej mierze i coraz bardziej zakazana w zachodnim środowisku akademickim, podczas gdy marksiści prosperowali, a libertarianie byli tolerowani.

[2]  Adolf Hitler miał bardzo podobny pogląd:

Miałem też pewne trudności z przekonaniem Starszego Pana [Prezydenta Paula von Hindenburga] o konieczności ograniczenia wolności prasy. Tym razem zrobiłem mu mały żart i zwróciłem się do niego nie jak do cywila, używając zwrotu „Panie Prezydencie”, lecz jak do żołnierza, używając zwrotu „Marszałek Polowy”, i rozwinąłem argument, że w armii krytyka z dołu nigdy nie była dozwolona – wręcz przeciwnie, bo co by się stało, gdyby podoficer wydawał wyroki na podstawie rozkazów kapitana, kapitan na podstawie rozkazów generała i tak dalej? Starszy Pan przyznał to i bez zbędnych ceregieli pochwalił moją politykę, mówiąc: „Masz całkowitą rację, tylko przełożeni mają prawo krytykować!”. I tymi słowami wolność prasy została skazana na zagładę. („ Table Talk” , 21 maja 1942 r.)

[C]oż ...

Jako zwolennik tego poglądu, odkąd objąłem władzę, starałem się uspokoić całą prasę niemiecką. Aby to osiągnąć, nie wahałem się, gdy było to konieczne, podejmować radykalnych kroków. Było dla mnie oczywiste, że państwo dysponujące natchnioną prasą i dziennikarzami oddanymi swojej sprawie, posiadało w niej największą władzę, jaką można sobie wyobrazić.

Gdziekolwiek by się nie znajdował, ten fetysz wolności prasy stanowi śmiertelne zagrożenie par excellence . Co więcej, to, co nazywa się wolnością prasy, nie oznacza bynajmniej, że prasa jest wolna, lecz jedynie, że niektórzy potentaci mają swobodę kierowania nią według własnego uznania, w celu wspierania swoich partykularnych interesów, a w razie potrzeby wbrew interesom państwa.

Na początku niełatwo jest to wszystko wytłumaczyć dziennikarzom i uświadomić im, że jako członkowie korporacji mają pewne zobowiązania wobec społeczności jako całości. Niekończące się powtórzenia były konieczne, zanim udało mi się im uświadomić, że jeśli prasa nie zrozumie tej idei, skończy się to dla niej jedynie szkodą. Weźmy przykład miasta, w którym jest, powiedzmy, kilkanaście gazet; każda z nich relacjonuje różne wydarzenia na swój własny sposób, a czytelnik może ostatecznie dojść do wniosku, że ma do czynienia z bandą palaczy opium. W ten sposób prasa stopniowo traci wpływ na opinię publiczną i wszelki kontakt z przeciętnym człowiekiem. Brytyjska prasa stanowi tak doskonały przykład, że ocena brytyjskiej opinii publicznej poprzez lekturę brytyjskich gazet stała się zupełnie niemożliwa. Doprowadzono to do takiego punktu, że prasa często nie ma żadnego związku z tokiem myślenia ludzi.

Dokładnie to działo się w Wiedniu przed rokiem 1914, za czasów burmistrza [Karla] Luegera. Pomimo faktu, że cała prasa wiedeńska znajdowała się w rękach Żydów i była opłacana przez liberałów, Lueger, przywódca Partii Chrześcijańsko-Społecznej, regularnie uzyskiwał znaczną większość – fakt ten aż nazbyt wyraźnie ukazywał rozdźwięk między prasą wiedeńską a opinią publiczną. („ Table Talk” , 14 maja 1942 r.)

[3]  Wydaje się, że wszystkie rządy i organizacje mają motywację do wykorzystywania naturalnego pociągu człowieka do sportu, zarówno jako uczestnika, jak i widza. W naszym społeczeństwie piłka nożna, futbol amerykański, koszykówka i inne dyscypliny sportowe są również wykorzystywane do celów ideologicznych i ekonomicznych. Sporty te zostały ogromnie skomercjalizowane w imię zysków korporacyjnych, ucieleśnionych w ordynarności wykorzenionych międzynarodowych klubów piłkarskich i reklamach Super Bowl. Politycznie piłka nożna, najpopularniejszy sport na świecie, nie ma żadnych wartości poza sprzeciwem wobec „rasizmu” (np. główna kampania Unii Europejskich Związków Piłkarskich [UEFA]: „Nie dla rasizmu”). Podatni na wpływy mężczyźni, zwłaszcza młodzi i klasa robotnicza, którzy w przeciwnym razie często mieliby etnocentryczne usposobienie, utożsamiają się z tymi atrakcyjnymi gwiazdami sportu, które grają w wielorasowych (i coraz częściej mniejszościowo-większościowych) drużynach. Nasi młodzi mężczyźni mogą być wówczas mniej skłonni do identyfikowania się etnicznie i mogą wstydzić się swoich etnocentrycznych instynktów.