„O  Ż y d z i e c h rzecz k r ó t k a, o srogim okrucieństwie niewiernych Żydów, którym sie na dziatkach Chrześciańskich, z dawnego y wściekłego postanowienia, co rok pastwią, świadectwa, z poważnych y wiary godnych pisarzów, przez D. Symona Syrenskięgo, Medyka Krakowskiego, zebrane”.

KAZIMIERZ BARTOSZEWICZ. 

ANTYSEMITYZM

W LITERATURZE POLSKIEJ XV-XVII W.

ŚLUBOWANIE    JASNOGÓRSKIE

ANNO  DOMINI  1936

Rota     Ślubowania

“Wielka Boga – Człowieka Matko, Najświętsza Dziewico! my, młodzież akademicka, z całej Polski zebrana,

prawowierni spadkobiercy odwiecznej praojców naszych pobożności,

upadając do stóp Twoich Przenajświętszych,

Ciebie, Matkę Bożą i Królową Korony Polskiej,

obierany na wieczne czasy za Matkę i Patronkę Polskiej Młodzieży Akademickiej i oddajemy pod Twoją przemożną opiekę wszystkie wyższe Uczelnie i Polskę całą.

KAZIMIERZ BARTOSZEWICZ.

ANTYSEMITYZM

LITERATURZE POLSKIEJ XV-XVII W.

II.

Poprzestańmy na tych cytatach, bo czas nam przejść do dzieł i broszur, poświęconych wyłącznie sprawie żydowskiej. Podzielićby je można na dwie główne grupy: autorowie, nale­żący do pierwszej z nich, nie są właściwie antysemitami, lecz gorliwymi chrześcijanami, pragnącymi nawrócić „niewier­nych”, wyprowadzić ich z błędów religijnych, – natomiast druga grupa składa się ze stanowczych przeciwników rasy, plemie­nia żydowskiego, widząc w jego rozwoju na ziemi naszej niebezpieczeństwo, grożące zarówno religii i państwu, jak inte­resom ekonomicznym i podstawom etyki chrześcijańskiej.

„Lebensborn”, czyli „Źródło życia” – taką nazwę nosiła nazistowska organizacja działająca w strukturach SS. Jednym z jej zadań było uprowadzenie do Niemiec i zgermanizowanie polskich dzieci „wartościowych rasowo”. Ocenia się, że z 200 tysięcy porwanych, do Polski po wojnie powróciło zaledwie 10 procent. Po zaanektowaniu ziem polskich do Rzeszy oraz po utworzeniu Generalnej Guberni, naziści rozpoczęli realizację tzw. Generalnego Planu Wschodniego. W założeniu „wielkiego planu” ludność słowiańska miała zostać zdegradowana do roli sług aryjskich panów, częściowo wysiedlona (aby nie zabierać „wyższej rasie” przestrzeni życiowej), a w ostateczności – wyniszczona. Jednak niemiecki Urząd do Spraw Rasowo-Politycznych uznał, że część polskich dzieci można jeszcze zgermanizować.

Porwane do adopcji

Sposobów „rabunku dzieci” było wiele. Tajny plan Heinricha Himmlera zakładał, że w przyszłości na terenie dawnych ziem polskich pozostaną wyłącznie cztery klasy szkoły powszechnej, w których nauka byłaby ograniczona do liczenia do 500, pisania swojego nazwiska oraz przyswajania tego, że – nakazem natury i zgodnie z zasadami krwi – obowiązkiem jest posłuszeństwo wobec Niemców. Jeżeli jednak polskie dziecko wyróżniałoby się, to do 12. roku życia trafiałoby ze zmienionym nazwiskiem do Rzeszy. Plan przewidywał adopcję, zmianę danych personalnych i dalszą germanizację.

Tytuł jej według Estreichera brzmi: „Żydowskie okrucieństwa, mordy y zabobony przez X. Przecława Moieckiego, opoczyńskiego i Wolisborskiego (tak) kan. spisane.