Jeśli byłeś w pobliżu Żydów przez jakiś czas, prawdopodobnie odkryłeś ich tendencję do wyolbrzymiania wszystkiego, co czują namiętnie. Hiperbola wydaje się im łatwa. Niebo zawsze spada. Doom jest tuż za rogiem. I, oczywiście, zawsze jest do nich skierowany ze względu na ich etniczną tożsamość.

To potężne poczucie zagrożenia grupy i historycznej krzywdy jest związane z hiperbolicznym stylem myśli żydowskiej, który przewija się wielokrotnie przez żydowską retorykę. Szczególnie ważny jest komentarz Chernina, że ​​„każda negatywność, krytyka lub zarzut, nawet ze strony naszych, przybiera przesadny wymiar”. W żydowskim umyśle wszelka krytyka musi być stłumiona, ponieważ nie zrobienie tego groziłoby kolejnym Holokaustem: „Nie ma czegoś takiego jak nadmierna reakcja na incydent antysemicki, nie ma czegoś takiego jak wyolbrzymianie wszechobecnego niebezpieczeństwa. Każdy, kto szydził z idei, że w społeczeństwie amerykańskim pojawiły się niebezpieczne zwiastuny, nie odrobił „nauki z Holokaustu”. ”23 Norman Podhoretz, redaktor Commentary, czołowego czasopisma neokonserwatywnego wydawanego przez American Jewish Committee, podaje przykład:

Corpus Christi – Hiszpania

In this year of 2022, the 100th anniversary of Lyndon LaRouche’s birth, it is time to finally recognize the accuracy of his warning over decades: That the continuation of the financial speculation and looting policies of the City of London and Wall Street’s free-trade and floating exchange rate system, enshrined after August 1971, would necessarily lead to war--and very possibly thermonuclear war--coupled with the drastic collapse of the world’s physical economy and resulting depopulation; the deaths of millions and even billions of human beings through famine and pandemics.

But it is also time to take recourse to the policy solutions provided by Lyndon LaRouche, to bring about the successful bankruptcy reorganization of that dying system, and replace it with a new international security and development architecture built on the same philosophical cornerstone of statecraft which gave rise to the Peace of Westphalia in 1648.

A kto będzie to spłacał?!

Bezmyślność – brak komentarza ze strony redakcji PB, która publikuje taki horror ma charakter agresji i terroryzmu ekonomicznego.

Kto za to wszystko zapłaci? Idiotka Czerwińska, redakcja PB, Morawiecki, a może Duda Chanukowycz?

- Za to zapłaci Polska, posuwając się jeszcze bliżej w kierunku przepaści samozagłady.

Red. Gazeta Warszawska

+

Rada Dyrektorów Europejskiego Banku Inwestycyjnego zatwierdziła w środę 2 mld euro w ramach finansowania dłużnego dla Polski jako dla kraju przyjmującego uchodźców z Ukrainy – powiedziała PAP wiceprezes EBI prof. Teresa Czerwińska.

„Rada Dyrektorów Europejskiego Banku Inwestycyjnego zatwierdziła 2 mld euro w ramach finansowania dłużnego dla Polski jako dla kraju przyjmującego uchodźców z Ukrainy. Operacja ta jest pierwszą alokacją w ramach czteromiliardowego programu pomocy EBI (4 mld euro) dla krajów członkowskich UE zmagających się z kryzysem migracyjnym wywołanym wojną. Te środki umożliwią dostęp do szybkiego finansowania infrastruktury medycznej, edukacyjnej i socjalnej oraz innych wydatków, związanych z przyjmowaniem i integracją uchodźców” – powiedziała PAP wiceprezes Europejskiego Banku Inwestycyjnego prof. Teresa Czerwińska.

Jan Koziar                                                                                                31 maja 2022

Wrocław

Jego Magnificencja Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego

prof. dr hab. Jan Sobczyk

Jako emerytowany pracownik Uniwersytetu Wrocławskiego wnoszę protest przeciwko przyznaniu pani Oldze Tokarczuk tytułu doktora honoris causa naszej Uczelni.

Pani Olga Tokarczuk znana jest ze swego antypolskiego nastawienia. Jej absurdalna i skrajnie szkodliwa dla Polski teza o „Polakach mordercach Żydów” obiegła cały świat, lecz to tylko próbka jej negatywnego nastawienia do Polski i Polaków.  W swej książce „Bieguni” wielokrotnie powtarza tezę jednych z jej bohaterów, że „Polska jest krajem tylko dla insektów”. Jej sztandarowe dzieło „Księgi Jakubowe” naszpikowane jest antypolonizmami. Punktuję  to w swojej, dostępnej w Internecie, recenzji „Na marginesie Ksiąg Jakubowych Olgi Tokarczuk” (http://rp-gospodarna.pl/Ksiegi.pdf ).

17 - 21 lutego 1943 r. na III zjeździe OUN ( w wiosce Tereberze  lub Wałujky koło Olecka w obwodzie lwowskim) postanowiono przystąpić na Wołyniu do otwartych walk partyzanckich. Kierownictwo nad walką partyzancką na Wołyniu, przejęli Wasyl Iwachiw oraz Dmytro Kljaczkiwśkyj z OUN-B. Rozpoczęły się ataki na polskie miejscowości położone na wschodzie przedwojennego województwa wołyńskiego. Ta część regionu znajdowała się na terenie Okręgu Wojskowego UPA "Turiw" podlegającemu Iwanowi Łytwyńczukowi "Dubowemu", który bezpośrednio koordynował pacyfikacje kolejnych polskich miejscowości.

Wschód województwa na miejsce dokonywania zbrodni został wybrany nieprzypadkowo: w tych stronach Polacy stanowili wyraźną mniejszość w porównaniu do zachodu regionu. Z tego powodu przeprowadzenie ataku było łatwiejsze, gdyż oddziały UPA mogły liczyć na mobilizację okolicznej ludności ukraińskiej i zaangażowanie Samoobronych Kuszczowych Widdiłych (SKW), które były formą ukraińskiej samoobrony. Atak na Hurby, w którym udział wzięły oddziały UPA i SKW z okolicznych wsi ukraińskich (około 1000 osób w tym też kobiety ), nastąpił wieczorem 2 czerwca ( był to wtorek), rozpoczynając tym samym serię zbrodniczych napadów na polskie wsie w powiecie zdołbunowskim. Rozkaz do ataku wydał sam komendant UPA Dmytro Klaczkiwśkyj "Kłym Sawur". Według niego miał to być odwet za rzekome spacyfikowanie przez polskich policjantów w służbie niemieckiej ukraińskiej wsi Dermań-Załuże oraz kara za udzielanie schronienia radzieckim partyzantom. Polacy czuli się bezpiecznie w Hurbach, gdyż była to największa polska wieś w tej okolicy, położona z dala od innych. Z trzech stron otaczały ją lasy przechodzące w pola uprawne otaczające wieś. Od południa bagniste łąki i  błotniste torfowiska, od zachodu zbocza Gór Krzemienieckich, od północy schowana była w lasy, sięgające pod Dubno.

82. ROCZNICA PIERWSZEGO TRANSPORTU POLAKÓW DO KL AUSCHWITZ. NARODOWY DZIEŃ PAMIĘCI OFIAR NIEMIECKICH NAZISTOWSKICH OBOZÓW KONCENTRACYJNYCH I OBOZÓW ZAGŁADY
 

14 czerwca 1940 r. Niemcy skierowali z więzienia w Tarnowie do obozu Auschwitz grupę 728 Polaków. Wśród nich byli żołnierze kampanii wrześniowej, członkowie podziemnych organizacji niepodległościowych, gimnazjaliści i studenci, a także niewielka grupa polskich Żydów. Otrzymali oni numery od 31 do 758. Z 728 deportowanych więźniów, wojnę przeżyło 325 osób, zginęło 292, a w przypadku 111 los jest nieznany.