Jeśli jakieś miejsce nie przyjmie was ani nie będą chcieli was słuchać, odchodząc stamtąd,
strząśnijcie proch ze swoich stóp jako świadectwo przeciw nim".
Ewangelia według św Marka 6,7-13
Septuaginta ... Author, x. Remigiusz Popowski.
Nie ”Franciszek” a Bergoglio.
Problem sede vacante jest znacznie poważniejszy niż ten uzurpator na Watykanie. Problem dotyczy apostazji Soboru Watykańskiego II, czyli również apostazji wszystkich tych, którzy podpisali tamte dokumenty, które uznawały de facto bogów żydowskich i islamskich za swoich. Było to oczywiste złamanie Pierwszego Przykazania.
W związku z tym problem sede vacate rozpościera się znacznie szerzej w czasie, a poza tym oznacza również szersze komplikacje doktrynalne, a o czym wszyscy solidarnie milczą.
Red. Gazeta Warszawska
W tym artykule zajmiemy się jedną z najczęściej wyrażanych obaw związanych z wnioskiem, że Franciszek nie jest papieżem, a mianowicie obawą, że przedłużający się wakat Stolicy Apostolskiej jest niezgodny z obietnicami Chrystusa i konstytucją Jego Kościoła.
Benedict XVI: Was He A Real Pope?(Video)... are relevant to a number of theological topics.
Please watch and share the video.
The permanent page for this video is here: https://endtimes.video/benedict-xvi-d... To see future videos, sign up ...
|
We shouldn’t be afraid of concluding that Francis isn’t pope: here’s why In this article we will deal with one of the most commonly expressed fears of concluding that Francis is not the pope, namely, the worry that an extended vacancy of the Holy See is incompatible with the promises of Christ and the constitution of his Church.
(LifeSiteNews) — “Is Francis really the pope?” This is the question being asked by an increasing number of Catholics whether online, amongst family and friends, in conversations with trusted clergy, or in the privacy of their own troubled hearts and minds. The immediate causes of this questioning are the objective words and actions of Francis himself. Many Catholics, on considering what Francis has said and done in light of the Catholic Church’s doctrine, and the principles propounded by her theologians, have concluded that we can have moral certainty that Francis is not the pope, and that the Holy See is currently vacant. Others disagree with these conclusions. It is undoubtedly the case that a growing number of Catholics hold that the See of Rome is currently vacant, though there are disagreements as to when this vacancy began. This position is held by sincere men and women who are trying to interpret the realities they are witnessing in light of Catholic teaching, and to preserve the faith at a time of unprecedented crisis. It is right that views held by sincere Catholics should be openly and responsibly discussed by a media organization like LifeSiteNews, which is dedicated to seeking the truth about the underlying causes of the crisis in the Church and the modern world. There is an urgent need for faithful Catholics – all those who look to the magisterium of the Catholic Church as their rule of faith – to work together to come to a deeper understanding of what has happened in the Church in recent decades and how we ought to respond to it. This requires engaging with the Church’s teaching and seeking, as best we can, to apply it to the facts of our times; it requires openly discussing and debating opposing positions with the mutual intention of arriving at the truth. We will not always agree with each other, but we need to remain charitable, even when we disagree. We must not condemn others for holding positions which the Church herself does not condemn, even if we believe those who hold to them have made a mistake in the application of theological principles. I have expressed some of my own views in a number of articles on LifeSiteNews. I have argued that Francis is not the pope due to his public heresy and I have also summarized a number of other arguments that lead to the same conclusion. Furthermore, I have set out (here and here) why, in my opinion, arguments from “universal and peaceful acceptance” fail to prove that Francis is the pope. LifeSiteNews has also published opposing opinions in an effort to foster open debate. Catholics who publicly express the view that the Holy See is vacant should expect that their attempts to reach the truth will often be met with hostility and derision, rather than with openness and respect. Perhaps surprisingly, hostile reactions will often come from some of the most trenchant public critics of Francis and his recent predecessors. The Catholic who encounters this backlash must understand that he is entering a battlefield that has been fought over for decades, and where personal animosities have developed. This can sometimes lead to the persistent and aggressive defense of positions adopted many years ago – sometimes decades ago – and to a reluctance to reconsider these positions despite the crisis in the Church deepening with every year that passes, and despite the continued theological reflection that has been engaged in during that time. This is unfortunate, because the problems of 2024 cannot be adequately dealt with by the tools and arguments of the past. And those who cannot engage openly, honestly, or charitably with their interlocutors will have an increasingly diminished influence over the Catholics of the future. The words and actions of Francis are performed in public, for the whole world to see. The view that the Church is in a state of sede vacante and awaits the election of a new pontiff can no longer be suppressed by mockery or ridicule, any more than the courtiers in the fairy tale could stop the whisper that “the emperor has no clothes” from making its way through the crowds. The articles that LifeSiteNews is publishing – on both sides of the debate – are an attempt at open, serious, and respectful dialogue, which we hope will be welcomed by all Catholics who seek the truth. It is undoubtedly the case that one of the reasons why some people react so strongly against the idea that the See of St. Peter is vacant is an understandable fear about the possible consequences of holding this position. Therefore, in the rest of this article I will deal with one of the most commonly expressed of these fears, namely, whether an extended vacancy of the Holy See is compatible with the promises of Christ and the constitution of his Church. St. Peter will have perpetual successors in the primacyThe second chapter of the Dogmatic Constitution on the Church, promulgated by the First Vatican Council on July 18, 1870, is entitled “On the permanence of the primacy of blessed Peter in the Roman pontiffs.” It teaches:
This section of the Constitution concludes with a solemn condemnation of the contrary error:
A superficial reading of this anathema might lead one to conclude that there cannot be an extended period where the Church is without a pope, because then St. Peter would not have “perpetual successors.” But, as we shall see, the temporary vacancy of the Holy See – even for an extended time – in no way causes a breach in the perpetual succession of the Roman Pontiffs. The repeated vacancy of the Holy See is willed by ChristOur Lord has established that the Visible Head of His Church is the man who succeeds St. Peter as Bishop of Rome. The jurisdiction possessed by the pope – to teach, govern and sanctify the flock of Christ – is given to him directly by God. It is not conferred on him by any human authority, neither bishops nor cardinals, but by Christ Himself. Theologian E. Sylvester Berry summarizes the teaching of the Church when he writes:
And what is true of his successors was of course true of St. Peter, the first Bishop of Rome:
However:
That is, when the Successor of St. Peter dies, his successor has to be chosen by the Church, and once the election has taken place the one elected as the Visible Head of the Church Militant receives his jurisdiction directly from the Divine Head, Jesus Christ. During the period between the death of one pope, and the election of another, there is no Successor of St. Peter. That is, the Church is in a state of sede vacante. It is therefore a necessary and permanent aspect of the constitution of the Church as willed by its Divine Founder Jesus Christ that the papacy will have recurring periods of sede vacante. This state of sede vacante always persists until a man is elected who fulfils the requisite conditions and accepts the office. The conditions are that he be male, a member of the Catholic Church, and in possession of the use of reason. Members of the Church are those who are (i) baptised, (ii) publicly profess the Catholic faith and (iii) are subject to the lawful authority of the hierarchy of the Church. Therefore, the following can never, under any circumstances, be validly elected to the Roman Pontificate:
The attempted election of any such person would be invalid. For more on the conditions for a valid election see this article. Once a suitable candidate has been elected, and has accepted the office, the See is no longer vacant. It will remain occupied until one of the following occurs:
When one of these events occurs, the Holy See will be vacant once more, until a new pope is elected. There have been more than 260 periods of sede vacante in the Church’s history. The Church does not cease to exist during these temporary periods when she is deprived of her Visible Head, but during these periods the supreme authority of the Church is not exercised:
However:
Berry remarks that the Holy See may “be vacant for many years” but that “the Church always retains the right to elect a legitimate successor” and it is for this reason that “the Apostolic succession cannot fail in the Apostolic See so long as the Church herself continues to exist.” Therefore, we can see that an extended vacancy is completely compatible with the promises of Christ that St. Peter will have “perpetual successors.” What matters is that the Church continues to exist and possess the means to elect a new pope. Sometimes it is objected that an extended vacancy of the Holy See would lead to a situation where a new pope could not be chosen because there would no longer be any true Cardinals. This objection is wholly groundless. Election by the cardinals is a comparatively recent development. In the absence of the Sacred College, the right to election could be exercised by (i) a council of bishops or (ii) the clergy of the Church of Rome. It is even possible for lay people to participate in a papal election. I have discussed this subject in more depth in this article. There is no known limit to how long a vacancy may lastBerry takes it for granted that the See of Rome may “be vacant for many years.” It is a standard teaching of theologians that a longer than average vacancy is possible. Cardinal Billot, one of the foremost theologians of the late nineteenth and early twentieth centuries, and one of the great masters of ecclesiology (the branch of theology which deals with the Church) wrote:
Other theologians and ecclesiastical writers have not only held that such a vacancy is possible, they have expected that such a vacancy will occur. But before proceeding to examine some of these remarkable texts which treat of future events, we will look at some historical examples where the Holy See has been vacant for a longer than average time, or where there has been an extended period of doubt about the identity of the Successor to St. Peter. The longest vacancy in history, prior to the present period, probably lasted for more than three years. The second longest was two years and fourth months. The first followed the death of Pope Clement IV in November 1268. The cause of this extended vacancy was disagreement between the cardinals, particularly between French and non-French cardinals, and was related to political and military conflict between European powers. It was two years and nine months until the Archdeacon of Liege, Teobaldi Visconti, was elected on September 1, 1271. It was still longer until he received news of his election and accepted the office. As far as we can ascertain from the historical record, he did not publicly accept the office until he had met with the College of Cardinals at some point in February 1272. Therefore, the See should probably be considered vacant during those five months also. He was finally consecrated a bishop and crowned as Pope Gregory X on March 12, 1272. A vacancy of similar length lasted between July 4, 1415 and November 11, 1417, between the resignation of the Roman and Pisan claimants to the papacy and the election of Pope Martin V. These resignations, and the consequent election, more or less resolved the Great Western Schism. During the Great Western Schism, which lasted between 1378 to 1415 – a period of thirty-seven years – there was widespread doubt as to which of the rival claimants was the true pope. In 1377 Pope Gregory XI had returned to Rome, ending a period of sixty-eight years in which the papacy had been based in Avignon due to political instability in central Italy. The following year Gregory died, and the Roman population demanded an Italian (or Roman) pope. A well-respected Italian archbishop was elected, taking the name of Urban VI. But shortly after his election, the cardinals were disturbed by what seemed to be changes in Urban’s personality and by his intemperate manner of acting towards them. The majority of the College of Cardinals then declared that their election had not been free because they had acted out of fear of the mob. They proceeded to a new election, and chose Robert of Geneva, who took the name Clement VII, and shortly afterwards established himself in Avignon, where the papacy had been based between 1309-77. Two papal lines thus developed, one in Rome taking succession from Urban VI and the other in Avignon taking succession from Clement VII. Because of the plausible arguments on both sides, Catholics were in a genuine state of confusion as to which claimant was the true pope. In 1410, a council of bishops at Pisa tried to resolve the problem by deposing both claimants and electing a new pope, John XXIII, thus creating a third line of succession. The crisis was only resolved when the Roman pope and the Pisan pope both resigned in 1414, the Roman pope giving authority to the Council of Constance to elect a new pope, which they did in 1417. For more than thirty-seven years Catholics were sincerely divided about the identity of the pope. While later it became generally accepted that the Roman line of succession was legitimate, at the time Catholics were divided due to the arguments that could be adduced in favor of the other claimants. Canonized saints are to be found on both sides of the divide. Still today there are unresolved theological questions surrounding the whole period, including the extent to which the claims of the Roman popes were weakened by the doubt that prevailed throughout much of the Church. Indeed, while it has become generally accepted that the Roman line of succession – Urban VI, Boniface IX, Innocent VII, Gregory XII – was the true succession, alternative interpretations of the evidence have been proposed by Catholic theologians. The most compelling of these holds that because of prevailing doubts, both the Roman and Avignon claimants were doubtful popes and thus the true bond of relation did not exist between them and the Church.[9] If this were true, this school argues, the council of Pisa may well have possessed the authority to depose both claimants, which would have left the College of Cardinals free to proceed to the election of John XXIII. In this article we do not need to resolve these historical and theological anomalies. The relevant point for us is that between the declaration of the majority of cardinals in 1378 that the conclave of that year was invalid, and the election of Pope Martin V in 1417, there was no clear and undoubted pope. This period lasted for thirty-nine years. And there were still some who remained loyal to the Avignon line for another twelve years, until the last Avignon claimant abdicated and with his remaining cardinals “elected” Martin V and finally brought the Great Western Schism to an end. In fact, the name “Great Western Schism” is not truly accurate. It is better understood as a period of confusion and doubt – which lasted for three generations – amongst Catholics who sincerely wished to be united but couldn’t agree on a shared interpretation of the facts confronting them. Theologian Rev. Joachim Salaverri S. J. reflected (emphasis as in the original text):
Elsewhere Salaverri writes of the “visible of unity” in the Church being “obscured” but not “destroyed.”[11] That is, the visibility of the Church’s unity of government was obscured by doubt as to which of the rival candidates was truly pope, but it was not thereby destroyed, because all recognized the need to submit to the Roman Pontiff, even though they could not agree on a shared interpretation of events and agree on which claimant was legitimate. The parallels with the crisis facing the Church today should be clear. All true Catholics want to be subject to the Roman Pontiff, but we do not agree on whether there is actually a pope to be subject to. Fr. John McLaughlin, a priest writing in the early twentieth century, expresses movingly how the “Great Western Schism” obscured the Church’s unity, without destroying it. His words also have an application to the situation we find ourselves in today:
Theologians recognized that a future crisis regarding the papacy, including an extended vacancy, could occurThe “Great Western Schism” is an important example of what can befall the Church, and in the centuries that have followed many ecclesiastical writers have warned that such an event could happen again. For example, the great Dom Guéranger wrote:
The foresight of Dom Guéranger and Father McLaughlin was shared by an eminent theologian of the nineteenth century, Fr. Edmund James O’Reilly S.J. Fr. O’Reilly was described as “one of the first theologians of the day” and a “great authority” by John Henry Cardinal Newman.[14] Among other important charges he was Professor of Theology at the Catholic University of Ireland, Dublin, and Provincial of the Irish Province of the Society of Jesus from 1863-70. In a book entitled The Relations of the Church to Society: Theological Essays, Fr. O’Reilly stated that a vacancy of the Holy See could last for at least as long a period as the Great Western Schism. He writes that it “is by no means manifest” that “an interregnum covering the whole period would have been impossible or inconsistent with the promises of Christ.”[15] Furthermore, O’Reilly makes clear that we do not know what the future holds or what evils God might permit to befall His Church, provided of course that her essential constitution is not violated. He writes:
It is crucial to note however, that while we do not have a guarantee that Our Lord will not permit terrible trials to befall the Church we do “know with absolute certainty that He will fulfil His promises; not allow anything to occur at variance with them.” That is why while an extended vacancy is possible, however “terrible and distressing” it may be, a “heretical pope” is not, because it is contrary to the nature of the Church that a public heretic should be a member of her visible body, and even more so that one should be her Visible Head, and Supreme Teacher of the Catholic faith. (For an explanation of this doctrine see the series which begins here, and its application to Francis here.) Is an extended vacancy foretold in the book of the Apocalypse?In the section above we have seen that (i) the repeated vacancy of the Holy See is a normal part of the Church’s life, (ii) there is no known maximum length of a vacancy, and (iii) this is not contrary to the promises of Christ to the Church. I will now share some texts from ecclesiastical writers who not only regarded an extended vacancy as possible, but who actually expected something of the kind would occur because they consider it to be foretold in the book of the Apocalypse (Revelation). These writers agreed that a great crisis would afflict the papacy in the last days of the Church, and some explicitly interpreted this as an extended vacancy of the Holy See. My purpose in sharing these extracts is not to assert that we are certainly living in these times at present, but rather to make clear that there are standard theological treatments of the Apocalypse which consider that some form of vacancy of the Holy See, or absence of the pope from Rome, is to be expected. And something which is to be expected, is certainly held to be possible. Cardinal Manning, The Present Crisis of the Holy See Tested by Prophecy (1861)In his book, The Present Crisis of the Holy See Tested by Prophecy (1861), Henry Edward Manning, later to become the Cardinal-Archbishop of Westminster, warns that the book of the Apocalypse prophesises that great trials are to befall the Church:
In the book he traces the progress of mankind’s revolt against God from the Reformation through the revolutions brought about by Liberalism and notes the consistently anti-Roman direction of these movements. They will culminate, he asserts, in an attempt to expel the papacy from Rome, so that Rome will no longer have the presence of a pope. He writes that the sacrificial rites of the Church will be suppressed, and pagan rites will be restored in Rome. Manning explains that three things are to be expected in the last days, (i) the suppression of the Holy Sacrifice of the Mass, (ii) the abomination of desolation in the sanctuary, (iii) the papacy will be driven from Rome, which will return to paganism. Clearly much could be said about the application of all of these to our times. Here I can do no more than provide some extracts which are most relevant to our subject, namely those that focus on the absence of a pope in Rome. In the following extract Manning writes of events he expected to occur soon:
He continues:
Of this time, he writes:
He continues:
He then provides extracts from the teachings of various theologians all of which set forth from the book of the Apocalypse “the apostasy of the city of Rome from the Vicar of Christ, and its destruction by Antichrist.”[22] After providing these extracts he writes:
As Manning brings his work to a close, he warns:
This is still the choice we face today. The “infallible voice” of the true Roman Pontiffs, heard in their perennial Magisterium, or “the spirit of fragmentary Christianity” preached by Francis, “which is the source of disorder, and ends in unbelief.” He concludes:
Rev. E. Sylvester Berry, Apocalypse of St John (1921)In his 1921 work Apocalypse of St. John, the American theologian, Rev. E. Sylvester Berry speaks also of the papacy in the end times. But unlike Manning, who simply speaks of the absence of the pope from Rome, Berry specifically interprets the prophecies of the Apocalypse as referring to an extended vacancy of the Holy See. Here are a few extracts. Once again, my primary purpose in sharing them is to show that such an extended vacancy is held to be possible, even likely, by Catholic theologians. In the time “before the days of Antichrist” there will be a “weakening of Faith.”[25] There will be “internal troubles in the Church” which will be followed by “wars and persecutions.”[26] There will be:
“Discord and laxity of Church discipline” will “prepare the way for great defections in time of trial and persecution.”[28] These will be “great persecutions against the Church. Nations will seek to destroy the Church at all hazards.”[29] Berry interprets the book of the Apocalypse as predicting:
Tragically:
In these days:
And:
Berry continues:
And he remarks:
Of this time Berry also writes:
These are remarkable interpretations of the book of the Apocalypse, which admit of application to our times. Berry’s book was written more than a century ago, and he knew nothing of the events that would befall the Church over the past sixty years, yet his interpretation matches closely what has in fact occurred. Rev. Herman Bernard Kramer, The Book of Destiny (1956)And Fr. Berry was not alone in predicting a vacancy of the Holy See in the last times. Rev. Herman Bernard Kramer published an interpretation of the Apocalypse in 1956 in which he wrote the following:
These texts have been provided to demonstrate that many of the Church’s theologians regard an extended vacancy as possible and even expected. A full analysis of the treatment of the papacy and the Apocalypse is far beyond this article. If you do not find the approach from interpretation of prophecy helpful, set it aside. Sober theological analysis is enough to demonstrate that Jorge Mario Bergoglio is not the pope, and that the Holy See is currently vacant. We have seen in this article that an extended vacancy of the papacy is certainly not contrary to the promises of Christ, nor does it mean the end of the Church. There is an end, a termination point, coming. But it is not for the Church of Christ, but rather for all those who have dared to oppose Him, and who have dared to deprive Rome of its Bishop, and the Church of its Visible Head. Let us hear Cardinal Manning:
References
|
"Czy Franciszek naprawdę jest papieżem?". Jest to pytanie zadawane przez coraz większą liczbę katolików, czy to w Internecie, wśród rodziny i przyjaciół, w rozmowach z zaufanymi duchownymi, czy też w zaciszu ich własnych niespokojnych serc i umysłów. Bezpośrednią przyczyną tego kwestionowania są obiektywne słowa i działania samego Franciszka. Wielu katolików, rozważając słowa i czyny Franciszka w świetle doktryny Kościoła katolickiego i zasad głoszonych przez jego teologów, doszło do wniosku, że możemy mieć moralną pewność, że Franciszek nie jest papieżem, a Stolica Apostolska jest obecnie nieobsadzona. Inni nie zgadzają się z tymi wnioskami. Niewątpliwie rosnąca liczba katolików uważa, że Stolica Apostolska w Rzymie jest obecnie nieobsadzona, Chociaż nie ma zgody co do tego, kiedy ten wakat się rozpoczął. Stanowisko to zajmują szczerzy mężczyźni i kobiety, którzy próbują interpretować rzeczywistość, której są świadkami, w świetle nauczania katolickiego i zachować wiarę w czasach bezprecedensowego kryzysu. To słuszne, że poglądy szczerych katolików powinny być otwarcie i odpowiedzialnie dyskutowane przez organizację medialną taką jak LifeSiteNews, której celem jest poszukiwanie prawdy o przyczynach kryzysu w Kościele i współczesnym świecie. Istnieje pilna potrzeba, aby wierni katolicy - wszyscy ci, którzy uważają magisterium Kościoła katolickiego za swoją regułę wiary - pracowali razem, aby dojść do głębszego zrozumienia tego, co wydarzyło się w Kościele w ostatnich dziesięcioleciach i jak powinniśmy na to odpowiedzieć. Wymaga to zaangażowania się w nauczanie Kościoła i starania się, najlepiej jak potrafimy, zastosować je do faktów naszych czasów; wymaga to otwartej dyskusji i debaty nad przeciwnymi stanowiskami ze wspólnym zamiarem dotarcia do prawdy. Nie zawsze będziemy się ze sobą zgadzać, ale musimy pozostać miłosierni, nawet gdy się nie zgadzamy. Nie wolno nam potępiać innych za zajmowanie stanowisk, których sam Kościół nie potępia, nawet jeśli uważamy, że ci, którzy je zajmują, popełnili błąd w stosowaniu zasad teologicznych. Wyraziłem niektóre z moich poglądów w wielu artykułach na LifeSiteNews. Argumentowałem, że Franciszek nie jest papieżem ze względu na swoje publiczna herezja i ja również podsumował szereg innych argumentów które prowadzą do tego samego wniosku. Ponadto przedstawiłem (tutaj oraz tutaj), dlaczego moim zdaniem argumenty z "powszechnej i pokojowej akceptacji" nie dowodzą, że Franciszek jest papieżem. LifeSiteNews opublikował również przeciwstawne opinie w celu wspierania otwartej debaty. Katolicy, którzy publicznie wyrażają pogląd, że Stolica Apostolska jest próżna, powinni spodziewać się, że ich próby dotarcia do prawdy będą często spotykać się z wrogością i drwinami, a nie z otwartością i szacunkiem. Być może zaskakujące jest to, że wrogie reakcje będą często pochodzić od niektórych z najbardziej zagorzałych publicznych krytyków Franciszka i jego niedawnych poprzedników. Katolik, który spotyka się z taką reakcją, musi zrozumieć, że wkracza na pole bitwy, o które walczono przez dziesięciolecia i na którym rozwinęły się osobiste animozje. Może to czasami prowadzić do uporczywej i agresywnej obrony stanowisk przyjętych wiele lat temu - czasami dekady temu - oraz do niechęci do ponownego rozważenia tych stanowisk pomimo kryzysu w Kościele pogłębiającego się z każdym rokiem i pomimo ciągłej refleksji teologicznej, która była zaangażowana w tym czasie. Jest to niefortunne, ponieważ problemy roku 2024 nie mogą być odpowiednio rozwiązane za pomocą narzędzi i argumentów z przeszłości. A ci, którzy nie potrafią otwarcie, uczciwie i z miłosierdziem rozmawiać ze swoimi rozmówcami, będą mieli coraz mniejszy wpływ na katolików przyszłości. Słowa i czyny Franciszka są wypowiadane publicznie, aby mógł je zobaczyć cały świat. Pogląd, że Kościół znajduje się w stanie sede vacante i oczekuje na wybór nowego papieża, nie może być dłużej tłumione przez kpiny i szyderstwa, tak jak dworzanie w bajce nie mogli powstrzymać szeptu, że "cesarz nie ma szat" przed przedostaniem się przez tłumy. Artykuły publikowane przez LifeSiteNews - po obu stronach debaty - są próbą otwartego, poważnego i pełnego szacunku dialogu, który, mamy nadzieję, zostanie przyjęty przez wszystkich katolików poszukujących prawdy. Nie ulega wątpliwości, że jednym z powodów, dla których niektórzy ludzie tak silnie reagują przeciwko idei wakatu Stolicy Piotrowej, jest zrozumiały strach przed możliwymi konsekwencjami zajmowania tego stanowiska. Dlatego w dalszej części tego artykułu zajmę się jedną z najczęściej wyrażanych obaw, a mianowicie, czy przedłużający się wakat Stolicy Apostolskiej jest zgodny z obietnicami Chrystusa i konstytucją Jego Kościoła. Święty Piotr będzie miał wieczystych następców w prymacieDrugi rozdział Konstytucji dogmatycznej o Kościele, ogłoszonej przez Sobór Watykański I 18 lipca 1870 r., nosi tytuł "O trwałości prymatu błogosławionego Piotra w papiestwie rzymskim". Naucza ona:
Ta sekcja Konstytucji kończy się uroczystym potępieniem przeciwnego błędu:
Powierzchowna lektura tej anatemy może prowadzić do wniosku, że nie może być dłuższego okresu, w którym Kościół jest bez papieża, ponieważ wtedy św. Piotr nie miałby "wieczystych następców". Jak jednak zobaczymy, tymczasowy wakat Stolicy Apostolskiej - nawet przez dłuższy czas - w żaden sposób nie powoduje naruszenia wieczystej sukcesji papieży rzymskich. Powtarzający się wakat Stolicy Apostolskiej jest wolą ChrystusaNasz Pan ustanowił, że widzialną głową Jego Kościoła jest człowiek, który zastępuje świętego Piotra jako biskup Rzymu. Jurysdykcja posiadana przez papieża - nauczanie, rządzenie i uświęcanie trzody Chrystusa - jest mu dana bezpośrednio przez Boga. Nie jest mu nadawana przez żadną ludzką władzę, ani biskupów, ani kardynałów, ale przez samego Chrystusa. Teolog E. Sylvester Berry podsumowuje nauczanie Kościoła, pisząc:
To, co jest prawdą o jego następcach, było oczywiście prawdą o świętym Piotrze, pierwszym biskupie Rzymu:
Jednakże:
Oznacza to, że gdy Następca św. Piotra umiera, jego następca musi zostać wybrany przez Kościół, a po dokonaniu wyboru ten, który został wybrany jako Widzialna Głowa Kościoła Wojującego, otrzymuje swoją jurysdykcję bezpośrednio od Boskiej Głowy, Jezusa Chrystusa. W okresie pomiędzy śmiercią jednego papieża, a wyborem kolejnego, nie ma Następcy Świętego Piotra. Oznacza to, że Kościół jest w stanie sede vacante. Jest zatem koniecznym i trwałym aspektem konstytucji Kościoła, zgodnie z wolą jego Boskiego Założyciela Jezusa Chrystusa, że papiestwo będzie miało powtarzające się okresy sede vacante. Ten stan sede vacante zawsze trwa, dopóki nie zostanie wybrany człowiek, który spełnia wymagane warunki i przyjmuje urząd. Warunkiem jest bycie mężczyzną, członkiem Kościoła katolickiego i posiadaczem rozumu. Członkami Kościoła są ci, którzy są (i) ochrzczeni, (ii) publicznie wyznają wiarę katolicką i (iii) podlegają prawowitej władzy hierarchii Kościoła. Dlatego następujące osoby nigdy, w żadnych okolicznościach, nie mogą być ważnie wybrane na rzymski pontyfikat:
Próba wyboru takiej osoby byłaby nieważna. Więcej informacji na temat warunków ważnego wyboru można znaleźć na stronie ten artykuł. Po wybraniu odpowiedniego kandydata i przyjęciu przez niego urzędu, stolica nie jest już wakująca. Pozostanie ona obsadzona do czasu wystąpienia jednego z poniższych zdarzeń:
Gdy dojdzie do jednego z tych wydarzeń, Stolica Apostolska zostanie ponownie opróżniona do czasu wyboru nowego papieża. Było ponad 260 okresów sede vacante w historii Kościoła. Kościół nie przestaje istnieć w tych tymczasowych okresach, gdy jest pozbawiony swojej Widzialnej Głowy, ale w tych okresach najwyższa władza Kościoła nie jest wykonywana:
Jednakże:
Berry zauważa, że Stolica Apostolska może "być nieobsadzona przez wiele lat", ale "Kościół zawsze zachowuje prawo do wyboru prawowitego następcy" i z tego powodu "sukcesja apostolska nie może upaść na Stolicy Apostolskiej, dopóki sam Kościół nadal istnieje". Widzimy zatem, że przedłużający się wakat jest całkowicie zgodny z obietnicami Chrystusa, że święty Piotr będzie miał "wieczystych następców". Liczy się to, że Kościół nadal istnieje i posiada środki do wyboru nowego papieża. Czasami pojawia się zarzut, że przedłużający się wakat Stolicy Apostolskiej doprowadziłby do sytuacji, w której nie można byłoby wybrać nowego papieża, ponieważ nie byłoby już prawdziwych kardynałów. Zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny. Wybór kardynałów jest stosunkowo nowym zjawiskiem. W przypadku braku Świętego Kolegium prawo do wyboru mogło być wykonywane przez (i) radę biskupów lub (ii) duchowieństwo Kościoła rzymskiego. Możliwy jest nawet udział osób świeckich w wyborach papieskich. Omówiłem ten temat bardziej szczegółowo w ten artykuł. Nie wiadomo, jak długo może trwać wakatBerry przyjmuje za pewnik, że Stolica Rzymska może "być nieobsadzona przez wiele lat". Jest to standardowe nauczanie teologów, że możliwy jest dłuższy niż przeciętny wakat. Kardynał Billot, jeden z czołowych teologów przełomu XIX i XX wieku i jeden z wielkich mistrzów eklezjologii (gałęzi teologii zajmującej się Kościołem) napisał:
Inni teologowie i pisarze kościelni nie tylko twierdzili, że taki wakat jest możliwy, ale także oczekiwany że taki wakat nastąpi. Zanim jednak przejdziemy do analizy niektórych z tych niezwykłych tekstów, które traktują o przyszłych wydarzeniach, przyjrzymy się kilku historycznym przykładom, w których Stolica Apostolska była nieobsadzona przez dłuższy niż przeciętny czas lub w których istniał dłuższy okres wątpliwości co do tożsamości Następcy Świętego Piotra. Najdłuższy wakat w historii, przed obecnym okresem, trwał prawdopodobnie ponad trzy lata. Druga najdłuższa kadencja trwała dwa lata i cztery miesiące. Pierwszy z nich nastąpił po śmierci papieża Klemensa IV w listopadzie 1268 roku. Przyczyną tego przedłużającego się wakatu były nieporozumienia między kardynałami, zwłaszcza między kardynałami francuskimi i niefrancuskimi, a także konflikt polityczny i militarny między mocarstwami europejskimi. Minęły dwa lata i dziewięć miesięcy, zanim archidiakon Liege, Teobaldi Visconti, został wybrany 1 września 1271 roku. Minęło jeszcze więcej czasu, zanim otrzymał wiadomość o wyborze i przyjął urząd. O ile możemy stwierdzić na podstawie zapisów historycznych, publicznie przyjął urząd dopiero po spotkaniu z Kolegium Kardynalskim w lutym 1272 roku. W związku z tym, Stolica Apostolska powinna być prawdopodobnie uważana za nieobsadzoną również w ciągu tych pięciu miesięcy. Ostatecznie został konsekrowany na biskupa i koronowany na papieża Grzegorza X 12 marca 1272 roku. Wakat o podobnej długości trwał od 4 lipca 1415 r. do 11 listopada 1417 r., między rezygnacją rzymskich i pisańskich pretendentów do papiestwa a wyborem papieża Marcina V. Te rezygnacje i wynikające z nich wybory w mniejszym lub większym stopniu rozwiązały Wielką Schizmę Zachodnią. Podczas Wielkiej Schizmy Zachodniej, która trwała od 1378 do 1415 roku - okres trzydziestu siedmiu lat - istniały powszechne wątpliwości co do tego, który z rywalizujących pretendentów był prawdziwym papieżem. W 1377 r. papież Grzegorz XI powrócił do Rzymu, kończąc okres sześćdziesięciu ośmiu lat, w którym papiestwo znajdowało się w Awinionie z powodu niestabilności politycznej w środkowych Włoszech. W następnym roku Grzegorz zmarł, a ludność Rzymu domagała się włoskiego (lub rzymskiego) papieża. Wybrano szanowanego włoskiego arcybiskupa, który przyjął imię Urban VI. Jednak wkrótce po jego wyborze kardynałowie byli zaniepokojeni tym, co wydawało się być zmianami w osobowości Urbana i jego nieumiarkowanym zachowaniem wobec nich. Większość Kolegium Kardynalskiego oświadczyła wówczas, że ich wybór nie był wolny, ponieważ działali ze strachu przed tłumem. Przystąpiono do nowych wyborów i wybrano Roberta z Genewy, który przyjął imię Klemensa VII, a wkrótce potem osiedlił się w Awinionie, gdzie papiestwo miało siedzibę w latach 1309-77. W ten sposób powstały dwie linie papieskie, jedna w Rzymie, która przejęła sukcesję po Urbanie VI, a druga w Awinionie, która przejęła sukcesję po Klemensie VII. Ze względu na wiarygodne argumenty po obu stronach, katolicy byli w prawdziwym zamieszaniu co do tego, który z pretendentów był prawdziwym papieżem. W 1410 r. sobór biskupów w Pizie próbował rozwiązać ten problem, obalając obu pretendentów i wybierając nowego papieża, Jana XXIII, tworząc w ten sposób trzecią linię sukcesji. Kryzys został zażegnany dopiero, gdy papież rzymski i papież z Pizy zrezygnowali w 1414 roku, a papież rzymski upoważnił sobór w Konstancji do wyboru nowego papieża, co nastąpiło w 1417 roku. Przez ponad trzydzieści siedem lat katolicy byli szczerze podzieleni co do tożsamości papieża. Chociaż później powszechnie przyjęto, że rzymska linia sukcesji była prawowita, w tamtym czasie katolicy byli podzieleni ze względu na argumenty, które można było przedstawić na korzyść innych pretendentów. Kanonizowanych świętych można znaleźć po obu stronach podziału. Do dziś istnieją nierozwiązane kwestie teologiczne dotyczące całego okresu, w tym stopień, w jakim roszczenia rzymskich papieży zostały osłabione przez wątpliwości panujące w większości Kościoła. Rzeczywiście, podczas gdy powszechnie przyjęto, że rzymska linia sukcesji - Urban VI, Bonifacy IX, Innocenty VII, Grzegorz XII - była prawdziwą sukcesją, katoliccy teologowie zaproponowali alternatywne interpretacje dowodów. Najbardziej przekonująca z nich głosi, że z powodu dominujących wątpliwości zarówno rzymscy, jak i awiniońscy pretendenci byli wątpliwymi papieżami, a zatem prawdziwa więź między nimi a Kościołem nie istniała.[9] Gdyby to była prawda, argumentuje ta szkoła, sobór w Pizie mógł równie dobrze posiadać władzę do zdymisjonowania obu pretendentów, co pozostawiłoby Kolegium Kardynalskiemu swobodę przystąpienia do wyboru Jana XXIII. W tym artykule nie musimy rozstrzygać tych historycznych i teologicznych anomalii. Istotne dla nas jest to, że między deklaracją większości kardynałów w 1378 r., że konklawe z tego roku było nieważne, a wyborem papieża Marcina V w 1417 r., nie było wyraźnego i niewątpliwego papieża. Okres ten trwał trzydzieści dziewięć lat. Byli jeszcze tacy, którzy pozostali wierni linii awiniońskiej przez kolejne dwanaście lat, aż ostatni pretendent z Awinionu abdykował i wraz z pozostałymi kardynałami "wybrał" Marcina V i ostatecznie zakończył Wielką Schizmę Zachodnią. W rzeczywistości nazwa "Wielka Schizma Zachodnia" nie jest do końca trafna. Lepiej jest ją rozumieć jako okres zamieszania i wątpliwości - który trwał przez trzy pokolenia - wśród katolików, którzy szczerze pragnęli zjednoczenia, ale nie mogli zgodzić się na wspólną interpretację faktów, przed którymi stanęli. Teolog ks. Joachim Salaverri S.J. stwierdził (podkreślenie jak w tekście oryginalnym):
W innym miejscu Salaverri pisze o "widzialnej jedności" w Kościele, która jest "zaciemniona", ale nie "zniszczona".[11] Oznacza to, że widoczność jedności rządów Kościoła została przesłonięta wątpliwościami co do tego, który z rywalizujących kandydatów był prawdziwym papieżem, ale nie została w ten sposób zniszczona, ponieważ wszyscy uznali potrzebę podporządkowania się rzymskiemu papieżowi, nawet jeśli nie mogli zgodzić się na wspólną interpretację wydarzeń i uzgodnić, który kandydat był prawowity. Podobieństwa z kryzysem, w obliczu którego stoi dziś Kościół, powinny być jasne. Wszyscy prawdziwi katolicy chcą być poddani papieżowi rzymskiemu, ale nie zgadzamy się co do tego, czy istnieje papież, któremu należy być poddanym. Ks. John McLaughlin, kapłan piszący na początku XX wieku, w poruszający sposób wyraża, jak "Wielka Schizma Zachodnia" przesłoniła jedność Kościoła, nie niszcząc jej. Jego słowa mają również zastosowanie do sytuacji, w której znajdujemy się dzisiaj:
Teologowie uznali, że w przyszłości może dojść do kryzysu związanego z papiestwem, w tym do przedłużającego się wakatu"Wielka Schizma Zachodnia" jest ważnym przykładem tego, co może spotkać Kościół, a w kolejnych stuleciach wielu pisarzy kościelnych ostrzegało, że takie wydarzenie może się powtórzyć. Na przykład wielki Dom Guéranger napisał:
Przewidywania Dom Guérangera i ojca McLaughlina podzielał wybitny teolog XIX wieku, o. Edmund James O'Reilly SJ. O. O'Reilly został opisany jako "jeden z pierwszych teologów tamtych czasów" i "wielki autorytet" przez Johna Henry'ego kardynała Newmana.[14] Między innymi był profesorem teologii na Katolickim Uniwersytecie Irlandii w Dublinie i prowincjałem Irlandzkiej Prowincji Towarzystwa Jezusowego w latach 1863-70. W książce zatytułowanej Relacje Kościoła ze społeczeństwem: Theological Essays, O. O'Reilly stwierdził, że wakat Stolicy Apostolskiej może trwać co najmniej tak długo, jak Wielka Schizma Zachodnia. Pisze, że "nie jest to bynajmniej oczywiste" że "bezkrólewie obejmujące cały okres byłoby niemożliwe lub niezgodne z obietnicami Chrystusa".[15] Co więcej, O'Reilly wyjaśnia, że nie wiemy, co przyniesie przyszłość ani na jakie zło Bóg może pozwolić swojemu Kościołowi, oczywiście pod warunkiem, że jego podstawowa konstytucja nie zostanie naruszona. Pisze on:
Należy jednak zauważyć, że chociaż nie mamy gwarancji, że Nasz Pan nie dopuści do strasznych prób, które dotkną Kościół, to "wiemy z absolutną pewnością, że wypełni Swoje obietnice; nie pozwoli, aby cokolwiek było z nimi sprzeczne". Dlatego też, podczas gdy przedłużający się wakat jest możliwy, bez względu na to, jak "straszny i niepokojący" może być, "heretycki papież" nie jest, ponieważ jest sprzeczne z naturą Kościoła, aby publiczny heretyk był członkiem jego widzialnego ciała, a tym bardziej, aby był jego widzialną głową i najwyższym nauczycielem wiary katolickiej. (Aby uzyskać wyjaśnienie tej doktryny, zobacz serię, która zaczyna się od tutaji jego zastosowanie do Francisa tutaj.) Czy księga Apokalipsy zapowiada przedłużone wakacje?W powyższej sekcji zauważyliśmy, że (i) powtarzający się wakat Stolicy Apostolskiej jest normalną częścią życia Kościoła, (ii) nie jest znana maksymalna długość wakatu, oraz (iii) nie jest to sprzeczne z obietnicami Chrystusa dla Kościoła. Podzielę się teraz kilkoma tekstami pisarzy kościelnych, którzy nie tylko uważali przedłużony wakat za możliwy, ale którzy faktycznie oczekiwany coś takiego miałoby miejsce, ponieważ uważają to za przepowiedziane w Apokalipsie (Objawieniu). Pisarze ci zgodzili się, że w ostatnich dniach Kościoła papiestwo dotknie wielki kryzys, a niektórzy wyraźnie zinterpretowali to jako przedłużający się wakat Stolicy Apostolskiej. Moim celem w dzieleniu się tymi fragmentami nie jest twierdzenie, że z pewnością żyjemy obecnie w takich czasach, ale raczej wyjaśnienie, że istnieją standardowe teologiczne podejścia do Apokalipsy, które uważają, że należy spodziewać się jakiejś formy wakatu Stolicy Apostolskiej lub nieobecności papieża w Rzymie. A coś, czego należy się spodziewać, jest z pewnością możliwe. Kardynał Manning, Obecny kryzys Stolicy Apostolskiej sprawdzony przez proroctwa (1861)W swojej książce, Obecny kryzys Stolicy Apostolskiej sprawdzony przez proroctwa (1861), Henry Edward Manning, późniejszy kardynał-arcybiskup Westminsteru, ostrzega, że księga Apokalipsy przepowiada, że na Kościół spadną wielkie próby:
W książce śledzi postęp buntu ludzkości przeciwko Bogu od reformacji poprzez rewolucje wywołane przez liberalizm i libertynizm. Zauważa konsekwentnie antyrzymski kierunek tych ruchów. Ich kulminacją, jak twierdzi, będzie próba wypędzenia papiestwa z Rzymu, tak aby Rzym nie miał już papieża. Pisze, że obrzędy ofiarne Kościoła zostaną stłumione, a pogańskie obrzędy zostaną przywrócone w Rzymie. Manning wyjaśnia, że w dniach ostatecznych należy spodziewać się trzech rzeczy: (i) zniesienia Świętej Ofiary Mszy, (ii) obrzydliwości spustoszenia w sanktuarium, (iii) wypędzenia papiestwa z Rzymu, który powróci do pogaństwa. Oczywiście wiele można by powiedzieć o zastosowaniu tych wszystkich wydarzeń w naszych czasach. W tym miejscu mogę jedynie przedstawić kilka fragmentów, które są najbardziej istotne dla naszego tematu, a mianowicie te, które koncentrują się na nieobecności papieża w Rzymie. W poniższym fragmencie Manning pisze o wydarzeniach, których spodziewał się wkrótce:
Kontynuuje:
O tym czasie pisze:
Kontynuuje:
Następnie przedstawia fragmenty nauk różnych teologów, z których wszystkie przedstawiają w Apokalipsie "odstępstwo miasta Rzymu od Wikariusza Chrystusa i jego zniszczenie przez Antychrysta".[22] Po przedstawieniu tych fragmentów pisze:
Kończąc swoją pracę, Manning ostrzega:
Jest to nadal wybór, przed którym stoimy dzisiaj. "Nieomylny głos" prawdziwych rzymskich papieży, słyszany w ich odwiecznym Magisterium, czy "duch fragmentarycznego chrześcijaństwa" głoszony przez Franciszka, "który jest źródłem nieporządku i kończy się niewiarą". Podsumowuje:
Ks. E. Sylvester Berry, Apokalipsa św. Jana (1921)W swojej pracy z 1921 r. Apokalipsa św. JanaAmerykański teolog, ks. E. Sylvester Berry, również mówi o papiestwie w czasach ostatecznych. Ale w przeciwieństwie do Manninga, który po prostu mówi o nieobecności papieża w Rzymie, Berry konkretnie interpretuje proroctwa Apokalipsy jako odnoszące się do przedłużającego się wakatu Stolicy Apostolskiej. Oto kilka fragmentów. Ponownie, moim głównym celem w dzieleniu się nimi jest pokazanie, że taki przedłużony wakat jest uważany za możliwy, a nawet prawdopodobny, przez katolickich teologów. W czasie "przed dniami Antychrysta" nastąpi "osłabienie wiary".[25] Nastąpią "wewnętrzne niepokoje w Kościele", po których nastąpią "wojny i prześladowania".[26] Będą:
"Niezgoda i rozluźnienie dyscypliny kościelnej" "przygotują drogę do wielkich odstępstw w czasie próby i prześladowań".[28] Będą to "wielkie prześladowania Kościoła. Narody będą starały się zniszczyć Kościół za wszelką cenę".[29] Berry interpretuje Księgę Apokalipsy jako przepowiednię:
Tragicznie:
W tych dniach:
I:
Berry kontynuuje:
I zauważa:
Berry pisze również o tym czasie:
Są to niezwykłe interpretacje księgi Apokalipsy, które można zastosować do naszych czasów. Książka Berry'ego została napisana ponad sto lat temu i nie wiedział on nic o wydarzeniach, które miały spotkać Kościół w ciągu ostatnich sześćdziesięciu lat, a jednak jego interpretacja ściśle odpowiada temu, co faktycznie się wydarzyło. Ks. Herman Bernard Kramer, Księga Przeznaczenia (1956)O. Berry nie był osamotniony w przewidywaniu wakatu Stolicy Apostolskiej w czasach ostatecznych. Ks. Herman Bernard Kramer opublikował w 1956 r. interpretację Apokalipsy, w której napisał, co następuje:
Teksty te zostały przedstawione w celu wykazania, że wielu teologów Kościoła uważa przedłużony wakat za możliwy, a nawet oczekiwany. Pełna analiza traktowania papiestwa i Apokalipsy wykracza daleko poza ramy tego artykułu. Jeśli nie uważasz podejścia opartego na interpretacji proroctw za pomocne, odłóż je na bok. Trzeźwy analiza teologiczna wystarczy, aby wykazać, że Jorge Mario Bergoglio nie jest papieżemi że Stolica Apostolska jest obecnie nieobsadzona. Widzieliśmy w tym artykule, że przedłużający się wakat papiestwa z pewnością nie jest sprzeczny z obietnicami Chrystusa ani nie oznacza końca Kościoła. Nadchodzi koniec, punkt końcowy. Ale nie dla Kościoła Chrystusa, ale raczej dla wszystkich tych, którzy ośmielili się Mu sprzeciwić i którzy ośmielili się pozbawić Rzym jego biskupa, a Kościół jego widzialnej głowy. Posłuchajmy kardynała Manninga:
Referencje
|
https://www.lifesitenews.com/opinion/we-shouldnt-be-afraid-of-concluding-that-francis-isnt-pope-heres-why/






