If you know anything about traditional Jewish ethics (i.e., Jewish ethics before a great deal of intellectual work was performed aimed at providing a rationale for Judaism as a modern religion in the West—apparent in the Wikipedia article on Jewish ethics), you know that pre-Enlightenment Jewish ethics was entirely based on whether actions applied to the ingroup or the outgroup. Non-Jews had no moral worth and could be exploited or even murdered as long as doing so did not threaten the interests of the wider Jewish community. I have written a great deal on Jewish ingroup morality, beginning with the Chapter 6 in A People That Shall Dwell Alone:
Business and social ethics as codified in the Bible and the Talmud took strong cognizance of group membership in a manner that minimized oppression within the Jewish community, but not between Jews and gentiles. Perhaps the classic case of differential business practices toward Jews and gentiles, enshrined in Deuteronomy 23, is that interest on loans could be charged to gentiles, but not to Jews. Although various subterfuges were sometimes found to get around this requirement, loans to Jews in medieval Spain were typically made without interest (Neuman 1969, I:194), while those to Christians and Moslems were made at rates ranging from 20 to 40 percent (Lea 1906-07, I:97). Hartung (1992) also notes that Jewish religious ideology deriving from the Pentateuch and the Talmud took strong cognizance of group membership in assessing the morality of actions ranging from killing to adultery. For example, rape was severely punished only if there were negative consequences to an Israelite male. While rape of an engaged Israelite virgin was punishable by death, there was no punishment at all for the rape of a non-Jewish woman. In Chapter 4, it was also noted that penalties for sexual crimes against proselytes were less than against other Jews.
Hartung notes that according to the Talmud (b. Sanhedrin 79a) an Israelite is not guilty if he kills an Israelite when intending to kill a heathen. However, if the reverse should occur, the perpetrator is liable to the death penalty. The Talmud also contains a variety of rules enjoining honesty in dealing with other Jews, but condoning misappropriation of gentile goods, taking advantage of a gentile’s errors in business transactions, and not returning lost articles to gentiles (Katz 1961a, 38).[ii]
Katz (1961a) notes that these practices were modified in the medieval and post‑medieval periods among the Ashkenazim in order to prevent hillul hashem (disgracing the Jewish religion). In the words of a Frankfort synod of 1603, “Those who deceive Gentiles profane the name of the Lord among the Gentiles” (quoted in Finkelstein 1924, 280). Taking advantage of gentiles was permissible in cases where hillul hashem did not occur, as indicated by rabbinic responsa that adjudicated between two Jews who were contesting the right to such proceeds. Clearly this is a group-based sense of ethics in which only damage to one’s own group is viewed as preventing individuals from profiting at the expense of an outgroup. “[E]thical norms applied only to one’s own kind” (Katz 1961a, 42).
Evolutionary psychologist/anthropologist John Hartung, referenced above, has continued his work on Jewish ethics on his website strugglesforexistence.com; note particularly “Thou Shalt Not Kill … Whom?.” The Jewish double ethical standard has been a major theme of anti-Semitism throughout the ages, discussed in Chapter 2 of Separation and Its Discontents; these intellectuals are good examples:
Beginning with the debates between Jews and Christians during the Middle Ages (see Chapter 7) and reviving in the early 19th century, the Talmud and other Jewish religious writings have been condemned as advocating a double standard of morality, in addition to being anti-Christian, nationalistic, and ethnocentric, a view for which there is considerable support (see Hartung 1995; Shahak 1994; PTSDA, Ch. 6). For example, the [Cornell University] historian Goldwin Smith (1894, 268) provides a number of Talmudic passages illustrating the “tribal morality” and “tribal pride and contempt of common humanity” (p. 270) he believed to be characteristic of Jewish religious writing. Smith provides the following passage suggesting that subterfuges may be used against gentiles in lawsuits unless such behavior would cause harm to the reputation of the entire Jewish ingroup (i.e., the “sanctification of the Name”):
When a suit arises between an Israelite and a heathen, if you can justify the former according to the laws of Israel, justify him and say: ‘This is our law’; so also if you can justify him by the laws of the heathens justify him and say [to the other party:] ‘This is your law’; but if this can not be done, we use subterfuges to circumvent him. This is the view of R. Ishmael, but R. Akiba said that we should not attempt to circumvent him on account of the sanctification of the Name. Now according to R. Akiba the whole reason [appears to be,] because of the sanctification of the Name, but were there no infringement of the sanctification of the Name, we could circumvent him! (Baba Kamma fol. 113a)
Smith comments that “critics of Judaism are accused of bigotry of race, as well as bigotry of religion. The accusation comes strangely from those who style themselves the Chosen People, make race a religion, and treat all races except their own as Gentiles and unclean” (p. 270).
[Economist, historian, sociologist] Werner Sombart (1913, 244–245) summarized the ingroup/outgroup character of Jewish law by noting that “duties toward [the stranger] were never as binding as towards your ‘neighbor,’ your fellow-Jew. Only ignorance or a desire to distort facts will assert the contrary. . . . [T]here was no change in the fundamental idea that you owed less consideration to the stranger than to one of your own people. . . . With Jews [a Jew] will scrupulously see to it that he has just weights and a just measure; but as for his dealings with non-Jews, his conscience will be at ease even though he may obtain an unfair advantage.” To support his point, Sombart provides the following quote from Heinrich Graetz, a prominent 19th-century Jewish historian:
To twist a phrase out of its meaning, to use all the tricks of the clever advocate, to play upon words, and to condemn what they did not know . . . such were the characteristics of the Polish Jew. . . . Honesty and right-thinking he lost as completely as simplicity and truthfulness. He made himself master of all the gymnastics of the Schools and applied them to obtain advantage over any one less cunning than himself. He took a delight in cheating and overreaching, which gave him a sort of joy of victory. But his own people he could not treat in this way: they were as knowing as he. It was the non-Jew who, to his loss, felt the consequences of the Talmudically trained mind of the Polish Jew. (In Sombart 1913, 246)
… Pioneering German sociologist Max Weber (1922, 250) also verified this perception, noting that “As a pariah people, [Jews] retained the double standard of morals which is characteristic of primordial economic practice in all communities: What is prohibited in relation to one’s brothers is permitted in relation to strangers.”
A common theme of late-18th- and 19th-century German anti-Semitic writings emphasized the need for moral rehabilitation of the Jews—their corruption, deceitfulness, and their tendency to exploit others (Rose 1990). Such views also occurred in the writings of Ludwig Börne and Heinrich Heine (both of Jewish background) and among gentile intellectuals such as Christian Wilhelm von Dohm (1751–1820) and Karl Ferdinand Glutzkow (1811–1878), who argued that Jewish immorality was partly the result of gentile oppression. Theodor Herzl viewed anti-Semitism as “an understandable reaction to Jewish defects” brought about ultimately by gentile persecution: Jews had been educated to be “leeches” who possessed “frightful financial power”; they were “a money-worshipping people incapable of understanding that a man can act out of other motives than money” (in Kornberg 1993, 161, 162). Their power drive and resentment at their persecutors could only find expression by outsmarting Gentiles in commercial dealings” (Kornberg 1993, 126). Theodor Gomperz, a contemporary of Herzl and professor of philology at the University of Vienna, stated “Greed for gain became . . . a national defect [among Jews], just as, it seems, vanity (the natural consequence of an atomistic existence shunted away from a concern with national and public interests)” (in Kornberg 1993, 161).
So we should not be surprised to find that a great many Jews view Palestinians as having no moral worth. They are seen as literally not human, as noted by the prominent Lubavitcher Rebbe Schneerson:
We do not have a case of profound change in which a person is merely on a superior level. Rather we have a case of…a totally different species…. The body of a Jewish person is of a totally different quality from the body of [members] of all nations of the world…. The difference of the inner quality [of the body]…is so great that the bodies would be considered as completely different species. This is the reason why the Talmud states that there is an halachic difference in attitude about the bodies of non-Jews [as opposed to the bodies of Jews]: “their bodies are in vain”…. An even greater difference exists in regard to the soul. Two contrary types of soul exist, a non-Jewish soul comes from three satanic spheres, while the Jewish soul stems from holiness. (see here)
Different species have no moral obligations to each other—predator and prey, parasite and host, humans domesticating cattle and eating meat and dairy products.
This ethic differs radically from Western universalism as epitomized by Kant’s moral imperative: “Act only according to that maxim whereby you can at the same time will that it should become a universal law.” Moral universalism is fundamental to Western individualism: Groups per se have no moral status—the exact opposite of Judaism.
Jews may often present themselves as the height of morality, but appearances can be deceiving. From my review of Yuri Slezkine’s The Jewish Century:
In 1923, several Jewish intellectuals published a collection of essays admitting the “bitter sin” of Jewish complicity in the crimes of the Revolution. In the words of a contributor, I. L. Bikerman, “it goes without saying that not all Jews are Bolsheviks and not all Bolsheviks are Jews, but what is equally obvious is that disproportionate and immeasurably fervent Jewish participation in the torment of half-dead Russia by the Bolsheviks” (p. 183). Many of the commentators on Jewish Bolsheviks noted the “transformation” of Jews: In the words of another Jewish commentator, G. A. Landau, “cruelty, sadism, and violence had seemed
alien to a nation so far removed from physical activity.” And another Jewish commentator, Ia. A Bromberg, noted that: the formerly oppressed lover of liberty had turned into a tyrant of “unheard-of-despotic arbitrariness”…. The convinced and unconditional opponent of the death penalty not just for political crimes but for the most heinous offenses, who could not, as it were, watch a chicken being killed, has been transformed outwardly into a leather-clad person with a revolver and, in fact, lost all human likeness (pp. 183–184). This psychological “transformation” of Russian Jews was probably not all that surprising to the Russians themselves, given Gorky’s finding that Russians prior to the Revolution saw Jews as possessed of “cruel egoism” and that they were concerned about becoming slaves of the Jews.
At least until the Gaza war, Jews have successfully depicted themselves as moral paragons and as champions of the downtrodden in the contemporary West. The organized Jewish community pioneered the civil rights movement and have been staunch champions of liberal immigration and refugee policies, always with the rhetoric of moral superiority (masking obviously self-interested motivations of recruiting non-Whites who could be relied on to ally with Jews in their effort to lessen the power of the erstwhile White majority by making them subjects of a multicultural, anti-White political hegemony; here, p. 26ff).
This weighs heavily on my mind. This Jewish pose of moral superiority is a dangerous delusion, and we must be realistic what the future holds as Whites continue to lose political power in all Western countries. When the gloves come off, there is no limit to what Jews in power may do if their present power throughout the West continues to increase. The ubiquitous multicultural propaganda of ethnic groups living in harmony throughout the West will quickly be transformed into a war of revenge for putative historical grievances that Jews harbor against the West, from the destruction of the Second Temple by the Romans to the events of World War II. This same revenge was fatal to many millions of Russians and Ukrainians. It’s the fate of the Palestinians that we are seeing unfold before our eyes. Two recent articles brought this home vividly.
Megan Stack in The New York Times:
Israel has hardened, and the signs of it are in plain view. Dehumanizing language and promises of annihilation from military and political leaders. Polls that found wide support for the policies that have wreaked devastation and starvation in Gaza. Selfies of Israeli soldiers preening proudly in bomb-crushed Palestinian neighborhoods. A crackdown on even mild forms of dissent among Israelis.
The Israeli left — the factions that criticize the occupation of Palestinian lands and favor negotiations and peace instead — is now a withered stump of a once-vigorous movement. In recent years, the attitudes of many Israelis toward the “Palestinian problem” have ranged largely from detached fatigue to the hard-line belief that driving Palestinians off their land and into submission is God’s work. …
But Israel’s slaughter in Gaza, the creeping famine, the wholesale destruction of neighborhoods — this, polling suggests, is the war the Israeli public wanted. A January survey found that 94 percent of Jewish Israelis said the force being used against Gaza was appropriate or even insufficient. In February, a poll found that most Jewish Israelis opposed food and medicine getting into Gaza. It was not Mr. Netanyahu alone but also his war cabinet members (including Benny Gantz, often invoked as the moderate alternative to Mr. Netanyahu) who unanimously rejected a Hamas deal to free Israeli hostages and, instead, began an assault on the city of Rafah, overflowing with displaced civilians.
“It’s so much easier to put everything on Netanyahu, because then you feel so good about yourself and Netanyahu is the darkness,” said Gideon Levy, an Israeli journalist who has documented Israel’s military occupation for decades. “But the darkness is everywhere.” …
Like most political evolutions, the toughening of Israel is partly explained by generational change — Israeli children whose earliest memories are woven through with suicide bombings have now matured into adulthood. The rightward creep could be long-lasting because of demographics, with modern Orthodox and ultra-Orthodox Jews (who disproportionately vote with the right) consistently having more babies than their secular compatriots.
Most crucially, many Israelis emerged from the second intifada with a jaundiced view of negotiations and, more broadly, Palestinians, who were derided as unable to make peace. This logic conveniently erased Israel’s own role in sabotaging the peace process through land seizures and settlement expansion. But something broader had taken hold — a quality that Israelis described to me as a numb, disassociated denial around the entire topic of Palestinians.
“The issues of settlements or relations with Palestinians were off the table for years,” Tamar Hermann told me. “The status quo was OK for Israelis.”
Ms. Hermann, a senior research fellow at the Israel Democracy Institute, is one of the country’s most respected experts on Israeli public opinion. In recent years, she said, Palestinians hardly caught the attention of Israeli Jews. She and her colleagues periodically made lists of issues and asked respondents to rank them in order of importance. It didn’t matter how many choices the pollsters presented, she said — resolving the Israeli-Palestinian conflict came in last in almost all measurements. …
or nearly two decades — starting with the quieting of the second intifada and ending calamitously on Oct. 7 — Israel was remarkably successful at insulating itself from the violence of the occupation. Rockets fired from Gaza periodically rained down on Israeli cities, but since 2011, Israel’s Iron Dome defense system has intercepted most of them. The mathematics of death heavily favored Israel: From 2008 until Oct. 7, more than 6,000 Palestinians were killed in what the United Nations calls “the context of occupation and conflict”; during that time, more than 300 Israelis were killed.
Human rights organizations — including Israeli groups — wrote elaborate reports explaining why Israel is an apartheid state. That was embarrassing for Israel, but nothing really came of it. The economy flourished. Once-hostile Arab states showed themselves willing to sign accords with Israel after just a little performative pestering about the Palestinians.
Those years gave Israelis a taste of what may be the Jewish state’s most elusive dream — a world in which there simply did not exist a Palestinian problem.
Daniel Levy, a former Israeli negotiator who is now president of the U.S./Middle East Project think tank, describes “the level of hubris and arrogance that built up over the years.” Those who warned of the immorality or strategic folly of occupying Palestinian territories “were dismissed,” he said, “like, ‘Just get over it.’”
If U.S. officials understand the state of Israeli politics, it doesn’t show. Biden administration officials keep talking about a Palestinian state. But the land earmarked for a state has been steadily covered in illegal Israeli settlements, and Israel itself has seldom stood so unabashedly opposed to Palestinian sovereignty.
There’s a reason Mr. Netanyahu keeps reminding everyone that he’s spent his career undermining Palestinian statehood: It’s a selling point. Mr. Gantz, who is more popular than Mr. Netanyahu and is often mentioned as a likely successor, is a centrist by Israeli standards — but he, too, has pushed back against international calls for a Palestinian state.
Daniel Levy describes the current divide among major Israeli politicians this way: Some believe in “managing the apartheid in a way that gives Palestinians more freedom — that’s [Yair] Lapid and maybe Gantz on some days,” while hard-liners like Mr. Smotrich and Security Minister Itamar Ben Gvir “are really about getting rid of the Palestinians. Eradication. Displacement.”
The carnage and cruelty suffered by Israelis on Oct. 7 should have driven home the futility of sealing themselves off from Palestinians while subjecting them to daily humiliations and violence. As long as Palestinians are trapped under violent military occupation, deprived of basic rights and told that they must accept their lot as inherently lower beings, Israelis will live under the threat of uprisings, reprisals and terrorism. There is no wall thick enough to suppress forever a people who have nothing to lose.
Ilana Mercer is a Jewish woman from South Africa who has posted on various conservative sites. Here she states the unmentionable about Israel—and by implication, a very wide swath of Jews living in the West: that sociopathy toward non-Jews is entirely mainstream among Jews. No one should be surprised by this. My only quibble is that real sociopaths have no guilt and even take pleasure in harming others without regard to their religion or ethnicity. But these same Jews who are reveling in slaughtering Palestinians are Jewish patriots and love their own people. But they have an extreme form of ingroup morality—a morality that is intimately linked to what I call Jewish “hyper-ethnocentrism” (e.g., here).
Ilana Mercer at Lew Rockwell.com: Sad To Say, but, by the Numbers, Israeli Society Is Systemically Sociopathic.
In teasing out right from wrong, discriminate we must between acts that are criminal only because The State has criminalized them (mala prohibita), as opposed to acts which are universally evil (malum in se). Israel’s sacking of Gaza is malum in se, universally evil. Gaza is clearly an easy case in ethics. It’s not as though the genocide underway in Gaza could ever be finessed or gussied up.
Yet in Israel, no atrocity perpetrated by the IDF (Israel Defense Forces) in Gaza is too conspicuous to ignore. One of the foremost authorities on Gaza, Dr. Norman Finkelstein, calls Israel a Lunatic State. “It is certainly not a Jewish State,” he avers. “A murderous nation, a demonic nation,” roars Scott Ritter—legendary, larger-than-life American military expert, to whose predictive, reliable reports from theaters of war I’ve been referring since 2002. That the Jewish State is genocidal is not in dispute. But, what of Israeli society? Is it sick, too? What of the Israeli anti-government protesters now flooding the streets of metropolitan Israel? How do they feel about the incessant, industrial-scale campaign of slaughter and starvation in Gaza, north, center and south?
They don’t.
In desperate search for a universal humanity—a transcendent moral sensibility—among the mass of Israelis protesting the State; I scoured many transcripts over seven months. I sat through volumes of video footage, searching as I was for mention, by Israeli protesters, of the war of extermination being waged in their name, on their Gazan neighbors. I found none. Much to my astonishment, I failed to come across a single Israeli protester who cried for anyone but himself, his kin and countrymen, and their hostages. Israelis appear oblivious to the unutterable, irreversible, irremediable ruin adjacent.
Again: I found no transcendent humanity among Israeli protesters; no allusion to the universal moral order to which international humanitarian law, the natural law and the Sixth Commandment give expression. I found only endless iterations among Jewish-Israelis of their sectarian interests.
For their part, protesters merely want regime change. They saddle Netanyahu solely with the responsibility for hostages entombed in Gaza, although, Benny Gantz (National Unity Party), ostensible rival to Bibi Netanyahu (Likud), and other War Cabinet members, are philosophically as one (Ganz had boasted, in 2014, that he would “send parts of Gaza back to the Stone Age”). With respect to the holocaustal war waged on Gaza, and spreading to the West Bank, there is no chasm between these and other squalid Jewish supremacists who make up “Israel’s wartime leadership.”
If you doubt my findings with respect to the Israeli protesters, note the May 11 droning address of protester Na’ama Weinberg, who demanded a change of government. Weinberg condemned the invasion of Rafah and a lack of a political strategy as perils to both hostage- and national survival. She lamented the “unspeakable torture” faced by the hostages. When Weinberg mentioned “evacuees neglected,” I lit up. Nine-hundred thousand Palestinians have been displaced from Rafah in the last two weeks. Forty percent of Gaza’s population. My hope was fleeting. It soon transpired that Weinberg meant citizens of Israeli border communities evacuated. That was the extent of Weinberg’s sympathies for the “slaughter house of civilians” down the road. Hers was nothing but a lower-order sectarian sensibility.
The grim spareness of Israeli protester sentiment has been widely noticed.
Writing for Foreign Policy, an American mainstream magazine, Mairav Zonszein, scholar with the International Crisis Group, observes the following:
‘The thousands of Israelis who are once again turning out to march in the streets are not protesting the war. Except for a tiny handful of Israelis, Jews, and Palestinians, they are not calling for a cease-fire or an end to the war—or for peace. They are not protesting Israel’s killing of unprecedented numbers of Palestinians in Gaza or its restrictions on humanitarian aid that have led to mass starvation. (Some right-wing Israelis even go further by actively blocking aid from entering the strip.) They are certainly not invoking the need to end military occupation, now in its 57th year. They are primarily protesting Netanyahu’s refusal to step down and what they see as his reluctance to seal a hostage deal.’
Public incitement continues apace. Genocidal statements saturate Israeli society. The “lovely” Itamar Ben Gvir has provided an update to his repertoire, the kind chronicled so well by the South Africans (this one included). On May 14, to the roar of the crowd, Israel’s national security minister urged anew that Palestinians be voluntarily encouraged to emigrate (as if anything that has befallen the Palestinians of Gaza, since October 7, has been “voluntary”). He was speaking at a settler rally on the northern border of Gaza, in which thousands of yahoos watched the “fireworks” on display over Gaza, and cheered for looting the land of the dead and dying there.
“It’s the media’s fault,” you’ll protest. “Israelis, like Americans, are merely brainwashed by their media.”
Inarguably, Israeli media—from Arutz 7, to Channel 12 (“[Gazans need] to die ‘hard and agonizing deaths’), to Israel Today, to Now 14 (“We will slaughter you and your supporters”), and the lowbrow, sub-intelligent vulgarians of i24—are a self-obsessed, energetic Idiocracy.
These media feature excitable sorts, volubly imparting their atavistic, primitive tribalism in ugly, anglicized, Pidgin Hebrew. And, each one of these specimen always has a “teoria”: a theory.
Naveh Dromi is a lot more appealing in visage and voice than i24’s anchor Benita Levin, a harsh and vinegary South African Kugel. Dromi is columnist for a Ha’aretz, the most highbrow of Israel’s (center-left) dailies. Ha’aretz once had intellectual ballast. In her impoverished Hebrew, Dromi has tweeted about her particular “teoria”: “a second Nakba” is a coming. Elsewhere she has rasped a-mile-a-minute about “the Palestinians as a redundant group.” Nothing crimsons her lovely cheeks.
Such statements of Jewish supremacy pervade Jewish-Israeli media. But, no; it’s not the Israeli media’s fault. The closing of the Israeli mind is entirely voluntary.
According to a paper from Oxford Scholarship Online, the “media landscape in Israel” evinces “healthy competition” and declining concentration. “[C]alculated on a per-capita basis,” “the number of media voices in Israel,” overall, “is near the top of the countries investigated.”
Israel has a robust, and privately owned media. These media cater to the Israeli public, which has a filial stake in lionizing the Israel Defense Forces (IDF), in which each and every son and daughter serve. For this reason, avers Ha’aretz’s Gideon Levi, in his many YouTube television interviews, the military is the country’s golden calf.
Mainstream public opinion, Levi insists, molds the media, not the obverse.
Levi attests that right-wing and left-wing media are as one when it comes to the subject of the IDF and the Palestinian People. And in this, Israeli media reflect mainstream public opinion. It is the public that wishes to see nothing of the suffering in Gaza, and takes care never to disparage or doubt the IDF. For their part, military journalists are no more than embeds, in bed with the military.
At least until now, Israelis have been largely indifferent to their army’s orgiastic, indiscriminate bloodletting in Gaza. Most were merely demanding a return of their hostages, and the continuance of the assault on Gazans, punctured by periodic cease fires.
So, is Jewish-Israeli society sick, too?
When “88 percent of Jewish-Israeli interviewees” give “a positive assessment of the performance of the IDF in Gaza until now” (Tamar Hermann, “War in Gaza Survey 9,” Israel Democracy Institute, January 24, 2024), and “[a]n absolute majority (88%) also justifies the scope of casualties on the Palestinian side”; (Gershon H. Gordon, The Peace Index, January 2024, Faculty of Social Sciences, Tel Aviv University)—it is fair to conclude that the diabolical IDF is, for the most, the voice of the Jewish-Israeli commonwealth.
Consider: By January’s end, the Gaza Strip had, by and large, already been rendered uninhabitable, a moonscape. Nevertheless, 51 percent of Jewish-Israelis said they believed the IDF was using an appropriate amount (51%) or not enough force (43%) in Gaza. (Source: Jerusalem Post staff, “Jewish Israelis believe IDF is using appropriate force in Gaza,” January 26, 2024.)
Note: Polled opinion was not split between Israelis for genocide and Israelis against it. Rather, the division in Israeli society appeared to be between Jewish-Israelis for current levels of genocide versus those for greater industry in what were already industrial-levels and methods of murder.
Attitudes in Israel have only hardened since: By mid-February, 58 percent of this Jewish cohort was grumbling that not enough force had been deployed to date; and 68 percent did “not support the transfer of humanitarian aid to Gaza.” (Jerusalem Post Staff, “Majority of Jewish Israelis opposed to demilitarized Palestinian state,” February 21, 2024.) [One wonders if the Biden admin’s humanitarian pier — the one that drifted into the sea shortly after it was installed — was sabotaged.]
Scrap the “hardened” verb. Attitudes in Jewish Israel have not merely hardened, but bear the hallmark of societal sociopathy.
When asked, in particular, “to what extent should Israel take into consideration the suffering of the Palestinian population when planning the continuation of the fighting there,” Jewish-Israelis sampled have remained consistent through the months of the onslaught on Gaza, from late in October of 2023 to late in March of 2024. The Israel Democracy Institute, a polling organization, found that,
‘[D]espite the progress of the war in Gaza and the harsh criticism of Israel from the international community regarding the harm inflicted on the Palestinian population, there remains a very large majority of the Jewish public who think that Israel should not take into account the suffering of Palestinian civilians in planning the continuation of the fighting. By contrast, a similar majority of the Arab public in Israel take the opposite view, and think this suffering should be given due consideration.’ (Tamar Hermann, Yaron Kaplan, Dr. Lior Yohanani, “War in Gaza Survey 13,” Israel Democracy Institute, March 26, 2024.)
Large majorities of the Israeli Center (71 percent) and on the Right (90 percent) say that “Israel should only take into account the suffering of the Palestinian population to a small extent or should not do so at all.”
Let us, nevertheless, end this canvas with the “good” news: On the “bleeding heart” Israeli Left; “only” (I’m being cynical) 47 percent of a sample “think that Israel should not take into consideration the suffering of Palestinian civilians in Gaza or should do so only to a small extent, while 50 percent think it should consider their plight to a fairly large or very large extent.” (Ibid.)
In other words, the general run of the Jewish-Israeli Left tends to think that the plight of Gazans should be considered, but not necessarily ended.
On the facts, and, as I have had to, sadly, show here, both the Israeli state and civil society are driven by Jewish supremacy, the kind that sees little to no value in Palestinian lives and aspirations. …
* * *
Again, any student of Jewish history, Jewish ethics, and Jewish hyper-ethnocentrism should not be surprised by this. The existential problem for us is that we have to avoid the fate of the Russians, the Ukrainians, and the Palestinians. Jews in power will do what they can to oppose the interests of non-Jews of whatever society they reside in, whether by promoting nation-destroying immigration and refugee policy or — when they have absolute power — torture, imprisonment, and genocide.
The contrast between the hyper-ethnocentric Israeli media described by Mercer and the anti-White, utopian, multicultural media in the West, much of it owned and staffed by Jews, couldn’t be greater. Whereas the Israeli media reflect the ethnocentrism of the Israeli public, the media in the West do their best to shape public attitudes, including constant and ever-increasing anti-White messaging — morally phrased messaging that is effective with very large percentages of White people, especially women, likely for evolutionary reasons peculiar to Western individualist cultures (here, Ch. 8). The state of the Western media is Exhibit A of Jews as a hostile elite in the West.
It should be obvious at this point that Western cultures are the opposite of Middle Eastern cultures where ethnocentrism and collectivism reign. Westerners have far less of the ingroup-outgroup thinking so typical of Jewish culture throughout history.
Individualism has served us poorly indeed and has been a disaster for Western peoples. Nothing short of a strong ingroup consciousness in which Jews are seen as a powerful and very dangerous outgroup will save us now.
|
|
Jeśli wiesz cokolwiek o tradycyjnej etyce żydowskiej (tj. etyce żydowskiej przed wykonaniem dużej ilości pracy intelektualnej mającej na celu uzasadnienie judaizmu jako współczesnej religii na Zachodzie — co widać w artykule Wikipedii o etyce żydowskiej ), wiesz, że przedoświeceniowa etyka żydowska opierała się całkowicie na tym, czy działania dotyczyły grupy wewnętrznej czy zewnętrznej. Nie-Żydzi nie mieli żadnej wartości moralnej i mogli być wykorzystywani, a nawet mordowani, o ile nie zagrażało to interesom szerszej społeczności żydowskiej. Napisałem wiele o moralności żydowskiej grupy wewnętrznej, zaczynając od rozdziału 6 w książce A People That Shall Dwell Alone :
Etyka biznesu i społeczeństwa skodyfikowana w Biblii i Talmudzie uwzględniała przynależność grupową w sposób, który minimalizował ucisk w społeczności żydowskiej, ale nie między Żydami a poganami. Być może klasycznym przypadkiem zróżnicowanych praktyk biznesowych wobec Żydów i pogan, zapisanym w Księdze Powtórzonego Prawa 23, jest to, że odsetki od pożyczek mogły być pobierane od pogan, ale nie od Żydów. Chociaż czasami znajdowano różne podstępy, aby obejść ten wymóg, pożyczki dla Żydów w średniowiecznej Hiszpanii były zazwyczaj udzielane bez odsetek (Neuman 1969, I:194), podczas gdy te dla chrześcijan i muzułmanów były udzielane według stawek od 20 do 40 procent (Lea 1906-07, I:97). Hartung (1992) zauważa również, że żydowska ideologia religijna wywodząca się z Pięcioksięgu i Talmudu uwzględniała przynależność grupową w ocenie moralności działań od zabijania do cudzołóstwa. Na przykład gwałt był surowo karany tylko wtedy, gdy miał negatywne konsekwencje dla izraelskiego mężczyzny. Podczas gdy gwałt na zaręczonej izraelskiej dziewicy był karany śmiercią, nie było żadnej kary za gwałt na kobiecie nieżydowskiej. W rozdziale 4 zauważono również, że kary za przestępstwa seksualne przeciwko prozelitom były niższe niż wobec innych Żydów.
Hartung zauważa, że według Talmudu (b. Sanhedryn 79a) Izraelita nie jest winny, jeśli zabije Izraelitę, mając zamiar zabić poganina. Jednak w odwrotnej sytuacji sprawca podlega karze śmierci. Talmud zawiera również szereg zasad nakazujących uczciwość w kontaktach z innymi Żydami, ale tolerujących przywłaszczanie dóbr nieżydowskich, wykorzystywanie błędów nieżydowskich w transakcjach biznesowych i niezwracanie zagubionych przedmiotów nieżydowskim (Katz 1961a, 38). [ii]
Katz (1961a) zauważa, że praktyki te zostały zmodyfikowane w okresie średniowiecza i po średniowieczu wśród Aszkenazyjczyków w celu zapobiegania hillul hashem (hańbieniu religii żydowskiej). Jak stwierdził synod we Frankfurcie w 1603 r.: „Ci, którzy oszukują pogan, profanują imię Pana wśród pogan” (cytowane w Finkelstein 1924, 280). Wykorzystywanie pogan było dozwolone w przypadkach, gdy hillul hashem nie miało miejsca, jak wskazują rabiniczne responsa, które rozstrzygano między dwoma Żydami kwestionującymi prawo do takich dochodów. Oczywiste jest, że jest to grupowe poczucie etyki, w którym jedynie szkoda wyrządzona własnej grupie jest postrzegana jako uniemożliwiająca jednostkom czerpanie zysków kosztem grupy zewnętrznej. „[N]ormy etyczne dotyczyły tylko własnego rodzaju” (Katz 1961a, 42).
Psycholog ewolucyjny/antropolog John Hartung, wspomniany powyżej, kontynuował swoją pracę nad etyką żydowską na swojej stronie internetowej strugglesforexistence.com ; zwróć szczególną uwagę na „ Nie zabijaj… Kogo? ”. Żydowski podwójny standard etyczny był głównym tematem antysemityzmu na przestrzeni wieków, omówionym w rozdziale 2 książki Separation and Its Discontents; dobrym przykładem są następujący intelektualiści:
Począwszy od debat między Żydami i Chrześcijanami w średniowieczu (patrz rozdział 7) i odrodzenie na początku XIX wieku, Talmud i inne żydowskie pisma religijne zostały potępione za propagowanie podwójnych standardów moralności, oprócz tego, że są antychrześcijańskie, nacjonalistyczne i etnocentryczne, pogląd, dla którego istnieje znaczne poparcie (patrz Hartung 1995; Shahak 1994; PTSDA , rozdz. 6). Na przykład historyk [Cornell University] Goldwin Smith (1894, 268) dostarcza szeregu fragmentów talmudycznych ilustrujących „moralność plemienną” i „plemienną dumę i pogardę dla wspólnego człowieczeństwa” (s. 270), które uważał za charakterystyczne dla żydowskich pism religijnych. Smith przytacza następujący fragment sugerujący, że podstępy mogą być stosowane przeciwko nie-Żydom w procesach sądowych, chyba że takie zachowanie zaszkodziłoby reputacji całej grupy żydowskiej (czyli „uświęceniu Imienia”):
Gdy powstaje spór między Izraelitą a poganinem, jeśli możesz usprawiedliwić tego pierwszego zgodnie z prawami Izraela, usprawiedliwij go i powiedz: „To jest nasze prawo”; tak samo, jeśli możesz usprawiedliwić go zgodnie z prawami pogan, usprawiedliwij go i powiedz [drugiej stronie] „To jest twoje prawo”; ale jeśli nie można tego zrobić, używamy podstępów, aby go ominąć. Taki jest pogląd R. Ishmaela, ale R. Akiba powiedział, że nie powinniśmy próbować go ominąć z powodu uświęcenia Imienia. Teraz, według R. Akiby, cały powód [wydaje się być] z powodu uświęcenia Imienia, ale gdyby nie było naruszenia uświęcenia Imienia, moglibyśmy go ominąć! ( Baba Kamma fol. 113a)
Smith komentuje, że „krytycy judaizmu są oskarżani o bigoterię rasową, a także o bigoterię religijną. Oskarżenie to pochodzi dziwnie od tych, którzy określają siebie mianem Wybranego Ludu, czynią rasę religią i traktują wszystkie rasy oprócz swojej własnej jako pogańskie i nieczyste” (s. 270).
[Ekonomista, historyk, socjolog] Werner Sombart (1913, 244–245) podsumował charakter grupy wewnętrznej/zewnętrznej w prawie żydowskim, zauważając, że „obowiązki wobec [obcego] nigdy nie były tak wiążące, jak wobec twojego „bliźniego”, twojego współ-Żyda. Tylko ignorancja lub chęć zniekształcenia faktów może twierdzić coś przeciwnego. . . . [N]ie zmieniła się podstawowa idea, że jesteś winien mniej względów obcemu niż komuś ze swojego ludu. . . . W przypadku Żydów [Żyd] będzie skrupulatnie dbał o to, aby mieć sprawiedliwe wagi i sprawiedliwą miarę; ale jeśli chodzi o jego stosunki z nie-Żydami, jego sumienie będzie spokojne, nawet jeśli może uzyskać niesprawiedliwą przewagę”. Na poparcie swojego stanowiska Sombart przytacza następujący cytat Heinricha Graetza, wybitnego historyka żydowskiego XIX wieku:
Wypaczać znaczenie frazy, używać wszystkich sztuczek sprytnego adwokata, grać słowami i potępiać to, czego nie wiedzieli... takie były cechy polskiego Żyda... Uczciwość i prawdomówność utracił tak samo całkowicie, jak prostotę i prawdomówność. Opanował wszystkie sztuczki gimnastyczne Szkół i stosował je, aby uzyskać przewagę nad każdym mniej przebiegłym od siebie. Znajdował przyjemność w oszukiwaniu i przesadzaniu, co dawało mu rodzaj radości zwycięstwa. Ale swoich ludzi nie mógł traktować w ten sposób: byli tak samo świadomi jak on. To nie-Żyd, ku jego stracie, odczuł konsekwencje talmudycznie wyszkolonego umysłu polskiego Żyda. (W Sombart 1913, 246)
… Pionierski niemiecki socjolog Max Weber (1922, 250) również potwierdził tę percepcję, zauważając, że „Jako naród wyrzutków [Żydzi] zachowali podwójne standardy moralne, które są charakterystyczne dla pierwotnej praktyki ekonomicznej wszystkich społeczności: to, co jest zakazane w stosunku do braci, jest dozwolone w stosunku do obcych”.
Wspólnym tematem niemieckich pism antysemickich z końca XVIII i XIX wieku było podkreślenie potrzeby moralnej rehabilitacji Żydów — ich zepsucia, oszustwa i skłonności do wykorzystywania innych (Rose 1990). Takie poglądy pojawiały się również w pismach Ludwiga Börne i Heinricha Heinego (obaj pochodzenia żydowskiego) oraz wśród intelektualistów pochodzenia żydowskiego, takich jak Christian Wilhelm von Dohm (1751–1820) i Karl Ferdinand Glutzkow (1811–1878), którzy twierdzili, że niemoralność Żydów była częściowo wynikiem ucisku ze strony narodów żydowskich. Theodor Herzl postrzegał antysemityzm jako „zrozumiałą reakcję na żydowskie wady”, spowodowaną ostatecznie prześladowaniami ze strony narodów żydowskich: Żydzi byli kształceni na „pijawki”, które posiadały „straszliwą władzę finansową”; byli „ludem czczącym pieniądze, niezdolnym zrozumieć, że człowiek może działać z innych pobudek niż pieniądze” (w: Kornberg 1993, 161, 162). Ich pęd do władzy i uraza do prześladowców mogły znaleźć wyraz jedynie w przechytrzaniu pogan w interesach handlowych” (Kornberg 1993, 126). Theodor Gomperz, współczesny Herzlowi i profesor filologii na Uniwersytecie Wiedeńskim, stwierdził: „Chciwość zysku stała się... narodową wadą [wśród Żydów], tak jak, jak się wydaje, próżność (naturalna konsekwencja atomistycznego istnienia odsuniętego od troski o interesy narodowe i publiczne)” (w: Kornberg 1993, 161).
Nie powinniśmy więc być zaskoczeni, gdy odkryjemy, że wielu Żydów uważa Palestyńczyków za pozbawionych wartości moralnej. Są oni postrzegani dosłownie jako nie-ludzie, jak zauważył wybitny Lubavitcher Rebbe Schneerson:
Nie mamy przypadku głębokiej zmiany, w której osoba jest po prostu na wyższym poziomie. Raczej mamy przypadek…całkowicie innego gatunku…. Ciało osoby żydowskiej jest całkowicie innej jakości niż ciało [członków] wszystkich narodów świata…. Różnica wewnętrznej jakości [ciała]…jest tak duża, że ciała te można by uznać za zupełnie inne gatunki. To jest powód, dla którego Talmud stwierdza, że istnieje halachiczna różnica w podejściu do ciał nie-Żydów [w przeciwieństwie do ciał Żydów]: „ich ciała są daremne”…. Jeszcze większa różnica istnieje w odniesieniu do duszy. Istnieją dwa przeciwstawne typy duszy, dusza nieżydowska pochodzi z trzech szatańskich sfer, podczas gdy dusza żydowska wywodzi się ze świętości. (patrz tutaj )
Różne gatunki nie mają wobec siebie żadnych zobowiązań moralnych — drapieżnik i ofiara, pasożyt i żywiciel, ludzie udomowiający bydło i spożywający mięso oraz produkty mleczne.
Etyka ta radykalnie różni się od zachodniego uniwersalizmu, którego uosobieniem jest moralny imperatyw Kanta: „Postępuj tylko według takiej maksymy , dzięki której możesz jednocześnie chcieć, aby stała się prawem powszechnym”. Uniwersalizm moralny jest podstawą zachodniego indywidualizmu : grupy same w sobie nie mają żadnego statusu moralnego — jest to dokładne przeciwieństwo judaizmu.
Żydzi często mogą przedstawiać się jako szczyt moralności, ale pozory mogą mylić. Z mojej recenzji książki Yuri Slezkine'a The Jewish Century :
W 1923 roku kilku żydowskich intelektualistów opublikowało zbiór esejów przyznających się do „gorzkiego grzechu” żydowskiego współudziału w zbrodniach rewolucji. Jak napisał jeden ze współpracowników, IL Bikerman, „nie trzeba dodawać, że nie wszyscy Żydzi są bolszewikami i nie wszyscy bolszewicy są Żydami, ale równie oczywiste jest to, że nieproporcjonalny i niemierzalnie żarliwy udział Żydów w męczarniach półżywej Rosji przez bolszewików” (s. 183). Wielu komentatorów żydowskich bolszewików zauważyło „przemianę” Żydów: Jak napisał inny żydowski komentator, GA Landau, „okrucieństwo, sadyzm i przemoc wydawały się
obce narodowi tak dalekiemu od aktywności fizycznej”. A inny żydowski komentator, Ia. A Bromberg, zauważył, że: dawniej uciskany miłośnik wolności stał się tyranem „niesłychanej despotycznej arbitralności”…. Przekonany i bezwarunkowy przeciwnik kary śmierci nie tylko za przestępstwa polityczne, ale za najohydniejsze przestępstwa, który nie mógł, jak to się mówi, patrzeć, jak zabijają kurczaka, został zewnętrznie przeobrażony w osobę odzianą w skórę z rewolwerem i w istocie stracił wszelkie ludzkie podobieństwo (str. 183–184). Ta psychologiczna „przemiana” rosyjskich Żydów prawdopodobnie nie była aż tak zaskakująca dla samych Rosjan, biorąc pod uwagę odkrycie Gorkiego, że Rosjanie przed rewolucją postrzegali Żydów jako opętanych „okrutnym egoizmem” i że obawiali się stania się niewolnikami Żydów.
Przynajmniej do wojny w Gazie Żydzi skutecznie przedstawiali siebie jako moralne wzory i obrońców uciśnionych na współczesnym Zachodzie. Zorganizowana społeczność żydowska była pionierem ruchu na rzecz praw obywatelskich i była zagorzałymi obrońcami liberalnej polityki imigracyjnej i uchodźczej, zawsze z retoryką moralnej wyższości (maskując oczywiste motywy samolubne, polegające na rekrutowaniu nie-białych, na których można było polegać, że sprzymierzą się z Żydami w ich wysiłkach na rzecz zmniejszenia władzy dawnej białej większości, czyniąc z nich podmioty wielokulturowej, antybiałej hegemonii politycznej; tutaj, s. 26 i nast.).
To ciąży mi na umyśle. Ta żydowska postawa moralnej wyższości jest niebezpiecznym złudzeniem i musimy być realistami tego, co przyniesie przyszłość, ponieważ biali nadal tracą władzę polityczną we wszystkich krajach zachodnich. Kiedy rękawiczki zostaną zdjęte, nie będzie granic dla tego, co Żydzi u władzy mogą zrobić, jeśli ich obecna władza na całym Zachodzie będzie nadal rosła. Wszechobecna wielokulturowa propaganda grup etnicznych żyjących w harmonii na całym Zachodzie szybko przekształci się w wojnę zemsty za domniemane historyczne żale, jakie Żydzi żywią wobec Zachodu, od zniszczenia Drugiej Świątyni przez Rzymian po wydarzenia II wojny światowej. Ta sama zemsta była śmiertelna dla wielu milionów Rosjan i Ukraińców. To los Palestyńczyków, który widzimy na naszych oczach. Dwa niedawne artykuły uzmysłowiły to w sposób jaskrawy.
Megan Stack w The New York Times :
Izrael się zahartował, a oznaki tego są widoczne. Nieludzki język i obietnice zagłady ze strony przywódców wojskowych i politycznych. Sondaże, które wykazały szerokie poparcie dla polityki, która spowodowała spustoszenie i głód w Gazie. Selfie izraelskich żołnierzy dumnie strojących się w zbombardowanych palestyńskich dzielnicach. Represje nawet wobec łagodnych form sprzeciwu wśród Izraelczyków.
Izraelska lewica — frakcje krytykujące okupację ziem palestyńskich i opowiadające się za negocjacjami i pokojem — jest teraz zwiędłym pniakiem niegdyś silnego ruchu. W ostatnich latach postawy wielu Izraelczyków wobec „problemu palestyńskiego” wahały się od obojętnego zmęczenia do nieprzejednanego przekonania, że wypędzanie Palestyńczyków z ich ziemi i zmuszanie ich do poddania się jest dziełem Boga. …
Ale rzeź Izraela w Gazie, pełzający głód, masowe niszczenie dzielnic — to, jak sugerują sondaże, jest wojna, której pragnęło społeczeństwo Izraela. Styczniowe badanie wykazało, że 94 procent żydowskich Izraelczyków stwierdziło, że siła stosowana przeciwko Gazie była odpowiednia lub nawet niewystarczająca. W lutym badanie wykazało, że większość żydowskich Izraelczyków sprzeciwiała się dostarczaniu żywności i leków do Gazy. Nie tylko pan Netanjahu, ale także członkowie jego gabinetu wojennego (w tym Benny Gantz, często przywoływany jako umiarkowana alternatywa dla pana Netanjahu) jednogłośnie odrzucili umowę Hamasu o uwolnieniu izraelskich zakładników i zamiast tego rozpoczęli atak na miasto Rafah, przepełnione przesiedlonymi cywilami.
„O wiele łatwiej jest zrzucić wszystko na Netanjahu, bo wtedy czujesz się tak dobrze ze sobą, a Netanjahu jest ciemnością” – powiedział Gideon Levy, izraelski dziennikarz, który od dziesięcioleci dokumentuje okupację wojskową Izraela. „Ale ciemność jest wszędzie”. …
Podobnie jak większość ewolucji politycznych, zaostrzenie się Izraela jest częściowo wyjaśnione zmianą pokoleniową — izraelskie dzieci, których najwcześniejsze wspomnienia są przeplatane zamachami samobójczymi, dojrzały już do dorosłości. Skradanie się w prawo może być długotrwałe ze względu na dane demograficzne, ponieważ współcześni ortodoksyjni i ultraortodoksyjni Żydzi (którzy nieproporcjonalnie głosują na prawicę) konsekwentnie mają więcej dzieci niż ich świeccy rodacy.
Co najważniejsze, wielu Izraelczyków wyszło z drugiej intifady z cynicznym poglądem na negocjacje, a szerzej, Palestyńczyków, których wyśmiewano jako niezdolnych do zawarcia pokoju. Ta logika wygodnie wymazała rolę Izraela w sabotowaniu procesu pokojowego poprzez przejmowanie ziemi i ekspansję osadnictwa. Ale coś szerszego się ugruntowało — cecha, którą Izraelczycy opisali mi jako odrętwiałe, oderwane zaprzeczenie wokół całego tematu Palestyńczyków.
„Kwestie osiedli i relacji z Palestyńczykami były od lat poza stołem” – powiedziała mi Tamar Hermann. „Status quo był OK dla Izraelczyków”.
Pani Hermann, starsza pracownica naukowa w Israel Democracy Institute, jest jedną z najbardziej szanowanych w kraju ekspertek od izraelskiej opinii publicznej. W ostatnich latach, jak powiedziała, Palestyńczycy rzadko zwracali uwagę izraelskich Żydów. Ona i jej koledzy okresowo sporządzali listy problemów i prosili respondentów o uporządkowanie ich według ważności. Nie miało znaczenia, ile wyborów przedstawili ankieterzy, powiedziała — rozwiązanie konfliktu izraelsko-palestyńskiego zajęło ostatnie miejsce w prawie wszystkich pomiarach. …
lub prawie dwie dekady — zaczynając od uciszenia drugiej intifady i kończąc nieszczęśliwie 7 października — Izraelowi udało się w niezwykły sposób odizolować od przemocy okupacji. Rakiety wystrzeliwane z Gazy okresowo spadały na izraelskie miasta, ale od 2011 roku izraelski system obrony Iron Dome przechwycił większość z nich. Matematyka śmierci zdecydowanie sprzyjała Izraelowi: od 2008 roku do 7 października ponad 6000 Palestyńczyków zginęło w tym, co Organizacja Narodów Zjednoczonych nazywa „kontekstem okupacji i konfliktu”; w tym czasie zginęło ponad 300 Izraelczyków.
Organizacje praw człowieka — w tym grupy izraelskie — napisały szczegółowe raporty wyjaśniające, dlaczego Izrael jest państwem apartheidu. To było żenujące dla Izraela, ale nic z tego nie wyszło. Gospodarka rozkwitła. Kiedyś wrogie państwa arabskie pokazały, że są chętne do podpisania porozumień z Izraelem po zaledwie odrobinie performatywnego nękania Palestyńczyków.
Te lata dały Izraelczykom przedsmak tego, co może być najbardziej nieuchwytnym marzeniem państwa żydowskiego — świata, w którym problem palestyński po prostu nie istnieje.
Daniel Levy, były izraelski negocjator, który jest obecnie prezesem think tanku US/Middle East Project, opisuje „poziom pychy i arogancji, który narastał przez lata”. Ci, którzy ostrzegali przed niemoralnością lub strategicznym szaleństwem okupacji terytoriów palestyńskich, „byli odrzucani”, powiedział, „jakby: 'Po prostu się z tym pogodzili'”.
Jeśli urzędnicy USA rozumieją stan polityki izraelskiej, to tego nie widać. Urzędnicy administracji Bidena wciąż mówią o państwie palestyńskim. Jednak ziemia przeznaczona pod państwo była stale pokrywana nielegalnymi osiedlami izraelskimi, a sam Izrael rzadko tak otwarcie sprzeciwiał się suwerenności Palestyny.
Jest powód, dla którego pan Netanjahu wciąż wszystkim przypomina, że poświęcił swoją karierę na podważanie państwowości Palestyny: to argument sprzedażowy. Pan Gantz, który jest bardziej popularny niż pan Netanjahu i często jest wymieniany jako prawdopodobny następca, jest centrystą według izraelskich standardów — ale on również sprzeciwił się międzynarodowym apelom o utworzenie państwa palestyńskiego.
Daniel Levy opisuje obecny podział wśród głównych izraelskich polityków w następujący sposób: Niektórzy wierzą w „zarządzanie apartheidem w sposób, który daje Palestyńczykom więcej wolności — to [Yair] Lapid i może Gantz w niektóre dni”, podczas gdy twardogłowi, tacy jak pan Smotrich i minister bezpieczeństwa Itamar Ben Gvir „naprawdę chcą pozbyć się Palestyńczyków. Wytępić. Przesiedlić”.
Rzeź i okrucieństwo, jakich doświadczyli Izraelczycy 7 października, powinny były uświadomić bezsens odizolowania się od Palestyńczyków, podczas gdy poddają ich codziennym upokorzeniom i przemocy. Dopóki Palestyńczycy będą uwięzieni pod brutalną okupacją wojskową, pozbawieni podstawowych praw i powiedziano im, że muszą zaakceptować swój los jako istoty niższe, Izraelczycy będą żyć pod groźbą powstań, represji i terroryzmu. Nie ma muru wystarczająco grubego, aby na zawsze stłumić naród, który nie ma nic do stracenia.
Ilana Mercer jest Żydówką z RPA, która zamieszczała posty na różnych konserwatywnych stronach. Tutaj stwierdza rzecz nie do powiedzenia na temat Izraela — a co za tym idzie, bardzo szerokiego grona Żydów żyjących na Zachodzie: że socjopatia wobec nie-Żydów jest całkowicie powszechna wśród Żydów. Nikogo to nie powinno dziwić. Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to to, że prawdziwi socjopaci nie mają poczucia winy, a nawet czerpią przyjemność z krzywdzenia innych bez względu na ich religię czy pochodzenie etniczne. Ale ci sami Żydzi, którzy rozkoszują się mordowaniem Palestyńczyków, są żydowskimi patriotami i kochają swój naród. Ale mają ekstremalną formę moralności wewnątrzgrupowej — moralności, która jest ściśle związana z tym, co nazywam żydowskim „hiperetnocentryzmem” (np. tutaj ).
Ilana Mercer na stronie Lew Rockwell.com: Smutno to mówić, ale patrząc na liczby, izraelskie społeczeństwo jest systemowo socjopatyczne .
W rozróżnianiu dobra od zła musimy rozróżniać czyny, które są przestępcze tylko dlatego, że Państwo je kryminalizowało ( mala prohibita ), w przeciwieństwie do czynów, które są powszechnie złe ( malum in se ). Złupienie Gazy przez Izrael jest malum in se, powszechnie złe . Gaza jest wyraźnie łatwym przypadkiem w etyce. Nie jest tak, że ludobójstwo trwające w Gazie mogłoby być kiedykolwiek zamaskowane lub upiększone .
Jednak w Izraelu żadna zbrodnia popełniona przez IDF (Izraelskie Siły Obronne) w Gazie nie jest zbyt oczywista, by ją zignorować. Jeden z czołowych autorytetów w dziedzinie Gazy, dr Norman Finkelstein, nazywa Izrael państwem obłąkanym. „To z pewnością nie jest państwo żydowskie”, twierdzi. „Morderczy naród, demoniczny naród”, ryczy Scott Ritter — legendarny, wybitny amerykański ekspert wojskowy, do którego przewidywalnych, wiarygodnych raportów z teatrów wojny odwołuję się od 2002 roku . To, że państwo żydowskie jest ludobójcze, nie podlega dyskusji. Ale co z izraelskim społeczeństwem? Czy ono też jest chore? Co z izraelskimi antyrządowymi protestującymi, którzy teraz zalewają ulice metropolii izraelskiej? Co sądzą o nieustannej, przemysłowej kampanii rzezi i głodu w Gazie, na północy, w centrum i na południu?
Nie, nie.
W rozpaczliwym poszukiwaniu uniwersalnej ludzkości — transcendentnej wrażliwości moralnej — wśród masy Izraelczyków protestujących przeciwko państwu; przeszukałem wiele transkryptów przez siedem miesięcy. Siedziałem nad tomami nagrań wideo, szukając wzmianki, przez izraelskich protestujących, o wojnie na wyniszczenie prowadzonej w ich imieniu, przeciwko ich sąsiadom z Gazy. Nie znalazłem niczego. Ku mojemu wielkiemu zdziwieniu nie natknąłem się na ani jednego izraelskiego protestującego, który płakałby za kimkolwiek innym niż on sam , jego krewni i rodacy oraz ich zakładnicy . Izraelczycy wydają się nieświadomi niewypowiedzianej, nieodwracalnej, nieodwracalnej ruiny sąsiedztwa.
Ponownie: nie znalazłem żadnego transcendentnego człowieczeństwa wśród izraelskich protestujących; żadnej aluzji do uniwersalnego porządku moralnego, któremu międzynarodowe prawo humanitarne, prawo naturalne i Szóste Przykazanie dają wyraz. Znalazłem tylko niekończące się iteracje wśród Żydów-Izraelczyków ich sekciarskich interesów.
Z kolei protestujący chcą jedynie zmiany reżimu. Obarczają Netanjahu wyłącznie odpowiedzialnością za zakładników pochowanych w Gazie, chociaż Benny Gantz (Partia Jedności Narodowej), pozorny rywal Bibiego Netanjahu (Likud), i inni członkowie Gabinetu Wojennego, są filozoficznie jednością (Ganz chwalił się w 2014 r., że „odeśle części Gazy z powrotem do epoki kamienia łupanego ”). Jeśli chodzi o wojnę holokaustu prowadzoną w Gazie i rozprzestrzeniającą się na Zachodni Brzeg, nie ma przepaści między nimi a innymi nędznymi żydowskimi suprematystami, którzy stanowią „ wojenne przywództwo Izraela ”.
Jeśli wątpisz w moje ustalenia dotyczące izraelskich protestujących, zwróć uwagę na monotonne przemówienie protestującej Na'amy Weinberg z 11 maja, która domagała się zmiany rządu. Weinberg potępiła inwazję na Rafah i brak strategii politycznej jako zagrożenia zarówno dla przetrwania zakładników, jak i narodu. Ubolewała nad „niewypowiedzianymi torturami”, którym poddawani byli zakładnicy. Kiedy Weinberg wspomniała o „zaniedbanych ewakuowanych”, rozjaśniłem się. Dziewięćset tysięcy Palestyńczyków zostało wysiedlonych z Rafah w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Czterdzieści procent populacji Gazy ... Moja nadzieja była ulotna. Wkrótce okazało się, że Weinberg miała na myśli ewakuację obywateli izraelskich społeczności przygranicznych. Taki był zakres sympatii Weinberg dla „rzeźni cywilów” na końcu drogi. Jej była niczym innym, jak wrażliwością niższego rzędu sekciarską.
Ponura obojętność izraelskich demonstrantów została powszechnie zauważona.
Mairav Zonszein , naukowiec z International Crisis Group, pisze dla amerykańskiego magazynu „ Foreign Policy” i zauważa :
„Tysiące Izraelczyków, którzy po raz kolejny wychodzą na ulice, nie protestują przeciwko wojnie. Poza niewielką garstką Izraelczyków, Żydów i Palestyńczyków, nie wzywają do zawieszenia broni ani zakończenia wojny — ani do pokoju. Nie protestują przeciwko zabijaniu przez Izrael bezprecedensowej liczby Palestyńczyków w Strefie Gazy ani przeciwko ograniczeniom pomocy humanitarnej, które doprowadziły do masowego głodu. (Niektórzy prawicowi Izraelczycy idą nawet dalej, aktywnie blokując dostęp pomocy do Strefy). Z pewnością nie powołują się na potrzebę zakończenia okupacji wojskowej, która trwa już 57 lat. Protestują przede wszystkim przeciwko odmowie ustąpienia Netanjahu i temu, co postrzegają jako jego niechęć do zawarcia umowy o zakładnikach”.
Podżeganie publiczne trwa w najlepsze. Społeczeństwo izraelskie jest przesycone oświadczeniami ludobójczymi. „Uroczy” Itamar Ben Gvir dostarczył aktualizację do swojego repertuaru, rodzaju tak dobrze opisanego przez Południowoafrykańczyków ( w tym ). 14 maja, wśród ryku tłumu, minister bezpieczeństwa narodowego Izraela ponownie wezwał Palestyńczyków do dobrowolnego zachęcania do emigracji (jakby cokolwiek, co spotkało Palestyńczyków z Gazy od 7 października, było „dobrowolne”). Przemawiał na wiecu osadników na północnej granicy Gazy, na którym tysiące yahoos oglądało „fajerwerki” wyświetlane nad Gazą i wiwatowało na cześć grabieży ziemi umarłych i umierania tam.
„To wina mediów” – zaprotestujesz. „Izraelczycy, podobnie jak Amerykanie, są po prostu poddawani praniu mózgu przez swoje media”.
Niewątpliwie izraelskie media — od Arutz 7 , przez Channel 12 („[ Gańczycy muszą] umrzeć «ciężką i bolesną śmiercią» ”, po Israel Today , po Now 14 („ Wyrżniemy was i waszych zwolenników ”), a także prostackich, mało inteligentnych prostaków z i24 — są egocentryczną, energiczną Idiokracją.
Te media to pobudliwe typy, które rozmownie przekazują swój atawistyczny, prymitywny plemienność w brzydkim, zanglicyzowanym, pidgin hebrajskim. A każdy z tych okazów zawsze ma „teorię”: teorię.
Naveh Dromi jest o wiele bardziej atrakcyjna w wyglądzie i głosie niż prezenterka i24 Benita Levin , ostra i octowa południowoafrykańska Kugel . Dromi jest felietonistką Ha'aretz, najbardziej wysublimowanego dziennika w Izraelu (centrolewicowego). Ha'aretz kiedyś miał intelektualny balast. W swoim zubożałym hebrajskim Dromi tweetowała o swojej szczególnej „teoria”: „nadchodzi druga Nakba”. Gdzie indziej chrapliwie mówiła o „Palestyńczykach jako zbędnej grupie”. Nic nie rumieni jej pięknych policzków.
Takie stwierdzenia o żydowskiej supremacji przenikają żydowsko-izraelskie media. Ale nie; to nie wina izraelskich mediów. Zamknięcie izraelskiego umysłu jest całkowicie dobrowolne.
Według artykułu z Oxford Scholarship Online „krajobraz medialny w Izraelu” wykazuje „zdrową konkurencję” i malejącą koncentrację. „[P]rzeliczając na mieszkańca”, „liczba głosów mediów w Izraelu” ogólnie „jest bliska szczytu wśród badanych krajów”.
Izrael ma solidne i prywatne media. Te media są skierowane do izraelskiej opinii publicznej, która ma synowski interes w gloryfikowaniu Sił Obronnych Izraela (IDF), w których służy każdy syn i córka. Z tego powodu, twierdzi Gideon Levi z Haaretz, w swoich licznych wywiadach telewizyjnych na YouTube, wojsko jest złotym cielcem kraju.
Levi podkreśla, że to główny nurt opinii publicznej kształtuje media, a nie odwrotnie.
Levi potwierdza, że media prawicowe i lewicowe są jednością, jeśli chodzi o temat IDF i narodu palestyńskiego. A w tym izraelskie media odzwierciedlają główny nurt opinii publicznej. To społeczeństwo nie chce widzieć cierpienia w Gazie i dba o to, by nigdy nie dyskredytować ani nie wątpić w IDF. Z kolei dziennikarze wojskowi są niczym więcej, jak tylko wtopieni w łóżko z wojskiem.
Przynajmniej do tej pory Izraelczycy byli w dużej mierze obojętni na orgiastyczny, bezładny rozlew krwi w Gazie przez ich armię. Większość domagała się jedynie zwrotu zakładników i kontynuacji ataku na mieszkańców Gazy, przerywanego okresowymi zawieszeniami broni.
Czy społeczeństwo żydowsko-izraelskie również jest chore?
Gdy „88 procent ankietowanych Żydów-Izraelczyków” daje „pozytywną ocenę dotychczasowych działań Sił Obronnych Izraela w Strefie Gazy” (Tamar Hermann, „War in Gaza Survey 9”, Israel Democracy Institute, 24 stycznia 2024 r.), a „[z]decydowana większość (88%) uzasadnia również skalę ofiar po stronie palestyńskiej”; (Gershon H. Gordon, The Peace Index, styczeń 2024 r. , Wydział Nauk Społecznych, Uniwersytet w Tel Awiwie) — można uczciwie wnioskować, że diaboliczne Siły Obronne Izraela są w większości głosem wspólnoty żydowsko-izraelskiej.
Rozważ: Pod koniec stycznia Strefa Gazy była już, ogólnie rzecz biorąc, niezamieszkana, przypominała księżycowy krajobraz. Niemniej jednak 51 procent Żydów-Izraelczyków stwierdziło, że uważają, że IDF używa odpowiedniej ilości (51%) lub niewystarczającej (43%) siły w Gazie. (Źródło: personel Jerusalem Post, „ Żydowscy Izraelczycy uważają, że IDF używa odpowiedniej siły w Gazie ”, 26 stycznia 2024 r.)
Uwaga: Ankietowane opinie nie były podzielone między Izraelczyków popierających ludobójstwo i Izraelczyków sprzeciwiających się mu . Raczej podział w społeczeństwie izraelskim wydawał się być między Żydami-Izraelczykami popierającymi obecny poziom ludobójstwa a tymi popierającymi większy przemysł w tym, co już było poziomem przemysłowym i metodami mordowania.
Od tego czasu nastawienie w Izraelu tylko się zaostrzyło: w połowie lutego 58 procent tej żydowskiej kohorty narzekało, że do tej pory nie wysłano wystarczającej liczby sił; a 68 procent „nie popierało przekazania pomocy humanitarnej do Gazy”. (Pracownicy Jerusalem Post, „ Większość żydowskich Izraelczyków sprzeciwia się zdemilitaryzowanemu państwu palestyńskiemu ”, 21 lutego 2024 r.) [Można się zastanawiać, czy humanitarny pomost administracji Bidena — ten, który dryfował do morza wkrótce po zainstalowaniu — został sabotowany.]
Wyrzuć czasownik „zahartowany”. Postawy w żydowskim Izraelu nie tylko się zahartowały, ale noszą znamiona społecznej socjopatii.
W szczególności na pytanie „w jakim stopniu Izrael powinien brać pod uwagę cierpienie ludności palestyńskiej, planując kontynuację walk w tym miejscu”, liczba Żydów-Izraelczyków objętych badaniem pozostała niezmienna przez miesiące ataku na Gazę, od końca października 2023 r. do końca marca 2024 r. Organizacja sondażowa Israel Democracy Institute ustaliła, że:
„[D]o postępu wojny w Strefie Gazy i ostrej krytyki Izraela ze strony społeczności międzynarodowej dotyczącej krzywd wyrządzonych ludności palestyńskiej, nadal istnieje bardzo duża większość społeczeństwa żydowskiego, która uważa, że Izrael nie powinien brać pod uwagę cierpienia palestyńskich cywilów przy planowaniu kontynuacji walk. Z kolei podobna większość społeczeństwa arabskiego w Izraelu ma przeciwny pogląd i uważa, że cierpienie to powinno zostać należycie uwzględnione”. (Tamar Hermann, Yaron Kaplan, dr Lior Yohanani, „ War in Gaza Survey 13 ”, Israel Democracy Institute , 26 marca 2024 r.)
Zdecydowana większość izraelskiego Centrum (71 proc.) i prawicy (90 proc.) uważa, że „ Izrael powinien brać pod uwagę cierpienie ludności palestyńskiej tylko w niewielkim stopniu lub wcale ”.
Zakończmy jednak ten obraz „dobrą” nowiną: na temat „krwawiącego serca” izraelskiej lewicy; „tylko” (jestem cyniczny) 47 procent próby „uważa, że Izrael nie powinien brać pod uwagę cierpienia palestyńskich cywilów w Strefie Gazy lub powinien to robić tylko w niewielkim stopniu, podczas gdy 50 procent uważa, że powinien brać pod uwagę ich niedolę w dość dużym lub bardzo dużym stopniu” ( tamże ) .
Innymi słowy, ogólna tendencja lewicy żydowsko-izraelskiej skłania się ku poglądowi, że należy rozważyć los mieszkańców Gazy , ale niekoniecznie go zakończyć .
Na podstawie faktów, co niestety musiałem tutaj pokazać, zarówno państwo izraelskie, jak i społeczeństwo obywatelskie, kierują się żydowską supremacją, która nie dostrzega żadnej wartości w życiu i aspiracjach Palestyńczyków. …
* * *
Ponownie, żaden student historii żydowskiej, etyki żydowskiej i żydowskiego hiperetnocentryzmu nie powinien być tym zaskoczony. Problem egzystencjalny dla nas polega na tym, że musimy uniknąć losu Rosjan, Ukraińców i Palestyńczyków. Żydzi u władzy zrobią wszystko, co w ich mocy, aby sprzeciwić się interesom nie-Żydów, niezależnie od tego, w jakim społeczeństwie żyją, czy to poprzez promowanie niszczącej naród polityki imigracyjnej i uchodźczej, czy — gdy mają absolutną władzę — tortury, uwięzienie i ludobójstwo.
Kontrast między hiperetnocentrycznymi izraelskimi mediami opisanymi przez Mercera a antybiałymi, utopijnymi, wielokulturowymi mediami na Zachodzie, w dużej mierze należącymi do Żydów i przez nich obsługiwanymi, nie mógłby być większy. Podczas gdy izraelskie media odzwierciedlają etnocentryzm izraelskiej opinii publicznej, media na Zachodzie robią co w ich mocy, aby kształtować postawy społeczne, w tym stałe i stale narastające antybiałe komunikaty — moralnie sformułowane komunikaty, które są skuteczne w przypadku bardzo dużego odsetka białych ludzi, zwłaszcza kobiet, prawdopodobnie z przyczyn ewolucyjnych właściwych dla zachodnich kultur indywidualistycznych ( tutaj , rozdz. 8). Stan zachodnich mediów jest dowodem A Żydów jako wrogiej elity na Zachodzie.
Powinno być oczywiste w tym momencie, że kultury zachodnie są przeciwieństwem kultur Bliskiego Wschodu, w których panuje etnocentryzm i kolektywizm. Ludzie Zachodu mają o wiele mniej myślenia w kategoriach ingroup-outgroup, tak typowego dla kultury żydowskiej w całej historii.
Indywidualizm rzeczywiście nam nie służył i był katastrofą dla narodów Zachodu. Nic poza silną świadomością grupy wewnętrznej, w której Żydzi są postrzegani jako potężna i bardzo niebezpieczna grupa zewnętrzna, nie uratuje nas teraz.
|
