Jonas E. Alexis, Krótka historia sojuszu Netanjahu-Hamas

VT Condemns the ETHNIC CLEANSING OF PALESTINIANS by USA/Israel

$ 280 BILLION US TAXPAYER DOLLARS INVESTED since 1948 in US/Israeli Ethnic Cleansing and Occupation Operation; $ 150B direct "aid" and $ 130B in "Offense" contracts
Source: Embassy of Israel, Washington, D.C. and US Department of State.

Much ink has been spilled describing the longtime relationship – rather, alliance – between Benjamin Netanyahu and Hamas. And still, the very fact that there has been close cooperation between the Israeli prime minister (with the support of many on the right) and the fundamentalist organization seemingly evaporated from most of the current analyses – everyone’s talking about “failures,” “mistakes” and “contzeptziot” (fixed conceptions). Given this, there is a need not only to review the history of cooperation but also to conclude unequivocally: The pogrom of October 7, 2023, helps Netanyahu, and not for the first time, to preserve his rule, certainly in the short term.

The MO of Netanyahu’s policy since his return to the Prime Minister’s Office in 2009 has and continues to be, on the one hand, bolstering the rule of Hamas in the Gaza Strip, and, on the other, weakening the Palestinian Authority.

His return to power was accompanied by a complete turnaround from the policy of his predecessor, Ehud Olmert, who sought to end the conflict through a peace treaty with the most moderate Palestinian leader – PA President Mahmoud Abbas.

For the last 14 years, while implementing a divide-and-conquer policy vis-a-vis the West Bank and Gaza, “Abu Yair” (“Yair’s father,” in Arabic, as Netanyahu called himself while campaigning in the Arab community before one recent election) has resisted any attempt, military or diplomatic, that might bring an end to the Hamas regime.

In practice, since the Cast Lead operation in late 2008 and early 2009, during the Olmert era, Hamas’ rule has not faced any genuine military threat. On the contrary: The group has been supported by the Israeli prime minister, and funded with his assistance.

When Netanyahu declared in April 2019, as he has after every other round of fighting, that “we have restored deterrence with Hamas” and that “we have blocked the main supply routes,” he was lying through his teeth.

For over a decade, Netanyahu has lent a hand, in various ways, to the growing military and political power of Hamas. Netanyahu is the one who turned Hamas from a terror organization with few resources into a semi-state body.

Releasing Palestinian prisoners, allowing cash transfers, as the Qatari envoy comes and goes to Gaza as he pleases, agreeing to the import of a broad array of goods, construction materials in particular, with the knowledge that much of the material will be designated for terrorism and not for building civilian infrastructure, increasing the number of work permits in Israel for Palestinian workers from Gaza, and more. All these developments created symbiosis between the flowering of fundamentalist terrorism and preservation of Netanyahu’s rule.

Take note: It would be a mistake to assume that Netanyahu thought about the well-being of the poor and oppressed Gazans – who are also victims of Hamas – when allowing the transfer of funds (some of which, as noted, didn’t go to building infrastructure but rather military armament). His goal was to hurt Abbas and prevent division of the Land of Israel into two states.

• The shame that will follow Netanyahu will be far greater than one he attempted to escape

• Israelis need more than a vague demand to ‘destroy Hamas’

• Is Hamas really like ISIS? Experts explain

It’s important to remember that without those funds from Qatar (and Iran), Hamas would not have had the money to maintain its reign of terror, and its regime would have been dependent on restraint.

In practice, the injection of cash (as opposed to bank deposits, which are far more accountable) from Qatar, a practice that Netanyahu supported and approved, has served to strengthen the military arm of Hamas since 2012.

Thus, Netanyahu indirectly funded Hamas after Abbas decided to stop providing it with funds that he knew would end up being used for terrorism against him, his policies and his people. It’s important not to ignore that Hamas used this money to buy the means through which Israelis have been murdered for years.

In parallel, from a security standpoint, since Operation Protective Edge in 2014, Netanyahu has been guided by a policy that almost completely ignored the terrorism of the rockets and the incendiary kites and balloons. Occasionally, the media has been exposed to a dog-and-pony show, when such weapons were captured, but not more than that.

It’s worth reminding that last year, the “government of change” (the short-lived coalition led by Naftali Bennett and Yair Lapid) exercised a different policy, one of whose expressions was the halting of funding for Hamas arriving via suitcases full of cash. When Netanyahu tweeted, on May 30, 2022, that “Hamas is interested in the existence of the weak Bennett government,” he was lying to the public. The government of change was a disaster for Hamas.

Netanyahu’s nightmare was the collapse of the Hamas regime – something that Israel could have expedited, albeit for a difficult price. One of the proofs for this claim was given during Operation Protective Edge.

At the time, Netanyahu leaked to the media the contents of a presentation that the military had made to the security cabinet laying out the potential repercussions of conquering Gaza. The premier knew that the secret document, which noted that occupying Gaza would cost the lives of hundreds of soldiers, would create an atmosphere of opposition to a widespread ground invasion.

Open gallery view

Palestinians ride on an Israeli military vehicle taken by Hamas militants during its coordinated attack on October 7, near the Gaza Strip fence.Credit: Abed Abu Reash / AP

In March 2019, Naftali Bennett told the Channel 13 program Hamakor: “Someone took care to leak that to the media to create an excuse for not taking action… it’s one of the gravest leaks in Israeli history.” Of course, the leak was not investigated, despite many demands from members of the Knesset. In closed-door conversations, Benny Gantz said then, when he was the IDF’s chief of staff, “Bibi leaked this.”

Let this sink in. Netanyahu leaked a “top secret” document in order to thwart the military and diplomatic position of the cabinet, which sought to defeat Hamas with various means. We should heed what Avigdor Lieberman told Yedioth Ahronoth, in an interview published just before the October 7 assault, that Netanyahu “continuously thwarted all the targeted assassinations.”

It should be stressed that Netanyahu’s policy of keeping Hamas in charge in Gaza didn’t find expression only through opposition to physical occupation of Gaza and to assassinations of key Hamas players, but also in his determination to thwart any political reconciliation between the PA – Fatah in particular – and Hamas. A prominent example is Netanyahu’s behavior in late 2017, when talks between Fatah and Hamas were actually taking place.

A fundamental disagreement between Abbas and Hamas concerned the question of the Islamist group’s military being subordinate to to the PA. Hamas agreed that the PA would return to running all civilian matters in Gaza but refused to yield its arms.

Egypt and the United States supported reconciliation and worked to achieve it. Netanyahu totally opposed the idea, asserting repeatedly that “reconciliation between Hamas and the PLO makes achieving peace harder.” Of course, Netanyahu didn’t pursue peace, which wasn’t on the agenda in any way back then. His position only served Hamas.

Over the years, from time to time, various figures on both sides of the political spectrum repeatedly pointed to the axis of cooperation between Netanyahu and Hamas. On the one hand, for example, Yuval Diskin, head of the Shin Bet security service from 2005 to 2011, told Yedioth Ahronoth in January 2013, “If we look at it over the years, one of the main people contributing to Hamas’s strengthening has been Bibi Netanyahu, since his first term as prime minister.”

In August 2019, former prime minister Ehud Barak told Army Radio that people who believed that Netanyahu had no strategy were mistaken. “His strategy is to keep Hamas alive and kicking… even at the price of abandoning the citizens [of the south] … in order to weaken the PA in Ramallah.”

And former IDF chief of staff Gadi Eisenkot told Maariv in January 2022 that Netanyahu acted “in total opposition to the national assessment of the National Security Council, which determined that there was a need to disconnect from the Palestinians and establish two states.” Israel moved in the exact opposition direction, weakening the PA and strengthening Hamas.

Shin Bet head Nadav Argaman spoke about this when he finished his term in 2021. He warned explicitly that the lack of dialogue between Israel and the PA had the effect of weakening the latter while bolstering Hamas.

He warned that the relative quiet in the West Bank at the time was deceptive, and that “Israel must find a way to cooperate with the PA and to strengthen it.” Eisenkot commented, in that same 2022 interview, that Argaman was right. “This is what’s happening, and it’s dangerous,” he added.

People on the right said similar things. One of the mantras being repeated was that of newly elected MK Bezalel Smotrich, who in 2015 told the Knesset Channel that “Hamas is an asset and Abu Mazen is a burden,” referring to Abbas by his nom de guerre.

In April 2019, Jonatan Urich, one of Netanyahu’s media advisers and a Likud spokesman, told Makor Rishon that one of Netanyahu’s achievements was separating Gaza (both politically and conceptually) from the West Bank. Netanyahu “basically smashed the vision of the Palestinian state in these two places,” he boasted. “Some of the achievement is related to the Qatari money reaching Hamas each month.”

Open gallery view

Palestinian President Mahmoud Abbas meets with the Chairman of the Hamas Political Bureau, Khaled Mashal and the vice Chairman of the Hamas Political Bureau, Ismail Haniyeh in Doha, Qatar on October 28, 2016.Credit: Handout / Palestinian Presidency

Around the same time in 2019, Likud MK Galit Distel Atbaryan wrote in an effusively complimentary Facebook post: “We must say this honestly – Netanyahu wants Hamas on its feet, and he is ready to pay almost any incomprehensible price for this. Half the country is paralyzed, children and parents are suffering from post-trauma, homes are blown up, people are killed, a street cat holds a nuclear tiger by the balls.” Read it but don’t believe it? It’s worth believing, because this is exactly the policy by which Netanyahu comported himself.

The prime minister himself spoke briefly at times about his position regarding Hamas. In March 2019, he said during a meeting of Likud MKs, at which the subject of transfer of funds to Hamas was under discussion, that, “Whoever opposes a Palestinian state must support delivery of funds to Gaza because maintaining separation between the PA in the West Bank and Hamas in Gaza will prevent the establishment of a Palestinian state.”

In a tweet two months later, Channel 13 quoted former Egyptian President Hosni Mubarak as telling a Kuwaiti newspaper: “Netanyahu isn’t interested in a two-state solution. Rather, he wants to separate Gaza from the West Bank, as he told me at the end of 2010.”

Gen. (Res.) Gershon Hacohen, a prominent right winger, made things crystal clear in an interview with the online magazine Mida in May 2019. “When Netanyahu didn’t go to war in Gaza to defeat the Hamas regime, he basically prevented Abu Mazen from establishing a united Palestinian state,” he recalled at the time. “We need to exploit the situation of separation created between Gaza and Ramallah. It’s an Israeli interest of the highest level, and you can’t understand the situation in Gaza without understanding this context.”

Netanyahu’s entire policy since 2009 has sought to destroy any possibility of a diplomatic agreement with the Palestinians. It’s the theme of his rule, which depends on the continuation of the conflict. Destroying democracy is an additional aspect of his continuing rule, something that has brought many of us out to the streets during the past year.

In that same 2019 interview with Army Radio, Barak said that Netanyahu was keeping the south “on a constant low flame.” One should pay particular attention to his assertion that the security establishment laid on the cabinet table several times plans “to drain the swamp” of Hamas in Gaza, but the cabinet never discussed them.

Netanyahu knew, Barak added, “that it’s easier with Hamas to explain to Israelis that there is no one to sit with and no one to talk to. If the PA strengthens… then there will be someone to talk to.”

Back to Distel Atbaryan: “Mark my words – Benjamin Netanyahu keeps Hamas on its feet so that the entire State of Israel won’t become the ‘Gaza envelope.’” She warned of disaster “if Hamas collapses,” in which case, “Abu Mazen is liable to control Gaza. If he will control it, voices from the left will arise advocating negotiations and a diplomatic settlement and a Palestinian state, including in Judea and Samaria.” Netanyahu’s mouthpieces are incessantly pumping out such messages.

Benjamin Netanyahu and Hamas have an unspoken political alliance against their common enemy – the Palestinian Authority. In other words, Netanyahu has cooperation and agreement with a group whose goal is the destruction of the State of Israel and the murder of Jews.

New York Times columnist Thomas Friedman was on the mark when he wrote in May 2021, at the time of the establishment of the government of change, that Netanyahu and Hamas were scared of the possibility of a diplomatic breakthrough. He wrote that the premier and Hamas both “wanted to destroy the possibility of political change before it could destroy them politically.”

He then explained that they didn’t need to talk or have an agreement between them. “They each understand what the other needs to stay in power and consciously or unconsciously behave in ways to ensure that they deliver it.”

I could go on and on expanding on the subject of this cooperation, but the preceding examples speak for themselves. The 2023 pogrom is a result of Netanyahu’s policy. It is not “a failure of the concept” – rather, this is the concept: Netanyahu and Hamas are political partners, and both sides have fulfilled their side of the bargain.

In the future, more details will emerge that will shed additional light on that mutual understanding. Don’t make the mistake of thinking – even now – that as long as Netanyahu and his present government are responsible for making decisions, the Hamas regime will collapse. There will be a lot of talk and pyrotechnics about the current “war against terror,” but sustaining Hamas is more important to Netanyahu than a few dead kibbutzniks.

Adam Raz is a historian, and author, most recently, of “The Demagogue: The Mechanics of Political Power” (in Hebrew).

Jonas E. Alexis, Senior Editor

Jonas E. Alexis has degrees in mathematics and philosophy. He studied education at the graduate level. His main interests include U.S. foreign policy, the history of the Israel/Palestine conflict, and the history of ideas. He is the author of the book, Kevin MacDonald’s Metaphysical Failure: A Philosophical, Historical, and Moral Critique of Evolutionary Psychology, Sociobiology, and Identity Politics. He teaches mathematics in South Korea.

Latest Posts >>>
Jonas’ Archives (2016-2022) >>>
Jonas’ Archives (2004-2015) >>>

Krótka historia sojuszu Netanjahu-Hamas

Przez 14 lat polityka Netanjahu polegała na utrzymaniu Hamasu przy władzy; pogrom z 7 października 2023 r. pomaga izraelskiemu premierowi zachować własne rządy

 Jonas E. Alexis, starszy redaktor

VT potępia czystki etniczne Palestyńczyków przez USA/Izrael

280 MILIARDÓW dolarów amerykańskich podatników zainwestowanych od 1948 r. w amerykańsko-izraelską operację czystek etnicznych i okupacji; 150 miliardów dolarów „pomocy” bezpośredniej i 130 miliardów dolarów w kontraktach „przestępczych”
Źródło: Ambasada Izraela, Waszyngton, DC i Departament Stanu USA.

Wiele atramentu zostało rozlanych na opis długotrwałych relacji – a raczej sojuszu – pomiędzy Benjaminem Netanjahu i Hamasem. A mimo to sam fakt ścisłej współpracy izraelskiego premiera (przy wsparciu wielu prawicowców) z organizacją fundamentalistyczną najwyraźniej wyparował z większości bieżących analiz – wszyscy mówią o „porażkach”, „błędach” i „contzeptziot” (stałe koncepcje). Biorąc to pod uwagę, należy nie tylko dokonać przeglądu historii współpracy, ale także wyciągnąć jednoznaczne wnioski: pogrom z 7 października 2023 r. pomaga Netanjahu – i to nie po raz pierwszy – w utrzymaniu jego rządów, z pewnością w krótkiej perspektywie.

MO  polityki Netanjahu od jego powrotu do Kancelarii Premiera w 2009 roku z jednej strony wzmacniało  rządy Hamasu w Strefie Gazy , a z drugiej osłabiało Autonomię Palestyńską.

Jego powrocie do władzy towarzyszyło całkowite odwrócenie się od polityki jego poprzednika Ehuda Olmerta, który dążył do zakończenia konfliktu poprzez traktat pokojowy z najbardziej umiarkowanym przywódcą palestyńskim – prezydentem AP Mahmoudem Abbasem.

Przez ostatnie 14 lat, realizując politykę dziel i rządź wobec Zachodniego Brzegu i Gazy, „Abu Yair” („ojciec Yaira” po arabsku, jak nazywał siebie Netanjahu podczas kampanii w społeczności arabskiej wcześniej podczas niedawnych wyborów) oparł się wszelkim próbom wojskowym lub dyplomatycznym, które mogłyby położyć kres reżimowi Hamasu .

W praktyce od operacji „Płynny ołów” na przełomie 2008 i 2009 roku, za czasów Olmerta, rządy Hamasu nie stanęły w obliczu żadnego rzeczywistego zagrożenia militarnego. Wręcz przeciwnie: grupę wspierał izraelski premier i przy jego pomocy finansowała.

Kiedy Netanjahu oświadczył w kwietniu 2019 r., jak to robił po każdej rundzie walk, że „przywróciliśmy efekt odstraszania z Hamasem” i że „zablokowaliśmy główne szlaki zaopatrzenia”, kłamał po uszy.

Przez ponad dekadę Netanjahu na różne sposoby pomagał rosnącej potędze militarnej i politycznej Hamasu. Netanjahu to ten, który przekształcił Hamas z organizacji terrorystycznej dysponującej niewielkimi zasobami w organ półpaństwowy.

Uwolnienie więźniów palestyńskich, umożliwienie transferów pieniężnych, gdy wysłannik Kataru przyjeżdża i wyjeżdża do Gazy, kiedy mu się podoba, zgoda na import szerokiej gamy towarów, w szczególności materiałów budowlanych, ze świadomością, że znaczna część materiałów zostanie przeznaczona na cele terrorystyczne a nie na budowę infrastruktury cywilnej, zwiększenie liczby pozwoleń na pracę w Izraelu dla palestyńskich pracowników z Gazy i nie tylko. Wszystkie te wydarzenia stworzyły symbiozę pomiędzy rozkwitem fundamentalistycznego terroryzmu a utrzymaniem rządów Netanjahu.

Uwaga: błędem byłoby zakładać, że Netanjahu myślał o dobrobycie biednych i uciskanych mieszkańców Gazy – którzy również są ofiarami Hamasu – zezwalając na transfer środków (z których część, jak zauważono, nie została przekazana do budowy infrastruktury, ale raczej uzbrojenia wojskowego). Jego celem było skrzywdzenie Abbasa i zapobieżenie podziałowi Ziemi Izraela na dwa państwa.

• Wstyd, jaki spadnie na Netanjahu, będzie znacznie większy niż ten, przed którym próbował uciec
• Izraelczycy potrzebują czegoś więcej niż niejasnego żądania „zniszczenia Hamasu”
• Czy Hamas naprawdę jest podobny do ISIS? Eksperci wyjaśniają

Należy pamiętać, że bez funduszy z Kataru (i Iranu) Hamas nie miałby pieniędzy na utrzymanie swoich rządów terroru, a jego reżim byłby zależny od powściągliwości.

W praktyce zastrzyk gotówki (w przeciwieństwie do depozytów bankowych, które są znacznie bardziej rozliczalne) z Kataru, praktyka, którą Netanjahu wspierał i aprobował, służył wzmocnieniu wojskowego ramienia Hamasu od 2012 roku.

W ten sposób Netanjahu pośrednio finansował Hamas po tym, jak  Abbas zdecydował się zaprzestać dostarczania mu funduszy  , o których wiedział, że zostaną wykorzystane do terroryzmu przeciwko niemu, jego polityce i jego narodowi. Ważne jest, aby nie ignorować faktu, że Hamas użył tych pieniędzy do zakupu środków, za pomocą których od lat mordowano Izraelczyków.

Jednocześnie, z punktu widzenia bezpieczeństwa, od operacji Protective Edge  w 2014 r. Netanjahu kieruje się polityką, która niemal całkowicie ignoruje terroryzm związany z rakietami oraz latawcami zapalającymi i balonami. Czasami media były narażone na pokazy psów i kuców, podczas których zdobywano taką broń, ale nie częściej.

Warto przypomnieć, że w zeszłym roku  „rząd zmian”  (krótkotrwała koalicja na czele z Naftali Bennettem i Yairem Lapidem) prowadził odmienną politykę, której jednym z przejawów było wstrzymywanie finansowania Hamasu przybywającego z walizkami pełnymi gotówki. Kiedy 30 maja 2022 r. Netanjahu napisał na Twitterze, że „Hamas jest zainteresowany istnieniem słabego rządu Bennetta”, okłamywał opinię publiczną. Rząd zmian był katastrofą dla Hamasu.

Koszmarem Netanjahu był upadek reżimu Hamasu – coś, co Izrael mógł przyspieszyć, aczkolwiek za trudną cenę. Jeden z dowodów na tę tezę został podany podczas Operacji Protective Edge.

W tym czasie Netanjahu ujawnił mediom treść prezentacji, którą wojsko przedstawiło gabinetowi bezpieczeństwa, przedstawiając potencjalne konsekwencje podboju Gazy. Premier wiedział, że tajny dokument, w którym stwierdzono, że okupacja Gazy będzie kosztować życie setek żołnierzy, stworzy atmosferę sprzeciwu wobec powszechnej inwazji lądowej.

Otwórz widok galerii

Palestyńczycy jadą izraelskim pojazdem wojskowym zabranym przez bojowników Hamasu podczas skoordynowanego ataku 7 października w pobliżu płotu Strefy Gazy. Źródło: Abed Abu Reash / AP

W marcu 2019 r. Naftali Bennett powiedział programowi Hamakor na kanale 13: „Ktoś zadbał o ujawnienie tego mediom, aby stworzyć wymówkę dla niepodjęcia działań… to jeden z najpoważniejszych przecieków w historii Izraela”. Oczywiście wyciek nie został zbadany, pomimo wielu żądań ze strony członków Knesetu. W rozmowach za zamkniętymi drzwiami Benny Gantz powiedział wówczas, gdy był szefem sztabu IDF: „Bibi to ujawnił”.

Niech to zapadnie w pamięć. Netanjahu ujawnił „ściśle tajny” dokument, aby pokrzyżować militarne i dyplomatyczne stanowisko rządu, który różnymi środkami starał się pokonać Hamas. Powinniśmy zwrócić uwagę na to, co Avigdor Lieberman powiedział Yedioth Ahronoth w wywiadzie opublikowanym tuż przed  atakiem z 7 października , że ​​Netanjahu „nieustannie udaremniał wszystkie ukierunkowane zabójstwa”.

Należy podkreślić, że polityka Netanjahu polegająca na utrzymywaniu Hamasu u władzy w Gazie nie znalazła wyrazu jedynie w sprzeciwie wobec fizycznej okupacji Gazy i zabójstw kluczowych graczy Hamasu, ale także w jego determinacji, by udaremnić jakiekolwiek polityczne pojednanie między Autonomią Palestyńską a Fatahem w szczególności – i Hamas. Wybitnym przykładem jest zachowanie Netanjahu pod koniec 2017 r., kiedy faktycznie toczyły się rozmowy między Fatahem a Hamasem.

Zasadniczy spór między Abbasem a Hamasem dotyczył kwestii podporządkowania wojska grupy islamistycznej Autonomii Palestyńskiej. Hamas zgodził się, że AP wróci do kierowania wszystkimi sprawami cywilnymi w Gazie, ale odmówił złożenia broni.

Egipt i Stany Zjednoczone wspierały pojednanie i pracowały nad jego osiągnięciem. Netanjahu całkowicie sprzeciwił się temu pomysłowi, wielokrotnie zapewniając, że „pojednanie między Hamasem a OWP utrudnia osiągnięcie pokoju”. Oczywiście Netanjahu nie dążył do pokoju, co nie było wówczas w żaden sposób ujęte w programie. Jego stanowisko służyło jedynie Hamasowi.

Na przestrzeni lat od czasu do czasu różne postacie po obu stronach spektrum politycznego wielokrotnie wskazywały na oś współpracy Netanjahu i Hamasu. Z jednej strony na przykład Yuval Diskin, szef służby bezpieczeństwa Shin Bet w latach 2005–2011, powiedział Yedioth Ahronoth w styczniu 2013 r.: „Jeśli spojrzymy na to na przestrzeni lat, jedną z głównych osób przyczyniających się do wzmocnienia Hamasu był Bibi Netanjahu od jego pierwszej kadencji na stanowisku premiera”.

W sierpniu 2019 roku były premier  Ehud Barak  powiedział Army Radio, że mylili się ludzie, którzy wierzyli, że Netanjahu nie ma żadnej strategii. „Jego strategia polega na utrzymaniu Hamasu przy życiu i dobrej kondycji… nawet za cenę porzucenia obywateli [południa]… w celu osłabienia AP w Ramallah”.

A były szef sztabu IDF  Gadi Eisenkot  powiedział Maarivowi w styczniu 2022 r., że Netanjahu działał „w całkowitym sprzeciwie wobec narodowej oceny Rady Bezpieczeństwa Narodowego, która stwierdziła, że ​​istnieje potrzeba odłączenia się od Palestyńczyków i utworzenia dwóch państw”. Izrael poszedł dokładnie w kierunku opozycji, osłabiając AP i wzmacniając Hamas.

Szef Shin Bet Nadav Argaman wypowiadał się na ten temat po zakończeniu swojej kadencji w 2021 roku. Wyraźnie przestrzegł, że brak dialogu między Izraelem a AP skutkuje osłabieniem tej ostatniej i wzmocnieniem Hamasu.

Ostrzegł, że względny spokój na Zachodnim Brzegu w tamtym czasie był zwodniczy i że „Izrael musi znaleźć sposób na współpracę z AP i jej wzmocnienie”. W tym samym wywiadzie z 2022 r. Eisenkot skomentował, że Argaman miał rację. „To właśnie się dzieje i jest niebezpieczne” – dodał.

Ludzie po prawej stronie mówili podobne rzeczy. Jedną z powtarzanych mantr była mantra nowo wybranego posła  Bezalela Smotricha , który w 2015 r. powiedział Kneset Channel, że „Hamas jest atutem, a Abu Mazen jest ciężarem”, odnosząc się do Abbasa pod pseudonimem.

W kwietniu 2019 r. Jonatan Urich, jeden z doradców Netanjahu ds. mediów i rzecznik Likudu, powiedział Makorowi Riszonowi, że jednym z osiągnięć Netanjahu było oddzielenie Gazy (zarówno politycznie, jak i koncepcyjnie) od Zachodniego Brzegu. Netanjahu „w zasadzie rozbił wizję państwa palestyńskiego w tych dwóch miejscach” – przechwalał się. „Część osiągnięć jest związana z tym, że katarskie pieniądze docierają co miesiąc do Hamasu”.

Otwórz widok galerii

Prezydent Palestyny ​​Mahmud Abbas spotyka się z przewodniczącym Biura Politycznego Hamasu Khaledem Mashalem i wiceprzewodniczącym Biura Politycznego Hamasu Ismailem Haniyehem w Doha, Katar, 28 października 2016 r. Źródło: Ulotka / Prezydencja palestyńska

Mniej więcej w tym samym czasie w 2019 r. Likud MK  Galit Distel Atbaryan  napisała w wylewnie komplementarnym poście na Facebooku: „Musimy to powiedzieć szczerze – Netanjahu chce, aby Hamas stanął na nogi i jest gotowy zapłacić za to niemal każdą niezrozumiałą cenę. Połowa kraju jest sparaliżowana, dzieci i rodzice cierpią z powodu urazów pourazowych, domy są wysadzane w powietrze, ludzie giną, uliczny kot trzyma nuklearnego tygrysa za jaja”. Czytasz, ale nie wierzysz? Warto wierzyć, bo właśnie taką polityką kierował się Netanjahu.

Sam premier czasami krótko wypowiadał się na temat swojego stanowiska wobec Hamasu. W marcu 2019 r. podczas spotkania posłów Likudu, podczas którego omawiano temat przekazywania środków Hamasowi, powiedział, że „każdy, kto sprzeciwia się państwu palestyńskiemu, musi wspierać dostarczanie środków do Gazy, ponieważ utrzymywanie rozdziału między Autonomią Palestyńską w Zachodni Brzeg i Hamas w Gazie zapobiegną utworzeniu państwa palestyńskiego”.

Dwa miesiące później w tweecie Channel 13 zacytował wypowiedź byłego egipskiego prezydenta Hosniego Mubaraka, który powiedział kuwejckiej gazecie: „Netanjahu nie jest zainteresowany rozwiązaniem dwupaństwowym. Raczej chce oddzielić Gazę od Zachodniego Brzegu, jak powiedział mi pod koniec 2010 roku”.

Gen. (res.) Gershon Hacohen, wybitny prawicowiec, wyjaśnił sprawę w wywiadzie dla internetowego magazynu Mida w maju 2019 r.: „Kiedy Netanjahu nie poszedł na wojnę w Gazie, aby pokonać reżim Hamasu, w zasadzie uniemożliwił Abu Mazena od ustanowienia zjednoczonego państwa palestyńskiego” – wspominał wówczas. „Musimy wykorzystać sytuację separacji utworzoną między Gazą a Ramallah. To izraelski interes na najwyższym poziomie i nie można zrozumieć sytuacji w Gazie bez zrozumienia tego kontekstu”.

Cała polityka Netanjahu od 2009 roku miała na celu zniszczenie jakiejkolwiek możliwości porozumienia dyplomatycznego z Palestyńczykami. To temat jego rządów, od których zależy kontynuacja konfliktu. Zniszczenie demokracji to dodatkowy aspekt jego nieprzerwanych rządów, co w zeszłym roku wyprowadziło wielu z nas na ulice.

W tym samym wywiadzie dla Army Radio z 2019 r. Barak powiedział, że Netanjahu utrzymuje południe „na stałym ogniu”. Należy zwrócić szczególną uwagę na jego twierdzenie, że establishment bezpieczeństwa leżący na stole gabinetu kilkakrotnie planował „osuszenie bagna” Hamasu w Gazie, ale rząd nigdy ich nie omawiał.

Netanjahu wiedział – dodał Barak – „że Hamasowi łatwiej jest wyjaśnić Izraelczykom, że nie ma z kim usiąść i z kim porozmawiać. Jeśli AP się wzmocni… wtedy będzie z kim porozmawiać”.

Wracając do Distel Atbaryan: „Zapamiętaj moje słowa – Benjamin Netanjahu stawia Hamas na nogi, aby całe państwo Izrael nie stało się „otoczką Gazy”. Ostrzegła przed katastrofą, „jeśli Hamas upadnie”, w którym to przypadku „ Abu Mazen może kontrolować Gazę. Jeśli będzie to kontrolował, pojawią się głosy z lewicy opowiadające się za negocjacjami i porozumieniem dyplomatycznym oraz państwem palestyńskim, w tym w Judei i Samarii”. Rzeczniki Netanjahu nieustannie przekazują takie wiadomości.

Benjamin Netanjahu i Hamas łączą niewypowiedziany sojusz polityczny przeciwko wspólnemu wrogowi – Autonomii Palestyńskiej. Innymi słowy, Netanjahu współpracuje i współpracuje z grupą, której celem jest zniszczenie państwa Izrael i mordowanie  Żydów .

Felietonista „New York Timesa” Thomas Friedman nie miał wątpliwości, gdy w maju 2021 r., w momencie tworzenia rządu zmian, napisał, że Netanjahu i Hamas obawiają się możliwości przełomu dyplomatycznego. Napisał, że zarówno premier, jak i Hamas „chcieli zniszczyć możliwość zmian politycznych, zanim mogłaby ona zniszczyć ich politycznie”.

Następnie wyjaśnił, że nie muszą rozmawiać ani zawierać między sobą porozumienia. „Każdy z nich rozumie, czego potrzebuje drugi, aby utrzymać się przy władzy, i świadomie lub nieświadomie zachowuje się w sposób zapewniający, że to zapewni”.

Mógłbym dalej rozwijać temat tej współpracy, ale powyższe przykłady mówią same za siebie. Pogrom w 2023 r. jest efektem polityki Netanjahu. Nie jest to „porażka koncepcji” – raczej taka jest koncepcja: Netanjahu i Hamas są partnerami politycznymi i obie strony wypełniły swoją część umowy.

W przyszłości ujawnionych zostanie więcej szczegółów, które rzucą dodatkowe światło na to wzajemne zrozumienie. Nie popełniajcie błędu, myśląc – nawet teraz – że dopóki Netanjahu i jego obecny rząd będą odpowiedzialni za podejmowanie decyzji, reżim Hamasu upadnie. Będzie dużo rozmów i pirotechniki na temat obecnej „wojny z terroryzmem”, ale dla Netanjahu utrzymanie Hamasu jest ważniejsze niż kilku  zabitych kibucników .

Adam Raz jest historykiem, a ostatnio autorem książki „Demagog: mechanizmy władzy politycznej” (w języku hebrajskim).