Kto nasyła Policję? Kapłan broni Mszy Św.

♥ LAUDETUR ♥ IESUS ♥ CHRISTUS ♥

Krzysztof, Twoje porady są zawsze bardzo cenne. Powiem tak: w pierwszej chwili, kiedy w Świętym Kazaniu zobaczyłam te paskudne emotki, to po prostu przestraszyłam się; nie godzi się, aby w Świętym Słowie Bożym były takie bałamuty. I zadałam sobie pytanie, za ŚP. naszym Stasiem Stworą:

- „Piekieł to dzieło, li Boga?”

https://gazetawarszawska.com/index.php/sancta-ecclesia/4598-bogu-rodzica-stanislaw-stwora

Ale w ciągu dnia doszłam do wniosku, że skoro są jakieś problemy, to trzeba je rozwiązać, a nie usuwać komentarze. Teraz: jest problem ---> jest rada, zatem niech będzie tak jak jest.

Pozdrawiam w Panu Bogu Jezusie Chrystusie https://gazetawarszawska.com/index.php/sancta-ecclesia/4839-swiety-juda-tadeusz-apostol-meczennik-i-wielki-cudotworca

https://gazetawarszawska.com/index.php/sancta-ecclesia/4809-blogoslawiony-ladyslaw-z-gielniowa-wielki-patron-polski-i-warszawy

Masz rację Krzysztofie. Wklejam ponownie to Kazanie; jednego odnośnika brak, ponieważ nie ma go w nw. książce (IMO: ta pozycja jest bardzo słaba, stąd jej nie polecam), co nie umniejsza wartości tego Kazania.

Wczoraj bardzo długo szukałam odpowiedniego na dzisiejszy Dzień Pański i dasz wiarę, że po przewertowaniu 20 książek - rzekomo katolickich - wszystkie 20 Kazań było heretyckich. Co ciekawe - w każdym z tych Kazań były piękne, rzewne fragmenty, że nic tylko paść na kolana! DRAMAT. Książki ogólnodostępne w Internecie.

X. J. WUJEK: KAZANIE na niedzielę wtórą po Wielkiejnocy. Ewangelja o Pasterzu Dobrym, u Jana w 10 Cap. (w. 11-16).

†

WYKŁAD.

Iż tę Ewangelję rychło po Wielkiejnocy w Kościele czytają, dwie przyczyny tego najdujemy: jedną ze strony pasterzów, tak duchownych jako i świeckich, aby oni przykładem Pasterza Najwyższego Chrystusa Pana i pracą tem większą pilność i staranie teraz mieli o swoich poddanych, im teraz większe niebezpieczeństwa są około nich, bo aczci zawsze wielkie jest niebezpieczeństwo, gdy kto grzeszy, ale nigdzie większe, jako gdy się po przyjęciu łaski zasię wróci do pierwszych grzechów swoich.

Druga przyczyna jest ze strony owiec, aby ci, którzy się myślą wrócić do pierwszych sprośności i którzy na żadne napominania nic nie dbają, przynajmniej słuchali Chrystusa Pana, gdy tu mówi:

- ”Jam jest Pasterz Dobry”,

— jakoby rzekł:

- ”Obacz, o nędzny człowiecze, miłość Moją przeciw tobie, obacz prace i starania moje. Jam ciebie szukał z tak wielką pilnością, jam tak wiele czynił i cierpiał dla ciebie, abym cię odkupił, abym cię z grzechu, śmierci i z piekła wybawił, a ty tak niewdzięcznym będziesz, że Mię chcesz opuścić, Zbawiciela swego, a chcesz znowu wleźć w paszczękę wilka piekielnego?”

Ale już przystąpmy do Ewangelji Świętej, która nam opisuje Pasterza Dobrego, najemnika, wilka, i które są owce Pana Chrystusowe.

Obaczmyż najprzód, jako Pan Chrystus jest Pasterz Dobry, abyśmy się w Nim rozmiłować mogli, albowiem On pasie nietylko dusze, ale i ciała nasze, bo On najprzód wszelakiemi potrzebami opatruje i nas i wszystko stworzenie dla nas. On daje pokarm wszelkiemu ciału, w nim oczy wszystkich nadzieję pokładają, a On im daje żywność ich czasu przystojnego, On otwiera rękę Swoją i napełnia wszelkie zwierzę błogosławieństwem 1).

Drugie ze strony duszy, pasie nas trojako: słowem, przykładem i Sakramenty Swoimi. Pasie nas Słowem Świętem Swojem, tak kazanem, albo przepowiadanem, jako i czytanem, albo i natchnionem. Tako napisano: 2)

- „Nakarmił je Pan Chlebem Żywota. i Rozumienia, to jest Słowem Bożem, bo „nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdem Słowem, które pochodzi z Ust Bożych 3).

A tak pasie nas Pan Chrystus rozmaicie Słowem Swojem Św. Jedne pasie lamentami pokuty, drugie łzami miłości upaja, inne ochładza pociechą, a inne posila nadzieją i chęcią Ojczyzny onej Niebieskiej, a niektóre przestrasza bojaźnią potępienia, aby szukali pastwiska żywota.
Pasie nas i żywymi przykłady Żywota Swego Św., jako napisano w personie Dawidowej: 4)

„I pasł je w niewinności serca swego”.

Jako i na Wieczerzy mówił do Uczniów Swoich, umywszy Im nogi:

- „Przykład Wam dałem, prawi, abyście i Wy tak czynili” 5).

Nadto pasie nas i wychowuje ku Żywotowi Wiecznemu Sakramenty Swymi Świętymi, a zwłaszcza najdostojniejszym Sakramentem Ciała i Krwi Swojej. Jako sam powiedział: 6)

- „Ciało Moje prawdziwie jest Pokarm, a Krew moja prawdziwie jest Napój”.

— O niezmierna miłości! A któraż matka nalazła się kiedy, coby własnem ciałem swem syny swe karmić miała? owszem siła takich, które w potrzebie rychlej zabiły i zjadły własne dzieci swoje, aby śmiercią ich nieco sobie żywota przedłużyły. Ale nie tak Pan Chrystus: i owszem dusze, które odkupił Ciałem i Krwią Swoją, temże Ciałem i Krwią Swoją karmi.

Trzecie, jest Pan Chrystus Pasterzem Dobrym, jako w tej Ewangelji krótko okazuje, bo On duszę swą miłą, to jest Żywot Swój położył i wydał na śmierć za owce swoje 7). Albowiem on owce Swe umiłował i omył je we Krwi Swojej, i za trzodę swoją umrzeć raczył. Lecz żaden miłości większej nie ma, jako gdy kto duszę swą położy za przyjacioły swoje, a cóż ten, który ją położył za nieprzyjacioły 8).

Czwarte, jest Pasterzem Dobrym, iż zna owce Swoje. Ale jakoż je zna? Jako Mię, prawi, zna Ojciec i Ja znam Ojca. Nie iżby owce Pańskie tak dostatecznie znały Chrystusa, jako On zna Boga Ojca Swego,

------------------

1) Ps. 153, 143. 2) Eccles. 15. 3) Mat. 4. 4) Ps. 77. 5) Jan. 13. 6) Jan. 6. 7) Apok. 1. Jan. 35.


ale jako między Ojcem i Synem jest społeczne poznanie, tak też między Pasterzem Chrystusem i owcami Jego. Bo Ojciec zna Syna, iż Go za przyrodzonego Syna przyjmuje i wszystkie Jego rzeczy dostatecznie wie i ma na pieczy, i pochwala, tak też Pan Chrystus zna owce swoje 1). Bo i zna od wieku, którzy są Wybrani Jego, i miłując one, stara się pilnie o wszystko to, co należy do ich zbawienia.

A jako zna Syn Ojca, iż Go za Ojca Swego przyjmuje i zna, że wszystko Swe od Niego wziął i ma, tak też i owce znają Pana Chrystusa Pasterza swojego, iż wiedzą, że On sam jest dan ludziom za Pasterza, przez którego samego jest nadzieja zbawienia, i wszystko swe znają, że od Niego, jako od Dawcy wszego dobra, mają.

Piąte, jest Pan Chrystus tym Pasterzem Dobrym, iż nie rozprasza jako wilk, ale zbiera i zgromadza w jedność wszystkie owce Swoje, aby była Jedna Owczarnia i Jeden Pasterz, Jeden Pan, Jedna Wiara, Jeden Chrzest, Jedne Sakramenta, Jeden Święty a powszechny Kościół Apostolski, przetoż te różne sekty odszczepieńskie, tak dziwnie między sobą rozsiekane, nie mogą być żadną miarą Kościołem Pana Chrystusowym. I ci wszyscy są ministrowie szatańscy, którzy z Panem Chrystusem w jedność nie zbierają, ale z szatanem owce rozpraszają 2).

Szóste, jest Pan Chrystus tym Pasterzem Dobrym, bo nie jest najemnikiem, żeby miał opuścić owce Swoje i uciekać od nich i poddać je w moc wilkowi piekielnemu. Przetoż jawnie heretycy bluźnią, kiedy mówią, żeby od kilkuset lat aż do tych czasów miał pobłądzić wszystek Kościół Chrześcijański, aż oni dopiero przejrzeli i poznali Prawdę. Bo to mówić, nie jest nic inszego, jeno Pana Chrystusa nazwać nie Pasterzem, ale najemnikiem, który już dawno opuścił owce Swoje i przed wilkiem uciekł i dopuścił, aby je przemogły piekielne bramy.

A gdyż Pan Chrystus jest Pasterzem tak Dobrym, jakoż go my wszyscy miłować nie mamy? jako Jemu ufać i nadzieje w Nim pokładać nie mamy?
Mówiąc z Dawidem Św.:

- „Pan jest Pasterzem moim, a na niszem mi śchodzić nie będzie, na miejscu pastwiska posadził mię” 3).

Obaczywszy, jako Pan Chrystus jest tym Pasterzem Dobrym, snadnie też już poznać, którzy są prawdziwi pasterze w Kościele Pana Chrystusowym. Albowiem to jest pasterz dobry, który naśladując Pasterza Najwyższego, zdrową nauką, dobrym przykładem i Świętymi Sakramenty pasie owce swoje. To jest pasterz dobry, który nietylko potrzebami doczesnemi, kędy może, opatruje owce swoje, ale gotów jest, gdyby była potrzeba, żywot swój za nie położyć. To jest pasterz dobry, który

----------------

1) 2 Tym. 2. 2) Łuk. 22. 3) Ps. 22.

zna owce swoje i rozproszone zgromadza do Jedności, im najwięcej może.

In summa, dobry pasterz nie ma szukać pożytku z owiec swoich, ale zbawienia owiec. A tak go szukać ma, żeby był gotów jeżeli potrzeba, dać gardło swe za nie.

A co się tu mówi o pasterzu, to się rozumieć ma nietylko o pasterzach duchownych, ale i o świeckich, na które się Pan skarży u Jeremiasza i u Ezechiela proroka 1), bo i królowie, książęta, sędziowie, starostowie, burmistrzowie i wszelaki urząd, a zwłaszcza w Chrześcijaństwie, są też i mają być wiernymi pasterzami i mają rządzić, bronić, hamować i karać owce a poddane swoje.

Zasię najemnik jest, a nie pasterz, który szuka pożytku swego, a nie Chrystusowego 2), który pasie owce nie dla miłości Bożej, ale dla zysku doczesnego, który acz wszedł drzwiami do Owczarni, że jest porządnie na pasterski urząd powołany i dobrze pasie czasu bezpiecznego, ale gdy się przyjdzie za owce zastawić, tedy nie wytrzyma, ale albo opuszcza owce, albo dla bojaźni milczy i ucieka przed wilkami.

Wilk zasię jest każdy, który albo nauką fałszywą owce psuje, albo złymi przykłady gorszy, albo okrucieństwem i prześladowaniem powstaje przeciw owcom. A obacz, jako nam właśnie wilka opisuje, mówiąc:

- „A wilk łapie i rozprasza owce”,

— skąd to pewnie idzie, że wszyscy heretycy są tymi wilkami, którzy to, co był Pan Chrystus w Kościele Swym powszechnym zebrać i zgromadzić raczył w jedność Wiary, zasię łapią, porywają i rozpraszają na rozmaite sekty. Bo jako Panu Chrystusowi i wszystkim wiernym pasterzom jest przyzwoita przywodzić i zgromadzać w Jedność, tak też heretykom właściwe jest już zebrane i zgromadzone łapać i rozpraszać.

Ale tu kto spyta:

- „jeśliż jest najemnik każdy, którego nie są owce własne, tedyć jeno sam Pan Chrystus będzie prawym pasterzem, a insi wszyscy najemnikami, gdyż owce ich nie są własne, ale Chrystusowe?”

—odpowiadam: iż wszyscy dobrzy pasterze są tejże woli z Chrystusem, Najwyższym Pasterzem, którego więcej miłują, niżeli sami siebie, przeto też cokolwiek miłują, dla Niego miłują; tak iż cokolwiek On miłuje, to też i oni miłują dla Niego, którego we wszystkiem miłują i jego rzeczy za swoje poczytują, i owszem Jego rzeczy częstokroć więcej aniżeli swoje miłują. Tym sposobem owce są wszystkie własne pasterzów dobrych, i tym obyczajem różny jest najemnik od pasterza, iż pasterz owce miłuje, a najemnik zapłatę.

Jeszcze spytałby kto:

- „czy się nigdy nie godzi uciekać pasterzowi,

----------------

1) Jer. 23; Ezech. 34; 2) Filip. 2. 3) Mat. 7.

gdyż to jest najemnik, który ucieka a opuszcza owce?”

— odpowiadam: iż się nie godzi uciekać pasterzowi, gdyby przez ucieczkę swą miał opuścić owce i podać je w niebezpieczeństwo jakie, lecz kiedy sam pasterz prześladowanie cierpi, a nie owce, które są bezpieczne i przez kogo inszego dobrze opatrzone, tedy może pasterz uciec i ustąpić i zachować się na inszy czas ku pożytkowi owiec, jako sam Pan Chrystus rozkazał Apostołom:

- „Gdy was, prawi, będą prześladować w jednem mieście, ucieczcie do innego” 1).

Takci był uciekł Św. Atanazjusz i ucieczką swą więcej pomógł Wierze i Kościołowi powszechnemu, niż gdyby był podjął koronę męczeńską. Tak i Paweł Św. 2), uciekając w koszu, przez mur spuszczony w Damaszku, zachował się na wielki pożytek Kościołowi.

Lecz gdyby nie było inszego, któryby mógł paść trzodę Pańską, jako się przytrafia w mory i w wojny, tedyby się pasterzowi uciec nie godziło, aby, uciekłszy, nie opuścił owiec i nie wydał ich na niebezpieczeństwo.

Słyszeliśmy o pasterzach, o najemnikach i o wilkach, słuchajmyż też nieco o owcach.

Pierwsza powinność owieczek Pańskich jest, aby się poznały być owcami, to jest aby znały mdłość swoją, a rozumom swym nigdy nie ufały, ani się nad pasterze swoje przekładały; przetoż nie są owce, ale kozłowie, którzy tak zacięci są i uporni, że przed własnymi pasterzami uciekają, że je posądzają, że jawnie nimi gardzą i uszy swe od nich zatykają, wierzgają, tryksają i dobrowolnie bieżą na swe zatracenie 3). Zbierając sobie nauczycieli wedle myśli i pożądliwości swoich, którzyby łechtali świerzbiące ich uszy, zwodząc je słodkiemi mowami i błogosławieństwy, powiadając im smaczne a lubieżne rzeczy, którzy wszyscy jeśli się nie nawrócą, na lewicy pewne potępienie mają.

Druga powinność jest owieczek Pana Chrystusowych, aby zawsze pamiętały, że są owce, to jest, jako owieczka jest ciche, pokorne, powolne a niewinne zwierzątko, które nigdy nikogo nie obrazi, a od inszych obrażone skromnie wszystko znosi, a do tego jest to bydlątko bardzo pożyteczne 4) wełną, mlekiem, mięsem i skórą, tak też Chrześcijanie mają być cichymi i pokornymi przykładem Pana i Mistrza swojego. Nie mają obrażać nikogo, ani się mścić krzywdy swojej, ani złego za złe oddawać, ale złe dobrocią i cierpliwością zwyciężać 5). Nie mają być pyszni jako konie (nie bądźcie, prawi, jako konie i muły), nie obżarci, jako świnie, nie nieczyści, jako kozły, nie zawistni i gniewliwi, jako psy, nie łakomi, jako wilki, ale trzeźwi, sprawiedliwi i pobożni, wydawając

---------------

1) Mat. 10. 2) Dz. Ap. 9; 2 Kor. 13. 3) 1 Tym, 4. 4) Mat. 11. 5) Ps. 31.

wszystko, co mają, na cześć i na chwałę Pasterza swojego Najwyższego Chrystusa Pana i na potrzeby a pożytki przełożonych swoich 1).

Trzecia powinność owiec jest, aby znały pasterza swojego i słuchały głosu jego. Jako tu Pan mówi:

- „I znają mnie Moje i głosu Mego słuchać będą”.

Mają tedy znać najpierw Zwierzchniego Pasterza swojego, od którego są zgromadzone, którego Krwią są odkupione, omyte i oczyszczone i wyrwane z paszczęki wilka piekielnego, a mają Go znać nietylko przez Wiarę, ale więcej przez miłość i wdzięczność ku Niemu, tak jako On też miłościwie zna owieczki Swoje 2). Mają Go też słuchać nietylko zwierzchniemi uszyma, ale czyniąc i pełniąc wolę Jego.

Potem też mają znać pasterza i przełożonego swego, od Pana Chrystusa porządnie im danego, i onemu dwojaką cześć wyrządzać, jako Paweł Św. uczy 3), to jest nietylko go słuchać i we czci mieć, ale mu też powinne, czyli zwyczajne podatki dawać i potrzebami doczesnemi opatrywać 4). Bo niemasz tego pasterza, któryby nie pożywał mleka trzody, którą pasie. I kto Ołtarzowi służy, z Ołtarza też ma mieć żywność swoją, a kto sieje duchowne rzeczy, nie dziw, że też zbiera doczesne pożytki z owiec swoich.

Czwarta powinność owiec jest, aby Pasterza swego Jezusa Chrystusa naśladowały. A w czelnie Go naśladować mają? W pokorze, w cichości, w miłości, w posłuszeństwie, w cierpliwości, w Modlitwach, w Nabożeństwie, w postach, w czystości, w miłosierdziu, w ubóstwie i wzgardzie świata tego, w pragnieniu zbawienia ludzkiego, w pracach, w umartwieniu, w noszeniu krzyża swego za Nim, w umieraniu i w zmartwychwstaniu.

- „Uczcie się, prawi, ode mnie, iżem ci Ja jest cichym i pokornego serca” 5).

Uniżył On sam Siebie i stał się posłusznym Ojcu aż do śmierci, a śmierci krzyżowej 6).

Ale przez co? — Odpowie Piotr Św.:

-„Cierpiał Pan Chrystus za nas, przykład nam zostawując, abyście naśladowali tropy Jego" 7).

Umarł On pierwej i potem zmartwychwstał, abyśmy takoż umarłszy grzechom naszym, w nowości żywota chodzili 8). A jako on już więcej nie umiera, tak abyśmy i my więcej nie umierali w grzechach.

Nadto mają owce pasterza swego miłować, najemnika znosić, a wilka, złodzieja i łotra się warować; złodzieja i wilka, to jest heretyka, co źle uczy, jakożkolwiek żyje, ani słuchając, ani naśladując, wedle onych słów Pańskich:

- „Strzeżcie się pilnie fałszywych proroków” 9),

--------------

1) 2 Kor. 12. 2) Rzym. 2. 3) Tym. 5. 4) 2 Kor. 9. 5) Mat. 13. 6) Filip. 2. 7) 1 Piotr. 3. 8)Rzym. 6. 9) Mat. 7.

najemnika zasię, co źle żyje, ale dobrze uczy, słuchając, ale nie naśladując, wedle onego Pańskiego rozkazania:

- „Co wam mówią, czyńcie, ale według ich uczynków nie czyńcie” 1).

Boć oni mówią, a nie czynią. A pasterza zaś, co i dobrze uczy, i dobrze żyje, i słuchając i naśladując.

Bądźmyż wdzięczni, bracia najmilejsi, tak wielkiej miłości i pieczy o nas Pasterza naszego Najwyższego, a już nigdy od Niego nie odstępujmy przez grzech, ale jako prawe owce Jego słuchajmy głosu Jego i Żywota Jego Świętego pilnie naśladujmy.

Także i pasterze te nasze doczesne miejmy w uczciwości i potrzebami je wszemi opatrujmy. Najemniki znośmy, a wilków się najwięcej wystrzegajmy, bo, tak czyniąc, nie staniemy w dzień sądny z kozłami na lewicy, ale na Prawicy, i usłyszymy owo wdzięczne słowo:

- „Pójdźcież błogosławieni Ojca Mego, weźmijcie Królestwo, wam zgotowane”.

— Co nam racz dać Boże Wszechmogący przez Jezusa Chrystusa, Dobrego Pasterza naszego. Amen.

---------------

1) Mat. 23; Jan 10.

†

Źródło:

POSTYLLA MNIEJSZA, TO JEST KRÓTKIE KAZANIA, ALBO WYKŁADY Św. EWANGELJI NA KAŻDĄ NIEDZIELĘ I NA KAŻDE ŚWIĘTO WEDLE NAUKI SAMEJ PRAWDZIWEJ KOŚCIOŁA Św. POWSZECHNEGO DLA UBOGICH KAPŁANÓW I GOSPODARZÓW I POSPOLITEGO CZŁOWIEKA TERAZ ZNOWU Z PILNOŚCIĄ NAPISANA PRZEZ Ks. JAKÓBA WUJKA z Wągrowca, Teologa Tow. Jezusowego, Warszawa, 1909; Polona.pl.

♥ IN ♥ CHRISTO ♥

Te głupawe emoty nie były moim celem; wkradły się jakieś błędy. Przeglądarka: Firefox i Chrome. Bardzo proszę je poprawić. Prawidłowo: to są kolejne numery, odnośniki.
Pod pierwszą jest numer 8.
Pod drugą jest numer 8.
To tyle, dziękuję bardzo i pozdrawiam serdecznie :-)

♥ LAUDETUR ♥ IESUS ♥ CHRISTUS ♥

X. J. WUJEK: KAZANIE na niedzielę wtórą po Wielkiejnocy. Ewangelja o Pasterzu Dobrym, u Jana w 10 Cap. (w. 11-16).

†

WYKŁAD.

Iż tę Ewangelję rychło po Wielkiejnocy w Kościele czytają, dwie przyczyny tego najdujemy: jedną ze strony pasterzów, tak duchownych jako i świeckich, aby oni przykładem Pasterza Najwyższego Chrystusa Pana i pracą tem większą pilność i staranie teraz mieli o swoich poddanych, im teraz większe niebezpieczeństwa są około nich, bo aczci zawsze wielkie jest niebezpieczeństwo, gdy kto grzeszy, ale nigdzie większe, jako gdy się po przyjęciu łaski zasię wróci do pierwszych grzechów swoich.

Druga przyczyna jest ze strony owiec, aby ci, którzy się myślą wrócić do pierwszych sprośności i którzy na żadne napominania nic nie dbają, przynajmniej słuchali Chrystusa Pana, gdy tu mówi:

- ”Jam jest Pasterz Dobry”,

— jakoby rzekł:

- ”Obacz, o nędzny człowiecze, miłość Moją przeciw tobie, obacz prace i starania moje. Jam ciebie szukał z tak wielką pilnością, jam tak wiele czynił i cierpiał dla ciebie, abym cię odkupił, abym cię z grzechu, śmierci i z piekła wybawił, a ty tak niewdzięcznym będziesz, że Mię chcesz opuścić, Zbawiciela swego, a chcesz znowu wleźć w paszczękę wilka piekielnego?”

Ale już przystąpmy do Ewangelji Świętej, która nam opisuje Pasterza Dobrego, najemnika, wilka, i które są owce Pana Chrystusowe.

Obaczmyż najprzód, jako Pan Chrystus jest Pasterz Dobry, abyśmy się w Nim rozmiłować mogli, albowiem On pasie nietylko dusze, ale i ciała nasze, bo On najprzód wszelakiemi potrzebami opatruje i nas i wszystko stworzenie dla nas. On daje pokarm wszelkiemu ciału, w nim oczy wszystkich nadzieję pokładają, a On im daje żywność ich czasu przystojnego, On otwiera rękę Swoją i napełnia wszelkie zwierzę błogosławieństwem 1).

Drugie ze strony duszy, pasie nas trojako: słowem, przykładem i Sakramenty Swoimi. Pasie nas Słowem Świętem Swojem, tak kazanem, albo przepowiadanem, jako i czytanem, albo i natchnionem. Tako napisano: 2)

- „Nakarmił je Pan Chlebem Żywota. i Rozumienia, to jest Słowem Bożem, bo „nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdem Słowem, które pochodzi z Ust Bożych 3).

A tak pasie nas Pan Chrystus rozmaicie Słowem Swojem Św. Jedne pasie lamentami pokuty, drugie łzami miłości upaja, inne ochładza pociechą, a inne posila nadzieją i chęcią Ojczyzny onej Niebieskiej, a niektóre przestrasza bojaźnią potępienia, aby szukali pastwiska żywota.
Pasie nas i żywymi przykłady Żywota Swego Św., jako napisano w personie Dawidowej: 4)

„I pasł je w niewinności serca swego”.

Jako i na Wieczerzy mówił do Uczniów Swoich, umywszy Im nogi:

- „Przykład Wam dałem, prawi, abyście i Wy tak czynili” 5).

Nadto pasie nas i wychowuje ku Żywotowi Wiecznemu Sakramenty Swymi Świętymi, a zwłaszcza najdostojniejszym Sakramentem Ciała i Krwi Swojej. Jako sam powiedział: 6)

- „Ciało Moje prawdziwie jest Pokarm, a Krew moja prawdziwie jest Napój”.

— O niezmierna miłości! A któraż matka nalazła się kiedy, coby własnem ciałem swem syny swe karmić miała? owszem siła takich, które w potrzebie rychlej zabiły i zjadły własne dzieci swoje, aby śmiercią ich nieco sobie żywota przedłużyły. Ale nie tak Pan Chrystus: i owszem dusze, które odkupił Ciałem i Krwią Swoją, temże Ciałem i Krwią Swoją karmi.

Trzecie, jest Pan Chrystus Pasterzem Dobrym, jako w tej Ewangelji krótko okazuje, bo On duszę swą miłą, to jest Żywot Swój położył i wydał na śmierć za owce swoje 7). Albowiem on owce Swe umiłował i omył je we Krwi Swojej, i za trzodę swoją umrzeć raczył. Lecz żaden miłości większej nie ma, jako gdy kto duszę swą położy za przyjacioły swoje, a cóż ten, który ją położył za nieprzyjacioły 8).

Czwarte, jest Pasterzem Dobrym, iż zna owce Swoje. Ale jakoż je zna? Jako Mię, prawi, zna Ojciec i Ja znam Ojca. Nie iżby owce Pańskie tak dostatecznie znały Chrystusa, jako On zna Boga Ojca Swego,

------------------

1) Ps. 153, 143. 2) Eccles. 15. 3) Mat. 4. 4) Ps. 77. 5) Jan. 13. 6) Jan. 6. Apok, 1. Jan. 35.


ale jako między Ojcem i Synem jest społeczne poznanie, tak też między Pasterzem Chrystusem i owcami Jego. Bo Ojciec zna Syna, iż Go za przyrodzonego Syna przyjmuje i wszystkie Jego rzeczy dostatecznie wie i ma na pieczy, i pochwala, tak też Pan Chrystus zna owce swoje 1). Bo i zna od wieku, którzy są Wybrani Jego, i miłując one, stara się pilnie o wszystko to, co należy do ich zbawienia.

A jako zna Syn Ojca, iż Go za Ojca Swego przyjmuje i zna, że wszystko Swe od Niego wziął i ma, tak też i owce znają Pana Chrystusa Pasterza swojego, iż wiedzą, że On sam jest dan ludziom za Pasterza, przez którego samego jest nadzieja zbawienia, i wszystko swe znają, że od Niego, jako od Dawcy wszego dobra, mają.

Piąte, jest Pan Chrystus tym Pasterzem Dobrym, iż nie rozprasza jako wilk, ale zbiera i zgromadza w jedność wszystkie owce Swoje, aby była Jedna Owczarnia i Jeden Pasterz, Jeden Pan, Jedna Wiara, Jeden Chrzest, Jedne Sakramenta, Jeden Święty a powszechny Kościół Apostolski, przetoż te różne sekty odszczepieńskie, tak dziwnie między sobą rozsiekane, nie mogą być żadną miarą Kościołem Pana Chrystusowym. I ci wszyscy są ministrowie szatańscy, którzy z Panem Chrystusem w jedność nie zbierają, ale z szatanem owce rozpraszają 2).

Szóste, jest Pan Chrystus tym Pasterzem Dobrym, bo nie jest najemnikiem, żeby miał opuścić owce Swoje i uciekać od nich i poddać je w moc wilkowi piekielnemu. Przetoż jawnie heretycy bluźnią, kiedy mówią, żeby od kilkuset lat aż do tych czasów miał pobłądzić wszystek Kościół Chrześcijański, aż oni dopiero przejrzeli i poznali Prawdę. Bo to mówić, nie jest nic inszego, jeno Pana Chrystusa nazwać nie Pasterzem, ale najemnikiem, który już dawno opuścił owce Swoje i przed wilkiem uciekł i dopuścił, aby je przemogły piekielne bramy.

A gdyż Pan Chrystus jest Pasterzem tak Dobrym, jakoż go my wszyscy miłować nie mamy? jako Jemu ufać i nadzieje w Nim pokładać nie mamy?
Mówiąc z Dawidem Św.:

- „Pan jest Pasterzem moim, a na niszem mi śchodzić nie będzie, na miejscu pastwiska posadził mię” 3).

Obaczywszy, jako Pan Chrystus jest tym Pasterzem Dobrym, snadnie też już poznać, którzy są prawdziwi pasterze w Kościele Pana Chrystusowym. Albowiem to jest pasterz dobry, który naśladując Pasterza Najwyższego, zdrową nauką, dobrym przykładem i Świętymi Sakramenty pasie owce swoje. To jest pasterz dobry, który nietylko potrzebami doczesnemi, kędy może, opatruje owce swoje, ale gotów jest, gdyby była potrzeba, żywot swój za nie położyć. To jest pasterz dobry, który

----------------

1) 2 Tym. 2. 2) Łuk. 22. 3) Ps. 22.

zna owce swoje i rozproszone zgromadza do Jedności, im najwięcej może.

In summa, dobry pasterz nie ma szukać pożytku z owiec swoich, ale zbawienia owiec. A tak go szukać ma, żeby był gotów jeżeli potrzeba, dać gardło swe za nie.

A co się tu mówi o pasterzu, to się rozumieć ma nietylko o pasterzach duchownych, ale i o świeckich, na które się Pan skarży u Jeremiasza i u Ezechiela proroka 1), bo i królowie, książęta, sędziowie, starostowie, burmistrzowie i wszelaki urząd, a zwłaszcza w Chrześcijaństwie, są też i mają być wiernymi pasterzami i mają rządzić, bronić, hamować i karać owce a poddane swoje.

Zasię najemnik jest, a nie pasterz, który szuka pożytku swego, a nie Chrystusowego 2), który pasie owce nie dla miłości Bożej, ale dla zysku doczesnego, który acz wszedł drzwiami do Owczarni, że jest porządnie na pasterski urząd powołany i dobrze pasie czasu bezpiecznego, ale gdy się przyjdzie za owce zastawić, tedy nie wytrzyma, ale albo opuszcza owce, albo dla bojaźni milczy i ucieka przed wilkami.

Wilk zasię jest każdy, który albo nauką fałszywą owce psuje, albo złymi przykłady gorszy, albo okrucieństwem i prześladowaniem powstaje przeciw owcom. A obacz, jako nam właśnie wilka opisuje, mówiąc:

- „A wilk łapie i rozprasza owce”,

— skąd to pewnie idzie, że wszyscy heretycy są tymi wilkami, którzy to, co był Pan Chrystus w Kościele Swym powszechnym zebrać i zgromadzić raczył w jedność Wiary, zasię łapią, porywają i rozpraszają na rozmaite sekty. Bo jako Panu Chrystusowi i wszystkim wiernym pasterzom jest przyzwoita przywodzić i zgromadzać w Jedność, tak też heretykom właściwe jest już zebrane i zgromadzone łapać i rozpraszać.

Ale tu kto spyta:

- „jeśliż jest najemnik każdy, którego nie są owce własne, tedyć jeno sam Pan Chrystus będzie prawym pasterzem, a insi wszyscy najemnikami, gdyż owce ich nie są własne, ale Chrystusowe?”

—odpowiadam: iż wszyscy dobrzy pasterze są tejże woli z Chrystusem, Najwyższym Pasterzem, którego więcej miłują, niżeli sami siebie, przeto też cokolwiek miłują, dla Niego miłują; tak iż cokolwiek On miłuje, to też i oni miłują dla Niego, którego we wszystkiem miłują i jego rzeczy za swoje poczytują, i owszem Jego rzeczy częstokroć więcej aniżeli swoje miłują. Tym sposobem owce są wszystkie własne pasterzów dobrych, i tym obyczajem różny jest najemnik od pasterza, iż pasterz owce miłuje, a najemnik zapłatę.

Jeszcze spytałby kto:

- „czy się nigdy nie godzi uciekać pasterzowi,

----------------

1) Jer. 23; Ezech. 34; 2) Filip. 2. 3) Mat. 7.

gdyż to jest najemnik, który ucieka a opuszcza owce?”

— odpowiadam: iż się nie godzi uciekać pasterzowi, gdyby przez ucieczkę swą miał opuścić owce i podać je w niebezpieczeństwo jakie, lecz kiedy sam pasterz prześladowanie cierpi, a nie owce, które są bezpieczne i przez kogo inszego dobrze opatrzone, tedy może pasterz uciec i ustąpić i zachować się na inszy czas ku pożytkowi owiec, jako sam Pan Chrystus rozkazał Apostołom:

- „Gdy was, prawi, będą prześladować w jednem mieście, ucieczcie do innego” 1).

Takci był uciekł Św. Atanazjusz i ucieczką swą więcej pomógł Wierze i Kościołowi powszechnemu, niż gdyby był podjął koronę męczeńską. Tak i Paweł Św. 2), uciekając w koszu, przez mur spuszczony w Damaszku, zachował się na wielki pożytek Kościołowi.

Lecz gdyby nie było inszego, któryby mógł paść trzodę Pańską, jako się przytrafia w mory i w wojny, tedyby się pasterzowi uciec nie godziło, aby, uciekłszy, nie opuścił owiec i nie wydał ich na niebezpieczeństwo.

Słyszeliśmy o pasterzach, o najemnikach i o wilkach, słuchajmyż też nieco o owcach.

Pierwsza powinność owieczek Pańskich jest, aby się poznały być owcami, to jest aby znały mdłość swoją, a rozumom swym nigdy nie ufały, ani się nad pasterze swoje przekładały; przetoż nie są owce, ale kozłowie, którzy tak zacięci są i uporni, że przed własnymi pasterzami uciekają, że je posądzają, że jawnie nimi gardzą i uszy swe od nich zatykają, wierzgają, tryksają i dobrowolnie bieżą na swe zatracenie 3). Zbierając sobie nauczycieli wedle myśli i pożądliwości swoich, którzyby łechtali świerzbiące ich uszy, zwodząc je słodkiemi mowami i błogosławieństwy, powiadając im smaczne a lubieżne rzeczy, którzy wszyscy jeśli się nie nawrócą, na lewicy pewne potępienie mają.

Druga powinność jest owieczek Pana Chrystusowych, aby zawsze pamiętały, że są owce, to jest, jako owieczka jest ciche, pokorne, powolne a niewinne zwierzątko, które nigdy nikogo nie obrazi, a od inszych obrażone skromnie wszystko znosi, a do tego jest to bydlątko bardzo pożyteczne 4) wełną, mlekiem, mięsem i skórą, tak też Chrześcijanie mają być cichymi i pokornymi przykładem Pana i Mistrza swojego. Nie mają obrażać nikogo, ani się mścić krzywdy swojej, ani złego za złe oddawać, ale złe dobrocią i cierpliwością zwyciężać 5). Nie mają być pyszni jako konie (nie bądźcie, prawi, jako konie i muły), nie obżarci, jako świnie, nie nieczyści, jako kozły, nie zawistni i gniewliwi, jako psy, nie łakomi, jako wilki, ale trzeźwi, sprawiedliwi i pobożni, wydawając

---------------

1) Mat. 10. 2) Dz. Ap. 9; 2 Kor. 13. 3) 1 Tym, 4. 4) Mat. 11. 5) Ps. 31.

wszystko, co mają, na cześć i na chwałę Pasterza swojego Najwyższego Chrystusa Pana i na potrzeby a pożytki przełożonych swoich 1).

Trzecia powinność owiec jest, aby znały pasterza swojego i słuchały głosu jego. Jako tu Pan mówi:

- „I znają mnie Moje i głosu Mego słuchać będą”.

Mają tedy znać najpierw Zwierzchniego Pasterza swojego, od którego są zgromadzone, którego Krwią są odkupione, omyte i oczyszczone i wyrwane z paszczęki wilka piekielnego, a mają Go znać nietylko przez Wiarę, ale więcej przez miłość i wdzięczność ku Niemu, tak jako On też miłościwie zna owieczki Swoje 2). Mają Go też słuchać nietylko zwierzchniemi uszyma, ale czyniąc i pełniąc wolę Jego.

Potem też mają znać pasterza i przełożonego swego, od Pana Chrystusa porządnie im danego, i onemu dwojaką cześć wyrządzać, jako Paweł Św. uczy 3), to jest nietylko go słuchać i we czci mieć, ale mu też powinne, czyli zwyczajne podatki dawać i potrzebami doczesnemi opatrywać 4). Bo niemasz tego pasterza, któryby nie pożywał mleka trzody, którą pasie. I kto Ołtarzowi służy, z Ołtarza też ma mieć żywność swoją, a kto sieje duchowne rzeczy, nie dziw, że też zbiera doczesne pożytki z owiec swoich.

Czwarta powinność owiec jest, aby Pasterza swego Jezusa Chrystusa naśladowały. A w czelnie Go naśladować mają? W pokorze, w cichości, w miłości, w posłuszeństwie, w cierpliwości, w Modlitwach, w Nabożeństwie, w postach, w czystości, w miłosierdziu, w ubóstwie i wzgardzie świata tego, w pragnieniu zbawienia ludzkiego, w pracach, w umartwieniu, w noszeniu krzyża swego za Nim, w umieraniu i w zmartwychwstaniu.

- „Uczcie się, prawi, ode mnie, iżem ci Ja jest cichym i pokornego serca” 5).

Uniżył On sam Siebie i stał się posłusznym Ojcu aż do śmierci, a śmierci krzyżowej 6).

Ale przez co? — Odpowie Piotr Św.:

-„Cierpiał Pan Chrystus za nas, przykład nam zostawując, abyście naśladowali tropy Jego" 7).

Umarł On pierwej i potem zmartwychwstał, abyśmy takoż umarłszy grzechom naszym, w nowości żywota chodzili 8). A jako on już więcej nie umiera, tak abyśmy i my więcej nie umierali w grzechach.

Nadto mają owce pasterza swego miłować, najemnika znosić, a wilka, złodzieja i łotra się warować; złodzieja i wilka, to jest heretyka, co źle uczy, jakożkolwiek żyje, ani słuchając, ani naśladując, wedle onych słów Pańskich:

- „Strzeżcie się pilnie fałszywych proroków” 9),

--------------

1) 2 Kor. 12. 2) Rzym. 2. 3) Tym. 5. 4) 2 Kor. 9. 5) Mat. 13. 6) Filip. 2. 7) 1 Piotr. 3. Rzym. 6. 9) Mat. 7.

najemnika zasię, co źle żyje, ale dobrze uczy, słuchając, ale nie naśladując, wedle onego Pańskiego rozkazania:

- „Co wam mówią, czyńcie, ale według ich uczynków nie czyńcie” 1).

Boć oni mówią, a nie czynią. A pasterza zaś, co i dobrze uczy, i dobrze żyje, i słuchając i naśladując.

Bądźmyż wdzięczni, bracia najmilejsi, tak wielkiej miłości i pieczy o nas Pasterza naszego Najwyższego, a już nigdy od Niego nie odstępujmy przez grzech, ale jako prawe owce Jego słuchajmy głosu Jego i Żywota Jego Świętego pilnie naśladujmy.

Także i pasterze te nasze doczesne miejmy w uczciwości i potrzebami je wszemi opatrujmy. Najemniki znośmy, a wilków się najwięcej wystrzegajmy, bo, tak czyniąc, nie staniemy w dzień sądny z kozłami na lewicy, ale na Prawicy, i usłyszymy owo wdzięczne słowo:

- „Pójdźcież błogosławieni Ojca Mego, weźmijcie Królestwo, wam zgotowane”.

— Co nam racz dać Boże Wszechmogący przez Jezusa Chrystusa, Dobrego Pasterza naszego. Amen.

---------------

1) Mat. 23; Jan 10.

†

♥ IN ♥ CHRISTO ♥


Źródło:

POSTYLLA MNIEJSZA, TO JEST KRÓTKIE KAZANIA, ALBO WYKŁADY Św. EWANGELJI NA KAŻDĄ NIEDZIELĘ I NA KAŻDE ŚWIĘTO WEDLE NAUKI SAMEJ PRAWDZIWEJ KOŚCIOŁA Św. POWSZECHNEGO DLA UBOGICH KAPŁANÓW I GOSPODARZÓW I POSPOLITEGO CZŁOWIEKA TERAZ ZNOWU Z PILNOŚCIĄ NAPISANA PRZEZ Ks. JAKÓBA WUJKA z Wągrowca, Teologa Tow. Jezusowego, Warszawa, 1909; Polona.pl.