Aleksander Dugin. Świat Trójbiegunowy: Akt pierwszy Spotkanie w Shenzhen i wewnętrzne rozłamy na Zachodzie  

Alexander Dugin twierdzi, że trójstronne spotkanie w Shenzhen stanowi niechętne, symboliczne ustępstwo osłabionego Trumpa na rzecz już ustanowionego porządku trójbiegunowego, chociaż NATO nadal funkcjonuje jako główne narzędzie przymusu Zachodu pośród głębokich podziałów wewnątrz sojuszu.

Rozmowa z Aleksandrem Duginem w programie Eskalacja na kanale Sputnik .

Prowadzący: W zeszłym tygodniu omawialiśmy potencjalne spotkanie trójstronne w „możliwym” formacie. Oficjalne potwierdzenia nadeszły z Waszyngtonu, Moskwy i Pekinu: chińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych formalnie potwierdziło, że rozmowy Władimira Putina, Xi Jinpinga i Donalda Trumpa odbędą się 19 listopada na marginesie szczytu APEC w Shenzhen.

Powiedział Pan wtedy, że najważniejszy jest sam fakt konsolidacji wielobiegunowości, a nie konkretne porozumienia. Czy Pana pogląd zmienił się teraz, gdy spotkanie uzyskało oficjalny status? Na co powinniśmy dziś przede wszystkim zwracać uwagę – na symbolikę samego wydarzenia, czy na jego praktyczne skutki?

Alexander Dugin: Generalnie podtrzymuję swoje poprzednie stanowisko. Jest jeszcze za wcześnie, aby mówić o konkretnych, namacalnych rezultatach tego typu spotkań.

Dlaczego? To, o czym nieustannie dyskutujemy w programie, właśnie się dokonuje: fundamentalna transformacja świata jednobiegunowego w wielobiegunowy. W tej nowej architekturze dwa bezwarunkowe, niezależne bieguny – Rosja i Chiny – już definitywnie się ugruntowały. Obok Zachodu, Rosja i Chiny ugruntowały swoją pozycję jako realne centra władzy. Indie są na drodze do stania się czwartym, ważnym biegunem. Cywilizacja islamska oraz przestrzenie Ameryki Łacińskiej i Afryki również mają potencjał, choć pod względem wewnętrznej spójności i rzeczywistej sprawczości wciąż pozostają w tyle.

W tej sytuacji Zachód – reprezentowany na nadchodzącym spotkaniu przez Donalda Trumpa, a także cały Zachód (a tym bardziej jego wewnętrzni przeciwnicy w Stanach Zjednoczonych: Demokraci i brukselska biurokracja UE) – stanowczo odmawia uznania tej wielobiegunowej rzeczywistości. Zdecydowanie.

Sam Trump wielokrotnie deklarował, że jest przeciwny BRICS i bez końca powtarzał, że Ameryka musi pozostać „krajem numer jeden”. Jednak gdzieś w najdalszym zakątku jego umysłu, na peryferiach jego sprzecznego programu politycznego – który realizuje zygzakami, czasem posuwając się naprzód, a czasem obierając przeciwny kurs – wciąż istnieje miejsce na wielobiegunowość. Nie jest ideologicznym zwolennikiem wielobiegunowego świata; nie akceptuje go całym sercem. Ale przynajmniej jest zmuszony liczyć się z rzeczywistością. Jego przeciwnicy nawet nie rozważają takiej możliwości.

Spójrzmy, gdzie teraz znajduje się sam Trump: dokładnie w połowie swojej kadencji prezydenckiej, tuż po tym, jak Partia Republikańska poniosła druzgocącą porażkę w wyborach uzupełniających. Wśród amerykańskich ekspertów wszelkiej maści – zwolenników i przeciwników Trumpa, zarówno z lewicy, jak i z prawicy – ​​panuje rzadka jednomyślność: katastrofa była spowodowana przede wszystkim jego bezkrytycznym poparciem dla Izraela i wciągnięciem kraju w bliskowschodnią przygodę z Iranem. Było to bezpośrednie wotum nieufności ze strony amerykańskich wyborców.

Trump jest niewątpliwie bardzo osłabiony. Jednak pod presją tych okoliczności może ponownie sięgnąć po ideę kroku w stronę wielobiegunowości.

To, co ma się wydarzyć w Shenzhen 19 listopada, jest w istocie właśnie takim ostrożnym, symbolicznym krokiem Trumpa w kierunku uznania wielobiegunowego świata. Nie ma w tym nic dramatycznego: jest niespójne i chaotyczne, a sprzeciwia się temu kategorycznie cały Zachód, Demokraci, którzy przejmują obecnie kontrolę nad obiema izbami Kongresu, oraz kierownictwo UE.

Mimo to Trump wciąż dysponuje pewnymi zasobami. Jest urzędującym prezydentem kraju, który wciąż jest główną potęgą Zachodu, od którego wiele zależy w bloku zachodnim. Zachowuje resztkową siłę nacisku – resztkowy aparat władzy, jak powiedzieliby filozofowie. I całkiem możliwe, że rozważa wykorzystanie tej resztkowej, niknącej siły nacisku, aby zainwestować w choćby warunkową, symboliczną akceptację formatu wielobiegunowego.

Co według Trumpa oznacza wielobiegunowość?

Dokładnie to samo, o czym od dziesięcioleci dowodzi mój przyjaciel, amerykański profesor John Mearsheimer: Stany Zjednoczone pozostają rdzeniem Zachodu, ale nie są już jedynym ośrodkiem władzy. Istnieje wyraźny drugi biegun – Chiny – i trzeci, pełnoprawny biegun – Rosja.

Mearsheimer proponuje, abyśmy postrzegali rodzący się porządek świata wyłącznie przez pryzmat klasycznego realizmu: zaczęli od rzeczywistego układu sił i uznali istniejącą trójbiegunowość. W przeciwieństwie do nas, nie jest on ideologicznym zwolennikiem wielobiegunowości jako światopoglądu. Dla Rosji wielobiegunowość jest fundamentalną podstawą polityki zagranicznej i naszej filozofii cywilizacyjnej. Idziemy dalej: uznajemy Indie za niezależny biegun, pełnoprawne państwo-cywilizację, i uznajemy podmiotowość cywilizacji islamskiej, a także przestrzeni afrykańskiej i latynoamerykańskiej.

Stanowisko Mearsheimera jest bardziej ograniczone: „Nie wybiegajmy w przyszłość, ale trzy realne bieguny już istnieją – to jest najważniejsze”. Nie chodzi tu o ideologiczną wielobiegunowość, lecz o pragmatyczne, faktyczne uznanie. Dziś obiektywnie niemożliwe jest zrozumienie polityki globalnej bez Chin ani zrozumienie świata bez Rosji – potęgi, która posiada pełną suwerenność, nie tylko militarną i nuklearną, ale także gospodarczą. Spójrzmy na bezprecedensowe sankcje, które przetrwaliśmy: PKB wciąż rośnie, a gospodarka nadal się rozwija. Zdaliśmy historyczny test prawdziwej sprawczości, a Zachód musi po prostu uznać istniejącą obecnie trójbiegunowość.

W tym sensie nadchodzący szczyt trójstronny jest w istocie szczytem trójbiegunowego świata – triumfem politycznego realizmu, do którego John Mearsheimer od dawna namawiał Zachód i amerykański establishment.

Wielokrotnie powtarzał, że nie wolno poświęcać podstawowych interesów narodowych wielkich mocarstw dla drugorzędnych, irracjonalnych lub fanatycznych celów. Dlatego tak ostro krytykował bezkrytyczne poparcie Trumpa dla ultrasyjonizmu i militarną awanturę przeciwko Iranowi. Zdaniem Mearsheimera taka polityka jedynie przyspiesza osłabienie zarówno Stanów Zjednoczonych, jak i szerzej Zachodu, nie służąc jednocześnie rzeczywistym interesom Ameryki.

Ale lepiej późno niż wcale. Lepiej powrócić do uznania obiektywnej rzeczywistości, a dzisiejsza rzeczywistość jest wielobiegunowa – a przynajmniej trójbiegunowa, plus Indie.

Należy jednak zwrócić uwagę na kluczowy niuans: to spotkanie odbywa się nie na początku kadencji Trumpa i nie z jego własnej, nieprzymuszonej woli, ale w połowie jego prezydentury, pod presją okoliczności, których nie może dłużej ignorować. Stało się to możliwe dzięki stałemu wzmacnianiu naszej pozycji, dzięki zdecydowanej i bezkompromisowej obronie suwerenności przez Chiny oraz dzięki spokojnej, pewnej i nieustępliwej postawie Rosji.

Przez cztery lata intensywnej konfrontacji ze zbiorowością Zachodu Rosja nie drgnęła. Wytrzymała próbę tożsamości cywilizacyjnej i suwerenności, stając się coraz bardziej pewna swojego historycznego kursu. Nikt się nie poddaje – wielobiegunowy świat się nie podda.

Trump jest teraz po prostu zmuszony to przyznać. Dla niego osobiście to znaczący krok: zaczyna przezwyciężać stare odruchy zachodniej hegemonii i pustą retorykę „Ameryka przede wszystkim, a zmiażdżymy wszystkich”. Staje się coraz bardziej oczywiste, że Stany Zjednoczone nie są już w stanie utrzymać roli wyłącznego hegemona. Kryzysy wewnętrzne narastają, kraj tkwi w Bliskim Wschodzie, a gospodarka znajduje się w poważnych tarapatach. Stany Zjednoczone pozostają mocarstwem – być może nadal pierwszym, a może już drugim po Chinach – ale era ich niepodzielnej dominacji dobiegła końca.

Jeśli Trump teraz wyraźnie uzna — po prostu uzna — trójbiegunowość i wielobiegunowość, a następnie będzie trzymał się tej ścieżki z co najmniej pewną konsekwencją (a pomimo wszystkich swoich wahań, jest on od czasu do czasu konsekwentny), to w odpowiednim czasie stanie się możliwe omówienie konkretnych praktycznych rezultatów.

Na razie, szczerze mówiąc, niewiele jest do omówienia. Stawką są najbardziej podstawowe warunki: czy Ameryka uznaje trójbiegunowy, wielobiegunowy świat, czy nie?

Zgadzając się na rozmowy 19 listopada w Shenzhen i aktywnie pomagając w organizacji trójstronnego szczytu, Trump w istocie mówi światu wielobiegunowemu: „Tak, spróbujmy”.

Na tym etapie to wystarczy. Nawet jeśli cała trójka będzie siedzieć w milczeniu przez pół godziny, rozmawiać o zdrowiu, drugorzędnych kwestiach humanitarnych, abstrakcyjnych kwestiach ekonomicznych czy pogodzie, a potem stanie przed prasą i odpowie na dwa lub trzy zupełnie trywialne pytania, to samo w sobie będzie to przełomem. Samo spotkanie jest tego rezultatem; porozumienia nie są jeszcze gotowe.

Prawdziwa dyskusja o nowej architekturze świata – jasno określającej strefy wpływów, które są akceptowalne, i te, które nie są, oraz uznającej prawo innych do ustanawiania strategicznych pasów bezpieczeństwa we własnych regionach w określonych granicach – jeszcze się nie rozpoczęła. Do ostatniej chwili Zachód, w tym Trump, aktywnie unikał jakiegokolwiek prawdziwego dialogu trójbiegunowego. Trump wahał się: atakując nas, atakując Chiny, atakując oba naraz, wciągając się w wojnę z Iranem, kłócąc się z Europą. Był całkowicie niekonsekwentny.

Prawdziwy trójbiegunowy porządek wymaga jednak gruntownej rewizji całego systemu bezpieczeństwa globalnego. Oznacza to pytanie wprost, co robią amerykańskie bazy wojskowe w różnych częściach świata, kto je zaprosił i czy ich obecność jest akceptowana. Wszystko musiałoby zostać ponownie przeanalizowane: architektura bezpieczeństwa Europy, Eurazji, Azji Południowo-Wschodniej, Bliskiego Wschodu i półkuli zachodniej. Rosja i Chiny – Putin i Xi – mają stanowiska do przedstawienia, linie, których będą się domagać, i żądania, które będą stawiać.

Ta merytoryczna rozmowa jeszcze się nie rozpoczęła. Dlatego sam fakt spotkania ma tak wielką wagę.

Nie przewiduję, jak długo Trump utrzyma tę linię. Jeśli mu się uda, tym lepiej. Dokładnie to powinno się wydarzyć dwa lata temu: przywódcy trzech prawdziwych państw-cywilizacji usiedli, aby omówić, jak powinien być zorganizowany świat.

Zamiast tego Trump myślał, że może odnieść sukces siłą. Epizod Maduro w Wenezueli, moim zdaniem, fatalnie go zmylił. Nabrał złudzenia, że ​​każdy problem geopolityczny można szybko rozwiązać nagłym użyciem siły. Spróbował tego samego podejścia wobec Iranu. Gdyby blitzkrieg się powiódł, Rosja prawie na pewno byłaby następna. Po co negocjować, skoro można po prostu odwołać prezydentów i zniszczyć przywódców niewygodnych krajów?

W przypadku Iranu przygoda zakończyła się fiaskiem. Trump jest teraz zmuszony powrócić do bardziej racjonalnej i realistycznej polityki, na której opierała się jego pierwotna kampania.

Przypomnijcie sobie słynny plakat wyborczy, który zachęcił Amerykanów do pójścia do urn: twarze Donalda Trumpa i J.D. Vance’a z wyraźnym hasłem „Bilet do świata bez wojny”. Wyborcy kupowali bilet do świata bez wojny.

Gdyby od początku dotrzymał tej centralnej obietnicy, spotkanie, które odbywa się teraz po ogromnych stratach Republikanów w Kongresie, powinno było odbyć się w ciągu kilku tygodni od jego inauguracji. Pilny apel do Putina, pilny apel do Xi: „Usiądźmy i porozmawiajmy o tym, jak będziemy żyć i organizować świat”.

Zamiast tego zwyciężyły stare, imperialne odruchy – „Ameryka ponad wszystko, zmiażdżymy wszystkich”. Dopiero po poważnych niepowodzeniach zaczął zmierzać w stronę trzeźwego realizmu.

Rzeczywistość jest taka, że ​​trójbiegunowość jest już faktem dokonanym. Wielobiegunowość nadchodzi szybko, ponieważ Indie wkraczają na scenę światową jako czwarty biegun, z którym wszyscy będą musieli się liczyć. Odtąd historia będzie podążać naszą trajektorią, a nie trajektorią Zachodu.

Era niepodzielnej dominacji Zachodu dobiegła końca. Buduje się świat wielobiegunowy, a każdy opór – zwłaszcza militarny – wobec tego procesu przyniesie Zachodowi i reszcie ludzkości jedynie katastrofy, niekończące się konflikty, wojny, masowe zgony, ludobójstwa, a być może i katastrofę nuklearną.

Jeśli Trump w końcu to zrozumie, będzie mile widziany w naszym klubie – naszym klubie trójbiegunowym.

Czy on naprawdę to rozumie? Czasem pojmuje, o co chodzi, a potem wraca do punktu wyjścia. Trudno powiedzieć, czy to wyrachowana gra polityczna, czy też, pomimo wieku, jest on po prostu raczej frywolną postacią, oddającą się tanim spektaklom i teatrowi politycznemu. Wewnętrzne mechanizmy polityki Zachodu są niejasne; nie twierdzę, że istnieje jedna, definitywna interpretacja.

Należy odnotować istotny fakt: świat stał się już trójbiegunowy i szybko staje się wielobiegunowy. Jeśli Trump to dostrzeże, będzie to korzystne dla samego Zachodu i dla Ameryki. Będą mogli wreszcie skupić się na swoich poważnych problemach wewnętrznych, a my nie będziemy im w tym przeszkadzać.

Mamy jeden fundamentalny, niepodlegający negocjacjom warunek, wspólny dla Rosji i Chin: uznać naszą absolutną suwerenność cywilizacyjną i uznać nas za pełnoprawne i równe bieguny. Uznać nas za równoprawnych poddanych. Wtedy będziemy mogli współpracować, konkurować, handlować, spierać się i wspólnie rozwiązywać globalne problemy. W ten sposób można odblokować nową architekturę świata.

Jeśli to uznanie zostanie odrzucone, konflikt staje się nieunikniony. I w takim przypadku, jak głosi przysłowie, nie mów, że cię nie ostrzegano. W grę wchodziłaby nie tylko taktyczna broń jądrowa, ale także strategiczna broń jądrowa i inne systemy – w tym najnowsze ładunki neutronowe i zupełnie nowe klasy broni, którymi dysponujemy zarówno my, jak i, jak zakładam, Zachód. To przerażająca perspektywa; człowiek woli nawet o niej nie myśleć. To droga samobójcza dla ludzkości.

Dalszy rozwój sytuacji zależy od wyboru Zachodu. Podejmujemy zdecydowane decyzje. Nie dążymy do strategicznej klęski Zachodu ani do zniszczenia zachodniej cywilizacji. Zachód natomiast wydaje się zdeterminowany, by zrobić dokładnie to samo nam i Chinom. Na tym polega fundamentalna różnica.

Jeśli zaakceptujemy rzeczywistość — a przyszły świat albo będzie wielobiegunowy, albo w ogóle nie będzie istniał — otworzy się konstruktywna ścieżka.

Prowadzący: Aleksandr Giełewicz [Dugin], nawet po zaakceptowaniu idei świata wielobiegunowego, budowa nowego porządku zajmie jeszcze dużo czasu. Choć mówimy dopiero o początku, istnieje już duża struktura, która znajduje się w stanie niejasności i zawieszenia: NATO.

Mówił Pan o potrzebie nowej architektury bezpieczeństwa globalnego w różnych częściach świata. Co zatem stanie się z samym Sojuszem Północnoatlantyckim? Obecnie odwołuje on szczyt zaplanowany na 2027 rok w Albanii i ogranicza spotkania na wysokim szczeblu. Oficjalnie Bruksela mówi o „elastyczności” i przełożeniu terminów, ale źródła wskazują na głębokie podziały wewnątrz bloku w sprawie wydatków na obronę, Iranu i kryzysu ukraińskiego.

Jeśli dyskutujemy o nowej architekturze bezpieczeństwa i NATO jako głównym instrumencie nacisku Zachodu, na ile sojusz jest jeszcze wykonalny i jak długo może przetrwać w obecnej formie?

Aleksander Dugin: NATO jest w istocie tym, co czyni Zachód Zachodem. Jest skoncentrowanym, militarnym wyrazem kolektywnego Zachodu.

Na samym Zachodzie jednak – jak już wielokrotnie omawialiśmy – ukształtowało się już pięć odrębnych ośrodków władzy:

Ameryka Trumpa. Relacje Trumpa z NATO są niezwykle trudne. Postrzega Amerykę jako jedynego suwerennego aktora, który ma znaczenie, podczas gdy architektura NATO traktuje sam sojusz jako główny podmiot. Ta sprzeczność powoduje ciągłe tarcia.

Amerykańscy Demokraci i europejscy globaliści. Demokraci umocnili swoją pozycję w Stanach Zjednoczonych i wraz z brukselską biurokracją tworzą inny biegun. Ten biegun globalistyczny chce wzmocnić NATO i uczynić z niego niekwestionowany instrument bloku zachodniego toczącego wojnę z resztą ludzkości. To podejście przeciwne.

Wielka Brytania. Wielka Brytania wciąż żyje z fantomowym bólem utraconego imperium i dąży do zaostrzenia konfrontacji Zachodu z innymi cywilizacjami. Londyn realizuje własne, wąskie interesy, które w praktyce podsycają szersze konflikty; Brytyjczycy systematycznie dolewają oliwy do ognia w regionach. Ich perspektywa strategiczna różni się zarówno od perspektywy Trumpa, jak i brukselskich globalistów.

Siły kontynentalnej Europy. Wewnątrz UE coraz bardziej widoczna jest odrębna strategia, odmienna od anglosaskiej. Postaci takie jak Macron i Merz, których poparcie społeczne zbliża się do zera, nadal sprawują formalną władzę, ale prawicowi i lewicowi populiści szybko rosną w siłę. Nawołują do radykalnej rewizji polityki europejskiej i mają zupełnie inny pogląd na rolę NATO.

Izrael. Choć nie jest formalnym członkiem, Izrael stanowi integralną część szerszego Zachodu i realizuje swój własny intensywny program mesjański.

Te bieguny wewnątrz kolektywnego Zachodu są w głębokiej sprzeczności. Globaliści upierają się, że reżim w Kijowie należy wspierać do końca, Rosję strategicznie pokonać, a NATO rozszerzyć. Trump uważa to za zbędne; z jego perspektywy priorytetem jest zakończenie konfliktu z Iranem i bezwarunkowe wsparcie Izraela. Ten kurs z kolei spotyka się z silnym oporem ze strony pozostałych członków sojuszu. Rezultatem jest rozłam biegnący wzdłuż kilku osi jednocześnie – stąd wymuszone przełożenie szczytów wysokiego szczebla, takich jak spotkanie w Tiranie w 2027 roku.

Nie należy przeceniać głębokości dezintegracji. Na razie struktura ucieleśniająca militarną awangardę kolektywnego Zachodu wciąż zachowuje jedność operacyjną i sprawczość. Nie należy jednak przeceniać jej wewnętrznych problemów.

Prędzej czy później te sprzeczności mogłyby doprowadzić do całkowitego rozłamu, co dla reszty świata byłoby mile widziane. Byłoby to prawdziwe wyzwolenie, ponieważ NATO stanowi bezpośrednie zagrożenie egzystencjalne – topór ciążący nad ludzkością, którym zbiorowość Zachodu dąży do zachowania swojej wyłącznej dominacji, hegemonii, neokolonializmu i podporządkowania innych kultur i cywilizacji.

NATO stanowi główne zagrożenie dla ludzkości. Aby utrzymać swoją władzę, jest gotowe prowokować wojny i konflikty, a w razie potrzeby wykorzystywać i wspierać organizacje terrorystyczne.

Sojusz znajduje się obecnie w stanie strategicznej niepewności, a jego wewnętrzne podziały stają się coraz wyraźniejsze. Nie możemy się łudzić. NATO pozostaje kolosalnym zagrożeniem – największym zagrożeniem dla naszego kraju i dla wielobiegunowego świata. Dopóki istnieje, pozostanie tym zagrożeniem. Na szczęście wewnętrzne spory zmuszają ich do odkładania szczytów i zwalniania tempa, ale jest zdecydowanie za wcześnie, abyśmy mogli się zrelaksować. Musimy budować nasze bezpieczeństwo narodowe, zakładając najbardziej prawdopodobny scenariusz: bezpośredni konflikt zbrojny z tym blokiem.

Prowadzący: Skoro mowa o NATO, to jeszcze jedno krótkie, ale fundamentalne pytanie. Kiedyś uważaliśmy, że Stany Zjednoczone stoją na czele sojuszu. Dziś, w obliczu ciągłych zmian personalnych i zawirowań politycznych, nasuwa się paradoksalne wrażenie: Stany Zjednoczone są nie tyle przywódcą NATO, co jego zakładnikiem – strukturą, która ciągnie Waszyngton za sobą i z której Waszyngton nie może się uwolnić. Kto więc tak naprawdę stoi dziś na czele NATO?

Aleksander Dugin: Wszystko to bezpośrednio wskazuje na to, o czym mówiliśmy w pierwszej części programu — pojawienie się na Zachodzie kilku autonomicznych ośrodków decyzyjnych.

NATO to nie tylko klasyczny sojusz wojskowy. To rama geopolityczna, pojedyncza przestrzeń, w którą wpisany jest cały zbiorowy Zachód. Wielu geopolityków mówi dziś o NATO-landzie – „kraju NATO”. To odrębna wspólnota północnoatlantycka, która rości sobie prawo do statusu swoistej, niezależnej cywilizacji-państwa. Samo NATO jest prawdziwą zachodnią cywilizacją-państwem. Poszczególne państwa europejskie są dziś niewiele warte: ich suwerenność narodowa w Europie została albo znacznie ograniczona, albo całkowicie zanikła.

Paradoks polega na tym, że nawet Stany Zjednoczone przestają być najwyższą władzą, gdy stają w obliczu NATO. Brukselska machina ponadnarodowa twierdzi, że tylko ona wyraża i broni zbiorowych interesów Zachodu jako całości.

To stanowisko podzielają bez zastrzeżeń globaliści – zarówno europejscy, jak i amerykańscy. W Stanach Zjednoczonych siły skupione wokół NATO reprezentują centryści z Partii Demokratycznej oraz neokonserwatyści z Partii Republikańskiej. To właśnie to, co Trump nazywa „głębokim państwem”. Amerykańskie głębokie państwo zdecydowanie popiera NATO, a europejskie głębokie państwo również; nie ma między nimi żadnych realnych sprzeczności.

Sam Trump jednak – i lokalne, oddolne ruchy populistyczne w Europie – mają głębokie różnice w stosunku do tej ponadnarodowej struktury. To jest źródło podziału Zachodu na kilka biegunów o zupełnie odmiennych koncepcjach interesu narodowego.

Dla Trumpa – przynajmniej nominalnie – głównym przedmiotem bezpieczeństwa są Stany Zjednoczone jako państwo narodowe. Uważa samo NATO wyłącznie za ciężar i grupę darmozjadów. Dlatego po prostu sprzedaje im broń – nie tyle Sojuszowi jako takiemu, co Europie i Unii Europejskiej – aby mogli walczyć z nami na Ukrainie na własny koszt, mówiąc jednocześnie: „Trzymam się z daleka. Po prostu prowadzę interesy, sprzedaję broń i nie biorę udziału w samym konflikcie”.

W istocie NATO – jako transatlantycka, euroamerykańska struktura ucieleśniająca zbiorowość Zachodu – jest niezależną ponadnarodową władzą. Ma własne interesy, własną geopolitykę i własne priorytety.

Choć Trump był silny, sojusz był zmuszony ustąpić nieco i uwzględnić wąsko-amerykańskie interesy, które reprezentował. Jednak wraz z jego słabnięciem, prawdopodobnie będziemy świadkami powrotu do twardej konsolidacji NATO. Demokraci, którzy wygrali wybory w obu izbach Kongresu, będą dysponować ogromnymi możliwościami wpływania na politykę amerykańską przez następne dwa lata. I to właśnie ta kombinacja – amerykańscy Demokraci, neokonserwatyści i elementy Państwa Głębokiego w samej Partii Republikańskiej – tworzy prawdziwy, niezachwiany trzon zwolenników NATO.

Powinniśmy zatem oczekiwać następującego: skoro Trump zadał cios NATO, próbując wyodrębnić Amerykę jako coś niezależnego — zarówno w odniesieniu do Unii Europejskiej, jak i do NATO jako całości — jest teraz całkiem prawdopodobne, że przy sprzyjających okolicznościach antyatlantyckie ruchy populistyczne dojdą do władzy w samej Europie.

We Francji zarówno prawicowa Marine Le Pen, jak i lewicowy Jean-Luc Mélenchon są zasadniczymi przeciwnikami NATO. W Niemczech Alternatywa dla Niemiec (AfD) szybko zyskuje na znaczeniu i opowiada się za suwerennym europejskim systemem bezpieczeństwa, w którym Europa jest traktowana jako niezależny aktor, którego interesy nie pokrywają się z interesami proatlantyckich elit.

Istnieje jeszcze jeden kluczowy czynnik. Netanjahu i prawicowy ultrasyjonizm Bliskiego Wschodu działają jako część Zachodu – ze wsparciem Trumpa, ale całkowicie niezależnie – tworząc punkty zapalne i linie napięć, które uderzają bezpośrednio w interesy globalnego Zachodu.

Globaliści z Brukseli i Waszyngtonu kategorycznie odrzucają politykę Netanjahu. Woleliby zastąpić go kimś bardziej przewidywalnym i podatnym na wpływy – bardziej „pronatowskim”. Netanjahu zachowuje się tak, jakby cały Zachód był zobowiązany do posłuszeństwa mu bezwarunkowo. W efekcie zachowuje się tak, jakby Mesjasz już nadszedł, a zatem wszystkie narody, wszystkie „narody gojów”, musiały paść na twarz i oddać cześć Izraelowi.

To się nie dzieje. Sami globaliści są zdezorientowani: „Po co mielibyśmy go czcić, skoro Mesjasz jeszcze nie nadszedł? Kiedy nadejdzie, to zobaczymy”. To tworzy kolejny potężny węzeł sprzeczności, ponieważ zdecydowana większość sił NATO nie udzieliła wsparcia ani Izraelowi, ani Trumpowi w wojnie z Iranem.

W związku z tym narastają wewnętrzne sprzeczności i nie można już traktować NATO jako jednolitego monolitu. Oczywiście, w kategoriach czysto militarnych sojusz pozostaje całkowicie zależny od Stanów Zjednoczonych – to nie ulega wątpliwości.

Ale same Stany Zjednoczone są głęboko podzielone. To nie tylko Trump. To Trump plus Państwo Głębokie plus transnarodowi globaliści. I tu dochodzimy do centralnego pytania: kto właściwie rządzi dziś Stanami Zjednoczonymi? Zadajesz trafne pytanie – „Kto stoi na czele NATO?” – ale za nim nieuchronnie pojawia się kolejne: „Kto rządzi samą Ameryką?”.

Trump ewidentnie posiada pewną część władzy. Ale to tylko część – element całości. Do kogo należą pozostałe udziały? Tu zaczyna się poważna analiza polityczna, a do pewnego stopnia także teoria spiskowa. Niektóre procesy możemy wiarygodnie zweryfikować – możemy je sprawdzić w konkretnych rezolucjach, oficjalnych działaniach i decyzjach Kongresu lub Sądu Najwyższego.

Istnieją również głębsze procesy, które pozostają ukryte i możemy jedynie snuć hipotezy na temat ich rzeczywistej skali. Należą do nich działania służb wywiadowczych, działalność zamkniętych i tajnych stowarzyszeń oraz najbardziej zawiłe, zakulisowe porozumienia między różnymi klanami lobbystycznymi. Nie jest to koniecznie czysta fantazja; to po prostu niewidzialna strona światowej polityki. Obok jawnych, oficjalnych organów – takich jak Rada Północnoatlantycka – istnieją liczne, ukryte porozumienia między głównymi aktorami, które pozostają poza zasięgiem opinii publicznej.

Pytanie o to, kto tak naprawdę kieruje NATO, jest dziś bardziej palące niż kiedykolwiek. A odpowiedź zależy wyłącznie od tego, kto naprawdę rządzi Ameryką.

Kolejne pytanie nieuchronnie nasuwa się samo: kto rządzi dziś Europą? W Europie u władzy jest ta sama kompradorska, globalistyczna elita – elita, która nie cieszy się prawdziwym demokratycznym poparciem we własnych społeczeństwach.

Spójrzcie na tych polityków: Macrona, Merza, Keira Starmera – to oni dziś uosabiają NATO, tworzą jego przywództwo i ucieleśniają jego wolę. Formalnie to prawda, ale same narody europejskie są im całkowicie przeciwne. Zatem narody europejskie mają jeden pogląd, naród amerykański inny, a elity ponadnarodowe (w niektórych miejscach podzielone, w innych zespolone wspólnym interesem) – trzeci.

Jeśli dodamy do tego całkowicie niezależną, niekontrolowaną rolę Izraela, który wyrwał się z głównego nurtu globalnej demokracji liberalnej i kieruje się skrajnymi impulsami eschatologicznymi, obraz tego obszaru NATO — niegdyś jednolitego, kolektywnego Zachodu — staje się niezwykle skomplikowany.

Musimy się temu uważnie przyglądać. Zadajesz wyjątkowo ważne pytanie, ponieważ w naszym społeczeństwie wciąż utrzymuje się w dużej mierze nieadekwatna koncepcja Zachodu.

Powodów jest kilka. Po pierwsze, od dawna nie mieliśmy z nim bliskiej interakcji: sankcje, bariery, zakazy. Po drugie, przez dekady wcześniej byliśmy pod gęstym urokiem, dosłownie pod hipnozą Zachodu. Chcieliśmy sami stać się Zachodem; marzyliśmy o jego naśladowaniu, nie rozumiejąc ani obiektywnej rzeczywistości, ani prawdziwej, głębszej natury tej władzy i tego społeczeństwa. Złudne nadzieje na dołączenie do „zachodniej rodziny” przesłaniały nam oczy. Staliśmy się ofiarami tego uroku i nie dostrzegaliśmy jego wad – nie dostrzegaliśmy jego mrocznej, piekielnej strony. Brakowało nam po prostu trzeźwego, obiektywnego spojrzenia.

Po trzecie, jest czynnik pokoleniowy. Wielu z tych, którzy zajmują się polityką zagraniczną i szkoleniem kadr dyplomatycznych, wciąż należy do tego niemal sowieckiego pokolenia, które znało zupełnie inny Zachód. Kiedy podróżowaliśmy tam w tamtych latach, widzieliśmy czyste, schludne i ciche miasta, po których ulicach chodzili zwykli Europejczycy – rdzenni Europejczycy.

Dziś te miejsca stały się prawdziwymi miejskimi dżunglami; wyjście z domu przerodziło się w śmiertelnie niebezpieczne safari. Wychodzisz z hotelu i nie masz już pewności, czy dotrzesz do celu: po drodze możesz zostać obrabowany, zabity lub poćwiartowany. Współczesny Zachód zmienił się nie do poznania przez totalny napływ niekontrolowanej migracji – proces znany jako Wielka Wymiana.

W naszych umysłach wciąż żywe są stare pocztówkowe obrazy: Wieża Eiffla, przytulne paryskie bistro. Ale dzisiejszy Zachód to palenie opon, rozbijanie witryn sklepowych i tłumy migrantów demolujące wszystko wokół. To oszalali nastolatkowie podpalający wspaniałe średniowieczne katedry w imię impulsów, które są całkowicie nieprzewidywalne i niedające się sformalizować.

To kultura, która uległa głębokiemu rozkładowi i opiera się na legalizacji wszelkiego rodzaju zboczeń. To nauka, która w duchu postmodernizmu tak rozłożyła przedmioty swojej wiedzy na czynniki pierwsze, że sama przekształciła się w chaotyczny stos fragmentów zamiast w uporządkowaną całość.

Mamy do czynienia z zupełnie innym Zachodem. Aby poważnie zrozumieć jego obecną politykę czy strategię militarną – do której już w latach 90. XX wieku zaczęły głęboko przenikać zasady postmodernizmu, teorie kontrolowanego chaosu i wojny sieciocentrycznej – musimy pilnie przemyśleć to zjawisko. Musimy przemyśleć je trzeźwo, bez złudzeń, z perspektywy Rosji jako suwerennego państwa-cywilizacji, opierającego się wyłącznie na własnej suwerenności cywilizacyjnej.

Ten proces autentycznej rewizji Zachodu dopiero się u nas zaczyna. Ponieważ wszystko rozwija się tak dynamicznie, ryzykujemy, że zostaniemy daleko w tyle – nie tylko za Zachodem w sensie technologicznym, ale także za jego wewnętrznymi mutacjami i tempem radykalnych metamorfoz.

Jeśli nie zrozumiemy tych procesów, będziemy ciągle uderzać w ten sam punkt lub próbować negocjować z jakimś znanym odpowiednikiem na Zachodzie, który w rzeczywistości już nie istnieje. Rozproszył się już, zmienił formę i wielokrotnie zmienił swoją istotę – zmienił płeć, orientację, przebudował swoje struktury mentalne i ontologiczne. Po tych wszystkich złożonych i psychologicznie niepokojących operacjach nasuwa się rozsądne pytanie: kim właściwie jest ten człowiek?

Współczesny Zachód wielokrotnie zmieniał swoją tożsamość, niczym zjawisko spinu w fizyce kwantowej. Spin to paradoksalny stan, w którym cząstka elementarna wykonuje pełny obrót o 360 stopni wokół własnej osi i powraca do punktu początkowego. Ten obrót zachodzi tak szybko, że zewnętrzny obserwator po prostu go nie rejestruje. Patrzysz komuś prosto w twarz, a w tej niezauważalnej chwili obraca się on o 360 stopni wokół własnej osi – i widzisz tę samą twarz ponownie, nie zauważając obrotu. W mechanice kwantowej jest to przypadek szczególny: twierdzi się, że ten spin albo istnieje, albo nie. Ale co, jeśli rzeczywiście istnieje? Co, jeśli obiekt po prostu obraca się wokół własnej osi szybciej, niż oko jest w stanie to zauważyć? W takim obrocie rodzi się zupełnie nowa energia i zachodzą potężne wewnętrzne zmiany.

Zbiorowy Zachód przypomina dziś taki kwantowy obrót – już wielokrotnie obrócił się wokół własnej osi. Na zewnątrz wciąż wygląda jak ten sam Zachód: ci sami prezydenci, te same parlamenty, te same znane instytucje. Ale wewnętrzne znaczenie, treść i sama natura tych struktur wielokrotnie się zmieniały. Wewnątrz tej ciągłej rotacji nastąpiło kolosalne pochłonięcie i uwolnienie energii; nastąpiła całkowita reorganizacja całego systemu.

Rozważmy absurd tego, co się dzieje: właśnie teraz w Stanach Zjednoczonych toczą się głośne sprawy sądowe – para Macronów pozywa amerykańską dziennikarkę Candace Owens. Ogromne sumy pieniędzy krążą wokół tych pozwów; ogromne kwoty są wydawane z francuskiego budżetu; zaangażowane są całe armie prawników i kalifornijskich ław przysięgłych. I jaką brzemienną w skutki kwestię rozstrzygają? Próbują w sądzie ustalić płeć żony prezydenta Francji. Candace Owens twierdzi, że jej biologiczna płeć to mężczyzna; sama Brigitte Macron upiera się, że jest to kobieta – i wokół tego rozgrywa się gigantyczna, surrealistyczna bitwa.

W efekcie sama Brigitte Macron stała się swego rodzaju ludzką wersją kwantowego spinu: kim ona naprawdę jest, jakiej jest płci – nikt tego do końca nie rozumie, a tytaniczne wysiłki i ogromne zasoby państwa są potrzebne, by uciszyć blogera. A teraz nastąpił nowy zwrot akcji: Candace Owens zrobiła lalkę Brigitte Macron i sfotografowała się z nią. Brigitte Macron zdaje się mówić: „Dobrze, niech moja płeć pozostanie tajemnicą i niepewnością, skoro sąd nie mógł jej jednoznacznie ustalić, ale teraz będę dochodzić od tej lalki prawdziwych roszczeń prawnych!”.

To już wykracza poza zwykłą rzeczywistość – wydaje się, że znajdujemy się w surrealistycznym filmie Davida Lyncha, gdzieś w Twin Peaks, gdzie Pani z Pnia Przechadza się po ekranie, gdzie portal do Czarnej Chaty otwiera się, a ze zwykłego gniazdka elektrycznego w każdej chwili może wyłonić się coś piekielnego. Wszystkie te halucynogenne, psychodeliczne obrazy zachodniego surrealizmu stają się bezpośrednim elementem wielkiej polityki światowej.

Zachód zmienił się fundamentalnie i nieodwracalnie. Traktowanie go tak, jak to robiliśmy kiedyś – powiedzmy, za czasów Andrieja Gromyki, kiedy racjonalny Henry Kissinger przybył na Kreml, zasiadł do stołu negocjacyjnego i odbyła się twarda, przewidywalna rozmowa w duchu klasycznego realizmu: „tutaj jest wasza strefa interesów, tu jest nasza, tu uzgadniamy zbrojenia, ustalamy równowagę, a potem skrupulatnie przestrzegamy porozumień” – to wszystko należy do odległej, archaicznej przeszłości.

Dziś mamy do czynienia z fundamentalnie innym Zachodem. Obowiązują na nim zupełnie inne prawa, działają inne organy władzy, inne mechanizmy decyzyjne, a same podmioty polityki nabrały zupełnie innego charakteru. Kiedyś Zachód był tożsamy ​​z NATO i wszystko było jasne: porozumiewali się między sobą, tworzyli jedną linię i ją realizowali. Dziś nie jest już jasne, czym w ogóle jest ta formacja – co więcej, nieustannie mutuje na naszych oczach.

Innymi słowy, podczas gdy my tu siedzimy i dyskutujemy o tym, co dzieje się z NATO, coś innego już się w nim wydarzyło — kolejny obrót kwantowy, kolejny ruch spinu.

Zachód stał się światem zarządzanego chaosu, ale natychmiast nasuwa się naturalne pytanie: kto nim zarządza? Współczesne elity Zachodu świadomie konstruują sam system chaosu. Naprawdę wierzą, że na przykład permanentne zamieszki migrantów są całkowicie akceptowalne, a nawet normalne. Przekształcenie niegdyś prosperujących miast Zachodu w gigantyczne wysypiska śmieci z szalejącymi tłumami na ulicach i niekontrolowaną wielokulturowością jest przez nich przedstawiane jako jedyna słuszna droga – jako triumf „społeczeństwa otwartego” Karla Poppera. Popper dostarczył teoretycznego uzasadnienia; George Soros i jego struktury konsekwentnie wdrażają je w życie, wspierają, finansują i stymulują.

Ale główne pytanie pozostaje otwarte: kto tym wszystkim ostatecznie kieruje? Moim zdaniem sami ludzie Zachodu – zwykli Amerykanie i Europejczycy – w końcu stracili wątek przewodni. Z zewnątrz wydaje się, że ktoś kieruje tym chaosem, ale kto dokładnie jest zupełnie niejasny. A gdy tylko ktoś próbuje wysunąć jakąkolwiek spójną hipotezę, natychmiast zostaje okrzyknięty: „To teoria spiskowa! Nie wolno tak rozumować; to nienaukowe”.

No dobrze, zajrzyjmy do współczesnej nauki zachodniej – do podręczników filozofii, socjologii, antropologii. Co tam znajdziemy? Koncepcję „płynnego społeczeństwa” (płynnej nowoczesności) Zygmunta Baumana, czyli modną obecnie „ontologię zorientowaną na przedmioty”. Ta ostatnia poważnie uczy nas, że musimy porzucić ludzki punkt widzenia i zwrócić się ku samym przedmiotom: nie myśleć o tym, co sobie wyobrażamy na temat kamienia, lecz pytać sam kamień… Jak pytać kamień, czy milczy? A słyszeliśmy: trzeba „zanurzyć się w jego ciszy”, rozszyfrować tę niemowność i opisać ją jako specyficzny głos z absolutnego „Wielkiego Zewnętrza” (Grand Dehors) Quentina Meillassoux.

Czy rozumiesz, co to znaczy? Współczesna nauka zachodnia sama przekształciła się w tę samą surrealistyczną Czarną Lożę z „Twin Peaks”. Do kogo tu się zwrócić po racjonalne wyjaśnienie? Jeśli zaczniesz konstruować własne logiczne hipotezy na temat kontroli, zostaniesz natychmiast oskarżony o teorię spiskową. Jeśli spróbujesz wyjaśnić, co się dzieje, za pomocą współczesnej zachodniej socjologii lub filozofii, natkniesz się na jeszcze bardziej mgliste i enigmatyczne konstrukcje, takie jak „płynne społeczeństwo”. A czym jest to płynne społeczeństwo? To rzeczywistość, która nieustannie się zmienia, ale w jakim kierunku i w jakim celu – nikt już nie wie. Ponieważ narzucanie temu płynnemu społeczeństwu jakiegokolwiek zrozumiałego projektu rozwoju lub celowości jest surowo zabronione: natychmiast ogłasza się to „zamknięciem” społeczeństwa, „totalitaryzmem” i „autorytaryzmem”. Demokracja, jak się mówi, zakłada absolutną otwartość, a w rezultacie ten dogmat „otwartego społeczeństwa” nabiera coraz bardziej ekstrawaganckiego, wypaczonego i egzotycznego charakteru.

A jednak musimy żyć obok tego Zachodu: musimy z nim walczyć, handlować z nim, jakoś z nim współdziałać. A ta sytuacja pilnie wymaga od nas stworzenia własnego, suwerennego studium Zachodu – tego, co nazywamy westernologią.

W Wyższej Szkole Politycznej im. Iwana Iljina w ciągu ostatnich pięciu lat wypracowaliśmy integralny system takiej westernologii. Jest to dyscyplina poświęcona badaniu Zachodu nie takiego, jakim się on reklamuje, i nie przez pryzmat naszego dawnego ślepego podziwu dla niego jako uniwersalnego, ogólnoludzkiego standardu – w myśl zasady: „skoro brytyjscy naukowcy tak twierdzą, to w ostatecznej instancji jest to prawda”. Westernologia to bezstronny, maksymalnie obiektywny, spokojny, niezaangażowany naukowy pogląd na Zachód jako jedną lokalną cywilizację przechodzącą najgłębszą mutację.

Gdy tylko przyjmiemy ten trzeźwy dystans badawczy, wiele procesów na Zachodzie stanie się dla nas przynajmniej w przybliżeniu zrozumiałych. Na razie jednak – zwłaszcza w dziennikarstwie, mediach masowych i na co dzień – ludzie wciąż, mimowolnie, obcują z tym klasycznym Zachodem, który już nie istnieje w naturze. I tu właśnie tkwi nasz ogromny problem.

Prowadzący: Została nam dosłownie minuta na ostatnią tezę – w końcu na temat stanowiska Europy. Wspomniał Pan już o ich wewnętrznych sporach i widzimy, jak boleśnie trudno było im wybrać przedstawicieli do potencjalnych negocjacji – ostatecznie zatwierdzając uciążliwy format „Europejskiej Piątki” (Francja, Niemcy, Wielka Brytania, Włochy i Polska), a także przedstawicieli Komisji Europejskiej, Rady Europejskiej i NATO. Pana zdaniem, jaką linię ostatecznie przyjmą i na co konkretnie będą naciskać?

Alexander Dugin: Chodzi o to, że obecne kierownictwo Unii Europejskiej — przynajmniej do czasu kolejnej politycznej „zmiany” i zmiany elit — jest sztywno nastawione tylko na jedno: zadanie Rosji strategicznej klęski.

Brukselska biurokracja żyje w niewoli własnego, wypaczonego obrazu Rosji – obrazu słabego, wyczerpanego kraju, który rzekomo walczy z Zachodem na Ukrainie do upadłego. Kierując się tą iluzją, są przekonani, że musimy zostać wykończeni za wszelką cenę.

W konsekwencji wszelkie negocjacje pokojowe, wszelkie inicjatywy mające na celu deeskalację i redukcję napięcia będą metodycznie i bezkompromisowo sabotowane przez obecną Unię Europejską. Rozumiemy to doskonale, podobnie jak Donald Trump.

Dlatego wszyscy, którym naprawdę zależy na jakimkolwiek konstruktywnym ruchu na ścieżce negocjacyjnej, zdają sobie sprawę, że Europa musi zostać po prostu wykluczona z procesu – całkowicie pominięta. Jeśli Europa zasiądzie do stołu negocjacyjnego, europejskie elity, podobnie jak Zełenski, zrobią wszystko, by podtrzymać konflikt. Żyją tą wojną.

Jeśli konflikt zacznie zmierzać ku końcowi, jeśli zostanie osiągnięte zawieszenie broni lub jakieś fundamentalne porozumienia, zarówno nazistowski reżim Zełenskiego w Kijowie, jak i obecne elity globalistyczne Unii Europejskiej natychmiast i nieodwołalnie stracą swoje pozycje i władzę. W istocie są dziś niczym innym jak bezpośrednimi podżegaczami wojennymi. Dopóki Kaja Kallas lub ktokolwiek inny z obecnego kierownictwa Brukseli będzie obecny przy stole negocjacyjnym, wojna będzie trwała.

(Przetłumaczone z rosyjskiego)

 

https://www.multipolarpress.com/p/the-tripolar-world-act-one?utm_source=substack&utm_campaign=post_embed&utm_medium=web&embedding_publication_id=2827487


Comments (0)

Rated 0 out of 5 based on 0 voters
There are no comments posted here yet

Leave your comments

  1. Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Rate this post:
0 Characters
Attachments (0 / 3)
Share Your Location