Chrześcijanie z Gazy odmawiają opuszczenia kościołów przed atakiem Izraela

Miasto Gaza, Strefa Gazy – W kościele Świętej Rodziny w mieście Gaza, 34-letni Fouad Abu Youssef, ubrany w podartą, zniszczoną koszulę, przegląda stertę ocalonych ubrań, resztek tego, co kiedyś było jego domem, mając nadzieję znaleźć ubranie na zmianę dla swojej pięcioletniej córki, Layli.

W ciągu ostatnich dwóch lat wojny Izraela z Gazą, Fouad, członek niewielkiej chrześcijańskiej mniejszości w Gazie, pochował swoją siostrę po nalocie i był świadkiem zawalenia się jego domu i domu rodzinnego w dzielnicy Tal al-Hawa w Gazie. Warunki stały się tak fatalne, że Fouad, jego starsi rodzice i pięcioro rodzeństwa z rodzinami zostali zmuszeni do zamieszkania na pobliskim cmentarzu, zanim w końcu znaleźli schronienie w kościele.

Od ponad roku rodzina Abu Youssefa mieszka w budynku kościoła w dzielnicy Zeitoun. W lipcu omal nie zginęli, gdy izraelski pocisk czołgowy uderzył w kościół, zabijając trzy osoby i raniąc kilka innych. Teraz, po tym jak Izrael ogłosił w zeszłym tygodniu, że przygotowuje się do poważnego ataku na miasto Gaza i nazwał je „niebezpieczną strefą walk” , rodzina nie może pozbyć się obawy, że ponownie straci dach nad głową i wróci na ulice, gdzie jest jeszcze bardziej niebezpiecznie.

Chociaż Kościół Świętej Rodziny nie został umieszczony przez Izrael w strefach przeznaczonych do wysiedleń, inne kościoły w mieście Gaza, w tym greckoprawosławny Kościół św. Porfiriusza i anglikański Kościół św. Filipa, zostały tam umieszczone. Jednak blisko 550 przesiedleńców, którzy schronili się w Kościele Świętej Rodziny, wciąż nie ufa izraelskiej armii. Kościół był już wielokrotnie atakowany – pomimo izraelskich zapewnień, że nie atakuje miejsc kultu.

Większość tamtejszych mieszkańców, w tym Fouad, odmawia opuszczenia kościoła, nawet jeśli Izrael nakaże im ewakuację w ciągu najbliższych kilku dni. Podobne stanowisko podzielają mieszkańcy innych kościołów, gdzie większość mieszkańców zdecydowała się pozostać, pomimo nakazu Izraela, by przenieść się na południe.

Przywódcy chrześcijańskiej społeczności Gazy oświadczyli we wspólnym oświadczeniu wydanym 26 sierpnia, że ​​przymusowe przesiedlenie będzie oznaczało „nic innego, jak wyrok śmierci”.

„Wśród tych, którzy szukali schronienia w murach obozów, wielu jest osłabionych i niedożywionych z powodu trudów ostatnich miesięcy” – napisali patriarchowie. „Z tego powodu duchowni i zakonnice postanowili pozostać i nadal opiekować się wszystkimi, którzy znajdą się w obozach”.

 

• Teraz odtwarzane

  01:46

  

  Izrael zbombardował jedyny kościół katolicki w Strefie Gazy: trzy osoby zginęły, ksiądz jest wśród kilku rannych

• Następny

  02:21

  

  Nieoficjalny trybunał w Strefie Gazy: brytyjski polityk Jeremy Corbyn organizuje dwudniowe wydarzenie

• 01:51

   

  Chiny prezentują zaawansowaną broń hipersoniczną, nuklearną i bezzałogową podczas wielkiej parady wojskowej

• 07:1
• 24:04

  

  Uciszenie Anasa al-Sharifa

Duchowni pozostaną w swoich kościołach

„Ta decyzja została podjęta z całkowitą swobodą” – wyjaśnił Farid Gibran, rzecznik kościoła Świętej Rodziny, dodając, że osoby korzystające z usług kościoła mają swobodę odejścia, jeśli chcą.

Decyzja przywódców Kościoła o pozostaniu w Gazie zainspirowała wielu mieszkańców kościoła Świętej Rodziny do pozostania, pomimo narastających obaw przed atakami ze strony Izraela. Wielu, jak 41-letni Moussa Saad Ayyad, ojciec czwórki dzieci w wieku od 6 do 14 lat, wierzy, że relacje Kościoła z Watykanem mogą zagwarantować względne bezpieczeństwo.

„Przyszliśmy do kościoła, bo wydaje się nam, że to jedyne bezpieczne miejsce, gdzie możemy być razem i znaleźć pomoc. Jego powiązania z zagranicą dają nam pewną ochronę” – powiedział w wywiadzie dla Al Jazeery. „Ale jeśli zagrożenie się pogorszy, każdy z nas może nie mieć wyboru i musi uciekać na południe na własną rękę”.

Dla innych, takich jak Fouad, perspektywa drugiego wysiedlenia i obciążenie, jakie stanowiłoby ono dla jego córki i starszych rodziców, powstrzymują go przed wyjazdem. Wierzy jednak również, że pozostanie w kraju jest aktem wiary i formą oporu przeciwko izraelskiej okupacji, która już tak wiele go kosztowała.

„Zabrali mi dom i moich bliskich, ale nie odbiorą mi prawa do pozostania na mojej ziemi, bez względu na to, jak ciemno będzie” – powiedział Fouad w wywiadzie dla Al Jazeery, patrząc na swoją śpiącą córkę.

W kompleksie przywódcy kościoła powiedzieli stacji Al Jazeera, że ​​kościół nie wywierał presji na mieszkańców, aby pozostali, a obecnie zamiast paniki i chaosu „panuje duch solidarności wśród chrześcijańskich i muzułmańskich uchodźców, którzy czujnie pracują, aby zapewnić żywność i wodę dla dzieci i osób starszych”.

Ksiądz, który pragnął zachować anonimowość, gdyż nie miał uprawnień do komentowania sprawy, powiedział, że chrześcijańska społeczność Gazy ma znaczenie o wiele większe niż jej niewielka liczebność.

„Nasza obecność [w Kościele] reprezentuje wieki historycznej ciągłości w tym kraju” – powiedział w wywiadzie dla Al-Dżaziry. „Jesteśmy tu, aby się modlić, służyć i dawać świadectwo nadziei pośród ciemności”.

 

Sanktuarium pod ostrzałem

Odkąd Izrael po raz pierwszy ogłosił plany operacji lądowej w Strefie Gazy w zeszłym miesiącu, Moussa i inni mieszkańcy byli sparaliżowani niepokojem, nie wiedząc, kiedy nastąpi atak. Przez 23 miesiące kościół dawał schronienie jemu i jego rodzinie, ale przypominały mu się chwile, gdy nawet to bezpieczeństwo nie było zapewnione, w tym lipcowy atak.

Izraelskie wojsko twierdziło, że budynek został trafiony przypadkowym ogniem, a papież Leon XIV powiedział,  że jest „głęboko zasmucony informacją o ofiarach śmiertelnych i rannych spowodowanych atakiem wojskowym”.

Dziś, gdy Izrael kontynuuje działania militarne w mieście Gaza, Moussa nie wie, co jest najbezpieczniejsze dla jego dzieci, jeśli w ogóle cokolwiek jest bezpieczne.

Kompleks kościelny został ostrzelany już w grudniu 2023 r., kiedy dwie chroniące się w nim kobiety zostały zabite przez izraelskiego snajpera .

Kilka dni wcześniej odłamki pocisku lotniczego uszkodziły kompleks parafialny , niszcząc panele słoneczne, zbiorniki na wodę i inne obiekty.

„Zanim wybuchła wojna, żyliśmy w Gazie normalnym, zrównoważonym życiem, … prostym ludzkim życiem, z zaspokojonymi podstawowymi potrzebami” – powiedział Moussa.

Samer Farha, ojciec trójki dzieci, podziela te odczucia.

„Najtrudniejszą rzeczą, jakiej doświadczamy, jest widok głodnych dzieci” – powiedział Al Jazeerze. „Staramy się, żeby czuły się bezpiecznie, ale odgłosy bombardowań sprawiają, że każda chwila jest ciężka”.

Ksiądz Gabriel Romanelli, proboszcz kościoła Świętej Rodziny, opisał decyzję władz i parafian o pozostaniu jako próbę zachowania „kościoła jako miejsca kultu i życia”.

„Dla tych uchodźców pozostanie w kraju oznacza coś więcej niż bunt” – powiedział Al Jazeerze Romanelli, który został ranny w lipcowym ataku i wciąż dochodzi do siebie. „To symboliczne, ochrona miejsca ucieleśniającego historię ich społeczności”.

Kościół Świętej Rodziny, jedyna katolicka parafia w Gazie, od dawna ma symboliczne znaczenie poza granicami miasta. Podczas wojny nieżyjący już papież Franciszek dzwonił do parafii niemal codziennie, utrzymując bezpośredni kontakt z oblężoną społecznością.

Kardynał Pierbattista Pizzaballa, łaciński patriarcha Jerozolimy, odwiedził Gazę w lipcu po tym, jak miasto zostało ostrzelane pociskiem czołgowym. Przywiózł ze sobą żywność i środki medyczne, a także Teofila III, greckiego patriarchę prawosławnego.

 

„Nawet jeśli oznacza to śmierć”

Wraz z rozpoczęciem ewakuacji przesiedleńców z miasta Gaza, Kościół Świętej Rodziny pozostaje jednym z ostatnich chrześcijańskich sanktuariów w mieście.

Maryam al-Omr, 69 lat, która schroniła się w kościele wraz z wnukiem po tym, jak jej dom w Tal al-Hawa został zniszczony, powiedziała Al Jazeerze: „Nie wyjadę stąd, nawet jeśli oznaczałoby to śmierć. Ten kościół to mój ostatni dom i nie opuszczę go”.

Jednak na każdego takiego niezłomnego człowieka jak al-Omr przypada ktoś inny, kto staje przed niemożliwym wyborem.

„Jesteśmy wdzięczni za międzynarodowe oświadczenia” – powiedział jeden z przesiedleńców, który poprosił o zachowanie anonimowości z obawy przed odizolowaniem z powodu myśli o wyjeździe. „Wciąż jednak brakuje nam żywności, leków i paliwa. Potrzebujemy czegoś więcej niż słów”.

Gdy zapada noc i Fouad przygotowuje miejsce do spania dla swojej rodziny, nie umknęła mu ironia: Kościół Świętej Rodziny, nazwany na cześć pierwszych uchodźców chrześcijańskich, którzy uciekali przed przemocą w starożytnej Palestynie, teraz daje schronienie rodzinom, które stają przed tym samym niemożliwym wyborem: bezpieczeństwo czy dom.

Jego córka płacze z głodu, a on trzyma ją mocno, szepcząc słowa pocieszenia, jednocześnie tłumiąc własną rozpacz, wahając się między chęcią odejścia a chęcią pozostania.

Jego głos załamuje się, gdy przyznaje: „Nie chcę, żeby ktokolwiek widział mój ból. Wydostańcie mnie z tego kraju”.

Jednak chwilę później, opierając się o jedną ze ścian kościoła, potwierdza swoje postanowienie: „Zostaniemy tutaj, cokolwiek się wydarzy