Open Letter to Cardinal Arborelius in Response to the Statements of 15 August 2025

List otwarty do kardynała Arboreliusa w odpowiedzi na oświadczenia z 15 sierpnia 2025 r.

Wasza Eminencjo,

Przyjęliśmy do wiadomości dwa oświadczenia dotyczące naszego kapłańskiego bractwa, które Wasza Eminencja ogłosił publicznie w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Ożywieni gorliwością o zbawienie dusz oraz w duchu synowskiego oddania naszej Świętej Matce Kościołowi i jej instytucjom, chcielibyśmy podzielić się naszymi myślami i zamiarami w formie otwartego listu, który, mamy nadzieję, przyczyni się do lepszego zrozumienia istoty naszej pracy i przyniesie pożytek wielu wiernym katolikom w Szwecji.

Status działalności duszpasterskiej FSSPX według władz kościelnych

W punkcie 6 Wyjaśnienia Waszej Eminencji stwierdza się, że sakramenty sprawowane przez naszych kapłanów są „valida sed illicita” – ważne, ale niedozwolone (tj. niedopuszczalne). Jesteśmy wdzięczni za to wyjaśnienie, które – dla dobra wszystkich wiernych – pokazuje, że Wasza Eminencja zgadza się z nami, że wszystkie nasze sakramenty są ważne .

W odniesieniu do dopuszczalności sakramentów sprawowanych przez naszych kapłanów, pragniemy podkreślić, że 1 września 2015 r., „motywowany potrzebą ochrony dobra tych wiernych”, Ojciec Święty Franciszek udzielił wszystkim kapłanom naszej wspólnoty kapłańskiej upoważnienia do ważnego i godziwego spowiadania. Początkowo zostało ono udzielone na okres jednego roku (Rok Miłosierdzia), a następnie, w Liście Apostolskim Misericordia et misera z 20 listopada 2016 r., przedłużone do odwołania „dla dobra duszpasterskiego” wiernych uczęszczających do naszych kościołów. Upoważnienia te nie zostały dotychczas odwołane przez Stolicę Apostolską.

Kościół i Ojciec Święty z pewnością nie uważają za „dobro wiernych” ani „dobro duszpasterskie” uspokajania wiernych, którzy zamierzają uczynić coś, co jest niewłaściwe lub niedopuszczalne. Ponieważ jednak spowiedź zazwyczaj odbywa się bezpośrednio przed Mszą Świętą, logiczne jest, że większość wiernych, którzy przychodzą do naszych księży na spowiedź, ma zamiar uczestniczyć we Mszy Świętej odprawionej przez jednego z naszych księży bezpośrednio po niej.

Ponadto, w liście Papieskiej Komisji „Ecclesia Dei”, podpisanym 27 marca i opublikowanym 4 kwietnia 2017 r., ogłoszono decyzję Ojca Świętego o upoważnieniu Ordynariuszy Lokalnych do udzielania upoważnień do zawierania małżeństw wiernych, którzy uczestniczą w działalności duszpasterskiej FSSPX . W liście wyraźnie zaznaczono, że celem tej decyzji było „uspokojenie sumienia wiernych” oraz że Mszę świętą odprawioną po takiej ceremonii małżeństwa „może” lub „ma być” odprawiona przez kapłana FSSPX. Kościół i Ojciec Święty nie uspokajają sumienia tych, którzy czynią coś niedopuszczalnego lub nagannego.

W związku z tym Stolica Apostolska nie uważa za niedopuszczalne lub niewłaściwe śledzenie działalności duszpasterskiej FSSPX.

W punkcie 2 Wyjaśnienia Waszej Eminencji stwierdza się , że Bractwo Braci Piusa X (FSSPX) nie żyje i nie działa w komunii ze Stolicą Apostolską. To stwierdzenie jest ewidentnie fałszywe i stanowi poważne oszczerstwo. Członkowie Bractwa Braci Piusa X (FSSPX) są katolikami z mocy chrztu, wiary katolickiej i poddania się autorytetowi papieża. To poddanie się nie oznacza jednak bezgranicznego posłuszeństwa .

Użycie przez Waszą Eminencję sformułowania „nie żyjąc i nie działając w komunii ze Stolicą Apostolską” jest równoznaczne z oskarżeniem nas o schizmę. Choć oskarżenie to jest fałszywe, stanowi ono przynajmniej jasne i precyzyjne stwierdzenie dotyczące statusu kanonicznego: osoba w schizmie jest oddzielona od Kościoła. Jednak w tym samym zdaniu stwierdza się również, że nasz status kanoniczny jest niejasny . Jak możemy jednocześnie być w schizmie i mieć status kanoniczny, który jest „niejasny”?

Wypowiedzi Ojców Świętych Benedykta XVI i Franciszka, a zwłaszcza ich sposób traktowania spraw dotyczących naszego bractwa kapłańskiego jako spraw wewnętrznych Kościoła, wyraźnie pokazują, że postrzegali nas jako katolików i część Kościoła. Przykładami tego są dyskusje doktrynalne między Watykanem a Bractwem Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX) w latach 2009–2012 oraz uprawnienia udzielone przez papieża Franciszka w latach 2015, 2016 i 2017.

Papież Benedykt XVI wyraźnie podkreślił, że „problem” między Stolicą Apostolską a Bractwem Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX) ma charakter doktrynalny, a nie dyscyplinarny . Innymi słowy, powodem, dla którego naszemu braterstwu odmawia się oficjalnego statusu kanonicznego, nie jest odmowa z naszej strony uznania papieża, życia w komunii z resztą Kościoła, ciągłe działanie bez pozwolenia, w złej wierze czy cokolwiek w tym rodzaju. Papież Benedykt XVI stwierdził w Liście do Biskupów z 10 marca 2009 r.: „problemy, którymi należy się teraz zająć, mają zasadniczo charakter doktrynalny i dotyczą przede wszystkim akceptacji Soboru Watykańskiego II i posoborowego nauczania papieży”. W liście z 1 września 2015 r. papież Franciszek stwierdził w odniesieniu do Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X: „Z różnych stron kilku braci biskupów mówiło mi o swojej dobrej wierze i praktykowaniu sakramentów”.

Szanowani biskupi Kościoła wyrazili poparcie dla FSSPX, bronili jego przynależności do tradycyjnych nauk Kościoła i opowiadali się za jego uznaniem przez władze kościelne.

Prasa donosiła, że ​​biskup Athanasius Schneider stwierdził, iż jedynie „bardzo wąski, legalistyczny pogląd na rzeczywistość Kościoła” może prowadzić do przekonania, że ​​FSSPX jest schizmatyckie, a osoby, które tak twierdzą, „stawiają literę Prawa Kanonicznego ponad znaczeniem, nadrzędnym znaczeniem pełni wiary katolickiej i tradycyjnej liturgii”. Ponadto FSSPX stale wykazuje „kanoniczną wspólnotę z papieżem”, modląc się za papieża podczas Mszy Świętej i ofiarowując za niego inne publiczne modlitwy, a brak uznania kanonicznego nie stanowi bariery dla katolików w przyjmowaniu sakramentów od duchownych FSSPX.

Szczególnie wymowna jest historia biskupa Vitusa Huondera , byłego biskupa diecezjalnego Chur w Szwajcarii, któremu kardynał Gerhard Ludwig Müller, ówczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary, zlecił zainicjowanie dialogu z FSSPX. To polecenie doprowadziło do regularnych kontaktów z członkami FSSPX, co pozwoliło mu zrozumieć naszą wspólnotę od wewnątrz, wykraczając poza medialne przedstawienia. Jego podróż osiągnęła punkt kulminacyjny w przejściu na emeryturę w naszym domu w Wangs w Szwajcarii, decyzji podjętej za wyraźną zgodą i błogosławieństwem papieża Franciszka. W serii rozmów wideo wyraził głęboki podziw dla naszego założyciela, arcybiskupa Marcela Lefebvre'a. Stwierdził również, że papież Franciszek osobiście powiedział mu, że FSSPX nie jest w schizmie. Biskup Huonder zmarł w Środę Wielkanocną 2024 roku i został pochowany w Écône obok arcybiskupa Lefebvre'a.

W punkcie 3 Wyjaśnienia pojawia się często powtarzany argument, że FSSPX nie jest w pełnej komunii ze Stolicą Apostolską i Papieżem. Użycie w tym kontekście wyrażenia „pełna komunia” jest nowością, a rozróżnienie między komunią „pełną” a „niedoskonałą” jest innowacją Soboru Watykańskiego II. Tradycyjne nauczanie Kościoła jest bardzo proste: katolicy należą do Kościoła, spełniając trzy klasyczne warunki: chrzest, wiarę katolicką i podporządkowanie hierarchii. FSSPX uznaje autorytet papieża, a jego księża modlą się za niego podczas każdej Mszy Świętej. Prawdziwe posłuszeństwo polega na uznaniu autorytetu papieża jako papieża, na modlitwie za niego i szacunku dla jego osoby, przy jednoczesnym aktywnym sprzeciwianiu się wszelkim złym kierunkom, jakie mógłby on chcieć przekazać Kościołowi. Taka jest postawa FSSPX i dlatego rzeczywiście jesteśmy w stanie podporządkowania papieżowi.

Obowiązek rejestracji sakramentów

W punkcie 5 Wyjaśnienia stwierdzono , że sakramenty sprawowane przez naszych księży (których ważność jest uznawana - patrz wyżej) nie mogą być wpisywane do ksiąg sakramentalnych diecezji i że będzie to miało wpływ na możliwość otrzymania przez wiernych świadectw chrztu i bierzmowania.

Katolicka teologia sakramentalna i prawo kanoniczne nakładają jednoznaczny obowiązek dokumentowania przyjęcia niektórych sakramentów, zwłaszcza tych, które można przyjąć tylko raz bez świętokradztwa, takich jak chrzest, bierzmowanie i święcenia kapłańskie.

Prawo kanoniczne (535 § 2) stanowi, że wzmianki o bierzmowaniu, zawarciu związku małżeńskiego, przyjęciu święceń kapłańskich itp. muszą być zawsze odnotowane w świadectwie chrztu.

Nie możemy sobie wyobrazić, aby Wasza Eminencja rzeczywiście zamierzał zakazać wpisywania ważnych konfirmacji do ksiąg sakramentalnych i do aktów chrztu, ponieważ nieuchronnie prowadziłoby to do nieporozumień i niepewności co do tego, czy wierny przyjął sakrament bierzmowania, czy też nie, a tym samym stwarzałoby ryzyko świętokradczego powtórzenia udzielenia konfirmacji. Taka polityka byłaby ewidentnie sprzeczna z przepisami prawa kanonicznego i stanowiłaby nadużycie władzy, utrudniające życie oraz wywołujące lęk i niepewność wśród wiernych katolickich, którzy nie pragną niczego innego, jak tylko wyznawać swoją wiarę katolicką i żyć w pełnej zgodzie z nią.

Zapewniamy wiernych, których to dotyczy, że świadectwo konfirmacji można zawsze uzyskać bezpośrednio u nas, gdyby katolicka diecezja sztokholmska postanowiła zignorować teologię i prawo kościelne w tej kwestii.

Stan poważnej konieczności duchowej

Bractwo Kapłańskie św. Piusa X uważa, że ​​prowadzenie działalności duszpasterskiej bez aprobaty władz kościelnych jest uzasadnione istnieniem stanu poważnej konieczności duchowej, spowodowanego obecnym kryzysem w Kościele .

Dusze dla swojego zbawienia i uświęcenia potrzebują prawdziwej, nieskażonej wiary katolickiej oraz sakramentów Kościoła katolickiego, sprawowanych w godnych, budzących podziw i podnoszących na duchu obrzędach tradycyjnego mszału, rytuału i pontyfikatu, które prawdziwie prowadzą serca i umysły do ​​sfery nadprzyrodzonej i spraw Bożych, tak jak czyniły to przez wieki tak wielu z najbardziej ukochanych i czczonych świętych Kościoła.

Każdy członek Kościoła ma prawo otrzymać od niego naukę i sakramenty niezbędne do zbawienia. Obejmuje to prawo do bycia ostrzeganym przed błędami zagrażającymi wierze, a także prawo do nauczania pełni wiary katolickiej.

W dzisiejszym Kościele wiele błędów, wcześniej potępionych przez Magisterium Kościoła, rozprzestrzenia się praktycznie bez kontroli, a ogromna liczba współczesnych teologów, a nawet biskupów i kardynałów otwarcie neguje lub kwestionuje dogmaty Kościoła katolickiego. Reformy liturgiczne doprowadziły do ​​utraty szacunku do sacrum, ponieważ nowe formy w dużej mierze nie unoszą duszy ku Bogu, a raczej sprowadzają to, co powinno być uważane za święte i do czego należy podchodzić z szacunkiem i bojaźnią, do poziomu przyziemności i codzienności. Praktyka przyjmowania Komunii Świętej na rękę i stania nie tylko jest przyczyną wielu świętokradztw, ale jest również przynajmniej częściowo odpowiedzialna za utratę wiary wielu katolików w rzeczywistą obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie.

Odnosząc się do sytuacji Kościoła w 1972 roku, papież Paweł VI powiedział w homilii, że „z jakiejś szczeliny dym szatana wdarł się do świątyni Boga ”. W adhortacji apostolskiej Ecclesia in Europa z 2003 roku papież Jan Paweł II ubolewał nad powszechną erozją wiary, naznaczoną praktycznym agnostycyzmem, obojętnością religijną i zapominaniem o dziedzictwie chrześcijańskim – określając to jako milczącą apostazję ludzi, którzy mają wszystko, czego potrzebują, i żyją tak, jakby Bóg nie istniał . Benedykt XVI publicznie potępił „proces sekularyzacji”, który „wywołał poważny kryzys poczucia wiary chrześcijańskiej i przynależności do Kościoła”.

Naszym zdaniem, głoszenie współczesnego ekumenizmu i wolności religijnej przyniosło szczególnie dalekosiężne, szkodliwe konsekwencje. Prawdziwy ekumenizm ma na celu doprowadzenie dusz do prawdziwego Kościoła założonego przez Jezusa Chrystusa, ale współczesny i fałszywy ekumenizm, promowany przez Sobór Watykański II, dąży do osiągnięcia czysto ludzkiego pojednania, ignorując potrzebę pojednania ludzi z Bogiem poprzez prowadzenie dusz do środków zbawienia, które można znaleźć jedynie w Kościele katolickim. Wolność religijna, nauczana przez Sobór Watykański II, neguje prawa naszego Pana Jezusa Chrystusa jako Króla.

Niestety, wiele podstawowych prawd wiary katolickiej jest ignorowanych lub negowanych w dużej części Kościoła. Należą do nich: nieomylność objawienia Bożego, znaczenie łaski uświęcającej, rzeczywistość piekła, moc diabła, konieczność walki duchowej i społeczne panowanie naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Jeśli normalna hierarchia (proboszcz, biskup itp.) nie wypełnia swoich obowiązków, wierni znajdują się w stanie wyższej konieczności, który pozwala im zwrócić się do dowolnego księdza katolickiego. Z tego powodu kapłan ten otrzymuje bezpośrednio od Kościoła tzw. jurysdykcję zastępczą, aby sprawować posługę wobec wiernych. Zawsze twierdziliśmy, że w obecnym kryzysie jurysdykcja zastępcza upoważnia tradycyjnych kapłanów do chrzczenia, spowiadania, udzielania ślubów itp. katolikom, którzy w przeciwnym razie nie byliby od nich zależni.

Fakt, że niektóre błędy są potępiane, (części) prawdy katolickiej są głoszone, a tradycyjna liturgia jest dopuszczana do sprawowania w niektórych miejscach specjalnie przeznaczonych, często w niestabilny sposób, dla wiernych, którzy mają „osobiste preferencje” lub są „przywiązani do vetus ordo ”, jak się to często wyraża, wyraźnie nie zmienia faktu, że stan poważnej konieczności duchowej pozostaje. Obrona bowiem liturgicznej i doktrynalnej Tradycji Kościoła nie jest niczym więcej ani mniej niż obroną integralności wiary katolickiej, która jest wspólnym dobrem Kościoła ; tym samym pociąga za sobą walkę z nowoczesnymi błędami, które podważają fundamentalne prawdy wiary i w ten sposób zagrażają wspólnemu dobru Kościoła. Gdy to wspólne dobro wiary katolickiej jest uważane przez władze za przedmiot prostego osobistego przywiązania, istnieje stan konieczności.

Najwyższym Prawem Kościoła jest zbawienie dusz. Prawo Kościoła, jak każde inne sprawiedliwe prawo, dopuszcza wyjątki w wyjątkowych okolicznościach. Prawo cywilne zabrania wybijania okien, ale nie jest niczym złym wybicie okna, aby uratować niemowlę z płonącego budynku. Podobnie nie jest niczym złym pomaganie w wykarmieniu głodującej trzody, nawet jeśli może to nastąpić jedynie kosztem dezaprobaty władz kościelnych, których zgoda byłaby wymagana w normalnych okolicznościach. W świetle tego, nie możemy zgodzić się ze stwierdzeniem Waszej Eminencji zawartym w punkcie 6 Wyjaśnienia, że ​​sakramenty sprawowane przez naszych kapłanów są niedozwolone i dlatego wierni nigdy nie powinni ich sprawować ani unikać. Same okoliczności dają upoważnienie, którego brakuje ze strony odpowiedzialnych władz, czyniąc te celebracje zarówno ważnymi, jak i legalnymi.

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X (FSSPX) zapewnia dostęp do wspomnianych środków zbawienia tysiącom wiernych katolickich na całym świecie, za pośrednictwem swoich przeoratów, kościołów, kaplic, nowicjatów i seminariów kapłańskich. Dokładamy wszelkich starań, aby to samo czynić dla dusz spragnionych uświęcenia w Szwecji i innych krajach skandynawskich. Szczególnie zależy nam na odnalezieniu godnych powołań do kapłaństwa i życia zakonnego oraz wspieraniu ich na drodze do życia poświęconego Bogu.

Nasi księża zawsze modlą się za Papieża i biskupa miejsca na początku Kanonu Mszy Świętej. Czynimy to nie w duchu podziałów czy buntu, lecz z jedynym celem: chwała Boża, zachowanie bezcennych skarbów wiary katolickiej i sakramentów, przekazanych naszej Matce Kościołowi przez samego Boga Wszechmogącego, oraz zbawienie i uświęcenie dusz. Nie mamy innego pragnienia, jak tylko pomóc Waszej Eminencji i pozostałym odpowiedzialnym duszpasterzom w wypełnianiu Waszego świętego obowiązku troski o dusze.

Z najgłębszym szacunkiem, Wasi pokorni słudzy w Chrystusie Królu i Maryi Niepokalanej,

Ojciec Karl Stehlin,
przełożony dystryktu FSSPX dla Polski i Skandynawii

Ojciec Håkan Lindström FSSPX
Kapłan odpowiedzialny za apostolat skandynawski

22 sierpnia 2025 r., w uroczystość Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny.

Open Letter to Cardinal Arborelius in Response to the Statements of 15 August 2025

Your Eminence,

We have taken note of the two statements concerning our priestly fraternity that were made public by Your Eminence on the Feast of the Assumption of the Blessed Virgin Mary.

Animated by the zeal for the salvation of souls and in the spirit of filial devotion to our Holy Mother the Church and Her institutions we would like to make our thoughts and intentions known in the form of an open letter that we hope will foster a greater understanding for the nature of our work and benefit many of the Catholic faithful in Sweden.

Standing of the pastoral activities of the FSSPX according to Church authorities

No. 6 of Your Eminence's Clarification states that the sacraments celebrated by our priests are “valida sed illicita” - valid but illicit (i.e. inadmissible). We are grateful for this clarification, which shows, for the benefit of all the faithful, that Your Eminence agrees with us that all our sacraments are valid.

Concerning the liceity (admissibility) of the sacraments celebrated by our priests, we would like to point out that on 1st September 2015 “motivated by the need to respond to the good of these faithful”, the Holy Father Pope Francis granted faculties for hearing confessions validly and licitly to all the priests of our priestly fraternity. At first, this was granted for the duration of one year (the Year of Mercy) and then in the Apostolic Letter Misericordia et misera, dated 20 November 2016, extended until further notice for “the pastoral benefit” of the faithful who attend our churches. These faculties have not been revoked by the Holy See to date.

The Church and the Holy Father certainly do not consider it a “good of the faithful” or a “pastoral benefit” to reassure those faithful who are about to do what is objectionable or inadmissible. But as Confessions are usually heard immediately before Holy Mass, it stands to reason that most of the faithful who come to our priests for Confession have the intention of attending Holy Mass celebrated by one of our priests immediately afterwards.

Furthermore, in the letter of the Pontifical Commission “Ecclesia Dei” signed 27 March and published 4 April 2017, the Holy Father's decision to authorize Local Ordinaries the possibility to grant faculties for the celebration of marriages of faithful who follow the pastoral activity of the FSSPX was promulgated. The letter explicitly mentions that the purpose of this decision was “to reassure the conscience of the faithful” and that the Mass celebrated following such a marriage ceremony, “may” or “is to be” celebrated by a priest of the FSSPX. Now, the Church and the Holy Father do not reassure the conscience of those who do something inadmissible or objectionable.

Therefore, it is evidently not the view of the Holy See that it is inadmissible or objectionable to follow the pastoral activities of the FSSPX.

In No. 2 of Your Eminence's Clarification, it is stated that the FSSPX does not live and work in communion with the Holy See. This statement is manifestly false and amounts to a grave calumny. The members of the FSSPX are Catholics in virtue of their baptism, Catholic faith and submission to the authority of the pope. This submission, however, does not imply a limitless obedience.

Your Eminence's use of the expression “not living and working in communion with the Holy See” amounts to the accusation that we are in schism. As false as this accusation is, it is at least a clear and precise statement concerning canonical status: someone in schism is separated from the Church. But in the very same sentence it is also said that our canonical status is unclear. How can we at the same time be in schism and in a canonical status that is “unclear”?

Statements by the Holy Fathers Benedict XVI and Francis, and especially their way of dealing with matters concerning our priestly fraternity as matters internal to the Church, clearly show that they considered us as Catholics and part of the Church. Examples of this are the doctrinal discussions between the Vatican and the FSSPX from 2009 to 2012 and the faculties granted by Pope Francis in 2015, 2016 and 2017.

It has been clearly emphasised, especially by Pope Benedict XVI, that the “problem” between the Holy See and the FSSPX is of a doctrinal, not disciplinary nature. In other words, the reason why our fraternity is denied an official canonical status is not some refusal on our part to recognise the pope, to live in communion with the rest of the Church, that we keep doing things without permission, or in bad faith or anything of that nature. Pope Benedict XVI stated in the Letter to the Bishops of 10 March 2009: “the problems now to be addressed are essentially doctrinal in nature and concern primarily the acceptance of the Second Vatican Council and the post-conciliar magisterium of the Popes”. In the letter of 1 September 2015, Pope Francis stated concerning the FSSPX: “From various quarters, several Brother Bishops have told me of their good faith and sacramental practice”.

Well-respected bishops of the Church have expressed support for the FSSPX, defended its adherence to the Church's traditional teachings and advocated its recognition by Church authorities.

Bishop Athanasius Schneider has been reported in the press as stating that only “a very narrow, legalistic view of the reality of the Church” could lead one to believe the FSSPX is schismatic and that those who state as much are “putting the letter of the Canon Law above the importance, the primary importance of the fullness of the Catholic faith and of the traditional liturgy.” Further, that the FSSPX continually exhibits “canonical community with the Pope” by praying for the pope during Mass and offering other public prayers for him and that the lack of a canonical recognition is not a barrier to Catholics receiving sacraments from FSSPX clergy.

Particularly telling is the story of Bishop Vitus Huonder, former diocesan Bishop of Chur in Switzerland, who was tasked by Cardinal Gerhard Ludwig Müller, then Prefect of the Congregation for the Doctrine of the Faith, to initiate dialogue with the FSSPX. This mandate led to regular contact with members of the FSSPX, allowing him to understand our fraternity from within, moving beyond media portrayals. His journey culminated in his retirement to our house in Wangs, Switzerland, a decision made with the explicit permission and blessing of Pope Francis. In a series of video talks, he expressed deep admiration for our founder, Archbishop Marcel Lefebvre. He also stated that Pope Francis personally told him the FSSPX is not in schism. Bishop Huonder died on Easter Wednesday, 2024, and was buried in Écône alongside Archbishop Lefebvre.

In No. 3 of the Clarification, the often-heard contention is made that the FSSPX is not in full communion with the Holy See and the Pope. The use of the expression “full communion” in this context is a novelty and the distinction between “full” and “imperfect” communion is an innovation of the second Vatican Council. The Church's traditional teaching is very simple: Catholics belong to the Church by fulfilling the three classic conditions: baptism, Catholic faith, submission to the hierarchy. The FSSPX acknowledges the authority of the pope, and its priests pray for him at every Mass. True obedience consists in accepting the authority of the pope as pope, in praying for him, and respecting his person while actively resisting any bad orientations he might wish to impart to the Church. Such is the attitude of the FSSPX, and we are therefore indeed in a state of submission to the pope.

Obligation of registering sacraments

In No. 5 of the Clarification it is stated that sacraments celebrated by our priests (which are admitted to be valid - see above) cannot be entered into the sacramental records of the diocese and that this will affect the possibility for the faithful to receive baptismal and confirmation certificates.

Catholic sacramental theology and Canon Law impose an unequivocal obligation to keep track of the reception of certain sacraments, especially those that can only be received once without sacrilege, such as Baptism, Confirmation and Holy Orders.

Canon law (535 §2) prescribes that notations of confirmation, marriage, reception of sacred orders, etc. are always to be noted on a baptismal certificate.

We cannot imagine that Your Eminence really intends to forbid valid confirmations to be entered in the sacramental records and included on baptismal certificates, as this will inevitably lead to confusion and uncertainty as to whether a member of the faithful has or has not received the sacrament of Confirmation and therefore pose the risk of sacrilegious repetition of the conferral of Confirmation. Such a policy would clearly be against the prescriptions of Canon Law and would amount to an abuse of power making life difficult and causing fear and uncertainly for Catholic faithful who have no other wish than to profess their Catholic Faith and live in full accordance with it.

We will of course assure the faithful concerned that a confirmation certificate can always be obtained directly from us, should the Catholic Diocese of Stockholm actually choose to ignore the theology and Law of the Church in this matter.

State of grave spiritual necessity

The Priestly Fraternity of St. Pius X considers the carrying out of those of its pastoral activities that lack the approval of church authorities to be justified by the existence of a state of grave spiritual necessity caused by the current crisis in the Church.

For their salvation and sanctification souls are in need of the true, unadulterated Catholic Faith and the sacraments of the Catholic Church celebrated in the dignified, awe-inspiring and uplifting rites of the traditional Missal, Ritual and Pontifical that truly lead hearts and minds to the realm of the supernatural and the things of God, as they have done for centuries for so many of the Church's most loved and venerated Saints.

Every member of the Church has the right to receive from it the doctrine and the sacraments necessary for salvation. This includes the right to be warned against errors that put the faith in danger as well as the right to be taught the fulness of the Catholic faith.

In the Church of today, many errors previously condemned by the Church's magisterium are being allowed to spread practically unchecked, with an immense number of contemporary theologians and even bishops and cardinals openly denying or questioning the dogmas of the Catholic Church. The liturgical reforms have led to a loss of respect for the sacred, as the new forms largely fail to lift the soul to God and rather bring what should be considered sacred and approached with respect and awe down to the level of the mundane and everyday. The practice of receiving Holy Communion in the hand and standing not only occasions many sacrileges, but is also at least partly responsible for the loss of faith of many Catholics in Christ's Real Presence in the Blessed Sacrament.

Referring to the situation of the Church in 1972, Pope Paul VI said in a homily that “from some fissure the smoke of Satan has entered the temple of God”. In his 2003 apostolic exhortation Ecclesia in Europa, Pope John Paul II lamented a widespread erosion of faith marked by practical agnosticism, religious indifference and a forgetting of Christian heritage – describing it as a silent apostasy on the part of people who have all that they need and who live as if God does not exist. Benedict XVI publicly decried the “process of secularization” that “has produced a grave crisis of the sense of the Christian faith and of belonging to the Church”.

In our view, the preaching of modern Ecumenism and Religious Liberty have been especially far-reaching in its harmful consequences. A true ecumenism aims to lead souls to enter into the true Church founded by Jesus Christ, but the modern and false type of ecumenism which was promoted by the Second Vatican Council is concerned with achieving a purely human reconciliation, ignoring the need to reconcile men with God by leading souls to the means of salvation found only in the Catholic Church. Religious liberty, as taught by the Second Vatican Council, denies the rights of Our Lord Jesus Christ as King.

Many fundamental truths of the Catholic Faith are unfortunately ignored or denied in large parts of the Church, such as the infallibility of divine revelation, the importance of sanctifying grace, the reality of Hell, the power of the devil, the need for spiritual fight and the social Kingship of Our Lord Jesus Christ.

If the normal hierarchy (pastor, bishop, etc.) do not fulfill their duty, the faithful find themselves in a state of necessity that allows them to have recourse to any Catholic priest. Because of the necessity, this priest then receives directly from the Church what is called supplied jurisdiction, in order to minister to the faithful. We have always maintained that in the current crisis, supplied jurisdiction empowers traditional priests to baptize, hear the confessions of, marry, etc., Catholics who otherwise would not depend on them.

The fact that some errors are condemned, (parts of) Catholic truth is preached and the traditional liturgy is allowed to be celebrated in some places especially provided, often in an unstable manner, for faithful who have a “personal preference” or happen to be “attached to the vetus ordo”, as it is often expressed, clearly does not change the fact that the state of grave spiritual necessity remains. For the defence of the liturgical and doctrinal Tradition of the Church is nothing more nor less than the defence of the integrity of the Catholic Faith, which is the common good of the Church; by this very fact it entails the fight against modern errors which challenge fundamental truths of the Faith and thus endanger the common good of the Church. When this common good of the Catholic Faith is considered by the authorities as the object of a simple personal attachment, a state of necessity exists.

The supreme Law of the Church is the salvation of souls. The Law of the Church, just like any other just law, allows for exceptions in exceptional circumstances. Civil law forbids breaking windows, but it is not wrong to break a window in order to save an infant from a burning building. It is similarly not wrong to help feed the starving flock even if it can only be done at the cost of the disapproval of Church authorities, whose approval would have been required in normal circumstances. In the light of this, we cannot agree with Your Eminence's statement in No. 6 of the Clarification that sacraments celebrated by our priests are unauthorised and therefore should never be celebrated and avoided by the faithful. The circumstances themselves give the authorisation that is lacking from responsible authorities, making these celebrations both valid and licit.

The FSSPX provides access to the mentioned means of salvation to many thousands of Catholic faithful around the world with its priories, churches, chapels, novitiates and priestly seminaries, and we strive to do the same for souls hungry and thirsty for sanctification in Sweden and the other Scandinavian countries as well. We are especially eager to find worthy vocations to the Catholic priesthood and religious life and help them on their path to a life consecrated to God.

Our priests always pray for the Pope and the local Bishop at the beginning of the Canon of Holy Mass. We do what we do, not in the spirit of division or rebellion, but with the sole aim of the glory of God, the preservation of the invaluable treasures of the Catholic Faith and Sacraments, handed to our Mother the Church by Almighty God Himself, and the salvation and sanctification of souls. We have no other wish than to help Your Eminence and the other responsible pastors fulfil Your holy duty in the care for souls.

Most respectfully, Your humble servants in Christ the King and Mary Immaculate,

Father Karl Stehlin FSSPX
District Superior for Poland and Scandinavia

Father Håkan Lindström FSSPX
Priest responsible for the Scandinavian apostolate

22 August 2025, on the Feast of the Immaculate Heart of the Blessed Virgin Mary.