Biskup Schneider: „Papież toleruje publiczne herezje”

 

Biskup Schneider nie jest wiarygodny w swoich zarzutach, ponieważ wciąż powtarza te same rzeczy na temat masonerii, milcząc jednocześnie na temat żydów, którzy ją założyli. Jeśli w działaniach Prevosta lub w tym, na co pozwala, widać oznaki odstępstwa, to czy to nie wyklucza go z Kościoła? A jednak, o ile dobrze rozumiem, mamy się za niego modlić, a nawet tytułować papieżem? Prevost nie jest papieżem, bo złamał. Pierwsze Przykazanie!

Biskup Schneider powinien wziąć przykład z Jana Chryzostoma lub zasięgnąć rady arcybiskupa Vigano, który zajmuje bardziej radykalne stanowisko i wypowiada się jaśniej na te tematy.

W przeciwnym razie wszystko to tylko mąci wodę.

„Papież toleruje publiczne herezje” - kto inny, jak nie heretyk!

 

Red. Gazeta Warszawska

 
Źródło: FSSPX News
 

Rzym jest nieugięty wobec obrońców Tradycji katolickiej, ale pozwala „wilkom” w Kościele działać bezkarnie. W wywiadzie udzielonym Armelowi Joubertowi des Ouches w RiTV, opublikowanym 18 listopada 2026 roku, biskup Schneider, biskup pomocniczy Astany (Kazachstan), potępia „podwójne standardy”, za które płaci Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X.
 Od Pachamamy, przez błogosławieństwo dla par jednopłciowych, od otwarcia komunii dla rozwiedzionych i żyjących w nowych związkach katolików w adhortacji Amoris Laetitia , po wypowiedzi papieża Franciszka na temat religii – skandale nękają Rzym od dziesięcioleci. Czy powinniśmy postrzegać to jedynie jako serię niefortunnych decyzji, czy też jako przejaw głębszego niepokoju, który przeniknął nawet do najwyższych autorytetów Kościoła?

Dla dziennikarza Armela Jouberta des Ouches, wydarzenia te rodzą pytanie wykraczające poza konkretne kontrowersje. Czy dostrzegamy wpływ masonerii, ideologii globalistycznych i myśli panteistycznej, stopniowo wprowadzanych do serca Kościoła katolickiego?

Biskup Schneider nie unika odpowiedzi na to pytanie, ale nie chce sprowadzać tego kryzysu do pojedynczego, zewnętrznego czynnika: „Myślę, że tak, można tak powiedzieć. Nie sądzę jednak, aby była to wyłącznie kwestia infiltracji masońskiej. Musimy patrzeć dalej i szukać źródeł tej infiltracji w samym życiu Kościoła”.

Podwójny atak na Kościół

Biskup sugeruje powrót do początku XX wieku , kiedy to święty Pius X podjął walkę z modernizmem, którego zasady i zagrożenia opisał w encyklice Pascendi . Chociaż papież starał się chronić Kościół przed tym wpływem, nie zniknął on wraz z nim: „W rzeczywistości, po pontyfikacie Piusa X, osoby duchowne ożywione duchem modernistycznym nadal wywierały swój wpływ. Ten duch modernistyczny jest duchem relatywistycznym, który neguje niezmienne prawdy i dąży do promowania chrześcijaństwa niejasnego, chrześcijaństwa niejasnego, pozbawionego dogmatów”.

To właśnie na tym gruncie doktrynalnym biskup Schneider dokonuje paraleli z masonerią. Według niego nie chodzi tu jedynie o poszukiwanie powiązań czy osobistych wpływów, lecz o rozpoznanie wspólnych zasad, które przekształcają samo pojmowanie religii: „To dokładnie ten sam duch, który leży u podstaw ideologii masonerii, a mianowicie relatywizm w odniesieniu do prawdy. Istnieje również antropocentryzm. Człowiek staje się, że tak powiem, tym, który tworzy prawdę. To on decyduje, co jest dobre, a co złe”.

Tam, gdzie masoneria wywiera presję zewnętrzną, modernizm znajduje w samym duchowieństwie środki do propagowania nowej koncepcji wiary. Dwa nurty różniące się genezą, lecz zbieżne w swoich zasadach: „Myślę zatem, że w ciągu ostatnich stu lat zaobserwowaliśmy dwie formy infiltracji życia Kościoła. Z jednej strony modernizm kościelny, działający od wewnątrz Kościoła, a z drugiej strony infiltrację masonerii, która pochodzi z zewnątrz. Te dwa nurty są bardzo podobne ideologicznie. Jest to zatem podwójny atak na Kościół”.

Ekologia i powrót pogaństwa

Zapytany o znaczącą rolę, jaką ekologia zajmuje w niedawnym dyskursie kościelnym, zwłaszcza pod wpływem ważnych instytucji międzynarodowych, biskup odpowiedział: „Uważam, że ten ekologizm jest niemal formą pogaństwa. Przejawia ducha pogańskiego. Wiemy, że historyczne pogaństwo zawsze czciło, a nawet czciło, naturę i obiekty naturalne”.

Zauważa, że ​​„ten ekologizm stawia klimat, ekologię i elementy natury w centrum wszystkiego, w sposób, który niemal przypomina formę boskiej czci. Obserwowaliśmy te ruchy na rzecz Matki Ziemi, ten sposób opisywania Ziemi jako swego rodzaju bóstwa macierzyńskiego. Chodzi tu szczególnie o tę kobiecą reprezentację boskości, którą ponownie odkryliśmy u Pachamamy”.

Biskup szczególnie wspomina incydent, który miał miejsce podczas Synodu Amazońskiego w 2019 roku: „Nawet w Watykanie, w obecności papieża Franciszka, przed wizerunkiem tego bóstwa oddawano cześć i adorację”. Daleki od uznania tego wydarzenia za zwykłą gafę kulturową czy folklorystyczny przejaw, biskup Schneider postrzega je jako bezpośredni atak na wiarę katolicką: „To było niewiarygodne. Dla mnie to była wręcz apostazja, forma apostazji. To przedstawienie było czczone, otaczane czcią. Nie było to po prostu obiekt kulturowy. Tę postać czczono modlitwami, pieśniami, ukłonami i pokłonami”. 

Przypomina, że ​​wizerunek ten został później przeniesiony do Bazyliki Świętego Piotra i uważa go za „profanację”. Dla biskupa szacunek należny stworzeniu nie może przekształcić się w kult natury; „musimy pozostać wierni naszej wierze i pierwszemu przykazaniu Bożemu”.

Ta sama zasada skłania go do potępienia Deklaracji z Abu Zabi, podpisanej w lutym 2019 roku przez papieża Franciszka i Wielkiego Imama Al-Azhar, w której różnorodność religijna została przedstawiona jako wola Boga w Jego mądrości. Biskup Schneider zwraca uwagę, że tekst ten potwierdza, iż Bóg pragnie różnych religii w taki sam sposób, w jaki pragnie różnorodności płci, kultur, języków i narodów. Widzi w tym „sprzeczność, negację pierwszego przykazania Bożego”.

Kardynał Zen podnosi głos przeciwko Rzymowi

Wywiad nawiązuje do niedawnej interwencji kardynała Josepha Zena, emerytowanego biskupa Hongkongu, który zwrócił się do Leona XIV z prośbą o zakończenie procesu synodalnego i zastąpienie kardynała Víctora Manuela Fernándeza na stanowisku przewodniczącego Dykasterii Nauki Wiary.

Te żądania, szczególnie stanowcze, jak na członka Kolegium Świętego, znajdują bezwarunkowe poparcie biskupa Schneidera: „Myślę, że osobowość kardynała Fernándeza jest dobrze znana, podobnie jak jego przeszłość i prawdziwie relatywistyczne podejście. Jest on osobą, która kieruje jedną z najważniejszych dykasterii Kościoła, mającą za zadanie chronić wiarę i jej czystość. To całkowita sprzeczność”.

Biskup Schneider uznał zatem apel kardynała Zena za „bardzo aktualny, bardzo konieczny i uzasadniony”, zanim odniósł się do drugiej części swojego wystąpienia poświęconej synodalności.

W tym punkcie biskup pomocniczy Astany uważa, że ​​problem dotyczy boskiej konstytucji Kościoła: „Jeśli chodzi o synodalność, jest to proces, który stanowi narzędzie mające na celu protestantyzację Kościoła katolickiego i wprowadzenie prawdziwej anarchii w wierze i doktrynie. Proces ten podważa boską strukturę Kościoła, wprowadzając całkowicie protestanckie modele rządzenia, inspirowane duchem protestanckim”.

Słownictwo uczestnictwa, słuchania i konsultacji go nie zwodzi: „Myślę, że kardynał Zen ma całkowitą rację, domagając się zakończenia tego procesu, tej tak zwanej drogi synodalności. Proces ten jest bowiem w rzeczywistości jedynie narzędziem służącym do podważania wiary katolickiej, hierarchicznej struktury Kościoła i całej jego Tradycji”.

Kiedy dziennikarz zapytał go o konsekwencje tego rozwoju sytuacji, biskup Schneider wyjaśnił, że ataki dotknęły jednocześnie kilka obszarów. Synodalność, jak stwierdził, „najpierw podważa boską konstytucję Kościoła, jego hierarchię, następnie samą prawdę w jej niezmiennym charakterze, a także kwestie moralne”.

Bractwo Świętego Piusa X przeciwstawia się podwójnym standardom rzymskim

To potępienie odstępstw doktrynalnych w naturalny sposób prowadzi dyskusję do sprzeczności, którą biskup Schneider uważa za szczególnie szokującą. Podczas gdy biskupi i kardynałowie mogą publicznie popierać stanowiska sprzeczne z wiarą bez ponoszenia sankcji, Rzym zdelegalizował Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X po konsekracjach biskupich 1 lipca 2026 roku w Écône.

Dekret Dykasterii Nauki Wiary z 2 lipca ogłosił ekskomunikę sześciu biskupów, których dotyczą konsekracje, i uzupełnił tę decyzję postanowieniami mającymi szerszy zakres zastosowania do członków Bractwa i wiernych, którzy do niego należą.

Odpowiedź biskupa była natychmiastowa: „To oczywiście absolutnie rażący podwójny standard. Bo jednocześnie Stolica Apostolska i papież tolerują publiczne herezje. Są biskupi, którzy nie wstydzą się głosić jawnych herezji, a mimo to nadal sprawują swoją posługę biskupią. Są też kardynałowie”.

Biskup Schneider wymienia szczególnie Niemcy, gdzie droga synodalna doprowadziła do rozkwitu „osób, które głosiły jawne herezje”. Przytacza również przypadek biskupa Antwerpii, który publicznie ogłosił zamiar wyświęcania żonatych mężczyzn, pomimo dyscypliny celibatu kapłańskiego. Biskup pomocniczy Astany jest oburzony: „To publiczna prowokacja ze strony biskupa, który nadal kieruje diecezją. A papież nic nie robi. Nie ma nawet upomnienia. Ten biskup powinien zostać ukarany. W Kościele są wilki”.

Oprócz tych stanowisk doktrynalnych, kontynuuje, „istnieją inne formy bluźnierstwa i świętokradztwa liturgicznego, których dopuszczają się biskupi, którzy praktykują takie rzeczy. Jest zatem bardzo smutne, że papież Leon XIV działał z tak surową surowością, z taką surowością, przeciwko Bractwu Świętego Piusa X, przeciwko jego kapłanom i przeciwko jego wiernym”.

Biskup Schneider podkreślił następnie, co jego zdaniem zasadniczo odróżnia te dwie sytuacje: „Ci księża i wierni po prostu nadal wierzą, odprawiają Mszę świętą, kształcą księży i ​​seminarzystów, nauczają katechizmu, dokładnie tak, jak Kościół zawsze to czynił”.

Trzy listy do Leona XIV w obronie Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX)

Podczas wywiadu biskup ujawnił, że osobiście pisał do Leona XIV kilkakrotnie przed konsekracjami biskupimi w Ecône: „Napisałem trzy listy do Ojca Świętego. Trzy listy przed konsekracjami. Błagałem Papieża, jako człowieka troski duszpasterskiej, aby zachowywał się jak ojciec i przyjął bardziej ojcowską postawę wobec tej rzeczywistości Kościoła, jaką jest Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X i jego wiernych”.

Biskup wyjaśnił, że nie prosił Papieża o zrzeczenie się władzy: „Prosiłem go o hojny gest wobec tej kościelnej rzeczywistości. Ci wierni modlą się za Papieża i za swojego biskupa diecezjalnego. Chcą jedynie zachować i przekazywać wiarę, która zawsze była wiarą Kościoła”.

Biskup Schneider szczególnie podkreślił intencje Bractwa: „Jak napisałem do Papieża, oni również chcą służyć Kościołowi i samemu Papieżowi, papiestwu. Nie są przeciwni Papieżowi, wbrew temu, jak są przedstawiani w mediach jako buntownicy czy demagogowie”.

Sprzeciw Bractwa wobec doktrynalnych i liturgicznych kierunków wprowadzanych od Soboru Watykańskiego II nie oznacza, jego zdaniem, odrzucenia Kościoła Rzymskiego ani papiestwa, lecz wręcz przeciwnie, odzwierciedla chęć zachowania dziedzictwa katolickiego, aby przekazać je w nienaruszonym stanie: „Modlą się za Papieża i chcą zachować i zachować wiarę z miłości do Kościoła”.

Witamy wszystkich, z wyjątkiem wiernych i księży.

Od kilku lat Kościół jest nieustannie wzywany do słuchania, towarzyszenia i przyjmowania, zwłaszcza tych na marginesie. Jednak, jak zauważa biskup, ten duch otwartości zdaje się osiągać granice, jeśli chodzi o katolików przywiązanych do Tradycji: „Dlatego jestem bardzo zasmucony, że Ojciec Święty nie mógł dokonać tego prawdziwie duszpasterskiego i hojnego gestu. Powiedziałbym nawet, że mógł dokonać gestu synodalnego”.

Biskup Schneider zapożycza tu słownictwo samych promotorów, aby podkreślić sprzeczność między głoszonymi przez nich zasadami a sposobem, w jaki traktowano Bractwo Świętego Piusa X: „Pośród tych wszystkich rozmów o synodalności nieustannie mówi się o inkluzywności i przyjmowaniu wszystkich. Ale wszyscy są mile widziani, z wyjątkiem tych wiernych i tych kapłanów. Myślę zatem, że pozostanie to w historii Kościoła jako wielki brak ojcowskiej i duszpasterskiej wrażliwości”.

Pomimo powagi krytyki, biskup Schneider nie poddaje się zniechęceniu: „Musimy zawsze zachować naszą wiarę i zaufanie, ponieważ pomimo tych infiltracji, nasz Pan nadal nieomylnie prowadzi swój Kościół, nawet w środku burzy, przez którą obecnie przechodzimy”.

W obliczu relatywizmu doktrynalnego, liturgicznego zamieszania i podziałów, które rozdzierają dziś świat katolicki, biskup pozostaje przekonany, że „musimy nadal, każdy na swoim miejscu, pozostawać wierni wierze wszystkich czasów i prawdzie”.


Comments (0)

Rated 0 out of 5 based on 0 voters
There are no comments posted here yet

Leave your comments

  1. Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Rate this post:
0 Characters
Attachments (0 / 3)
Share Your Location