Módlmy się, aby Pan raczył obdarzyć nas świętym papieżem i świętymi władcami.
|
(LifeSiteNews) — The following is Archbishop Carlo Maria Viganò’s sermon on the Feast of the Chair of Saint Peter in Rome. CATHEDRA VERITATIS Deus, qui beato Petro Apostolo tuo, collatis clavibus regni cælestis, ligandi atque solvendi pontificium tradidisti: concede; ut, intercessionis ejus auxilio, a peccatorum nostrorum nexibus liberemur PRAISED BE JESUS CHRIST Today the Church in Rome celebrates the feast of the Chair of Saint Peter, with which the authority that Our Lord conferred on the Prince of the Apostles finds in the Chair its symbol and ecclesial expression. We find traces of this celebration since the third century, but it was in 1588, at the time of the Lutheran heresy, that Paul IV established that the feast of the Chair qua primum Romæ sedit Petrus would take place on January 18, in response to the denial of the presence of the Apostle in the City of Rome. The other feast for the Chair of the first Diocese founded by St. Peter, Antioch, is celebrated by the universal Church on February 22. Let me point out this important aspect: just as the human body develops antibodies when disease arises, so that it can be defeated when it is infected; so too the ecclesial body defends itself from the contagion of error when it occurs, affirming with greater incisiveness those aspects of dogma threatened by heresy. For this reason, with great wisdom, the Church proclaimed Truths of the Faith at certain times and not before, since those Truths were hitherto believed by the faithful in a less explicit and articulated form and it was not yet necessary to specify them. The sacred Canons of the Ecumenical Council of Nicaea respond to the Arian denial of the divine nature of Our Lord, and are echoed by the splendid compositions of the ancient liturgy; the denial of the sacrificial value of the Mass, transubstantiation, suffrages and indulgences are answered by the sacred Canons of the Council of Trent, and along with them also the sublime texts of the Liturgy. Today’s feast responds to the anti-papal denial of the foundation of the Diocese of Rome by the Apostle Peter, a feast that was desired by Paul IV precisely in order to reiterate the historical truth contested by Protestants and to strengthen the doctrine that derives from it. The heretics and their neo-modernist followers, who have infested the Church of Christ for the past sixty years, act in the opposite way. And where they do not brazenly deny the Catholic magisterium, they attempt to weaken it by being silent about it, omitting it, and formulating it in such a way as to make it equivocal and therefore acceptable even by those who deny it.
This is exactly how the heresiarchs of the past also acted; this is how the innovators acted at Vatican II; and this is how those who, in order not to be accused of formal heresy, seek to cancel those “immune defenses” with which the Church had endowed herself, so as to make the faith fall into error and infect those defenses with the plague of heresy. Almost everything that the Mystical Body had wisely developed over the centuries – and particularly during the second millennium of the Christian era – growing harmoniously like a child who becomes an adult and strengthens himself in body and spirit, has now been willfully obscured and censured, with the deceptive excuse of returning to the primordial simplicity of Christian antiquity, and with the unspeakable purpose of adulterating the Catholic Faith in order to please the enemies of the Church. If you take the Montinian missal, you will not find explicit heresies in it; but if you compare it with the traditional missal, you will find that the omission of so many prayers composed in defense of revealed Truth was more than enough to make the reformed Mass acceptable even to Lutherans, as they themselves admitted after the promulgation of that fatal and equivocal rite. To confirm this, even the feasts of the Chair of St. Peter in Rome and Antioch have been combined into one, in the name of that cancel culture that the modernist sect adopted in the ecclesiastical sphere well before the woke left appropriated it in the civil sphere. Today we celebrate the glories of the papacy, symbolized by the Cathedra Apostolica that the genius of Bernini artistically composed on the altar of the apse of the Vatican Basilica, which is dominated by the alabaster window depicting the Holy Spirit and guarded by four Doctors of the Church: Saint Augustine and Saint Ambrose for the Latin Church, Saint Athanasius and Saint John Chrysostom for the Greek Church. In the original project, which has remained intact through the centuries, the Chair was located above an altar, which the devastating fury of the innovators did not spare, moving it between the apse and the baldacchino of the Confession. Yet it is precisely in the architectural unity of altar and chair – which today has been deliberately erased – that we find the foundation of the doctrine of the primacy of Peter, which is founded on Christ, He who is the lapis angularis, just as the altar of sacrifice, which is also a symbol of Christ, is made of stone. We celebrate the papacy in a historical phase of grave crisis and apostasy, which has risen even to the level of the Throne on which Peter first sat. And while our hearts are broken in contemplating the ruins caused by the devastation of the innovators to the detriment of so many souls and the glory of the divine Majesty; while we implore from Heaven a light that will allow us to understand how to combine Our Lord’s promise Non prævalebunt with the steady stream of heresies and scandals spread by the one whom Providence has inflicted on us at the head of the ecclesial body as punishment for the sins committed by the hierarchy in these decades; while we see the division between those who deluded themselves that they still had a pope segregated in the monastery … and the schism in the dioceses of northern Europe with their wicked synodal journey strongly desired by Bergoglio, we remember the prophecy of Leo XIII of happy memory, who wanted to insert in the prayer of the Exorcism against Satan and the apostate angels those terrible words that at the time must have sounded almost scandalous, but that today we understand in their supernatural sense:
These are not randomly written words: they were written after Leo XIII, at the end of Mass, had a vision in which the Lord granted Satan a period of time of about a hundred years to test the men of the Church. They echo the message of the Blessed Virgin at La Salette, fifty years earlier: “Rome will lose the Faith and become the seat of the Antichrist,” and precede by little more than a decade that third part of the Secret of Fatima in which, in all likelihood, Our Lady predicted the apostasy of the hierarchy with the Second Vatican Council and the liturgical reform. Every believer down the centuries has been able to look to Rome as a beacon of truth. No pope, not even the most controversial popes in history like Alexander VI, ever dared to usurp his sacred Apostolic authority in order to demolish the Church, adulterate her magisterium, corrupt her morality, and trivialize her liturgy. In the midst of the most shocking storms, the Chair of Peter has remained unshaken and, despite persecution, it has never failed in the mandate conferred on it by Christ: Feed my lambs. Feed my sheep (Jn 21:15-19). Today, and for ten years now, feeding the lambs and sheep of the Lord’s flock is considered as a “solemn foolishness” by the one who now occupies the Throne of Peter, and the command that the Lord has given to the Apostles – Go therefore and make disciples of all nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, teaching them to observe all that I have commanded you (Mt 28:19-20) – is seen as deplorable “proselytism,” as if the divine mission of the Holy Church were comparable to the heretical propaganda of sects. He said so on October 1, 2013; January 6, 2014; September 24, 2016; May 3, 2018; September 30, 2018; June 6, 2019; December 20, 2019; April 25, 2020, and again just a week ago on January 11, 2023. And here collapses the last, gasping vestige of what was Vatican II, which made “mission” [missionarietà] its watchword without understanding that in order to proclaim Christ to a paganized world it is necessary first of all to believe in the supernatural Truths that He taught the Apostles and that the Church has the duty to guard faithfully. Watering down Catholic doctrine, silencing it, and betraying it in order to please the mentality of the age is not the work of Faith, because this virtue is based on God who is the Supreme Truth; it is not a work of Hope, because one cannot hope for the salvation or help of a God whose revealing authority and saving love one rejects; it is not a work of Charity, because one cannot love Him whose very essence is denied. What is the vulnus that has struck the ecclesial body, making possible this apostasy of the leaders of the hierarchy, to the point of causing scandal not only in Catholics, but also in the people of the world? It is the abuse of authority. It is believing that the power connected with authority can be exercised for the very opposite purpose of that purpose which legitimizes authority itself. It is taking God’s place, usurping His supreme power to decide what is right and what is not, deciding what can still be said to people and what is to be considered old-fashioned or outdated in the name of progress and evolution. It is to use the power of the Holy Keys to loose what ought to be bound and bind what ought to be loosed. It is not to understand that authority belongs to God and to no one else, and that both the rulers of nations and the prelates of the Church are all hierarchically subjected to Christ the King and High Priest. In short, it is separating the Chair from the altar, the authority of the Vicar and the Regent from that of the One who makes that authority sacred, ratified from above, because He possesses its fullness and is its divine origin. Among the titles of the roman pontiff, there recurs, along with Christi Vicarius, also that of Servus servorum Dei. If the first has been disdainfully rejected by Bergoglio, his choice to retain the second sounds like a provocation, as his words and his works demonstrate. The day will come when the prelates of the Church will be asked to clarify what intrigues and conspiracies may have led to the Throne one who acts as the servant of Satan’s servants, and why they have fearfully assisted his excesses or made themselves accomplices of this proud heretical tyrant. Let those tremble who know and yet are silent out of false sense of prudence: by their silence they do not protect the honor of the Holy Church, nor do they preserve the simple from scandal. On the contrary, they plunge the Bride of the Lamb into ignominy and humiliation, and drive the faithful away from the Ark of Salvation at the very moment of the Flood. Let us pray that the Lord will deign to grant us a holy pope and holy rulers. Let us implore Him to put an end to this long period of trial, thanks to which – like every event permitted by God – we are now understanding how fundamental it is instaurare omnia in Christo, to recapitulate everything in Christ; how hellish – literally – is the world that rejects the Lordship of Christ, and how much more infernal is a religion that strips itself with contempt of its royal garments – robes dyed with the Blood of the Lamb on the Cross – to become the servant of the powerful, of the New World Order, of the globalist sect. Tempora bona veniant. Pax Christi veniat. Regnum Christi veniat.
And so may it be.
+ Carlo Maria Viganò, Archbishop January 18, 2023 Cathedra Sancti Petri Apostoli, qua primum Romae sedit |
— Poniżej znajduje się kazanie arcybiskupa Carlo Marii Viganò w uroczystość Katedry św. Piotra w Rzymie. CATHEDRA VERITATIS Deus, qui beato Petro Apostolo tuo, collatis clavibus regni cælestis, ligandi atque solvendi pontificium tradidisti: przyznać; ut, intercessionis ejus auxilio, a peccatorum nostrorum nexibus liberemur NIECH BĘDZIE POCHWALONY JEZUS CHRYSTUS Dzisiaj Kościół w Rzymie obchodzi święto Katedry św. Piotra, której władza, jaką nasz Pan udzielił Księciu Apostołów, znajduje w Katedrze swój symbol i kościelny wyraz. Ślady tej celebracji znajdujemy już od III wieku, ale dopiero w 1588 roku, w czasie herezji luterańskiej, Paweł IV ustalił, że święto Katedry qua primum Romæ sedit Petrus będzie przypadać na 18 stycznia, w odpowiedzi na zaprzeczenie obecności Apostoła w Rzymie. Drugie święto Katedry pierwszej diecezji założonej przez św. Piotra w Antiochii Kościół powszechny obchodzi 22 lutego. Pozwólcie, że zwrócę uwagę na ten ważny aspekt: tak jak organizm ludzki wytwarza przeciwciała, gdy pojawia się choroba, tak aby można go było pokonać, gdy zostanie zainfekowany; tak samo ciało kościelne broni się przed zarażeniem błędem, gdy się pojawia, potwierdzając z większą stanowczością te aspekty dogmatu, którym grozi herezja. Z tego powodu Kościół z wielką mądrością głosił Prawdy Wiary w określonych czasach, a nie wcześniej, ponieważ dotychczas wierni wierzyli w te Prawdy w mniej wyraźnej i artykułowanej formie i nie było jeszcze potrzeby ich precyzowania. Święte Kanony Ekumenicznego Soboru Nicejskiego odpowiadają na ariańskie zaprzeczenie boskiej natury Naszego Pana i odbijają się echem we wspaniałych kompozycjach starożytnej liturgii; zanegowanie ofiarnej wartości Mszy Świętej, przeistoczenie, na prośby i odpusty odpowiadają święte kanony Soboru Trydenckiego, a wraz z nimi także wzniosłe teksty liturgii. Dzisiejsze święto jest odpowiedzią na antypapieskie zaprzeczenie założenia diecezji rzymskiej przez apostoła Piotra, święto, którego pragnął Paweł IV właśnie po to, by przypomnieć prawdę historyczną kwestionowaną przez protestantów i umocnić doktrynę, która z niej wywodzi. Heretycy i ich neomodernistyczni zwolennicy, którzy opanowali Kościół Chrystusowy przez ostatnie sześćdziesiąt lat, postępują w odwrotny sposób. A tam, gdzie bezczelnie nie zaprzeczają katolickiemu magisterium, próbują je osłabić, milcząc na ten temat, pomijając je i formułując w taki sposób, aby było dwuznaczne, a zatem akceptowalne nawet przez tych, którzy temu zaprzeczają. Dokładnie tak postępowali herezjarchowie z przeszłości; tak postępowali innowatorzy na Soborze Watykańskim II; i w ten sposób ci, którzy, aby nie zostać oskarżeni o formalną herezję, starają się anulować te „obrony immunologiczne”, w które wyposażył się Kościół, aby sprawić, by wiara popadła w błąd i zarazić te mechanizmy obronne plagą herezja. Niemal wszystko, co Mistyczne Ciało mądrze rozwijało przez wieki – a zwłaszcza w drugim tysiącleciu ery chrześcijańskiej – harmonijnie wzrastające jak dziecko, które staje się dorosłe i wzmacnia się na ciele i na duchu, zostało teraz świadomie zaciemnione i potępione, z zwodniczą wymówkę powrotu do pierwotnej prostoty chrześcijańskiej starożytności iz niewypowiedzianym celem fałszowania wiary katolickiej, aby zadowolić wrogów Kościoła. Jeśli weźmiesz mszał montini`ego, nie znajdziesz w nim wyraźnych herezji; ale jeśli porównasz to z tradycyjnym mszałem, przekonasz się, że pominięcie tak wielu modlitw ułożonych w obronie objawionej Prawdy było więcej niż wystarczające, aby zreformowana Msza była możliwa do przyjęcia nawet dla luteranów, jak sami przyznali po ogłoszeniu tego fatalnego i dwuznaczny obrządek. Aby to potwierdzić, nawet święta Katedry św. Piotra w Rzymie i Antiochii zostały połączone w jedno, w imię tej anulowanej kultury, którą modernistyczna sekta przyjęła w sferze kościelnej na długo przed tym, jak obudziła się lewica zawłaszczyła ją w świeckim kula. Dziś świętujemy chwałę papiestwa, której symbolem jest Cathedra Apostolica, że geniusz Berniniego artystycznie skomponował na ołtarzu absydy Bazyliki Watykańskiej, nad którym dominuje alabastrowe okno przedstawiające Ducha Świętego i strzeżone przez czterech doktorów Kościoła: św. Augustyna i św. Ambroży dla Kościoła łacińskiego, św. i św. Jana Chryzostoma dla Kościoła greckiego. W pierwotnym projekcie, który przetrwał stulecia, Katedra znajdowała się nad ołtarzem, czego nie oszczędziła niszczycielska furia innowatorów, przenosząc ją między absydą a baldacchino Konfesji. Jednak właśnie w architektonicznej jedności ołtarza i krzesła – dziś celowo wymazanej – znajdujemy fundament doktryny o prymacie Piotra, która opiera się na Chrystusie, Ten, który jest lapis angularis, tak jak ołtarz ofiarny, będący jednocześnie symbolem Chrystusa, jest wykonany z kamienia. Świętujemy papiestwo w historycznej fazie poważnego kryzysu i odstępstwa, które osiągnęło poziom tronu, na którym zasiadał Piotr. I podczas gdy nasze serca są złamane na myśl o ruinach spowodowanych dewastacją innowatorów ze szkodą dla tak wielu dusz i chwałą Boskiego Majestatu; podczas gdy błagamy z Nieba o światło, które pozwoli nam zrozumieć, jak połączyć obietnicę naszego Pana Non prævalebuntze stałym strumieniem herezji i skandali szerzących się przez tego, którego Opatrzność zesłała na nas na czele ciała kościelnego jako karę za grzechy popełnione przez hierarchię w tych dziesięcioleciach; podczas gdy widzimy podział między tymi, którzy łudzili się, że wciąż mają papieża odseparowanego w klasztorze… i schizmę w diecezjach północnej Europy z ich nikczemną synodalną podróżą, której bardzo pragnął Bergoglio, pamiętamy proroctwo Leona XIII szczęśliwej pamięci , który chciał zawrzeć w modlitwie egzorcyzmów przeciwko szatanowi i odstępczym aniołom te straszne słowa, które wówczas musiały brzmieć niemal skandalicznie, ale które dziś rozumiemy w ich nadprzyrodzonym znaczeniu:
To nie są przypadkowo napisane słowa: zostały napisane po tym, jak Leon XIII, pod koniec Mszy św., miał wizję, w której Pan dał Szatanowi okres około stu lat, aby wypróbował ludzi Kościoła. Powtarzają orędzie Najświętszej Maryi Panny z La Salette pięćdziesiąt lat wcześniej: „Rzym straci wiarę i stanie się siedzibą Antychrysta” i wyprzedzają o niewiele ponad dekadę tę trzecią część Tajemnicy Fatimskiej, w której, najprawdopodobniej Matka Boża przepowiedziała apostazję hierarchii wraz z II Soborem Watykańskim i reformą liturgiczną. Każdy wierzący na przestrzeni wieków mógł patrzeć na Rzym jako na latarnię prawdy. Żaden papież, nawet najbardziej kontrowersyjny papież w historii, jak Aleksander VI, nigdy nie odważył się uzurpować sobie jego świętej władzy apostolskiej w celu zniszczenia Kościoła, sfałszowania jego magisterium, zepsucia jego moralności i trywializacji jego liturgii. Pośród najbardziej wstrząsających burz Tron Piotrowy pozostał niewzruszony i pomimo prześladowań nigdy nie zawiódł w poleceniu nadanym mu przez Chrystusa: Paś moje baranki. Paś moje owieczki (J 21,15-19). Dziś i od dziesięciu lat karmienie jagniąt i owiec z owczarni Pańskiej uważane jest przez tego, który teraz zasiada na Tronie Piotrowym, za „wielką głupotę”, a przykazanie, które Pan dał Apostołom –Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, ucząc je zachowywać wszystko, co wam przykazałem (Mt 28,19-20) – postrzegane jest jako godne ubolewania „prozelityzm”, tak jakby boska misja Świętego Kościoła była porównywalna z heretycką propagandą sekt. Powiedział to 1 października 2013 roku; 6 stycznia 2014; 24 września 2016; 3 maja 2018; 30 września 2018; 6 czerwca 2019; 20 grudnia 2019; 25 kwietnia 2020 r. i ponownie zaledwie tydzień temu, 11 stycznia 2023 r. I tutaj załamuje się ostatnia, dysząca pozostałość po Soborze Watykańskim II, który uczynił „misję” [ missionarietà] jego hasłem, nie rozumiejąc, że aby głosić Chrystusa pogańskiemu światu, trzeba przede wszystkim wierzyć w nadprzyrodzone Prawdy, których nauczał Apostołów i których Kościół ma obowiązek wiernie strzec. Rozwadnianie doktryny katolickiej, przemilczanie jej i zdradzanie jej w celu przypodobania się mentalności epoki nie jest dziełem Wiary, ponieważ ta cnota opiera się na Bogu, który jest Prawdą Najwyższą; nie jest dziełem Nadziei, ponieważ nie można mieć nadziei na zbawienie lub pomoc Boga, którego objawiający autorytet i zbawczą miłość odrzuca się; nie jest dziełem miłosierdzia, ponieważ nie można kochać Tego, którego istota jest odrzucona. Co to jest vulnusco uderzyło w ciało kościelne, umożliwiając apostazję przywódców hierarchii, aż do wywołania zgorszenia nie tylko wśród katolików, ale także wśród ludzi na całym świecie? To nadużycie władzy. Jest to przekonanie, że władza związana z władzą może być sprawowana w celu zupełnie odwrotnym do celu, który legitymizuje samą władzę. To zajmowanie miejsca Boga, uzurpowanie sobie Jego najwyższej władzy decydowania, co jest dobre, a co nie, decydowanie, co można jeszcze powiedzieć ludziom, a co należy uznać za staromodne lub przestarzałe w imię postępu i ewolucji. Jest to użycie mocy Świętych Kluczy, aby rozwiązać to, co powinno być związane i związać to, co powinno być rozwiązane. Nie oznacza to zrozumienia, że władza należy do Boga i do nikogo innego, i że zarówno władcy narodów, jak i prałaci Kościoła są hierarchicznie podporządkowani Chrystusowi Królowi i Najwyższemu Kapłanowi. Krótko mówiąc, jest to oddzielenie Katedry od ołtarza, władzy Wikariusza i Regenta od władzy Tego, który czyni tę władzę świętą, ratyfikowaną z góry, ponieważ On posiada jej pełnię i jest jej boskim źródłem. Wśród tytułów biskupa rzymskiego, obok Christi Vicarius , powraca także tytuł Servus servorum Dei. Jeśli pierwsza została z pogardą odrzucona przez Bergoglio, to jego decyzja o pozostawieniu drugiej brzmi jak prowokacja, o czym świadczą jego słowa i prace. Nadejdzie dzień, kiedy prałaci Kościoła zostaną poproszeni o wyjaśnienie, jakie intrygi i spiski mogły doprowadzić do tronu tego, który działa jako sługa sług szatana, i dlaczego tak bojaźliwie pomagali jego ekscesom lub stali się wspólnikami tego dumnego heretycki tyran. Niech drżą ci, którzy wiedzą, a jednak milczą z fałszywego poczucia roztropności: swoim milczeniem nie chronią czci Świętego Kościoła ani nie chronią prostych od zgorszenia. Wręcz przeciwnie, pogrążają Oblubienicę Baranka w hańbie i upokorzeniu oraz wypędzają wiernych z Arki Zbawienia w chwili potopu. Módlmy się, aby Pan raczył obdarzyć nas świętym papieżem i świętymi władcami. Prośmy Go, aby położył kres temu długiemu okresowi próby, dzięki któremu – jak każdemu wydarzeniu dopuszczonemu przez Boga – rozumiemy teraz, jak fundamentalne jest instaurare omnia in Christo , odnowienie wszystkiego w Chrystusie; jak piekielny – dosłownie – jest świat, który odrzuca panowanie Chrystusa, a o ileż bardziej piekielna jest religia, która z pogardą odziera się ze swych królewskich szat – szat zabarwionych Krwią Baranka na Krzyżu – aby stać się sługą potężnych, Nowego Porządku Świata, sekty globalistów. Tempora bona venianant . Pax Christi veniat. Regnum Christi veniat.
I tak może być.
+ Carlo Maria Viganò, arcybiskup 18 stycznia 2023 r Cathedra Sancti Petri Apostoli, qua primum Romae sedit |
