Obłudna gloryfikacja hańby
http://www.traditioninaction.org/bev/153bev02_25_2013.htm
Atila Sinke Guimarães – 25.02.2013
Odwieczną tradycją w marynarce na całym świecie jest to, że kapitan w niebezpieczeństwie nie opuszcza swojego statku. Ponadto, jeśli statek jest zniszczony w wojnie i zaczyna tonąć, kapitan opuszcza pokład jako ostatni. W niektórych przypadkach tak jest mu oddany, że dobrowolnie tonie ze statkiem i umiera.
W przedsoborowych naukach o moralności katolickiej w szkołach średnich tłumaczono, że kapitan który dobrowolnie tonie ze swoim statkiem nie popełnia samobójstwa, tak jak żołnierz ginący z własnej woli w obronie flagi. Jest tak dlatego, że on umiera za symbol swojego kraju, i takie wykonywanie obowiązku nie jest samobójstwem, lecz szlachetnym i honorowym hołdem dla kraju. Te wyniosłe czyny / zgony były inspiracją dla sztuki i literatury.
Sens tej bohaterskiej akcji funkcjonuje do dzisiaj. Pokazano w zeszłym roku przez powszechne potępienie bezwstydnej ucieczki kapitana statku Costa Concordia uszkodzonego u wybrzeży Toskanii. Kpt Francesco Schettino uciekł jako jeden z pierwszych łodzi ratunkowych.
Cóż, to poczucie honoru i skorelowanej pogardy dla tchórzostwa były całkowicie nieobecne w rezygnacji Benedykta XVI i służalczej gloryfikacji jaką ten haniebny czyn wywołał w Watykanie i wśród hierarchii katolickiej. Nie potrzeba mówić, że czyn tego biednego papieża odbił się szerokim echem w większości mediów. Uważam, że jest to postawa całkowicie obłudna.
Każdy wie, że jest to haniebny czyn, o którym nie słyszano w Kościele ze względu na wszystkie rzekome powody rezygnacji. Motywowany umiłowaniem kościelnych karier i obawą sprzeciwu wobec decyzji papieża, Watykan i biskupi upadli na kolana przed czynem, o którym wiedzą, iż jest haniebny. Kto nie nazwałby tego hipokryzją?
Ostatnią Mszę Benedykta przed oficjalną rezygnacją 28 lutego przygotowuje się jako rodzaj apoteozy w jego papieskiej karierze – obłudnej gloryfikacji hańby.
Cieszy mnie, że mogę odnotować tu dwa wyjątki do tej zasady: arcybiskup Krakowa kard. Dziwisz, którego pierwszą reakcją na rezygnację były słowa, że nie schodzi się z danego przez Pana Boga krzyża. Ale później również uległ potężnym naciskom hipokryzji, kiedy powiedział, że jego komentarz wyrwano z kontekstu. Drugim był arcybiskup Dijon, Rolland Minnerath, który krytykując decyzję papieża, potwierdził, że kiedy jest się papieżem, to jest się nim do śmierci.
Benedykt XVI zwalnia tron Piotra
Podane przez Benedykta XVI powody abdykacji nie przekonują. Powiedział o podeszłym wieku i braku siły do niesienia ciężaru swojej misji. Uważam, że te powody nie wystarczają żeby zrzec się papiestwa. Niemal każdy papież w historii był w podeszłym wieku, i dlatego papiestwo nazywa się gerontokracją, rządem starych ludzi.
Mogę zrozumieć to, że Celestyn V, który okazał się całkowicie niezdolny do papiestwa, zrzekł się urzędu po 6 miesiącach, uciekając z Watykanu z powrotem do pustelniczej groty, z której wyciągnięto go zupełnie bez jego woli. Mogę zrozumieć Grzegorza XII, który abdykował by ratować Kościół przed chaotyczną sytuacją, kiedy to trzy osoby ogłosiły się papieżami. Wszystkie trzy poproszono o rezygnację i wybrano nowego papieża Marcina V.
Później odnotowano w historii Kościoła, że Grzegorz XII był prawdziwym papieżem, a Jan XXIII i Benedykt XIII antypapieżami. Mówi się, że pierwszy zrezygnował, a ci ostatni usunięci przez Sobór w Konstancji. Ale wtedy sytuacja nie była jasna. Grzegorz XII zrzekł się papiestwa wśród chaosu, być może wiedząc jak w przyszłości osądzi to Kościół. Abdykacja Benedykta XVI nie pasuje do żadnego z tych wyjątkowych przypadków.
Dzisiaj jest niemal w takim samym stanie zdrowia jak kiedy został wybrany 8 lat temu. Już miał atak serca i wstawiony rozrusznik; upadł w łazience i rozbił głowę, musiał mieć zakładane szwy i przebywał w szpitalu. Kiedy został papieżem, nie było żadnych wyjątkowych incydentów, które utrudniałyby mu mówienie czy myślenie. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że miał jeszcze więcej wolnego czasu niż wcześniej, o czym świadczy jego nonstop produkcja książek, w tempie jednej książki co drugi rok.
Dlatego też jego usprawiedliwienia o tym że staje się coraz słabszy, nie są ważnym powodem rezygnacji. Raczej wygląda albo na tchórza, albo na kogoś, kto ma jakiś ukryty plan.
Przekształcenie papiestwa w posadę
Powiedziano mi, że pewna zwykła kobieta tak wyraziła się o abdykacji papieża Ratzingera: “Uważałam go za ojca, czy papież nim nie jest? Ale jak ojciec może zrezygnować ze swojej misji? Ojciec jest zawsze ojcem, tak jak córka jest zawsze córką. Jest to nieodłączny element człowieka i niemożliwa jest rezygnacja z tego. To absurd”.
Abdykując z papiestwa, Benedykt XVI realizuje program progresistów
Jaka mądra kobieta, której słowa wyrażają odwieczny katolicki sens! Tak, to jest absurdem. Może chce się pozbyć tego paternalistycznego sensu, żeby zniszczyć patriarchalny charakter papiestwa. Czy pierwszym aktem Benedykta XVI nie było zniesienie tytułu Patriarchy Zachodu [1] spośród wielu tytułów papieża? A także to, że jego ostatnim aktem jest złamanie ojcowskiego charakteru papiestwa. Poprzez ten akt chciał byśmy zobaczyli, że papież jest kimś w rodzaju prezesa firmy, a papiestwo posadą, nie tak nieodłączną misją daną przez Boga do końca życia jednemu człowiekowi, żeby wyznaczał ludzkości ścieżkę do zbawienia.
Niszczenie monarchii w Kościele
Przypomnijmy tu, że to kard. Joseph Ratzinger radził Janowi Pawłowi II by przeszedł na emeryturę w wieku 85 lat, i teraz sam korzysta z tej samej rady będąc w tym samym wieku. Przez to wydaje się ustanowić inną zasadę. Jeśli okaże się ona skuteczna, to będzie miała poważne konsekwencje dla całego systemu monarchicznego w Kościele Katolickim.
Obecny system w Kościele to wybieralna monarchia na całe życie. Proces ten jest następujący: organ sobie równych, Kolegium Kardynalskie, spotyka się by wybrać jednego spośród swoich członków według precyzyjnych przepisów, które, nawiasem mówiąc, zostały lekko zmodyfikowane przez nowy Motu Proprio Normas nonnullas opublikowane dziś rano. Po wyborze Pan Bóg potwierdza ten wybór i odbywa się inwestytura tego człowieka na papieża.
Kolegium Kardynałów stanie się najwyższą władzą w Kościele
Inwestytura ta ma trwać do końca życia. Zasadniczym zapisem nadającym monarchiczny charakter papiestwa jest to, że ma nim być do końca życia. Kiedy znosi się tę cechę, papiestwo zmienia się w sposób zasadniczy. Zamiast być strukturą opartą na jednym człowieku, papiestwo staje się urzędem delegowanym przez Kolegium Kardynałów jednemu z jego członków, który będzie wykonywał tę prowizoryczną funkcję przez ograniczony okres / kadencję.
Ta zmiana sama przekształca Kościół z monarchii na republikę arystokratyczną, w której władza zasadniczo należy do Kolegium Kardynałów.
Inaczej mówiąc, kiedy już soborowi papieże atakowali monarchię papieską w każdy możliwy sposób na przestrzeni ostatnich 50 lat, teraz Benedykt XVI, ustępując i próbując ustanowić wiek 85 lat jako emerytalny dla papieży, zadaje silny i ostateczny cios, w zamierzeniu fatalny, dla tego systemu.
Czy to nie są powody wystarczające dla Boga by z niebios zesłać piorun prosto w kopułę Watykanu, jako poważne ostrzeżenie by nie zmieniać Jego papiestwa?
Początek kolejnego okresu zmian
Innym aspektem abdykacji Benedykta jest to, że otwiera sezon zmian w samej strukturze Kościoła. Czy jego czyn będzie miał jakieś konsekwencje? Jeśli tak, to jakie?
Dwugłowy orzeł Świętego Rzymskiego Cesarstwa Niemieckiego
- Czy zobaczymy system bicefalizmu – dwie głowy – w Kościele? Faktycznie, jeśli Benedykt XVI nadal będzie przebywał w sąsiedztwie Watykanu, o czym mówiono, to, jakie będą jego władza i wpływy na sprawy Kościoła? Czy będzie podejmował wspólne decyzje z nowym papieżem? Czy będzie miał prawo weta? Czy będzie miał jedynie wpływy? Jeśli wystąpi brak zgody między obu głowami, czy to nie będzie kolejnym powodem chaosu w Kościele? Bicefalizm wygląda pięknie w heraldyce, ale nie działa w przypadku rządzenia.
- Czy możemy się spodziewać zmiany w faktycznej dystrybucji władzy w Kościele, delegując ją do tego co progresiści nazywają pentarchią? Byłby to powrót do tego czasu w historii, kiedy równą władzę miało pięciu patriarchatów: Rzym, Aleksandria, Antiochia, Konstantynopol i Jerozolima? Niektórzy postępowcy przedstawili ten model dla nadchodzącej decentralizacji i kolegialności Kościoła.
- Czy zobaczymy całkowitą destrukcję Kościoła poprzez masowe zamykanie kościołów I restrukturyzację życia wiernych, co promują niektórzy z najbliższych uczniów papieża Ratzingera? To w końcu przewidział [2] kardynał Wiednia Christoph von Schönborn w styczniu 2012 roku, że w bardzo krótkim czasie zmianie ulegnie sam charakter Kościoła.
- Czy rewolucja w Kościele będzie się odbywać w powolniejszym tempie, żeby skonsolidować wiernych I przyzwyczaić ich do tych zmian? Gdyby to się wydarzyło, byłaby gotowa atmosfera na kolejny cios w strukturę Kościoła. Or will the Revolution in the Church continue at a slower pace in order to consolidate the faithful and accustom them to the changes? Should this happen, the ambience would be ripe for another structural blow.
Takie są kwestie o których należy pamiętać kiedy zbiera się kolejne konklawe.
tłumaczenie Ola Gordon
http://gazetawarszawska.eu/2013/03/11/obludna-gloryfikacja-hanby/
