Kabotyńskie, bluźniercze, apostatyczne wystąpienie Wojtyły w synagodze w Rzymie, jest perfekcyjnie podkreślone zbrodniczością tolerancji chrześcijańskiej wobec żydów, która dała owoce zbrodni żydowskich w Gazie, w Palestynie i w obłąkańczym ataku USA na Persję. Większego zła nie można było sprowokować w tak krótkim czasie, jak to się udało Wojtyle.

   Ślepe szataństwo Trump´a egzaltującego się sukcesami masowego zabijania niewinnych jest niejako przedłużeniem tych bredni Wojtyły, niepomny zbrodni żydowskich na narodach chrześcijańskich w ciągu dwóch tysiącleci, a przecież Wojtyła bezpośrednio poznał zbrodnie żydowskie na Rosjanach i zbrodnie żydowskie na dziesiątkach milionów nienarodzonych Polaków i można by powiedzieć, że krew niewinnych płynęła pod jego własnymi stopami, a jęki mordowanych odbijały się echem w jego własnych uszach. A jemu nic to! Nawet przy tym nie mrugnął, a Trump tak samo, jakby był jego uczniem!

   Wystąpienie Wojtyły jest dzisiaj mocniejsze nawet, niż sam list tych bezwstydnych idiotów z Episkopatu, którzy zachęcają katolików do apostazji, bo tym jest modlenie się z żydami czy wchodzenie do synagogi.

Autorzy kłamliwie przypisują autorstwo słów:
     „Warto przypomnieć, że Katechizm Kościoła Katolickiego, powtarzając za Soborem Trydenckim, naucza jednoznacznie: „Kościół nie waha się przypisać chrześcijanom największej odpowiedzialności za mękę Jezusa, którą zbyt często          obciążali jedynie Żydów.”,
Soborowi Trydenckiemu, bo Sobór nic takiego nie powiedział!

Wypełnić wezwanie Ezechiela,   (Ezechiel 25,17):

            „I dokonam na nich wielkiej pomsty w srogich upomnieniach; i poznają, że Ja jestem Pan, gdy wywrę na nich moją pomstę”

Red. Gazeta Warszawska

+

List Episkopatu z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze

13 kwietnia br. minie czterdzieści lat od dnia, gdy biskup Rzymu, następca św. Piotra, po raz pierwszy od czasów apostolskich przekroczył próg żydowskiego domu modlitwy – przypominają biskupi w Liście Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej. 

Tekst jest, mówiąc oględnie, mało przekonujący i jako taki mógłby zostać pominięty bez komentarza.
Jednak gdy podobne argumenty są przedstawiane przez katolickiego biskupa, sprawa nabiera powagi i nie powinna pozostawać bez odpowiedzi.

Tekst — w naszej ocenie — jest skierowany przeciwko katolikom, nam szkodliwy, bo uważamy, że: 

1. Nie należy wchodzić na ścieżkę rozumowania przeciwnika, zwłaszcza jeśli prowadzi ona do uproszczeń i odejścia od poszukiwania prawdy.

2. Z jakiego powodu mielibyśmy rezygnować z krytycznego stosunku (mowa nienawiści) wobec tych, których uznajemy za przeciwników, a którzy nie należą do kręgu naszych bliźnich?

   Przecież nauki ewangeliczne odnoszą się do bliźnich, nawet niewiernych, heretyków, ale takich, którzy potencjalnie są, mogą być, przedmiotem nawrócenia. Żydzi zaś przedmiotem nawrócenia nie są, bo istota żydostwa polega właśnie na negacji Ewangelii i jest to jedyny korzeń żydowskiego bytu. Jak zatem byt może odrzucić swoją istotę?

3. Już uczniowie szkoły podstawowej uczą się, że nie należy używać terminów, których znaczenia się nie rozumie.
   Jak zatem można potępiać „antysemityzm”, jeśli pojęcie to bywa różnie definiowane, a jego znaczenie nie jest jednoznaczne? Jednocześnie wiadomo, że zarzut ten niesie ze sobą określone konsekwencje.
   Powstaje więc napięcie między odrzucaniem tego określenia a próbą jego definiowania.

W sytuacji, gdy nawet w debacie publicznej pojawiają się różne interpretacje tego pojęcia, szczególnie istotne staje się precyzyjne i odpowiedzialne posługiwanie się językiem.

Red. Gazeta Warszawska

Lublin, 19 stycznia 2026 r.

JE Ks. Abp dr hab. Stanisław Budzik Wielki Kanclerz KUL

JM Ks. prof. Mirosław Kalinowski Rektor KUL

LIST OTWARTY

    Jako społeczność akademicka KUL z niepokojem odnotowujemy zorganizowanie kolejnego wydarzenia mającego łączyć chrześcijańską celebrację adwentu z żydowską celebracją Chanuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Na wstępie, w poczuciu obowiązku do ochrony dobrego imienia KUL i nas samych oraz w duchu posłuszeństwa i szacunku wobec wychowawców i przełożonych, chcielibyśmy poinformować opinię publiczną i wyraźnie zaprzeczyć, jakoby celebracja ta odbywała się w imieniu społeczności akademickiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i wyrażała jakkolwiek poglądy religijne tejże społeczności jako całości. Dowodem na to są złożone pod tym listem podpisy pracowników naukowych uczelni, absolwentów i doktorantów, ale w głównej mierze studentów. My studenci, czyniąc to również w trosce o zbawienie wieczne wszystkich naszych kolegów i koleżanek studentów i chcąc zapobiec kolejnemu zgorszeniu, wyrażamy oburzenie i uważamy za niedopuszczalne, aby na katolickim uniwersytecie te dwie celebracje były ze sobą zrównywane, używając ku temu niebezpiecznej narracji, sprzecznej z prawdami wiary i synkretycznej, tworząc tym samym atmosferę indyferentyzmu religijnego na naszej uczelni.   Wszelka aktywność nakierowana na pokojowe współdziałanie ludzi różnych wyznań i kultur nie ma prawa godzić w świętość naszej wiary, jej nadprzyrodzony charakter, jak i w świadomość o jej uniwersalnej i wyłącznej zdolności zbawczej dla każdego człowieka. We wszystko to wierzymy na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. Te oczywiste prawdy powinny wybrzmieć tym bardziej w obliczu niedawnych prześladowań ludności cywilnej Strefy Gazy przez jedyne na świecie państwo żydowskie, czyli Izrael. Co wymowne, akty prześladowania w tym regionie dotknęły również ludność katolicką.

Od 28 lutego Bazylika Grobu Pańskiego w Jerozolimie jest zamknięta, a msze i liturgie są zabronione. Konflikt na Bliskim Wschodzie stworzył klimat terroru, który znajduje odzwierciedlenie w ciągłym strachu przed innymi. Ciągła presja zagrożenia i niepewności wznosi mury, których nie można zobaczyć ani dotknąć. Obchody Wielkiego Tygodnia są zagrożone.

W tym liście do Was, Drodzy Rodzice, pragnę skupić się nie tyle na ogólnych cechach okresu dojrzewania, ile na zjawiskach, które w procesie wychowania niepokoją Was najbardziej. Świat postmodernistyczny nieustannie doskonali wszelkiego rodzaju gadżety high-tech, co pociąga za sobą coraz bardziej wyrafinowane zagrożenia moralne, a także silne i nieprzewidywalne pokusy. Wywiera to wpływ na nas wszystkich, zwłaszcza jednak na Wasze dzieci.

Okres dojrzewania jest dla Was źródłem niepokoju, zadajecie sobie bowiem pytanie: „Jakie będą moje dzieci?”. Wielu rodziców obawia się tylko tego, co mogłoby zaszkodzić ich własnej reputacji czy też zagrozić sukcesom społecznym i finansowym ich potomstwa. Wy jednak, jako rodzice katoliccy, zastanawiacie się przede wszystkim, czy Wasze dzieci pozostaną wierne Bogu, gorliwe w Jego służbie i prawe moralnie. Najważniejsze dla Was jest to, czy pójdą do nieba czy do piekła.