Procesy norymberskie. 1. rząd: Hermann Göring, Rudolf Heß, Joachim von Ribbentrop, Wilhelm Keitel. Drugi rząd: Karl Dönitz, Erich Raeder, Baldur von Schirach, Fritz Sauckel. (Biuro szefa radcy prawnego USA ds. ścigania przestępczości na osiach/zapisów nieruchomych obrazów LICON, Wydział Usług Archiwów Specjalnych Mediów (NWCS-S)
Autor: Scott Ritter / Wiadomości konsorcjum
Jeśli chodzi o legalne użycie siły między państwami, uważa się za niepodważalny fakt, że zgodnie z intencją Karty Narodów Zjednoczonych, aby zakazać wszelkich konfliktów, istnieją tylko dwa dopuszczalne wyjątki. Jednym z nich jest akcja egzekucyjna w celu utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, autoryzowana rezolucją Rady Bezpieczeństwa uchwaloną na mocy rozdziału VII Karty, która zezwala na użycie siły.
Drugim jest nieodłączne prawo do indywidualnej i zbiorowej samoobrony, zapisane w art. 51 Karty , który brzmi następująco:
„Nic w niniejszej Karcie nie może naruszać przyrodzonego prawa do indywidualnej lub zbiorowej samoobrony w przypadku zbrojnej napaści na członka Organizacji Narodów Zjednoczonych, dopóki Rada Bezpieczeństwa nie podejmie środków niezbędnych do utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Środki podjęte przez Członków w wykonaniu tego prawa do samoobrony będą niezwłocznie zgłoszone Radzie Bezpieczeństwa i nie będą w żaden sposób naruszać uprawnień i odpowiedzialności Rady Bezpieczeństwa zgodnie z niniejszą Kartą w zakresie podejmowania w dowolnym czasie takich działań, jakie uważa za konieczne w celu utrzymania lub przywrócenia międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.”
Lektura art. 51 w prostym języku jasno pokazuje, że wyzwalaczem niezbędnym do powołania się na prawo do samoobrony jest zaistnienie faktycznego napaści zbrojnej — samo pojęcie otwartego zagrożenia dla bezpieczeństwa nie jest wystarczające .
