Zionism, Crypto-Judaism, and the Biblical Hoax. Syjonizm, krypto-judaizm i mistyfikacja biblijna

=============

 

"> Syjonizm, krypto-judaizm i mistyfikacja biblijna LAURENT GUYÉNOT • 8 KWIETNIA 2019 t;"> Co to jest neokon, tato?

„Co to jest neokon?” nieświadomy George W. Bush zapytał kiedyś swojego ojca w 2003 roku. „Chcesz nazwiska lub opisu?” odpowiedział Bush 41. „Opis”. „Cóż”, powiedział 41, „dam ci to jednym słowem: Izrael”. Prawda czy nie, ta wymiana cytowana przez Andrew Cockburn [1] podsumowuje: neokonserwatyści są krypto-Izraelczykami. Ich prawdziwa lojalność przypada Izraelowi - Izraelowi, zgodnie z definicją ich mentora Leo Straussa w jego wykładzie z 1962 r. „Dlaczego mamy pozostać Żydami”, to znaczy, w tym niezbędnej diaspory [2].

W swoim tomie  Insurekcje kulturalne  Kevin MacDonald dokładnie opisał neokonserwatyzm jako „złożoną, powiązaną sieć zawodową i rodzinną skupioną wokół żydowskich publicystów i organizatorów elastycznie rozmieszczonych w celu rekrutacji sympatii zarówno Żydów, jak i nie-Żydów, w celu wykorzystania bogactwa i potęgi Stanów Zjednoczonych w służbie dla Izraela. ”[3] Dowodem krypto-izraelizmu neokonów jest ich polityka zagraniczna USA:

„Połączenie ich interesów jako Żydów w promowaniu polityki izraelskiej prawicy i ich konstrukcji interesów amerykańskich pozwala im zatuszować, a nawet zaprzeczyć, jak ważna jest ich żydowska tożsamość, udając amerykańskich patriotów. […] Rzeczywiście, ponieważ neokonserwatywny syjonizm odmiany Partii Likud jest dobrze znany z promowania konfrontacji między Stanami Zjednoczonymi a całym światem muzułmańskim, ich zalecenia dotyczące polityki najlepiej pasują do wzorca lojalności wobec ich grup etnicznych, a nie Ameryki. ”[ 4]

Polityka zagraniczna neokonów w USA zawsze pokrywała się z najlepszym interesem Izraela. Przed 1967 r. Zainteresowanie Izraela polegało głównie na imigracji Żydów z Europy Wschodniej. Od 1967 r., Kiedy Moskwa zakończyła emigrację Żydów, aby zaprotestować przeciwko aneksji terytoriów arabskich przez Izrael, zainteresowanie Izraela obejmowało zwycięstwo USA w zimnej wojnie. Właśnie wtedy redakcja „  Commentary”,  miesięcznika American Jewish Committee, przeszła na „neokonserwatyzm”, a  komentarz  stał się, jak mówi Benjamin Balint, „kontrowersyjnym magazynem, który przekształcił żydowską lewicę w neokonserwatywną prawicę.  .”[5] Irving Kristol wyjaśnił Kongresowi Żydów Amerykańskich w 1973 r., Dlaczego aktywizm antywojenny nie był już dobry dla Izraela:„ W interesie Żydów jest teraz posiadanie dużego i potężnego establishmentu wojskowego w Stanach Zjednoczonych. […] Amerykańscy Żydzi, którym zależy na przetrwaniu państwa Izrael, muszą powiedzieć: nie, nie chcemy zmniejszać budżetu wojskowego, ważne jest utrzymanie dużego budżetu wojskowego, abyśmy mogli bronić Izraela ”. [6] To mówi nam, do której „rzeczywistości” miał na myśli Kristol, kiedy słynie zdefiniował neokonserwatystę jako „liberała, który został okradziony przez rzeczywistość” ( Neoconservatism: Autobiography of a Idea,  1995).

Wraz z końcem zimnej wojny interes narodowy Izraela ponownie się zmienił. Głównym celem stało się zniszczenie wrogów Izraela na Bliskim Wschodzie poprzez wciągnięcie Stanów Zjednoczonych w trzecią wojnę światową. Neokonserwatyści przeszli drugą konwersję, od antykomunistycznych zimnych wojowników do islamofobicznych „Clashers of Civilizations” i krzyżowców w „War Terror”.

We wrześniu 2001 r. Otrzymali „New Pearl Harbor”, o którym marzyli w raporcie PNAC rok wcześniej. [7] Dick Cheney przedstawił dwa tuziny neokonserwatystów na kluczowych stanowiskach, w tym Richarda Perle, Paula Wolfowitza i Douglasa Feitha w Pentagonie, Davida Wurmsera w Departamencie Stanu oraz Philipa Zelikowa i Elliotta Abramsa w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego. Abrams napisał trzy lata wcześniej, że Żydzi diaspory „mają się wyróżniać od narodu, w którym żyją. Naturą bycia Żydem jest rozłąka - z wyjątkiem Izraela - z resztą populacji. ”[8] Perle, Feith i Wurmser podpisali w 1996 r. Tajny izraelski raport zatytułowany  A Clean Break: A New Strategy za zabezpieczenie królestwa, wzywając premiera Benjamina Netanjahu do zerwania z porozumieniami z Oslo z 1993 r. i potwierdzenia prawa Izraela do pierwokupu na terytoriach arabskich. Argumentowali także za obaleniem Saddama Husseina jako „ważny izraelski cel strategiczny sam w sobie”. Jak zauważył słynny Patrick Buchanan, wojna w Iraku w 2003 r. Dowodzi, że plan „został narzucony przez Perle, Feith, Wurmser & Co. Stanom Zjednoczonym” [9].

Sposób, w jaki neokońscy artyści zdołali zmusić sekretarza stanu Colina Powella do poddania się, jest niejasny, ale według jego biografa Karen DeYoung Powell prywatnie walczył przeciwko temu „osobnemu rządowi” złożonemu z „Gestapo Wolfowitza, Libby, Feitha i Feitha” „.” [10] Jego szef sztabu, pułkownik Lawrence Wilkerson, oświadczył w PBS w 2006 r., Że „uczestniczył w mistyfikacji wobec narodu amerykańskiego, społeczności międzynarodowej i Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych” [11], aw 2011 r. , otwarcie potępił dwulicowość neokonserwatystów, takich jak Wurmser i Feith, których uważał za „członków partii Likud niosących karty”. „Często zastanawiałem się” - powiedział - „czy ich głównym przywiązaniem była ich ojczyzna, czy Izrael”. [12] Coś nie do końca brzmi, gdy neokoni mówią „my Amerykanie”, na przykład Paul Wolfowitz: my, Amerykanie, mamy  jeszcze jedną wspólną cechę z Izraelczykami. ”[13]

Zdolność neokonów do oszukiwania amerykańskiej opinii publicznej przez pozowanie na amerykańskich, a nie izraelskich patriotów wymagała, aby ich żydowskość była tabu, a Carl Bernstein, choć sam Żyd, wywołał skandal, powołując się w telewizji krajowej na odpowiedzialność „żydowskich neokonów” za Wojna w Iraku [14] Ale fakt, że zniszczenie Iraku zostało przeprowadzone w imieniu Izraela, jest obecnie powszechnie akceptowany, w szczególności dzięki książce Johna Mearsheimera i Stephena Walta z 2007 roku,  lobby Izraela i amerykańskiej polityki zagranicznej . I nawet najlepsi kłamcy czasami się zdradzają. Philip Zelikow na krótko upuścił maskę podczas konferencji na University of Virginia w dniu 10 września 2002 r .:

„Dlaczego Irak miałby atakować Amerykę lub użyć przeciwko nam broni nuklearnej? Powiem wam, co myślę, że prawdziwe zagrożenie jest i jest od 1990 roku: jest to zagrożenie dla Izraela. I to jest zagrożenie, które nie odważy się wypowiedzieć swojej nazwy, ponieważ Europejczycy nie dbają głęboko o to zagrożenie, powiem szczerze. A rząd amerykański nie chce zbyt mocno się na nim retorycznie opierać, ponieważ nie jest to popularna sprzedaż. ”[15]

Od krypto-judaizmu do krypto-syjonizmu

Norman Podhoretz, redaktor naczelny  komentarza  (i teść Elliotta Abramsa), powiedział, że po czerwcu 1967 r. Izrael stał się „religią amerykańskich Żydów” [16]. rozpoczął pracę w. Ale naturalnie taka religia powinna pozostać dyskretna poza społecznością żydowską, jeśli to możliwe, nawet tajna i zamaskowana jako amerykański patriotyzm. Neokoni udoskonalili ten fałszywy amerykański patriotyzm całkowicie opłacalny dla Izraela i ostatecznie katastrofalny dla Amerykanów - pseudoamerykanizm, który jest tak naprawdę krypto-izraelizmem lub krypto-syjonizmem.

Ten quasi-religijny krypto-syjonizm jest porównywalny z krypto-judaizmem, który odegrał decydującą rolę w chrześcijaństwie w późnym średniowieczu. Od końca XIV wieku kazania, groźby wydalenia i oportunizm sprawiły, że ponad sto tysięcy Żydów nawróciło się na katolicyzm w Hiszpanii i Portugalii, z których wielu nadal potajemnie „judaizowało”. Uwolnieni od ograniczeń nałożonych na Żydów ci „nowi chrześcijanie”, zwani  Conversos  lub  Marranos , doświadczyli gwałtownego wzrostu społeczno-gospodarczego. Według historyka marranizmu Yirmiyahu Yovela:

„ Konwersacje wpadły  do chrześcijańskiego społeczeństwa i infiltrowały większość jego szczelin. Po jednym lub dwóch pokoleniach byli w radach Kastylii i Aragonii, pełniąc funkcje królewskich doradców i administratorów, dowodząc armią i marynarką wojenną oraz zajmując wszystkie urzędy kościelne od proboszcza do biskupa i kardynała. […]  Konwersatorzy  byli kapłanami i żołnierzami, politykami i profesorami, sędziami i teologami, pisarzami, poetami i doradcami prawnymi - i oczywiście, jak w przeszłości, lekarzami, księgowymi i wysoko postawionymi kupcami. Niektórzy sprzymierzyli się w małżeństwie z największymi rodzinami hiszpańskiej szlachty […] Ich wzrost i penetracja społeczeństwa były zadziwiająco duże i szybkie. ”[17]

Nie wszystkie te  Konwersacje  były krypto-Żydami, czyli nieszczerymi chrześcijanami, ale większość pozostała dumnie etnicznymi Żydami i nadal żeniła się między sobą. Salomon Halevi, naczelny rabin Burgos, nawrócony w 1390 r., Przyjął imię Pablo de Santa Maria, został biskupem Burgos w 1416 r., A jego następcą został jego syn Alonso Cartagena. Zarówno ojciec, jak i syn nie widzieli sprzeczności między Torą a Ewangelią i wierzyli, że Żydzi są lepszymi chrześcijanami, ponieważ pochodzą z ludu wybranego i z rasy Mesjasza [18].

Nowa sytuacja powstała po dekrecie Alhambry (1492), który zmusił hiszpańskich Żydów do wyboru między nawróceniem a wydaleniem. Cztery lata później ci, którzy pozostali wierni swojej wierze i wyemigrowali do Portugalii, mieli wybór między nawróceniem a śmiercią, bez możliwości opuszczenia kraju. Portugalia liczy obecnie około 12 procent tzw. Nowych chrześcijan, głęboko urażonych katolicyzmem. Nauczyli się i doskonalili sztukę prowadzenia podwójnego życia. Kiedy w końcu pozwolono im opuścić kraj i zaangażować się w handel międzynarodowy w 1507 r., „Wkrótce zaczęli zdobywać pozycję lidera handlu międzynarodowego, praktycznie monopolizując rynek niektórych towarów, takich jak cukier, w mniejszym stopniu uczestnicząc w handlu przyprawy, rzadkie lasy, herbata, kawa i transport niewolników. ”[19] W 1540 r. nowy król Portugalii wprowadził Inkwizycję według modelu hiszpańskiego, tropiąc portugalskich judaizatorów w całej Europie, a nawet w Nowym Świecie Marranos stał się bardziej oburzony wiarą katolicką, którą musieli sfałszować, i bardziej skryty. Odegraliby ważną rolę w ruchu kalwinistycznym lub purytańskim, który po podważeniu hiszpańskiej dominacji w Holandii podbił Anglię i ostatecznie ukształtował religijną podstawę Stanów Zjednoczonych.

Katoliccy monarchowie są winni za to, że skierowali siłą do chrześcijaństwa armię wrogów, która w dużym stopniu przyczyni się do ruiny katolickiego imperium. Ogólnie rzecz biorąc, Kościół Rzymski zrobił wiele, aby promować żydowską kulturę kriozy. Jednak segregacja i wymuszone konwersje nie były jedynym czynnikiem. Krypto-Żydzi mogli znaleźć uzasadnienie w swojej hebrajskiej Biblii, w której czytali:

„Rebeka wzięła najlepsze ubrania swego starszego syna Ezawa, które miała w domu, i ubrała w nich swojego młodszego syna Jakuba. […] Jakub rzekł do ojca: „Jestem Ezaw, wasz pierworodny” (1 Mojż. 27: 15–19).

Gdyby Jakub oszukał swojego brata Ezawa o jego urodzeniu, podszywając się pod niego, dlaczego nie mieliby zrobić tego samego (Jakub jest oczywiście Izraelem, a Ezaw lub Edom są kryptonimami Kościoła katolickiego wśród średniowiecznych Żydów)? Krypto-Żydzi znaleźli również pociechę i uzasadnienie w biblijnej postaci Estery, tajnej Żydówki, która w łóżku króla perskiego skłoniła go przychylnie w stosunku do swego ludu. Od pokoleń hiszpańscy i portugalscy Marranos modlili się do „świętej Estery” [20]. Jest to znaczące, ponieważ legenda o Estrze jest kamieniem węgielnym kultury żydowskiej: każdego roku Żydzi świętują swoje szczęśliwe zakończenie (masakra 75 000 Persów przez Żydów) w święto Purim [21] Innym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, jest rytualna modlitwa Kol Nidre odmawiana przed Jom Kippur co najmniej od XII wieku, przez którą Żydzi zwolnili się przed „wszystkimi ślubowaniami, .

Marranos i ich potomkowie mieli głęboki i trwały wpływ na światową historię gospodarczą, kulturalną i polityczną, a ich kultura kripsy przetrwała inkwizycję. Przykładem może być rodzina Benjamina Disraeli, premiera królowej Wiktorii w latach 1868–1869 i ponownie w latach 1874–1880, który określił się jako „anglikanin rasy żydowskiej” [22]. Jego dziadek urodził się z portugalskich marranos nawróconych na judaizm w Wenecji i przeprowadził się do Londynu w 1748 r. Ojciec Beniamina, Izaak D'Israeli był autorem książki o  Geniuszu judaizmu,  ale cała jego rodzina została ochrzczona, gdy Benjamin miał trzynaście lat, ponieważ kariery administracyjne zostały następnie zamknięte Żydzi w Anglii.

Benjamin Disraeli został nazwany prawdziwym wynalazcą brytyjskiego imperializmu za to, że królowa Wiktoria ogłosiła cesarzową Indii w 1876 r. Zorganizował brytyjskie przejęcie Kanału Sueskiego w 1875 r., Dzięki finansowaniu ze swojego przyjaciela Lionela Rothschilda (operacja, która skonsolidowała również Kontrola Rotszyldów nad Bankiem Anglii). Ale Disraeli można również uznać za głównego prekursora syjonizmu; na długo przed Theodorem Herzlem próbował wprowadzić „przywrócenie Izraela” do agendy Kongresu Berlińskiego, mając nadzieję przekonać sułtana osmańskiego do przyznania Palestynie autonomicznej prowincji.

Jaka była motywacja Disraeli'ego za jego brytyjską imperialną polityką zagraniczną? Czy wierzył w przeznaczenie Wielkiej Brytanii do kontrolowania Bliskiego Wschodu? Czy też widział on Imperium Brytyjskie jako narzędzie do spełnienia losu Izraela? Czy cumując Kanał Sueski w interesie brytyjskim, starał się prześcignąć Francuzów, czy też położył podwaliny pod przyszły sojusz między Izraelem a imperium anglo-amerykańskim? Nikt nie może odpowiedzieć na te pytania z całą pewnością. Ale rówieśnicy Disraeli zastanawiali się nad nimi. William Gladstone, jego długoletni konkurent dla premiera, oskarżył go o „trzymanie brytyjskiego zakładnika polityki zagranicznej wobec jego żydowskich sympatii” [23]. Widzimy więc, że lojalność neokonserwatystów wobec Izraela i ich kontrola nad polityką zagraniczną Imperium jest nie nowy problem.

Dialektyka narodu i religii

Z perspektywy darwinowskiej Kevin MacDonald postrzega krypto-judaizm jako „autentyczny przypadek kripsy całkiem analogiczny do przypadków mimetycznego kamuflażu w świecie przyrody” [24]. Jednak sam judaizm w swojej nowoczesnej formie należy do tej samej kategorii, zgodnie z do MacDonald. W XVIII wieku, twierdząc, że są wyznawcami spowiedzi religijnej, Żydzi uzyskali pełne obywatelstwo w narodach europejskich, pozostając etnicznie endogamiczni i podejrzanie niezainteresowani nawracaniem kogokolwiek. Gilad Atzmon zwraca uwagę, że motto Haskali: „Bądź Żydem w domu i człowiekiem na ulicy” jest zasadniczo nieuczciwe:

„Żyd haskali oszukuje swojego Boga w domu i wprowadza go w błąd raz na ulicy. W rzeczywistości to dwoistość plemienności i uniwersalizmu leży u podstaw świeckiej tożsamości zbiorowej Żydów. Ta dualność nigdy nie została właściwie rozwiązana ”[25]

Syjonizm był próbą jego rozwiązania. Mojżesz Hess napisał w swojej wpływowej książce  Rzym i Jerozolima  (1862):

„Ci z naszych braci, którzy w celu uzyskania emancypacji starają się przekonać zarówno siebie, jak i innych, że współcześni Żydzi nie mają śladu uczuć narodowych, naprawdę stracili głowy”.

Dla niego Żyd jest Żydem „ze względu na swoje pochodzenie rasowe, nawet jeśli jego przodkowie mogli zostać odstępcami” [26]. Zwracając się do swoich współżydów, Hess bronił narodowego charakteru judaizmu i potępił „piękne frazy asymilacjonistycznego Żyda na temat ludzkość i oświecenie, które stosuje jako płaszcz, aby ukryć swoją zdradę. ”[27]

W zamian judaizm reformowany przeciwstawił się nacjonalistycznej wersji żydostwa, które przekształciło się w syjonizm. Z okazji konferencji w Pittsburghu w 1885 r. Zreformowani amerykańscy rabini wydali następujące oświadczenie:

„Uważamy się już nie za naród, ale za wspólnotę religijną i dlatego nie oczekujemy powrotu do Palestyny ​​ani przywrócenia kultu ofiarnego pod rządami Synów Aarona ani żadnego z przepisów dotyczących państwa żydowskiego” 28. ]

Jednak judaizm reformowany promował teorię mesjańską, która nadal przypisywała Izraelowi wzniosłą rolę jako narodu wybranego, narodu lub rasy. Niemiecko-amerykański rabin Kaufmann Kohler, gwiazda Konferencji w Pittsburghu, w swojej teologii żydowskiej  (1918) argumentował  za przetworzeniem nadziei mesjanistycznej w „wiarę, że Izrael, cierpiący Mesjasz stuleci, pod koniec dni stanie się triumfujący Mesjasz narodów ”.

„Izrael jest orędownikiem Pana, wybranym do walki i cierpienia za najwyższe wartości ludzkości, wolność i sprawiedliwość, prawdę i ludzkość; człowiek nieszczęścia i smutku, którego krew ma nawozić glebę ziarnami sprawiedliwości i miłości do ludzkości. […] W związku z tym współczesny judaizm głosi bardziej niż kiedykolwiek z naciskiem, że naród żydowski jest sługą Pana, cierpiącym Mesjaszem narodów, który złożył swoje życie jako ofiarę za przebłaganie za ludzkość i ofiarował swoją krew jako cement, na którym budujcie boskie królestwo prawdy i sprawiedliwości ”[29]

Łatwo tu rozpoznać naśladownictwo chrześcijaństwa: ukrzyżowanie Chrystusa (przez Żydów, jak mawiali chrześcijanie) zamienia się w symbol męczeństwa Żydów (przez chrześcijan). Co ciekawe, temat „ukrzyżowania Żydów” był również szeroko stosowany przez świeckich syjonistycznych Żydów jako argument dyplomatyczny.

Ale ważniejsze do zrozumienia jest to, że judaizm reformowany odrzucił tradycyjny nacjonalizm (dążenie do państwowości) jedynie po to, by wyznawać wyższy, metafizyczny rodzaj nacjonalizmu. W ten sposób zreformowany judaizm i syjonizm, potwierdzając ich wzajemną niekompatybilność i walcząc o serca Żydów, doskonale do siebie pasowały: syjonizm odgrywał retorykę europejskich ruchów nacjonalistycznych, aby domagać się „narodu podobnego do innych” (dla  Izraelczyków ), podczas gdy judaizm reformowany miał na celu w umacnianiu narodu jak żaden inny i bez granic (dla  Izraelitów). To wyjaśnia, dlaczego w 1976 r. Zreformowani rabinowie amerykańscy opracowali nową rezolucję, w której potwierdzili: „Państwo Izrael i diaspora w owocnym dialogu mogą pokazać, w jaki sposób naród przekracza nacjonalizm, potwierdzając go, tym samym stanowiąc przykład dla ludzkości” [30]. W cudownym przykładzie syntezy dialektycznej heglowskiej zarówno religijne, jak i narodowe oblicza żydostwa przyczyniły się do końcowego rezultatu: naród posiadający zarówno terytorium narodowe, jak i obywatelstwo międzynarodowe, dokładnie to, co miał na myśli Leo Strauss. Z wyjątkiem kilku ortodoksyjnych Żydów, większość Żydów dzisiaj nie widzi sprzeczności między judaizmem jako religią a syjonizmem jako projektem nacjonalistycznym.

Pytanie, czy taka dialektyczna maszyneria została opracowana przez Jahwe, czy przez B'nai B'rith, jest przedmiotem dyskusji. Ale można to postrzegać jako nieodłączną dynamikę żydowskości: żydowskie elity poznawcze mogą być podzielone w wielu kwestiach, ale ponieważ ich wybory są ostatecznie podporządkowane wielkiemu metafizycznemu pytaniu: „Czy to jest dobre dla Żydów?” zawsze przychodzi moment, w którym ich sprzeciwy są rozwiązywane w sposób, który wzmacnia ich globalną pozycję.

Z myślą o tym, „co jest dobre dla Żydów”, sprzeczności można łatwo rozwiązać. Na przykład żydowscy intelektualiści mogą być etnicznymi nacjonalistami w Izraelu, a proimigracyjnymi wielokulturowcami wszędzie indziej. Wzorem tej sprzeczności był Israel Zangwill, odnoszący sukcesy autor sztuki  Melting Pot (1908), którego tytuł stał się metaforą społeczeństwa amerykańskiego i którego żydowski bohater staje się bardem asymilacji przez mieszane małżeństwa: „Ameryka jest Bożym Tygielem, wielkim tyglem, w którym wszystkie rasy Europy topnieją i reformują się. ” Paradoks polega na tym, że kiedy to pisał, Zangwill był wiodącą postacią syjonizmu, to znaczy ruchem potwierdzającym niemożność Żydów żyjących wśród pogan i domagającym się ich separacji etnicznej. (Zangwill jest autorem innej znanej formuły: „Palestyna to ziemia bez ludzi dla ludzi bez ziemi”).

Chociaż wydaje się, że jest to sprzeczne dla nie-Żydów, ten podwójny standard niekoniecznie jest taki z punktu widzenia żydowskich intelektualistów. Mogą szczerze wierzyć w swoje uniwersalistyczne przesłanie skierowane do Gojów, a jednocześnie szczerze wierzyć, że Żydzi powinni pozostać odrębnym narodem. Domyślna logika jest taka, że ​​dobrze, że Żydzi pozostają Żydami, aby nauczyć resztę ludzkości bycia uniwersalnym, tolerancyjnym, antyrasistowskim, imigracyjnym i troszczącym się o mniejszości (zwłaszcza Żydów). Ta logika mieści się w „teorii misji”, świeckiej wersji teorii „narodu mesjańskiego”: Żydzi, którzy wymyślili monoteizm, Dziesięć Przykazań i tak dalej, mają moralny obowiązek ciągłego edukowania reszty ludzkości. To, co pociąga za sobą „misja”, jest otwarte na odwracalne interpretacje. Rabin Daniel Gordis, w Czy świat potrzebuje Żydów? twierdzi, że „Żydzi muszą być inni, aby mogli odgrywać quasi-wywrotową rolę w społeczeństwie [ . . . ] celem jest bycie przyczyniającym się i pełnym szacunku „cierniem w boku” społeczeństwa ”. [31] To oczywiście denerwuje Goyimów, ale dzieje się to dla ich dobra. Chcąc uwolnić ich od „fałszywych bogów”, Żydzi są „żrącą siłą”, nalega także Douglas Rushkoff, autor książki  Nothing Sacred: The Truth About Judaism .

Głoszenie Gojom uniwersalizmu na ulicy, przy jednoczesnym podkreślaniu nacjonalizmu etnicznego w domu, jest wielkim oszustwem. Jest istotą krypto-judaizmu i jego nowoczesnej formy, krypto-syjonizmu. Jest tak głęboko zakorzeniony, że stał się rodzajem kolektywnego instynktu wśród wielu Żydów. Można to zaobserwować w wielu sytuacjach. Poniższa uwaga historyka Daniela Lindenberga pokazuje, że stosunek internacjonalistów żydowskich do Izraela w XX wieku bardzo przypominał stosunek Marranos do judaizmu w czasach przednowoczesnych:

„Każdy, kto znał komunistycznych Żydów, byłych kominternistów, a nawet niektórych wybitnych przedstawicieli pokolenia 1968 r., Będzie wiedział, co oznacza sfrustrowane krypto-żydowskość: oto mężczyźni i kobiety, którzy zgodnie z dogmatem„ internacjonalistycznym ”dusili same w sobie wszystkie ślady „partykularyzmu” i „drobnomieszczańskiego żydowskiego szowinizmu”, których mdli syjonizm, popierają arabski nacjonalizm i wielki Związek Radziecki - a jednak potajemnie cieszą się z wojskowych zwycięstw Izraela, opowiadają antyradzieckie żarty i płaczą słuchanie piosenki w języku jidysz. Dzieje się tak do dnia, w którym, podobnie jak Leopold Trepper, mogą wydobyć swoje stłumione żydostwo, czasami stając się, jak Marranos z przeszłości, najbardziej nieprzejednanym neofitem. ”[32]

Syjon i nowy porządek świata

Jeśli Żydzi mogą być alternatywnie lub nawet jednocześnie nacjonalistami (syjonistami) i internacjonalistami (komunistami, globalistami itp.), Jest to, w ostatecznym rozrachunku, ponieważ dwoistość ta jest nieodłączna od paradoksalnej natury Izraela. Nie zapominajmy, że do powstania „państwa żydowskiego”, „Izrael” był częstym oznaczenie dla międzynarodowej społeczności żydowskiej, na przykład, gdy 24 marca 1933 roku, brytyjski Daily Express  drukowane na jego pierwszej stronie: „ cały Izrael na całym świecie jest zjednoczona w wypowiedzeniu wojny gospodarczej i finansowej Niemcom. ”[33] Do 1947 r. większość amerykańskich i europejskich Żydów była zadowolona z bycia„ Izraelitami ”, członkami Izraela na całym świecie. Widzieli zaletę bycia narodem rozproszonym między narodami. Międzynarodowe organizacje żydowskie, takie jak B'nai B'rith (hebr. „Dzieci Przymierza”) założone w Nowym Jorku w 1843 r. Lub Alliance Israélite Universelle, założone w Paryżu w 1860 r., Nie miały żadnych roszczeń wobec Palestyny.

Nawet po 1947 r. Większość amerykańskich Żydów pozostawała ambiwalentna wobec nowego państwa Izrael, doskonale wiedząc, że poparcie go naraziłoby ich na zarzut podwójnej lojalności. Dopiero po wojnie sześciodniowej amerykańscy Żydzi zaczęli aktywniej i otwarcie wspierać Izrael. Były to dwa powody. Po pierwsze, syjonistyczna kontrola prasy stała się taka, że ​​amerykańską opinię publiczną łatwo przekonano, że Izrael był ofiarą, a nie agresorem w wojnie, która doprowadziła Izrael do potrojenia swojego terytorium. Po drugie, po 1967 r. Miażdżące rozmieszczenie izraelskiej władzy przeciwko Egiptowi, narodowi wspieranemu dyplomatycznie przez ZSRR, umożliwiło administracji Johnson podniesienie Izraela do strategicznego zasobu w czasie zimnej wojny. Norman Finkelstein wyjaśnia:

„Dla amerykańskich elit żydowskich podporządkowanie Izraela władzy USA było gratką. Żydzi stali teraz na linii frontu, broniąc Ameryki - a właściwie „cywilizacji zachodniej” - przed wstecznych arabskich hord. Podczas gdy przed rokiem 1967 Izrael wyczarował bogactwo podwójnej lojalności, teraz kojarzył się z superlojalnością. […] Po wojnie w 1967 r. Izraelski elitar wojskowy można było świętować, ponieważ jego działa skierowane były we właściwym kierunku - przeciw wrogom Ameryki. Jego waleczność może nawet ułatwić wejście do wewnętrznych sanktuariów amerykańskiej potęgi. ”[34]

Ze swojej strony przywódcy izraelscy przestali obwiniać amerykańskich Żydów za to, że nie osiedlili się w Izraelu, i uznali legalność służby Izraelowi podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych. W bardzo odkrywczych słowach Benjamin Ginsberg pisze, że już w latach 50. „osiągnięto zakwaterowanie między państwem żydowskim w Izraelu a państwem żydowskim w Ameryce”; ale dopiero po 1967 r. kompromis stał się konsensusem, ponieważ antysyjonistyczni Żydzi zostali zmarginalizowani i uciszeni [35]. Tak narodził się nowy Izrael, którego stolicą był już nie tylko Tel Awiw, ale także Nowy Jork; transatlantycki Izrael, naród bez granic, delokalizowany. To nie była tak naprawdę nowość, ale raczej nowa równowaga między dwiema nierozerwalnymi rzeczywistościami: międzynarodową diasporą Izraelitów i narodowym państwem Izraelczyków.

Dzięki tej potężnej diasporze wirtualnych Izraelczyków zakorzenionych na wszystkich poziomach władzy w USA, Francji i wielu innych narodach, Izrael jest naprawdę szczególnym narodem. I wszyscy widzą, że nie ma zamiaru być zwykłym narodem. Izrael ma być imperium. Jeśli syjonizm jest zdefiniowany jako ruch na rzecz utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie, to, co dziś widzimy w pracy, można nazwać meta-syjonizmem lub super-syjonizmem. Ale tak naprawdę nie ma potrzeby takiego nowego terminu, ponieważ w rzeczywistości syjonizm zawsze dotyczył nowego porządku światowego, pod maską „nacjonalizmu”.

David Ben-Gurion, „ojciec narodu”, mocno wierzył w teorię misji, oświadczając: „Wierzę w naszą moralną i intelektualną wyższość, w naszą zdolność do służenia jako model odkupienia rodzaju ludzkiego. ”[36] W oświadczeniu opublikowanym w czasopiśmie  Look  z 16 stycznia 1962 r. Przepowiedział na następne 25 lat:

„Wszystkie armie zostaną zlikwidowane i nie będzie więcej wojen. W Jerozolimie Organizacja Narodów Zjednoczonych (prawdziwa Organizacja Narodów Zjednoczonych) zbuduje Sanktuarium Proroków, aby służyć federacji zjednoczonej wszystkich kontynentów; będzie to siedziba Sądu Najwyższego Ludzkości, który rozstrzygnie wszelkie kontrowersje między federowanymi kontynentami, jak prorokował Izajasz. ”[37]

Ta wizja została przekazana następnemu pokoleniu. W październiku 2003 r. Bardzo symboliczny hotel King David był gospodarzem „szczytu w Jerozolimie”, w skład którego weszli trzej pełniący obowiązki izraelscy ministrowie, w tym Benjamin Netanjahu i Richard Perle jako gość honorowy. Podpisali deklarację uznającą „specjalny autorytet Jerozolimy, aby stać się centrum jedności świata”, i wyznali:

„Wierzymy, że jednym z celów odrodzonego przez Boga odrodzenia Izraela jest uczynienie z niego centrum nowej jedności narodów, która doprowadzi do ery pokoju i dobrobytu, przepowiedzianych przez proroków”. [38]

Syjoniści i Biblia

Zarówno proroctwo Ben-Guriona, jak i Deklaracja Jerozolimska podkreślają fakt, że syjonizm jest międzynarodowym projektem opartym na Biblii. To, że syjonizm jest biblijny, nie oznacza, że ​​jest religijny; dla syjonistów Biblia jest zarówno „narracją narodową”, jak i programem geopolitycznym, a nie książką religijną (w starożytnym języku hebrajskim nie ma słowa „religia”). Ben-Gurion nie był religijny; nigdy nie chodził do synagogi i nie jadł wieprzowiny na śniadanie. A jednak był bardzo biblijny. Dan Kurzman, który nazywa go „personifikacją syjonistycznego snu”, tytułuje każdy rozdział swojej biografii ( Ben-Gurion, Prorok ognia , 1983) cytatem biblijnym. Przedmowa zaczyna się tak:

„Życie Davida Ben-Guriona to coś więcej niż historia niezwykłego człowieka. To historia biblijnej przepowiedni, wiecznego snu. [...] Ben-Gurion był w nowoczesnym sensie Mojżeszem, Jozue, Izajaszem, mesjaszem, który czuł, że jego przeznaczeniem jest stworzenie wzorcowego państwa żydowskiego, „światła dla narodów”, które pomogłoby odkupić całą ludzkość ”.

Dla Ben-Guriona, pisze Kurzman, odrodzenie Izraela w 1948 r. „Było równoległe do Wyjścia z Egiptu, podboju ziemi przez Jozuego, powstania Machabeuszowego”. Sam Ben-Gurion podkreślił: „Nie ma żadnej wartościowej edukacji politycznej ani wojskowej na temat Izraela bez głębokiej znajomości Biblii”. [39] Dziesięć dni po ogłoszeniu niepodległości Izraela napisał w swoim dzienniku: „Złamiemy Transjordan [Jordan] , zbombarduj Amman i zniszcz jego armię, a następnie Syria upadnie, a jeśli Egipt nadal będzie walczył - zbombardujemy Port Said, Aleksandrię i Kair. ” Następnie dodaje: „Będzie to zemsta za to, co oni (Egipcjanie, Aramini i Asyryjczycy) zrobili naszym przodkom w czasach biblijnych.” 40 Czy możesz być bardziej biblijny niż to? Ben-Gurion nie był w żadnym wypadku szczególnym przypadkiem. Jego zauroczenie Biblią podzielał prawie każdy przywódca syjonistyczny swojego pokolenia i następnego. Moshe Dayan, bohater wojskowy wojny sześciodniowej, napisał książkę zatytułowaną Żyjąc z Biblią  (1978), w której biblijnie uzasadniał aneksję terytoriów arabskich przez Izrael. Naftali Bennet, izraelski minister edukacji, również niedawno uzasadnił aneksję Zachodniego Brzegu przez Biblię.

Christian powie, że syjoniści nie czytają poprawnie Biblii. Oczywiście nie czytają tego w różowych okularach chrześcijańskich. Na przykład w Izajaszu chrześcijanie znajdują nadzieję, że pewnego dnia ludzie „wbiją miecze w lemiesze, a włócznie w sierpy” (Izajasz 2: 4). Ale syjoniści poprawnie zaczynają od poprzednich wersetów, które opisują te czasy mesjanistyczne jako  Pax Judaica , kiedy „wszystkie narody” oddają hołd „górze Jahwe, domowi boga Jakuba”, kiedy „Prawo będzie wydał z Syjonu i słowa Paóskiego z Jeruzalem ”, aby Pan„ sądził między narodami i arbitrażował wiele narodów ”. W dalszej części tej samej książki czytają:

„Przepłyną do was bogactwa morza, przyjdzie do was bogactwo narodów” (60: 5); „Albowiem naród i królestwo, które wam nie służyć, zginie, a narody zostaną całkowicie zniszczone” (60:12); „Ssicie mleko narodów, ssicie bogactwo królów” (60:16); „Żywicie się bogactwem narodów, wypieracie ich w chwale” (61: 5-6);

Syjonizm nie może być ruchem nacjonalistycznym, podobnie jak inne, ponieważ rezonuje z przeznaczeniem Izraela przedstawionym w Biblii: „Jahwe, twój Bóg, podniesie cię wyżej niż każdy inny naród na świecie” (Powtórzonego Prawa 28: 1). Tylko biorąc pod uwagę biblijne korzenie syjonizmu, można zrozumieć, że syjonizm zawsze zawierał w sobie ukryty imperialistyczny program. Być może prawdą jest, że Theodor Herzl i Max Nordau szczerze życzyli Izraelowi, by był „narodem takim jak inni”, jak wyjaśnia Gilad Atzmon [41]. Ale mimo to, nazywając swój ruch „syjonizmem”, używali biblijnego imienia Jeruzalem zapożyczonego z najbardziej imperialistycznych proroctw, a zwłaszcza cytowanego powyżej Izajasza 2: 3.

Proroctwa biblijne określają ostateczne przeznaczenie Izraela, czyli meta-syjonizm, podczas gdy księgi historyczne, a zwłaszcza Księga Jozuego, wyznaczają wzór pierwszego etapu, podboju Palestyny ​​lub syjonizmu. Jak napisała Avigail Abarbanel w „Dlaczego opuściłem Kult”, syjonistyczni zdobywcy Palestyny ​​„dość ściśle przestrzegają biblijnego nakazu Jozuego, aby wszedł i zabrał wszystko. […] W przypadku rzekomo niereligijnego ruchu niezwykłe jest, jak bardzo syjonizm […] podążał za Biblią ”. [42] W tym samym nastroju Kim Chernin pisze:

„Nie mogę policzyć, ile razy czytałem historię Jozuego jako opowieść o tym, że nasz lud wszedł w posiadanie ziemi obiecanej bez zatrzymania się, by powiedzieć sobie:„ ale jest to historia gwałtu, grabieży, rzezi , inwazja i zniszczenie innych ludów. ”” [43]

„Historia ludobójstwa” nie byłaby przesadzona, jeśli weźmiemy pod uwagę leczenie zastrzeżone dla Kananejczyków: W Jerychu „narzucili klątwę zniszczenia na wszystkich w mieście: mężczyzn i kobiety, młodych i starych, w tym woły, owce i osły zabijają ich wszystkich ”(Jozuego 6:21). Miasto Ai spotkało ten sam los. Wszyscy jej mieszkańcy zostali zamordowani, dwanaście tysięcy z nich, „dopóki nikt nie został przy życiu i nikt nie uciekł. […] Kiedy Izrael skończył zabijać wszystkich mieszkańców Ai na otwartym terenie i na pustyni, gdzie ich ścigali, i kiedy każdy padł na miecz, cały Izrael wrócił do Ai i zabił pozostałą populację ” (8: 22–25). Kobiety nie zostały oszczędzone. „Za łup Izrael wziął tylko bydło i łupy tego miasta” (8:27). Potem przyszła kolej na miasta Makkeda, Libna, Lachish, Eglon, Hebron, Debir i Hazor. Na całej ziemi Jozue „nie pozostawił nikogo, kto przeżył, i poddał wszystkie żywe istoty przekleństwu zagłady, jak nakazał Jahwe, bóg Izraela” (10:40).

Z pewnością pomaga zrozumieć izraelskie traktowanie Palestyńczyków, wiedząc, że Księga Jozuego jest uważana za chwalebny rozdział narodowej narracji Izraela. A kiedy przywódcy Izraela twierdzą, że ich wizja globalnej przyszłości oparta jest na hebrajskiej Biblii, powinniśmy potraktować ich poważnie i przestudiować Biblię. Na przykład pomocne jest uświadomienie sobie, że Jahwe wyznaczył Izraelowi „siedem narodów większych i potężniejszych od ciebie”, że „musisz całkowicie zniszczyć” i „nie okazywać im litości”. Jeśli chodzi o ich królów, „zginiecie z imienia ich pod niebem” (Powtórzonego Prawa 7: 1-2, 24). Zniszczenie „Siedmiu Narodów”, wspomniane również w Jozuego 24:11, jest uważane za  micwę  w judaizmie rabinicznym, a przez wielkich Majmonidów w jego  Księdze Przykazań, [44] i pozostaje popularnym motywem w kulturze żydowskiej. Znajomość tego pomoże zrozumieć neokoński plan IV Wojny Światowej (jak Norman Podhoretz nazywa obecny globalny konflikt) [45]. Generał Wesley Clark, były Najwyższy Dowódca NATO w Europie (prowadził agresję NATO przeciwko Serbii dwadzieścia lat temu), wielokrotnie pisał i powtarzał, że miesiąc po 11 września 2001 r. Generał Pentagonu pokazał mu notatkę „że opisuje, w jaki sposób zabierzemy siedem krajów w ciągu pięciu lat, poczynając od Iraku, a następnie Syrii, Libanu, Libii, Somalii i Sudanu, a kończąc na Iranie. ”[46] Wesley Clark zdał egzaminatora, ale Wierzę, że należy do tego, co Gilad Atzmon uważa za kontrolowaną przez Żydów opozycję, wraz z Amy Goodman z  Demokracji Teraz który przeprowadził z nim wywiad. [47] Dopiero w 1999 roku ujawnił, że jest synem Benjamina Jacoba Kanne'a i dumnym potomkiem linii rabinów Kohena. Trudno uwierzyć, że nigdy nie słyszał o „siedmiu narodach” biblijnych. Czy Clark jest krypto-syjonistą, który próbuje pisać historię w kategoriach biblijnych, obwiniając te wojny o podżegaczy wojennych Pentagonu WASP? Co ciekawe, w przemówieniu z 20 września 2001 r. Prezydent Bush zacytował również siedem „zbuntowanych państw” za ich poparcie dla globalnego terroryzmu, ale na jego liście Kuba i Korea Północna zastąpiły Liban i Somalię. Czy to dlatego, że część otoczenia Busha odmówiła włączenia Libanu i Somalii, podczas gdy jego neokońscy handlowcy nalegali na utrzymanie liczby siedem ze względu na jej symboliczną wartość? Niezależnie od wyjaśnienia Podejrzewam, że znaczenie wycelowania dokładnie w „siedem narodów” po 11 września wynika z tej samej biblijnej obsesji, jak potrzeba powieszenia dziesięciu nazistów w dniu Purim w 1946 r., Aby dorównać dziesięciu synom Hamana powieszonym w Księdze Estery. Podobnie jak rabin Bernhard Rosenberg może teraz dziwić się, jak prorocza jest Księga Estery [48], chodzi o to, by „uświadomić sobie” za kilka dziesięcioleci, że IV wojna światowa wypełniła Powtórzonego Prawa 7: zniszczenie siedmiu wrogich narodów Izraela. Chrześcijańscy syjoniści będą w ekstazie i chwalili „Pana” (jak ich Biblia tłumaczy YHWH). Oczywiście spełnianie się proroctw nie zawsze przychodzi łatwo: Izajasz 17: 1: „Oto Damaszek wkrótce przestanie być miastem, stanie się kupą ruin”, jeszcze się nie skończyło. Podobnie jak rabin Bernhard Rosenberg może teraz dziwić się, jak prorocza jest Księga Estery [48], chodzi o to, by „uświadomić sobie” za kilka dziesięcioleci, że IV wojna światowa wypełniła Powtórzonego Prawa 7: zniszczenie siedmiu wrogich narodów Izraela. Chrześcijańscy syjoniści będą w ekstazie i chwalili „Pana” (jak ich Biblia tłumaczy YHWH). Oczywiście spełnianie się proroctw nie zawsze przychodzi łatwo: Izajasz 17: 1: „Oto Damaszek wkrótce przestanie być miastem, stanie się kupą ruin”, jeszcze się nie skończyło. Podobnie jak rabin Bernhard Rosenberg może teraz dziwić się, jak prorocza jest Księga Estery [48], chodzi o to, by „uświadomić sobie” za kilka dziesięcioleci, że IV wojna światowa wypełniła Powtórzonego Prawa 7: zniszczenie siedmiu wrogich narodów Izraela. Chrześcijańscy syjoniści będą w ekstazie i chwalili „Pana” (jak ich Biblia tłumaczy YHWH). Oczywiście spełnianie się proroctw nie zawsze przychodzi łatwo: Izajasz 17: 1: „Oto Damaszek wkrótce przestanie być miastem, stanie się kupą ruin”, jeszcze się nie skończyło.

Oszustwo Salomona

Uważam, że Gilad Atzmon robi bardzo ważny punkt, podkreślając:

„Izrael określa się jako państwo żydowskie. Aby zrozumieć Izrael, jego politykę, politykę i nachalny charakter lobby, musimy zrozumieć naturę  żydostwa. ”

I wierzę, że żydowskość jest u podstaw ideologii Tanacha. Przed Tanakhem nie było żydostwa, a Tanakh jest jedynym ostatecznym rdzeniem łączącym wszystkie przejawy żydostwa, religijne lub świeckie - za co to rozróżnienie jest warte. Żydostwo po prostu uschłoby bez Tanakha.

Syjonizm jest wyrazem żydostwa. Jak widzieliśmy, jest z natury imperialistyczny, ponieważ jest biblijny. Będę teraz argumentować, że jest on również z natury zwodniczy, ponieważ jest biblijny. Istnieją dwa aspekty zwodniczej natury Tanachu: historyczny i metafizyczny. Aby je zrozumieć, musimy znać kontekst jego pisania. Największa część Tanach, w tym książki historyczne, została zredagowana w okresie wygnania i osiągnęła swój ostateczny kształt po upadku Babilonu pod panowaniem perskim w 539 rpne Teza ta, po raz pierwszy wysunięta przez Barucha Spinozę w 1670 r. [49], zawsze spotkała się z ostrym sprzeciwem ze strony świata chrześcijańskiego, ale została przyjęta przez wielkiego brytyjskiego historyka cywilizacji Arnolda J. Toynbee [50], a teraz jest coraz bardziej wysoki teren [51] Judejscy wygnańcy, po tym, jak pomogli Persom podbić Babilon, zostali nagrodzeni przez wysokie urzędy na perskim dworze i uzyskali prawo powrotu do Jerozolimy i ustanowienia rządu podlegającego Persji. Sposób, w jaki ci judeo-babilońscy lewici manewrowali imperialną polityką Persów na poparcie ich teokratycznego projektu dla Palestyny, jest nieznany, ale możemy sobie to wyobrazić podobnie do sposobu, w jaki syjoniści porwali politykę zagraniczną imperium anglo-amerykańskiego w ostatnich czasach; edykt Cyrusa Wielkiego przedstawiony na początku Księgi Ezdrasza jest porównywalny z Deklaracją Balfoura. W 458 roku p.n.e., osiemdziesiąt lat po powrocie pierwszych wygnańców, Ezdrasz, dumny potomek linii kapłanów Aaronitów, udał się z Babilonu do Jerozolimy, upoważniony przez króla Persji i w towarzystwie około 1500 wyznawców. Wkrótce dołączył do niego Nehemiasz, perski urzędnik sądowy pochodzenia judejskiego. Jako „Sekretarz Prawa” Ezra niósł ze sobą świeżo zredagowaną Torę, a Spinoza prawdopodobnie sugerował, że był kierownikiem szkoły pisarskiej, która skompilowała i zredagowała większość Tanacha.

Historia Izraela i Judei, którą mamy dzisiaj, została napisana jako uzasadnienie tego proto-syjonistycznego przedsięwzięcia, które implikowało uzurpację nazwy i dziedzictwa starożytnego królestwa Izraela przez Judejczyków. Oczywiście nie wszystko w książkach historycznych jest czystym wynalazkiem: zastosowano starożytne materiały, ale główna narracja, która je agreguje, zbudowana jest na post-wygnaniu ideologicznym. Centralnym elementem tej narracji jest chwalebne królestwo Salomona, sięgające od Eufratu po Nil (1 Królów 5: 1), ze wspaniałą świątynią i bogatym pałacem królewskim w Jerozolimie (szczegółowo opisane w 1 Królów 5-8). Salomon miał „siedemset żon rangi królewskiej i trzysta konkubin” (11: 3) i „otrzymywał dary od wszystkich królów na świecie, którzy słyszeli o jego mądrości” (5:14). Wiemy dzisiaj, że królestwo Salomona jest kompletnym wymysłem, mityczną przeszłością, która ma być odbiciem lustrzanym pożądanej przyszłości, fikcyjnym uzasadnieniem proroctwa o „przywróceniu”. Nawet sam pomysł, że Jeruzalem, położone w Judei, było kiedyś stolicą Izraela, jest rażąco fałszywy: Izrael nigdy nie miał innej stolicy niż Samaria. Archeologia XX wieku definitywnie odsłoniła błąd: nie ma śladu Salomona i jego „zjednoczonego królestwa” [52].

Oszustwo jest dość widoczne ze sposobu, w jaki autorzy Księgi Królów, świadomi absolutnej bezpodstawności swojej historii, popierają ją groteskowym świadectwem całkowicie fałszywej Królowej Saby:

„Raport, który usłyszałem w moim kraju, o twojej mądrości w prowadzeniu twoich spraw był wtedy prawdziwy! Dopóki nie przyszedłem i nie zobaczyłem na własne oczy, nie wierzyłem w te raporty, ale najwyraźniej powiedziano mi mniej niż połowę: dla mądrości i dobrobytu przewyższasz to, co mi powiedziano. Jakie szczęście mają twoje żony! Cóż za szczęście dla tych waszych dworzan, którzy nieustannie was słuchają i słuchają waszej mądrości! Błogosławiony Pan, Bóg wasz, który okazał wam łaskę, ustanawiając was na tronie Izraela! Z powodu wiecznej miłości Jahwe do Izraela uczynił cię królem, abyś sprawował prawo i sprawiedliwość ”. (1 Królów 10: 6-9) [53]

Kiedy Ben-Gurion oświadczył przed Knesetem trzy dni po inwazji na Synaj w 1956 r., Stawką było „przywrócenie królestwa Dawida i Salomona” [54], a przywódcy Izraela nadal marzą o „Wielkim Izraelu ”O biblijnych proporcjach, po prostu utrwalają oszustwo sprzed dwóch tysięcy lat - być może samooszukiwanie się, ale oszustwo jednakowe.

Głębsze niż oszustwo historyczne, leżące u podstaw Biblii, leży w bardziej istotnym oszustwie metafizycznym, które prowadzi długą drogę do wyjaśnienia ambiwalencji plemienności i uniwersalizmu tak typowego dla żydostwa. Historyk biblijny Philip Davies napisał, że „  struktura ideologiczna literatury biblijnej można wyjaśnić w ostatniej analizie jedynie jako produkt okresu perskiego ”[55], a główną ideą tej„ struktury ideologicznej ”jest biblijny monoteizm. W warstwach biblijnych przed wygnaniem Jahwe jest narodowym bogiem między innymi: „Albowiem wszystkie ludy idą naprzód, każdy w imieniu swego boga, podczas gdy my idziemy naprzód w imieniu Jahwe, naszego boga na wieki wieków”. mówi prorok prorok Micheasz (4: 5). Tym, co odróżnia Jahwe od innych narodowych bogów, jest jego zazdrość, która zakłada istnienie innych bogów: „Nie będziesz miał innych bogów, którzy by mnie rywalizowali” (Wj 20,3). Dopiero w okresie perskim Jahwe naprawdę stał się jedynym istniejącym Bogiem, a logiczną konsekwencją był Stwórca Wszechświata - Genesis 1 został wyraźnie wzięty z mezopotamskich mitów.

Ta przemiana narodowego Jahwe w „Boga nieba i ziemi” jest przypadkiem kripsy, imitacji religii perskiej, dla celów politycznych i kulturowych. Persowie byli głównie monoteistyczni pod rządami Achemenidów, czcicieli Najwyższego Boga Ahury Mazdy, których przedstawienia i inwokacje można zobaczyć na inskrypcjach królewskich. Herodot - który, nawiasem mówiąc, podróżował przez Syrię-Palestynę około 450 rpne, nie słysząc o Żydach - pisał o zwyczajach Persów:

„Nie mają wizerunków bogów, świątyń ani ołtarzy i uważają ich użycie za przejaw szaleństwa. [….] Nie zamierzają jednak wchodzić na szczyty najwyższych gór i tam składać ofiary Zeusowi, tak nazywają cały krąg firmamentu. ” ( Histories , I.131)

Perski monoteizm był wyjątkowo tolerancyjny wobec innych kultów. W przeciwieństwie do tego, judejski monoteizm jest wyłączny, ponieważ chociaż Jahwe twierdzi obecnie, że jest uniwersalnym Bogiem, pozostaje etnocentrycznym, zazdrosnym bogiem Izraela. I tak wpływ Persów nie był jedynym czynnikiem rozwoju biblijnego monoteizmu, to znaczy twierdzeniem, że „bóg Izraela” jest Jedynym Bogiem: socjopatyczna zazdrość Jahwe, jego mordercza nienawiść do wszystkich innych bogów i bogiń, była ważny składnik z czasów przed wygnaniem: bycie jedynym bogiem godnym czci jest równoznaczne z byciem jedynym bogiem, a zatem Bogiem. W 1 Królach 18 widzimy, jak Jahwe konkuruje z wielkim syryjskim  Baalem Szamemem („Pan niebios”) o tytuł Prawdziwego Boga, poprzez konkurs holokaustu kończący się śmiercią czterystu proroków Baala. Później czytamy o Judejskim generale Jehu, który po obaleniu i wymordowaniu dynastii Izraela króla Omri wezwał wszystkich kapłanów Baala na „wielką ofiarę dla Baala” i, jako ofiara, zmasakrował ich wszystkich. „W ten sposób Jehu uwolni Izraela od Baala” (2 Królów 10,18-28). To informuje nas o tym, jak Jahwe rzekomo stał się Najwyższym Bogiem zamiast Baala: poprzez fizyczną eliminację wszystkich kapłanów Baala, czyli dokładnie tak samo, jak Jehu został królem Izraela poprzez eksterminację rodziny prawowitego króla, a także „Wszyscy jego wiodący ludzie, jego bliscy przyjaciele, jego kapłani; nie zostawił ani jednego żywego ”(2 Królów 10:11).

Jednak te legendarne historie przyszły do ​​nas w post-wygnanej redakcji i chociaż mogą odzwierciedlać wcześniejszą konkurencję między Jahwe i Baalem, metafizyczne twierdzenie, że Jahwe jest najwyższym Bogiem, Stwórcą Nieba i Ziemi, stało się jedynie wyraźnym wyznaniem wiary i kamień węgielny judaizmu z okresu perskiego. Był to środek asymilacji-symulacji w perskiej wspólnocie, porównywalny do sposobu, w jaki reformowany judaizm naśladował chrześcijaństwo w XIX wieku.

Księga Ezdrasza i prostytutka Jerycha

Proces, w jaki Jahwe został przekształcony z boga narodowego w uniwersalnego, pozostając przy tym głęboko szowinistycznym, faktycznie można udokumentować z Księgi Ezdrasza. Zawiera wyciągi z kilku edyktów przypisanych kolejnym królom perskim. Wszystkie są fałszywe, ale ich treść wskazuje na polityczno-religijną strategię stosowaną przez zesłańców z Judy dla ich proto-syjonistycznego lobbingu. W pierwszym edykcie Cyrus Wielki oświadcza, że ​​„ Jahwe, Bóg Niebios , dał mi wszystkie królestwa ziemi i wyznaczył mnie do zbudowania mu świątyni w Jeruzalem”, a następnie zezwala „swemu [Jahwe] ludzie „pójdą do Jeruzalem w Judzie i zbudują świątynię  Jahwe, boga Izraela, który jest bogiem w Jerozolimie”(Ezdrasza 1: 2–3). Rozumiemy, że oba wyrażenia odnoszą się do tego samego bytu, ale dualność jest znacząca. Znajdujemy to samo paradoksalne określenie Jahwe, co zarówno „Bóg niebios”, jak i „bóg Izraela w Jerozolimie” w perskim edyktie zezwalającym na drugą falę powrotu. Teraz król Artakserkses prosi „kapłana Ezrę, Sekretarza Prawa  Boga Niebios ”, aby ofiarował gigantyczny holokaust „ bogu Izraela, który mieszka w Jerozolimie ” (7: 12-15). Później znajdujemy dwa razy to samo wyrażenie „Bóg Niebios” ( Elah Shemaiya) przeplatane siedmioma odniesieniami do „twojego boga”, to znaczy „boga Izraela” (pamiętaj, że kapitalizacja nie ma tu znaczenia, ponieważ jest konwencją współczesnych tłumaczy). „Bóg niebios” pojawia się jeszcze raz w księdze Ezdrasza i znowu jest to edykt podpisany przez króla perskiego: Dariusz potwierdza edykt Cyrusa i zaleca, aby Izraelici „składali ofiary akceptowane przez  Boga Niebieskiego i módlcie się za życie króla i jego synów ”(6:10). Gdzie indziej Księga Ezdrasza odnosi się tylko do „boga Izraela” (cztery razy), „Jahwe, boga waszych ojców” (raz) i „naszego boga” (dziesięć razy). Innymi słowy, według autora Księgi Ezdrasza, tylko królowie Persji wyobrażają sobie, że Jahwe jest „Bogiem Niebios” - powszechnym tytułem powszechnej Ahura Mazdy - podczas gdy dla Żydów Jahwe jest jedynie ich bogiem, „bóg Izraela”, bóg ich ojców, krótko mówiąc, bóg narodowy. Rzeczywiście, władzom cesarskim mówi się, że Świątynia Jeruzalemska jest poświęcona Bogu Niebieskiemu, chociaż pomysł wydaje się nieistotny dla samych Judejczyków: kiedy Judejczycy są kwestionowani prawa do (ponownego) zbudowania świątyni przez lokalnego gubernatora perskiego, mówią on: „Jesteśmy sługami Boga Nieba i Ziemi” (5: 11) i odnoszą się do edyktu Cyrusa. A kiedy Nehemiasz chce przekonać króla perskiego, aby pozwolił mu udać się do Judei, aby nadzorował odbudowę Jerozolimy, modli się „do Boga Niebieskiego” (Nehemiasza 2: 4); ale w Jerozolimie prosi swoich Żydów, by przysięgali wierność „Jahwe, naszemu bogu” (10:30).

Ten niewątpliwy wzór w księgach Ezdrasza i Nehemiasza można uznać za klucz do najgłębszej tajemnicy judaizmu i klucz do zrozumienia prawdziwej natury „żydowskiego uniwersalizmu”: dla Żydów Jahwe jest bogiem Żydów, podczas gdy Poganom należy powiedzieć, że jest najwyższym i jedynym Bogiem. „W sercu każdego pobożnego Żyda Bóg jest Żydem” - pisze Maurice Samuel w „  You Gentiles”  (1924), podczas gdy do „Gentiles” należy przedstawiać Jahwe jako uniwersalnego Boga, który woli Żydów. [56] Wzór ten powtarza się w księdze Daniela, gdy Nabuchodonozor, pod wrażeniem wyroczni Daniela, pokłonił się i woła: „Wasz bóg jest rzeczywiście bogiem bogów, Panem królów” (Daniel 2:47).

Hipoteza, że ​​podwójna natura Jahwe (boga Izraela dla Żydów, Boga wszechświata dla pogan) została celowo zaszyfrowana w Biblii hebrajskiej, staje się bardziej wiarygodna, gdy znajdziemy ten sam wzór w Księdze Jozuego. Książka została prawdopodobnie napisana przed wygnaniem, prawdopodobnie pod panowaniem króla Jozjasza (639–609 pne). Jego pierwotny autor nigdy nie odnosi się do Jahwe po prostu jako „Bóg” i nigdy nie sugeruje, że jest on niczym innym jak „bogiem Izraela” (9:18, 13:14, 13:33, 14:14, 22:16). Nawet Jahwe nazywa siebie „bogiem Izraela” (7:13). Gdy Jozue mówi do Izraelitów, mówi o „Jahwe, twoim bogu” (1:11, 1:12, 1:15, 3: 3, 3: 9, 4: 5, 4: 23-24, 8: 7, 22: 3-4, 22: 5, 23: 3,5,8,11, 24: 2). Izraelici określają zbiorowo „Jahwe, nasz bóg” (22:19), lub pojedynczo „Jahwe, mój bóg” (14: 8). Wrogowie Izraela mówią Jozuemu o „Jahwe, twoim bogu” (9: 9), i mówi im o „Jahwe, moim bogu” (9:23). Jahwe kiedyś nazywany jest „panem całej ziemi” przez Jozuego (3:13), a raz „bogiem bogów” przez entuzjastycznych Izraelitów (22:22), ale żadnego z nich nie można uznać za zawierające jakiekolwiek wyraźne teologiczne twierdzenie, że Jahwe jest Stwórcą: bardziej przypomina króla perskiego, który nazywa siebie królem królów i władcą świata. Również wzmianka o ołtarzu zbudowanym przez Izraelitów jako „świadek między nami, że Pan jest bogiem” (22:34), nie może oznaczać niczego więcej niż „Jahwe jest bogiem między nami”. Gdyby pisarz Jahwist z Księgi Jozuego wierzył, że Jahwe jest Bogiem powszechnym, napisałby, że całe miasta nawracają się, a nie eksterminują dla chwały Jahwe. a kiedyś „boga bogów” przez entuzjastycznych Izraelitów (22:22), ale żadnego z nich nie można uznać za zawierające jakiekolwiek wyraźne teologiczne twierdzenie, że Jahwe jest Stwórcą: bardziej przypomina króla perskiego, który nazywa siebie królem królów i władcy na świecie. Również wzmianka o ołtarzu zbudowanym przez Izraelitów jako „świadek między nami, że Pan jest bogiem” (22:34), nie może oznaczać niczego więcej niż „Jahwe jest bogiem między nami”. Gdyby pisarz Jahwist z Księgi Jozuego wierzył, że Jahwe jest Bogiem powszechnym, napisałby, że całe miasta nawracają się, a nie eksterminują dla chwały Jahwe. a kiedyś „boga bogów” przez entuzjastycznych Izraelitów (22:22), ale żadnego z nich nie można uznać za zawierające jakiekolwiek wyraźne teologiczne twierdzenie, że Jahwe jest Stwórcą: bardziej przypomina króla perskiego, który nazywa siebie królem królów i władcy na świecie. Również wzmianka o ołtarzu zbudowanym przez Izraelitów jako „świadek między nami, że Pan jest bogiem” (22:34), nie może oznaczać niczego więcej niż „Jahwe jest bogiem między nami”. Gdyby pisarz Jahwist z Księgi Jozuego wierzył, że Jahwe jest Bogiem powszechnym, napisałby, że całe miasta nawracają się, a nie eksterminują dla chwały Jahwe. bardziej przypomina króla perskiego, który nazywa siebie królem królów i władcą świata. Również wzmianka o ołtarzu zbudowanym przez Izraelitów jako „świadek między nami, że Pan jest bogiem” (22:34), nie może oznaczać niczego więcej niż „Jahwe jest bogiem między nami”. Gdyby pisarz Jahwist z Księgi Jozuego wierzył, że Jahwe jest Bogiem powszechnym, napisałby, że całe miasta nawracają się, a nie eksterminują dla chwały Jahwe. bardziej przypomina króla perskiego, który nazywa siebie królem królów i władcą świata. Również wzmianka o ołtarzu zbudowanym przez Izraelitów jako „świadek między nami, że Pan jest bogiem” (22:34), nie może oznaczać niczego więcej niż „Jahwe jest bogiem między nami”. Gdyby pisarz Jahwist z Księgi Jozuego wierzył, że Jahwe jest Bogiem powszechnym, napisałby, że całe miasta nawracają się, a nie eksterminują dla chwały Jahwe.

Jedyny wyraźny wyznanie wiary, że Jahwe jest najwyższym Bogiem, w całej Księdze Jozuego pochodzi od obcokrajowca, podobnie jak w księgach Ezdrasza i Nehemiasza. Tym razem nie król, ale prostytutka. Rachab jest prostytutką w Jerychu, która infiltruje najeżdżających Izraelitów do miasta. Jako usprawiedliwienie zdradzenia własnego ludu mówi Izraelitom, że „Pan, wasz bóg, jest Bogiem zarówno w niebie nad, jak i na ziemi pod ziemią” (2:11), czymś, czego ani narrator, ani Jahwe, ani żaden Izraelita w książce nigdy roszczenia. Wyznanie wiary Rahab prawdopodobnie będzie post-wygnanym dodatkiem do książki, ponieważ w rzeczywistości jest sprzeczne z jej bardziej prozaiczną motywacją:

„Boimy się ciebie i wszyscy mieszkający w tym kraju byli przerażeni twoim podejściem. […] Daj mi pewien tego znak: że oszczędzisz życie mojemu ojcu i matce, moim braciom i siostrom i wszystkim, którzy do nich należą, i ochronisz nas przed śmiercią ”. (2: 9-12).

W końcowej redakcji wzorzec jest taki sam, jak w Księdze Ezdrasza i ujawnia sekret judaizmu po wygnaniu: dla Żydów Jahwe jest ich narodowym bogiem, ale dla Żydów jest to dobre dla pogan (królów czy prostytutki) uważają Jahwe za „Boga niebieskiego”. Działa cudownie: dzisiaj chrześcijanie wierzą, że Bóg ludzkości postanowił objawić się jako zazdrosny „bóg Izraela” od czasów Mojżesza, podczas gdy prawdziwy proces historyczny jest odwrotny: plemienny „bóg Izraela” podszywał się pod Boga ludzi w czasach Ezdrasza - nadal preferując Żydów.

Oddawanie czci narodowemu bogu z imperialistycznymi ambicjami, udając pogan, że wielbią Jedynego Prawdziwego Boga, powoduje katastrofalne nieporozumienie. Publiczny skandal wybuchł w 167 roku n.e., kiedy hellenistyczny cesarz Antiochos IV poświęcił świątynię w Jerozolimie Zeusowi Olympiosowi, greckiemu imieniu najwyższego Boga. Doprowadzono go do zrozumienia, że ​​Jahwe i Zeus to dwa imiona tego samego kosmicznego Boga, Ojca Niebieskiego całej ludzkości. Ale żydowscy Machabeusze, którzy przewodzili powstaniu, wiedzieli lepiej: Jahwe może być Najwyższym Bogiem, ale tylko Żydzi są z Nim zażyłi, a poganie czczą go w jakikolwiek sposób. Co więcej, chociaż Izraelici twierdzili, że ich świątynia jest poświęcona Bogu całej ludzkości, mocno wierzyli również, że każdy nie-Żyd wchodzący do niej powinien zostać skazany na śmierć. Już sam ten fakt zdradza prawdziwą naturę hebrajskiego monoteizmu: od początku było to oszustwo, ostateczna kripsja metafizyczna. Tylko wtedy, gdy ta biblijna mistyfikacja zostanie ujawniona światu, Zion zacznie tracić swoją symboliczną moc. Jest to bowiem oryginalne źródło więzi psychopatycznej, poprzez którą Izrael kontroluje świat.

Notatki

[1] Andrew Cockburn,  Rumsfeld: His Rise, His Fall and Catastrophic Legacy,  Scribner, 2011, s. 1. 219. Cockburn twierdzi, że słyszał o tym „przyjaciele rodziny”.

[2] Leo Strauss, „Dlaczego mamy pozostać Żydami”, cytowany w Shadia Drury,  Leo Strauss i amerykańskiej prawicy,  St. Martin's Press, 1999 (na archive.org), s. 1. 31–43.

[3] Kevin MacDonald,  Insurekcje kulturowe: eseje o cywilizacjach zachodnich, wpływie Żydów i antysemityzmie,  The Occidental Press, 2007, s. 1. 122

[4] Kevin McDonald,  Insurekcja kulturowa, op. cit.,  s. 66

[5] Benjamin Balint,  Running Commentary: The Contious Magazine, który przekształcił żydowską lewicę w neokonserwatywną prawicę,  Public Affairs, 2010.

[6]  Dwutygodnik kongresowy,  cytowany przez Philipa Weissa: „30 lat temu neokoni byli bardziej szczerzy wobec swoich poglądów skoncentrowanych na Izraelu”,  Mondoweiss.net,  23 maja 2007 r .: mondoweiss.net/2007/05/30_years_ago_ne.html

[7] http://www.informationclearinghouse.info/pdf/RebuildingAmericasDefenses.pdf

[8] Elliott Abrams,  Faith or Fear: How Jewish Can Survive in a Christian America,  Simon & Schuster, 1997, s. 1. 181

[9] Patrick J. Buchanan, „Czyja wojna? Neokonserwatywna klika usiłuje usidlić nasz kraj w serii wojen, które nie leżą w interesie Ameryki ”.  The American Conservative,  24 marca 2003 r., Www.theamericanconservative.com/articles/whose-war/

[10] Stephen Sniegoski,  The Transparent Cabal: The Neoconservative Agenda, War in the Middle East and the National Interest of Israel,  Enigma Edition, 2008, str. 156

[11] http://www.pbs.org/now/politics/wilkerson.html

[12] Stephen Sniegoski,  Przezroczysta kabała ,  op. cit.,  s. 120

[13] 11 kwietnia 2002 r., Cytowany w Justin Raimondo,  The Terror Enigma: 9/11 and the Israeli Connection , iUniverse, 2003, s. 1. 19

[14] 26 kwietnia 2013 r. W witrynie MSNBC, patrz dalej 

 

 

 

[15] Zauważony przez  Inter-Press Service  29 marca 2004 r. Pod tytułem „USA: wojna w Iraku ma chronić Izrael, mówi szef panelu z 11 września”, i powtórzona przez  United Press International  następnego dnia, na stronie www.upi .com.

[16] Norman Podhoretz,  Breaking Ranks: A Political Memoir,  Harper & Row  ,  1979, s. 1. 335

[17] Tłumaczenie z francuskiego wydania, Yirmiyahu Yovel,  L'Aventure marrane. Judaïsme et modernité,  Seuil, 2011, s. 119–120, 149–151.

[18] Yirmiyahu Yovel,  L'Aventure marrane ,  op. cit.,  s. 96–98, 141–143; Nathan Wachtel,  Entre Moïse et Jésus. Études marranes (XVe-XIXe siècle),  CNRS éditions, 2013, s. 54–65.

[19] Yirmiyahu Yovel,  L'Aventure marrane ,  op. cit.,  str. 483, 347.

[20] Yirmiyahu Yovel,  L'Aventure marrane ,  op. cit.,  s. 149–151.

[21] Elliott Horowitz,  Reckless Rites: Purim and the Legacy of Jewish Violence,  Princeton University Press, 2006.

[22] Hannah Arendt nazywa go „fanatykiem rasy” w  The Origins of Totalitarianism,  vol. 1:  Antysemityzm,  Meridian Books, 1958, ss. 309–310.

[23] Stanley Weintraub,  Disraeli: A Biography,  Hamish Hamilton, 1993, s. 1. 579.

[24] Kevin MacDonald,  Separacja i jej niezadowolenie: W kierunku ewolucyjnej teorii antysemityzmu,  Praeger, 1998, kindle 2013, k. 5876–82.

[25] Gilad Atzmon,  The Wandering Who? Studium żydowskiej tożsamości politycznej,  Zero Books, 2011, ss. 55–56.

[26] Mojżesz Hess,  Rzym i Jerozolima: Studium żydowskiego nacjonalizmu , 1918 (na archive.org), s. 71, 27.

[27] Mojżesz Hess,  Rzym i Jerozolima, op. cit.,  s. 74.

[28] Cytowany w Alfred Lilienthal,  What Price Israel? (1953), 50th Anniversary Edition, Infinity Publishing, 2003, s. 1. 14

[29] Kaufmann Kohler,  Teologia żydowska, rozważane systemowo i historycznie,  Macmillan, 1918 (na www.gutenberg.org), s. 290, 378–380.

[30] Cytowany w Kevin MacDonald,  Separacja i jej niezadowolenie, op. cit.,  k. 5463–68.

[31] Daniel Gordis,  Czy świat potrzebuje Żydów? Rethinking Chosenness and American Jewish Identity,  Scribner, 1997, s. 1 177

[32] Daniel Lindenberg,  Figures d'Israël. L'identité juive entre marranisme et sionisme (1649–1998),  Fayard, 2014, s. 1. 10

[33] Alison Weir,  Przeciw naszemu lepszemu osądowi: ukryta historia tego, jak USA zostały wykorzystane do stworzenia Izraela,  2014, k. 3280–94.

[34] Norman Finkelstein,  The Holocaust Industry: Reflections on the Exploitation of Jewish Suffering,  Verso, 2014, str. 6.

[35] Benjamin Ginsberg,  Żydzi w polityce amerykańskiej: eseje,  reż. Sandy Maisel, Rowman i Littlefield, 2004, s. 1. 22

[36] Arthur Hertzberg,  Państwo syjonistyczne , Jewish Publication Society, 1997, s. 1. 94

[37] David Ben-Gurion i Amram Duchovny,  David Ben-Gurion, In His Own Words , Fleet Press Corp., 1969, s. 1. 116

[38] Oficjalna strona internetowa: www.jerusalemsummit.org/eng/declaration.php.

[39] Dan Kurzman,  Ben-Gurion, Prorok ognia , Touchstone, 1983, s. 17–18, 22, 26–28.

[40] Ilan Pappe,  The Ethnic Cleansing of Palestine,  Oneworld Publications, 2007, s. 1. 144

[41] Gilad Atzmon,  Being in Time: A Post-Political Manifesto,  Skyscraper, 2017, ss. 66–67.

[42] Avigail Abarbanel, „Dlaczego opuściłam kult”, 8 października 2016 r., Na mondoweiss.net

[43] Kim Chernin, „Siedem filarów żydowskiej negacji”. Tikkun , wrzesień / październik 2002, cytowany w MacDonald,  Cultural Insurrectionions, op. cit.,  s. 27–28.

[44] http://www.chabad.org/library/article_cdo/aid/961561/jewish/Positive-Commandment-187.htm

[45] Norman Podhoretz,  IV wojna światowa: Długa walka z islamofaskizmem,  Vintage Books, 2008.

[46] Wesley Clark,  Winning Modern Wars , Public Affairs, 2003, s. 1. 130

[47] Gilad Atzmon,  Being in Time: A Post-Political Manifesto , Skyscraper, 2017, str. 187-209.

[48] ​​Kolejny przykład: Bernard Benyamin,  Le Code d'Esther. Si tout était écrit…,  pierwsze wydania, 2012.

[49] Benedykt de Spinoza,  traktat teologiczno-polityczny,  rozdział 8, § 11, Cambridge UP, 2007, s. 126–128.

[50] Arnold Toynbee,  A Study of History,  tom XII,  Reconsiderations , Oxford University Press, 1961, s. 1. 486, cytowane na stronie http://mailstar.net/toynbee.html

[51] Thomas Romer,  The Invention of God,  Harvard University Press, 2016.

[52] Przeczytaj na przykład Israel Finkelstein i Neil Adher Silberman,  David i Solomon: W poszukiwaniu świętych królów biblijnych i korzeni zachodniej tradycji,  S&S International, 2007.

[53] Wszystkie cytaty biblijne pochodzą z katolickiej  Biblii Nowego Jeruzalem,  która ma tę zaletę, że nie zamienia YHWH w „Pana”, jak większość innych angielskich tłumaczeń zrobiono z powodów innych niż naukowe.

[54] Israel Shahak,  Jewish History, Jewish Religion: The Weight of Three Thousand Years,  Pluto Press, 1994, s. 1 10  .

[55] Philip Davies,  W poszukiwaniu „starożytnego Izraela”: Studium pochodzenia biblijnego,  Journal of the Study of the Old Testament, 1992, s. 1. 94

[56] Maurice Samuel,  You Gentiles,  New York, 1924 (na archive.org), s. 74–75.

 

 

 

===========0=