Aleksander Dugin „Żyjemy w świecie rządzonym przez potwory” Pokój, największe zło i przyszłość

Premier Izraela Benjamin Netanjahu nazwał Aleksandra Dugina „straszną osobą”, która „zatruwa młodych amerykańskich konserwatystów”. Co znamienne, Netanjahu przegrał wybory, a jego przeciwnik, Gadi Eisenkot, tworzy obecnie rząd. W obszernym wywiadzie dla Cargradu filozof wyjaśnia, dlaczego stał się celem ataku, omawia przyszłość Donalda Trumpa i ruchu MAGA, zgłębia „Mroczne Oświecenie” i odnosi się do swojego sporu z Instytutem Filozofii Rosyjskiej Akademii Nauk.

 

MARCINKIEWICZ, MAXIM SIERGIEJEWICZ

(+Pugna+)

Maxim Siergiejewicz Marcinkiewicz, lepiej znany jako Tesak (8 maja 1984 r., Moskwa,  ZSRR  - 16 września 2020 r. [2] [3] [4], Czelabińsk, Rosja) – rosyjski działacz publiczny, bloger wideo neonazistów [5 ...

Created on 24 April 2021

2. Lista Nagłych Zgonów: 20200916 Maxim Siergiejewicz Marcinkiewicz

(Lista Nagłych Zgonów)

Losy Marcinkiewicza i Nawalnego przypominają relacje między KSS KOR (żydami) a opozycjonistami — do PRL — Polakami. Polacy zostali wybici i dzięki temu żydzi mogli łatwiej przejąć władze w polin. Tu podobnie, ...

(Tłumaczenie oryginalnego wywiadu w języku rosyjskim, dostępnego tutaj .)

„Kiedy nazywają mnie wrogiem Zachodu, zgadzam się”

Cargrad: Aleksandrze Giełewiczu [Duginie], zacznijmy od skandalicznej wypowiedzi Netanjahu. Chociaż przegrał wybory, na razie pozostaje premierem. W trakcie kampanii wyborczej nazwał cię „straszną osobą” i oskarżył o podsycanie antysemityzmu wśród amerykańskiej prawicy. Dlaczego zdecydował się zaatakować właśnie ciebie?

Aleksander Dugin: Po pierwsze, jeśli człowiek, którego nienawidzi połowa ludzkości i który jest odpowiedzialny za ludobójstwo (a to ludobójstwo zostało oficjalnie uznane!), nazywa kogoś strasznym, to znaczy, że ta osoba musi być rzeczywiście bardzo dobra.

Po drugie, biorąc pod uwagę, co Izrael robi osobom oskarżonym o rzeczywiste lub wyimaginowane przestępstwa — eliminując swoich przeciwników i zabijając ich — jest to dość niepokojące.

Po trzecie, naprawdę mam wpływ na znaczną liczbę ludzi w Ameryce, na całym Zachodzie i na całym świecie. Moje książki zostały przetłumaczone na wiele języków. Zwolennicy jednobiegunowego świata od dawna uważają mnie za „najniebezpieczniejszego filozofa”: odmawiam Zachodowi prawa do narzucania światu uniwersalnych wartości, twierdząc, że każda cywilizacja posiada własne wartości. Systematycznie rozwijałem ten argument w niemal stu książkach. To moje główne przewinienie: odrzucam dominację Zachodu i „koniec historii”. Kiedy nazywają mnie wrogiem Zachodu, zgadzam się. Każdy, kto odrzuca hegemonię Zachodu – a to oznacza większość ludzkości – prędzej czy później odkryje moje książki w swoim własnym języku.

Mój wpływ na amerykańską prawicę to tylko jeden konkretny przykład. Kiedy Trump doszedł do władzy, dostrzegłem w programie MAGA szansę na zbudowanie wielobiegunowego świata bez wojny i poparłem go. Przyjrzałem się Trumpowi jako postaci politycznej i opublikowałem o nim książkę w amerykańskim wydawnictwie. Pomimo sankcji, książka dotarła do szerokiego grona czytelników. To zbudowało wzajemne zrozumienie między mną a wpływowymi postaciami MAGA, a także młodszymi pokoleniami. 

Niewielu jest konserwatywnych i tradycjonalistycznych myślicieli o światowej publiczności. Jestem jednym z nich, a być może Alain de Benoist [francuski filozof i założyciel Nowej Prawicy – ​​Cargrad] jest kolejnym. Wśród Amerykanów są wybitni dziennikarze i komentatorzy, tacy jak Tucker Carlson i Alex Jones, a także politycy, ale prawie nie ma filozofów. Jest Nick Land [brytyjski filozof, który ukuł termin „Mroczne Oświecenie” – Cargrad], z którym prowadzę dialog. Peter Thiel [amerykański przedsiębiorca i współzałożyciel PayPal i Palantir – Cargrad] również dawno temu zainteresował się moimi ideami. Mój wpływ w kręgach konserwatywnych jest o wiele większy, niż przyznają ludzie w Rosji, więc oskarżenie nie jest całkowicie absurdalne.

Tsargrad: Jednak dziś Trump wyraźnie odchodzi od wizji MAGA, którą pierwotnie przedstawił Amerykanom…

Alexander Dugin: Zgadza się. Trump odstąpił od swojego pierwotnego kursu politycznego w trzech kwestiach. Pierwsza dotyczy sprawy Jeffreya Epsteina: Trump odmówił ujawnienia akt lub wszczęcia postępowania karnego, gdy wyszło na jaw, że sam jest w nią zamieszany. Druga to jego decyzja o zamknięciu DOGE [specjalnego departamentu powołanego do nadzorowania wydatków rządu USA – Cargrad], który powierzył Elonowi Muskowi, co położyło kres temu, co uważam za znakomitą pracę Muska. Trzecia, i najpoważniejsza, to jego zbliżenie z neokonserwatystami, Lindseyem Grahamem i chrześcijańskim syjonizmem, które wciągnęło Amerykę w wojnę z Iranem. Poparcie dla ludobójstwa w Strefie Gazy, porwanie Nicolasa Maduro i eliminacja irańskich przywódców – wszystko to zniweczyło program polityczny wczesnej prezydentury Trumpa.

 

Praktycznie wszyscy politycy, z którymi kiedyś sympatyzowałem, odwrócili się od Trumpa, uznając jego działania za zaprzeczenie jego własnych zasad.

Kiedy Carlson był w Moskwie, powiedział mi, że największym zagrożeniem są wpływy neokonserwatystów. Niestety, dokładnie tak się stało. Całe zdrowe, ideologicznie spójne skrzydło MAGA przeszło do opozycji i ostro krytykuje oddanie Trumpa Izraelowi. Jeffrey Sachs [wpływowy amerykański ekonomista – Cargrad], Andrew Napolitano [amerykański ekspert prawny i były sędzia – Cargrad] i Larry Johnson [były analityk CIA – Cargrad] zajęli to samo stanowisko. Rozmawiałem z nimi wszystkimi, występowałem z nimi w różnych programach lub spotkałem się z nimi osobiście. Te postacie mogą nie należeć do młodszego pokolenia, ale są autentycznymi myślicielami ideologicznymi, których publiczność liczy miliony.

Podzielam ich krytykę Trumpa, ale spośród jego krytyków, prawdopodobnie krytykowałem Netanjahu najmniej ze wszystkich. Nie widzę niczego pozytywnego w jego polityce: to, co robi w Strefie Gazy, to ludobójstwo, podczas gdy zabójstwa irańskich przywódców i cała ta wojna stanowią zbrodnie wojenne. Jednak krytyka Izraela zajmuje w moich książkach, postach w mediach społecznościowych i wywiadach znikome miejsce w porównaniu z innymi tematami. Znacznie bardziej niepokoi mnie to, że Trump zmarnował szansę na stworzenie stabilnego, wielobiegunowego świata, zakończenie konfliktu na Ukrainie i zbudowanie Ameryki opartej na tradycyjnych wartościach. Walka z nielegalną imigracją – znakomicie. Walka z patologicznymi poglądami Demokratów na politykę płci – a będziemy bić mu brawo. Izrael i Netanjahu są bardzo nisko na mojej liście priorytetów.

„Nienawidzę rasizmu w każdej postaci”

Oskarżanie mnie o antysemityzm to nonsens. Do ludów semickich zaliczają się nie tylko Żydzi, ale także Arabowie, Amharowie i Etiopczycy. Nie podzielam syjonistycznej interpretacji „Wielkiego Izraela”, ale generalnie staram się ją zrozumieć i opisać, a nie obalać. Napisałem wyważone studium ludów semickich, obejmujące Aramejczyków, Akadów, Chaldejczyków oraz tradycje islamską, sabijską i żydowską.

Jednym z moich ulubionych autorów jest Gershom Scholem [izraelski historyk judaizmu i kabały – Cargrad], a także interesuje mnie Martin Buber [żydowski filozof religijny – Cargrad]. Antysemita to ktoś, kto twierdzi, że za wszystkim stoi żydowski spisek; takich ludzi jest dziś mnóstwo. Większość krytyków izraelskiej agresji to nie antysemici, lecz przeciwnicy syjonizmu. Nie jestem pro-syjonistą, ale anty-syjonizm nie jest w żadnym wypadku moim głównym zmartwieniem. Nawiasem mówiąc, wielu anty-syjonistów krytykuje mnie właśnie z tego powodu.

Cargrad: Skąd więc wzięło się to oskarżenie?

Alexander Dugin: Myślę, że Netanjahu po prostu dostał tę informację od Laury Loomer i Marka Levina, którzy oboje są głęboko zaangażowani w politykę pro-syjonistyczną. Widzą moje nazwisko i moje posty w mediach społecznościowych; wiedzą, że znam krytyków Netanjahu w Stanach Zjednoczonych. Uznali, że zrzucanie winy za wszystko na Rosjan może zadziałać. To jakaś operacja wywiadowcza. Loomer to lekkomyślna awanturniczka, która jest chora psychicznie. Przeszła drogę od stanowiska prorosyjskiego do obozu rusofobicznego, spotkała się z Zełenskim i teraz uważa za swój obowiązek ujawnienie „rosyjskich powiązań” wszędzie.

 

Nie mam zamiaru się usprawiedliwiać ani bronić. To znak śmierci: wiemy, co dzieje się z tymi, których Netanjahu nazywa wrogami Izraela – giną. Nawiasem mówiąc, Gadi Eisenkot [były szef sztabu izraelskiej armii – Cargrad] jest twórcą „doktryny Dahija”, która w praktyce uznaje prawo Izraela do zabijania każdego, kogo uzna za wroga. To niebezpieczna ideologia, a nie tylko osobiste stanowisko Netanjahu. Ale żyjemy w suwerennej Rosji i ten wyrok śmierci nas nie dotyczy.

Gdybym był antysemitą, powiedziałbym to otwarcie. Broniłem wielu politycznie niepoprawnych stanowisk, które później stały się powszechnie akceptowane. Ale nie jestem ani faszystą, ani antysemitą i nienawidzę rasizmu we wszystkich jego formach. Czy jestem zwolennikiem tradycji, imperium, prawosławia i rosyjskiej cywilizacji? Czy jestem antyliberałem, który odrzuca zachodnie roszczenia do uniwersalności? Tak, absolutnie. To są stanowiska, które możesz kwestionować. Jeśli ktokolwiek w Rosji spróbuje powtórzyć te obelgi lub groźby pod moim adresem, poniesie konsekwencje prawne.

„Mówią o Palestyńczykach: To zwierzęta”

Cargrad: Wśród przeciwników Rosji obserwujemy obecnie paradoksalny sojusz ultraliberałów, zachodnich rasistów – jawnych faszystów – i syjonistów. Widać to wyraźnie w postaciach takich jak prezydent Argentyny Javier Milei i prezes Palantiru Alex Karp. Agresywnie wspierają Kijów i są pochłonięci nienawiścią do Rosji. Dlaczego tak wielu żydowskich polityków sprzymierzyło się z faszystami?

Alexander Dugin: Wiele osób, w tym ja, uważa, że ​​Netanjahu zaprzepaścił dziedzictwo Holokaustu. Po drugiej wojnie światowej ludzkość odczuwała współczucie i solidarność wobec Żydów, ponieważ byli oni ofiarami. Netanjahu uczynił z Żydów agresorów. Choć kiedyś byli kochani z litości, teraz budzą strach i nienawiść. Kojarzę to z głębokimi archetypami drzemiącymi w narodzie żydowskim.

W kabale istnieje nauka o dwóch mesjaszach: Masziachu ben Josef, cierpiącym mesjaszu, i Masziachu ben Dawidzie, triumfującym, zwycięskim mesjaszu. Jeden budzi współczucie, drugi lęk. Jesteśmy świadkami tej przemiany między archetypami – od cierpiących Żydów, upamiętniających Holokaust, do triumfujących Żydów, którzy budzą lęk. Do pewnego momentu Żydzi byli postrzegani jako główna siła przeciwstawiająca się faszyzmowi, ale teraz łączą się z formą radykalnego rasizmu etnicznego. Mówią o Palestyńczykach: to nie są ludzie; to zwierzęta.

Można to po prostu potępiać, ale dla mnie najważniejsze jest zrozumienie.

Netanjahu postrzega siebie, lub kogoś, kto nastąpi po nim, w kontekście triumfującego Mesjasza ben Dawida. Jest to związane z „Wielkim Izraelem” i ideą prawa Noachidów: wszystkie narody muszą zaakceptować judaizm w ramach Praw Noego i służyć Żydom. I w pewnym sensie dowodzą oni swojej racji: sposób, w jaki podporządkowali Trumpa i zmusili go do służenia ich interesom, wymaga, abyśmy traktowali ich poważnie. Żaden poprzedni prezydent nie rozpoczął wojny z Iranem; zrobił to Trump, co oznacza, że ​​ich władza rośnie.

To wojna eschatologiczna. Z racjonalnego punktu widzenia nie mogą wygrać: mały, niedawno powstały kraj rzucił wyzwanie światu arabskiemu i islamskiemu oraz konfrontuje się z europejskimi przywódcami i Organizacją Narodów Zjednoczonych. Moralnie rzecz biorąc, zasługuje to na potępienie, ale pozostawię je innym. Dla mnie ważniejsze jest to, że przejście od cierpiącego mesjasza do zwycięskiego mesjasza jest znakiem czasów. Izrael i Bliski Wschód to ekran, na którym wyświetlana jest globalna eschatologia. Wszystko, co dzieje się z Izraelem, z elementami proizraelskimi w Ameryce i z kręgami antysyjonistycznymi w MAGA, ma symboliczne znaczenie, które najpierw trzeba zrozumieć i właściwie zinterpretować.

„W Stanach Zjednoczonych zbliża się wojna domowa” 

Tsargrad: Amerykańscy intelektualiści MAGA, antysyjonistyczni i przeciwni Trumpowi, zostali skutecznie znokautowani. Owszem, mają reputację i grono odbiorców, ale republikański establishment ich nie popiera, podczas gdy sam Trump coraz bardziej popiera neokonserwatystów. Czy to oznacza, że ​​ruch przegrał? Kto będzie go reprezentował? Intelektualiści są, ale reprezentacja polityczna nie.

Aleksander Dugin: W pewnym sensie można to tak ująć.

Ale intelektualiści nie byli główną siłą napędową MAGA. To oni poszerzyli wpływy Republikanów i zapewnili im decydujące głosy. Ci ludzie wcześniej odrzucili obie strony: republikańskich neokonserwatystów i liberałów z ich programem LGBT, całą „cywilizację Epsteina”. Trump polegał częściowo na Republikanach, a częściowo na radykalnych zwolennikach MAGA i to właśnie dzięki tym ostatnim wygrał. Ale kiedy już wygrał, wyrzekł się ich i skutecznie odrzucił niemal wszystkich. Thiel, który odegrał bardzo ważną rolę w tym ruchu, niedawno potępił wszystkie te wojny i przyznał, że wojna z Iranem była błędem.

Nie mają własnej organizacji politycznej, a trzecia siła polityczna jest w Ameryce niemożliwa. Mają jednak jednego potencjalnego asa w rękawie: J.D. Vance'a. Po wyborach uzupełniających może zacząć opracowywać strategię post-Trumpa. Ale nie wszyscy mu ufają. Po tylu zdradach, niewielu będzie skłonnych ponownie komuś zaufać. Trump okazał się zupełnie inny, niż się wydawał. Wykazuje wyraźne oznaki demencji, co zauważyli zarówno jego przeciwnicy, jak i zwolennicy.

Republikanie i neokonserwatyści zdyskredytowali się, popierając wojnę z Iranem, która cieszy się autentycznym poparciem jedynie niewielkiej części Amerykanów. Demokraci będą rosnąć w siłę i domagać się rozliczenia z Republikanami, Trumpem i jego zwolennikami. Zbliżamy się do wojny domowej w Stanach Zjednoczonych.

Jednym z potencjalnie ważnych uczestników takiej wojny nie byłyby ani elity, ani globalistyczni Demokraci, ale amerykańskie serce, autentyczny ruch MAGA. Nie twierdzę, że koniecznie by wygrali, ale stanowią poważną siłę. Myślałem, że stracili orientację i walczą między sobą, ale teraz się przegrupowali.

Istnieją również oznaki możliwego sojuszu z nonkonformistami z lewicy, takimi jak Ana Kasparian [prowadząca popularny program The Young Turks . — Tsargrad] i Cenk Uygur [aktywista i założyciel The Young Turks . — Tsargrad]. Zdecydowanie sprzeciwiają się globalnej elicie, głębokiemu państwu i „cywilizacji Epsteina” i są bliscy Berniemu Sandersowi i Alexandrii Ocasio-Cortez. Niektóre postacie MAGA proponują antyglobalistyczny sojusz między prawicą a lewicą.

Tsargrad: Z prawdziwymi lewicowcami, którzy nie przejmują się liberalnym „programem”, kulturą anulowania i setką płci, ale interesami ludzi pracujących?

Alexander Dugin: Tak, to są lewicowcy, którzy walczą o lud i sprawiedliwość społeczną. To właśnie byłaby moja Czwarta Teoria Polityczna: zjednoczenie prawicy i lewicy przeciwko liberałom, bo liberalizm jest największym złem.

Aby wyrwać się z tego błędnego koła, prawicowi i lewicowi antyglobaliści muszą się zjednoczyć, zdemontować ten system i zbudować nowy.

„Od dawna żyjemy w świecie rządzonym przez potwory”

Tsargrad: Globalny liberalizm jest bezpośrednim wrogiem. Ale co z „Mrocznym Oświeceniem”? Co z Thielem, o którym wspomniałeś, a który rozwija absolutnie piekielne wizje technologicznej przyszłości, w której ludzie są nierówni i muszą być podzieleni na panów i niewolników? Czy może okazać się jeszcze groźniejszym wrogiem?

Alexander Dugin: Mamy dwóch jasno określonych wrogów: liberalny globalizm i neokonserwatystów, którzy reprezentują amerykańską hegemonię w jej najczystszej postaci. „Mroczne Oświecenie” nie wyłoniło się jeszcze jako nowe wyzwanie. Po pierwsze, musimy zmierzyć się z globalizmem, który powrócił w wyborach do Kongresu USA, oraz z neokonserwatywnym hegemonizmem. To dwaj konkretni wrogowie z ugruntowaną infrastrukturą.

„Mroczne Oświecenie” jest natomiast wielkością nieznaną.

To coś przerażającego, co nie wróży nam niczego dobrego, ale należy do następnego etapu. Nie da się tego utożsamiać z demokratami ani liberałami, ani nie pokrywa się z neokonserwatystami. Chrześcijański syjonizm to jedno, a „Mroczne Oświecenie” Thiela to drugie.

Coś mi mówi, że w końcu będziemy musieli zmierzyć się z „Mrocznym Oświeceniem”. To trzecia siła po przeciwnej stronie. Thiel wyłania się ze środowiska neokonserwatywnego, ale sięga dalej i głębiej.

Tsargrad: A Thiel jest także jawnym rasistą…

Aleksandr Dugin: Z pewnością jest w tym coś z tego. Ale cywilizacja zachodnia jest rasistowska na wskroś. Nawet jej antyrasizm jest rasistowski: zmuszają wszystkich do pokuty za rasizm, także tych, którym jest on całkowicie obcy, jak w Rosji. Rasizm po prostu nie leży w naszej naturze.

Zachodnie imperia powstały na wyzysku kolonii, podczas gdy nasze na wyzysku centrum: w naszym przypadku peryferie cieszyły się lepszymi warunkami życia. Każdy człowiek Zachodu jest przekonany, że wartości zachodnie są uniwersalne, a to właśnie rasizm. Dlatego Thiel jest rasistą, podobnie jak Joe Biden, Trump, Musk, Ocasio-Cortez, Sanders i marksiści. Wszyscy oni wierzą, że istnieje tylko jedna droga rozwoju. Jestem przekonany, że musimy uznać istnienie wielu cywilizacji.

Jest tu ważny punkt. Brzmi to przerażająco, ale wszystko inne jest równie przerażające: pozwalanie dzieciom na zmianę płci na ich własne życzenie i odbieranie rodzicom praw rodzicielskich – to stanowisko liberalnej lewicy; eliminowanie irańskich przywódców i zabijanie dzieci – to stanowisko neokonserwatystów.

 

Od dawna żyjemy w świecie rządzonym przez potwory. Przybierają one po prostu różne formy: centaurów i minotaurów. To właśnie te stworzenia zmuszają nas do wyboru. „Mroczne Oświecenie” to trzeci rodzaj potwora, mniej znany i mniej przewidywalny, który może ujawnić jeszcze nieoczekiwaną stronę swojej osobowości. Ale wszystkie należą do tego samego piekielnego bestiariusza.

Netanjahu jest zresztą typowym przykładem takiej istoty, potworem w najczystszym tego słowa znaczeniu.

„Ten rodzaj sprzeciwu jest głęboko niehonorowy”

Cargrad: Wypowiedzi Netanjahu wywołały również reakcje w rosyjskim środowisku filozoficznym. Czy można by określić Pana relacje z niektórymi członkami Instytutu Filozofii Rosyjskiej Akademii Nauk jako kontrowersyjne? Proszę mnie poprawić, jeśli się mylę. W mediach społecznościowych entuzjastycznie poparli oni premiera Izraela. Co stoi za tym konfliktem?

Aleksander Dugin: Nie sądzę, żeby istniał taki konflikt.

Jest kilku wyznaczonych agentów zagranicznych, byłych pracowników, którzy uciekli z kraju i teraz wspierają szerszą rusofobiczną narrację z zagranicy. Moje idee zyskują coraz większy wpływ w ważnych kręgach w Rosji. Ci ludzie reagują na to, ale to wszystko jest częścią ogólnej dyrektywy, a ich głosy nie są szczególnie głośne. Są też ludzie, którzy mnie po prostu nie znają. Kiedy w końcu mnie spotykają, mówią: „Naprawdę taki jesteś? Myśleliśmy, że jesteś zupełnie inną osobą”.

Kiedyś prowadziłem obszerne polemiki z Siergiejem Karaganowem [politologiem i opiekunem naukowym Wydziału Gospodarki Światowej i Spraw Międzynarodowych Wyższej Szkoły Ekonomicznej – Cargrad], ale teraz uczestniczymy w debatach po tej samej stronie. Dmitrij Trenin [opiekun naukowy Instytutu Gospodarki Światowej i Strategii Wojskowej na Wydziale Gospodarki Światowej i Spraw Międzynarodowych Wyższej Szkoły Ekonomicznej, profesor – Cargrad] napisał książkę przeciwko eurazjatyzmowi, a dziś stoimy po tej samej stronie barykady. Ludzie wiedzą o mnie bardzo mało i zamiast czytać moje prace, zwracają uwagę na memy.

Wydaje mi się, że Instytut Filozofii skupia się na niewłaściwych rzeczach. Żyjemy w wyjątkowym momencie historycznym, w którym musimy poświęcić się rosyjskiej filozofii i suwerenności, a także rzucić poważne metafizyczne wyzwanie zachodnim roszczeniom do uniwersalności.

Instytut tego nie robi, czego żałuję, ale to wszystko. Jeśli uważa, że ​​powinien realizować inne priorytety, a prezydent i odpowiednie władze tolerują taką instytucję, to być może mają rację, a ja się mylę.

Cargrad: W istocie przyjmują oni ukrytą postawę opozycyjną, angażują się w swego rodzaju intelektualny bunt przeciwko establishmentowi…

Aleksandr Dugin: Ten rodzaj opozycji jest głęboko niehonorowy, wręcz godny pogardy.

Wasz kraj jest w stanie wojny, ludzie giną, a wy powinniście mieć poczucie patriotyzmu. Ale dla mnie Instytut Filozofii Rosyjskiej Akademii Nauk jest o wiele mniej znaczącym przeciwnikiem niż syjonizm i Netanjahu, i nawet to nie jest mój główny problem. Nie sądzę, żeby instytut prowadził przeciwko mnie jakąkolwiek systematyczną kampanię. Znam Abdusalama Guseynova [członka Rosyjskiej Akademii Nauk i p.o. dyrektora Instytutu Filozofii – Cargrad] od wielu lat i darzę go ogromnym szacunkiem. Osobiście organizował ze mną dyskusje i spotkania w latach 90. Nie mam z nim żadnego konfliktu.

Jeśli chodzi o osoby, które przeniosły się na Zachód, i wyznaczonych agentów zagranicznych, którzy kiedyś byli związani z instytutem, to są oni jedynie postaciami drugoplanowymi. Kiedy rozmawia się z większością z nich, okazuje się, że są porządnymi ludźmi. Tak naprawdę nie są agentami niczego; po prostu nie zrozumieli sytuacji na czas lub nadal działają pod wpływem inercji. Gdziekolwiek nie ma głęboko zakorzenionej wrogości, jestem skłonny szukać wzajemnego zrozumienia, zwłaszcza gdy kraj jest w stanie wojny. Jeśli jesteśmy Rosjanami, którym zależy na zwycięstwie, to niezależnie od naszych różnic, jesteśmy po tej samej stronie.

Proponuję, żebyśmy porozmawiali.

Wymyśl coś oryginalnego, a ja pierwszy zaangażuję się w dyskusję. Do tej pory spotkałem się jedynie z atakami i obelgami, na które odpowiadanie uważam za poniżej mojej godności. Każdy, kto przedstawi sensowny argument, znajdzie we mnie przyjaciela i chętnego rozmówcę. Pewien mężczyzna spędził dużo czasu, pisząc obraźliwe uwagi na mój temat, a w końcu zapytał: „Czy mogę uczestniczyć w twoich wykładach?”. Odpowiedziałem: „Tak, oczywiście. Zapraszam”. Ludzie się zmieniają.

 

„Liberałowi można wybaczyć, jeśli żałuje”

Oto przykład. Skończyłem pracę nad czterotomowym studium filozofii rosyjskiej i dokonałem ponownej oceny późnej filozofii radzieckiej. Przez długi czas uważałem, że w tym środowisku wyłonił się zarówno liberalizm, jak i intelektualny dysydent, ale okazało się, że tak nie było. Późni filozofowie radzieccy byli przeważnie konserwatystami i fenomenologami. Zrewidowałem zatem swoje stanowisko.

Byli tak różnorodni myśliciele, jak Siergiej Awierincew, Aleksander Piatigorski i Jewgienij Schiffers. Byli prawosławni chrześcijanie, hezychaści, heideggeryści i fenomenolodzy. Reprezentowano praktycznie całe spektrum wartościowych idei – i ani jednego liberała! Radzieccy filozofowie nie interesowali się postaciami takimi jak George Soros, Ayn Rand czy Karl Popper [brytyjski filozof i zwolennik zachodniego racjonalizmu – Cargrad].

Cargrad: Skąd zatem wziął się mit, że inteligencja rzekomo zawsze sprzeciwiała się silnemu państwu, czy to sowieckiemu, imperialnemu, czy jakiemukolwiek innemu?

Aleksander Dugin: W tym przekonaniu jest ziarno prawdy.

Jednak wśród czołowych i drugorzędnych filozofów późnego okresu sowieckiego nie znalazłem ani jednej postaci broniącej filozofii liberalnej. Być może byli liberalni w swojej wrażliwości estetycznej, ale ich idee oscylowały wokół strukturalizmu i tradycji. Żaden z nich nie opowiadał się za indywidualizmem, wolnym rynkiem ani globalnym Zachodem.

Aleksander Sołżenicyn również nie był liberałem.

Zdrajcami byli Michaił Gorbaczow i Borys Jelcyn. Inteligencja zamieszana w ich zdradę składała się z ich doradców, autorów ich przemówień, a nie filozofów ani autentycznych myślicieli. Filozofowie nie mieli z tym nic wspólnego.

Musimy wyeliminować liberalizm i, poza nim, otworzyć szeroki horyzont swobodnej refleksji filozoficznej. Zamiast uciekać się do ciętych obelg, powinniśmy zaangażować się w merytoryczną dyskusję.

Bycie liberałem jest haniebne, niemoralne i odrażające. Ale nawet to można wybaczyć, jeśli człowiek okaże skruchę, stanie się patriotą i przyjmie jedyną słuszną postawę: miłość do Rosji. To minimalny wymóg rozpoczęcia dyskusji, obok uczciwości i intelektualnej głębi.

Wszystko inne może się dopiero zacząć. Jesteśmy gotowi, żeby zacząć.