Bogdan Święczkowski Prezes Trybunału Konstytucyjnego Zastępca Prokuratora Generalnego Michał Ostrowski Prokuratura Krajowa

W wydanym oświadczeniu KRS oceniła, że czynności „przeprowadzone zostały wbrew przepisom prawa i z naruszeniem wszystkich fundamentalnych zasad demokratycznego państwa prawa. Doprowadziły one do naruszenia samodzielności, niezależności i autonomii Krajowej Rady Sądownictwa, a w konsekwencji do naruszenia konstytucyjnego porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, zasady legalizmu i odrębności władz, a także niezależności władzy sądowniczej i niezawisłości sędziów oraz prawa obywatela do skutecznej ochrony sądowej” (zob. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 5 lipca 2024 r.; dostęp: 22 stycznia 2025 r.).

• W scharakteryzowanej już w kontekście Trybunału Konstytucyjnego uchwale z 18 grudnia 2024 r. Rada Ministrów stwierdziła § 2 ust. 7, że akty KRS ogłaszane w dzienniku promulgacyjnym będą opatrywane stosowna notą w brzmieniu: „[zgodnie z wyrokami Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawach: Wałęsa przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21), Reczkowicz przeciwko Polsce (skarga nr 43447/19), Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce (skarga nr 49868/19 i nr 57511/19), Advance Pharma sp. z o.o. przeciwko Polsce (skarga nr 1469/20) i Grzęda przeciwko Polsce (skarga nr 43572/18), a także zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2023 r., L.G. przeciwko Krajowej Radzie Sądownictwa, sprawa C-718/21, oraz wyrokiem z dnia 7 listopada 2024 r., C.W. S.A. i inni przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, sprawa C-326/23, Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3) nie daje rękojmi niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej, a nieprawidłowości w procesie powoływania sędziów nie pozwalają na uznanie Sądu Najwyższego - orzekającego w składach, w których zasiadała osoba powołana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw - za sąd ustanowiony na mocy ustawy”.

Następnego dnia, tj. 19 grudnia 2024 r. w Monitorze Polskim ogłoszono uchwałę KRS z przytoczoną powyżej notą (zob. M. P. poz. 1077). W tym miejscu aktualność zachowują

rozważania poczynione w odniesieniu do problematyki opatrywania „stosownymi” notami wybranych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Również w odniesieniu do kwestii publikacji uchwał Krajowej Rady Sądownictwa należy zdecydowanie podkreślić, że wydawca dziennika promulgacyjnego zobowiązany jest do ogłoszenia aktu bez możliwości jakiejkolwiek ingerencji w jego treść. Obowiązek publikacji określonej kategorii uchwał KRS nie wynika co prawda z Konstytucji, jest jednak obowiązkiem ustawowych (zob. art. 22 ust. 2 u.k.r.s.).

Ingerencja polegająca na opatrywaniu publikowanego aktu KRS dodatkowymi notatami nie ma ustawowej podstawy prawnej. Uchwała z 18 grudnia 2024 r. nie stanowi legalnego upoważnienia dla wydawcy dziennika pokonywania wskazanego procederu.

Wypowiedzi publiczne dotyczące Trybunału Konstytucyjnego, Krajowej Rady Sądownictwa oraz Sądu Najwyższego

Na zakończenie należy zwrócić uwagę na pojawiające się w przestrzeni publicznej od 13 grudnia 2023 r. publikacje prasowe oraz wypowiedzi medialne, podważające status prawnoustrojowy Trybunału Konstytucyjnego oraz sędziów Trybunału, Krajowej Rady Sądownictwa oraz jej członków, Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego oraz sędziów SN, jak również wzywające do nieuznawania wskazanych organów konstytucyjnych państwa polskiego przez inne organy władzy publicznej.

Dowód: wyciąg z publikacji prasowych oraz wypowiedzi medialnych (załącznik numer 14).

Uwzględniając przedstawiony powyżej stan faktyczny, cennym uzupełnieniem materiału dowodowego w niniejszej sprawie mogłoby być przesłuchanie w charakterze świadków osób kierujących aktualnie pracami Sądu Najwyższego oraz Krajowej Rady Sądownictwa.

1. Podstawa prawna zawiadomienia

Zgodnie z art. 127 § 1 kk, ten, kto, mając na celu pozbawienie niepodległości, oderwanie części obszaru lub zmianę przemocą konstytucyjnego ustroju Rzeczypospolitej Polskiej, podejmuje w porozumieniu z innymi osobami działalność zmierzającą bezpośrednio do urzeczywistnienia tego celu, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 10 albo karze dożywotniego pozbawienia wolności. Wskazany przepis typizuje przestępstwo określane mianem zdrady głównej lub też zbrodni stanu. § 2 art. 127 kk wprowadza penalizację przygotowania do przestępstwa określonego w § 1, przewidując za tę formę stadialną karę pozbawienia wolności od lat 3 do 20.

Przedmiot ochrony w wypadku przestępstwa zdrady głównej obejmuje takie dobra prawne jak byt państwa, jego niepodległość, bezpieczeństwo wewnętrzne oraz konstytucyjny ustrój. Jest to przestępstwo powszechne, które może zostać popełnione wyłącznie umyślnie w zamiarze bezpośrednim kierunkowym. Analiza znamion zdrady głównej jasno wskazuje, że przestępstwo to ma charakter formalny (bezskutkowy). Z tego powodu dla jego dokonania nie jest konieczna skuteczna realizacja założonych przez sprawcę celów; wystarczy jedynie by zachowanie przestępne sprawcy stwarzało zagrożenie dla dóbr prawnych stanowiących przedmiot ochrony. Czynność sprawcza polega na podjęciu w porozumieniu z innymi osobami działalności zmierzającej bezpośrednio do osiągnięcia celu, jakim jest pozbawienie niepodległości, oderwanie części obszaru lub zmianę przemocą konstytucyjnego ustroju Rzeczypospolitej Polskiej.

W kontekście dyspozycji art. 127 § 1 kk, przez konstytucyjny ustrój polski należy rozumieć całokształt instytucji i mechanizmów działania państwa statuowany w ustawie zasadniczej. W tym kontekście za kluczową należy uznać regulację przewidzianą w art. 10 Konstytucji, który wprowadza ustrojową zasadę podziału władz. W świetle art. 10 Konstytucji nie może ulegać wątpliwości, że rudymentarną składową ustroju Rzeczypospolitej Polskiej jest niezależność i odrębność władzy sądowniczej, sprawowanej przez sądy i trybunały (w tym także Trybunał Konstytucyjny oraz Sąd Najwyższy).

Zgodnie z art. 128 § 1 kk, ten, kto, w celu usunięcia przemocą konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, podejmuje działalność zmierzającą bezpośrednio do urzeczywistnienia tego celu, podlega karze pozbawienia wolności od lat 3 do 20. Przepis ten typizuje przestępstwo określane mianem zdrady stanu. W § 2 art. 128 kk ustawodawca wprowadził karalność przygotowania do przestępstwa z § 1, które w tym wypadku zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Przedmiotem ochrony w wypadku przestępstwa zdrady stanu są konstytucyjne organy państwa, w tym w szczególności ich prawidłowe funkcjonowanie, a zatem możliwość prawidłowego wykonywania przypisanych im przez ustawę zasadniczą funkcji ustrojowych. Podobnie jak zdrada główna, zdrada stanu jest przestępstwem powszechnym, które może zostać popełnione wyłącznie umyślnie w zamiarze bezpośrednim kierunkowym. Przestępstwo to ma również charakter formalny (bezskutkowy); dla jego dokonania nie jest zatem konieczna skuteczna realizacja założonego przez sprawcę celu, którym w tym wypadku jest usunięcie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, a jedynie podjęcie działań zmierzających do tego celu.

Jak trafnie przyjął Sąd Apelacyjny w Białymstoku, w wyroku z 11 czerwca 2019 r. (sygn. akt II AKa 36/19, LEX nr 2718214), ,,[d]la bytu przestępstwa z art. 128 § 1 KK bez znaczenia jest, czy sprawca ma obiektywne możliwości realizacji celu oznaczonego w tym przepisie, ani też czy czynność przygotowawcza sama w sobie nosi szansę powodzenia. Wystarczające jest dokonanie określonej czynności stanowiącej przygotowanie do osiągnięcia tego celu”.

Zgodnie z art. 128 § 3 kk, ten, kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Wskazany przepis penalizuje wywieranie wpływu na czynności urzędowe konstytucyjnych organów Rzeczypospolitej Polskiej, obejmujące, zarówno wymuszanie pewnych czynności, przeszkadzanie czynnościom, jak i niedopuszczenie do realizacji rzeczonych czynności przez konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej. Przestępstwo z art. 128 § 3 kk ma również charakter powszechny, może zostać popełnione wyłącznie umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, zarówno przez działanie, jak i przez zaniechanie.

Odnośnie natomiast do katalogu organów konstytucyjnych, które podlegają ochronie na gruncie art. 128 § 1 i 3 kk, warto wskazać na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 grudnia 2012 r. (sygn. akt U 3/11, OTK ZU 11A/2012, poz. 131), gdzie Trybunał, z powołaniem się na poglądy doktryny, podkreślił że organem konstytucyjnym jest „organ indywidualnie oznaczony w Konstytucji, ale także organ określony rodzajowo, którego sposób tworzenia i podstawowe kompetencje zostały unormowane na poziomie konstytucyjnym”. W świetle powyższego, nie wymaga szerszego uzasadnienia stwierdzenie, że Trybunał Konstytucyjny, Sad Najwyższy oraz

Krajowa Rada Sądownictwa należą do kategorii organów konstytucyjnych, podlegających ochronie na gruncie art. 128 § 1 i 3 kk.

Zarówno w art. 127 § 1 kk, jak i art. 128 § 1 i 3 kk mowa jest o „przemocy”, która ma towarzyszyć przestępnemu działaniu sprawcy, zmierzającemu do osiągnięcia celów, o których mowa we wskazanych przepisach. Poszukując prawidłowego sposobu wykładni rzeczonego znamienia, należy odwołać się do dyrektyw wykładni językowej (która ma prymarne znaczenia na gruncie norm prawnokarnych). Zgodnie z definicją słownikową, „przemoc” rozumiana jest jako: „przewaga wykorzystywana w celu narzucenia komuś swojej woli, wymuszenia czegoś na kimś; też:                     narzucona komuś bezprawnie władza” (cyt. za:

https://sjp.pwn.pl/sjp/przemoc;2510670.html; dostęp: 22.01.2025                                                                                             r.). W kontekście

powyższego należy również stanowczo podkreślić, że Kodeks karny wyraźnie odróżnia pojęcie „przemocy” (przykładowo: art. 124 § 1, art. 127 § 1, art. 128 § 1 i 3, art. 197 § 1, art. 202 § 3, art. 203, 246, 250, 260, 264 § 2, art. 282, 289 § 3 kk) od pojęcia „przemocy wobec osoby” (przykładowo: art. 191 § 1, art. 191 a § 1, art. 280, 281 kk). Zarówno w dyspozycji art. 127 § 1 kk, jak i art. 128 § 1 i 3 kk mowa jest ogólnie „o przemocy” co nakazuje szersze interpretowanie rzeczonego znamienia. W § 3 art. 128 kk do ustawowych znamion czynu zabronionego zaliczono dodatkowo groźbę bezprawną, której definicja legalna zawarta jest w art. 115 § 12 kk. Zgodnie ze wskazanym przepisem, groźbą bezprawną jest zarówno groźba, o której mowa w art. 190 kk, jak i groźba spowodowania postępowania karnego lub innego postępowania, w którym może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna, jak również rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej; nie stanowi groźby zapowiedź spowodowania postępowania karnego lub innego postępowania, w którym może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna, jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę prawa naruszonego przestępstwem lub zachowaniem zagrożonym administracyjną karą pieniężną.

Odnosząc przedstawione wyżej wywody do stanu faktycznego zreferowanego w I części uzasadnienia niniejszego zawiadomienia należy przyjąć, że w sprawie objętej zawiadomieniem zaktualizowała się przesłanka uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, która implikuje - zgodnie z zasadą legalizmu, statuowaną w art. 10 kpk - prawny obowiązek zainicjowania postępowania przygotowawczego poprzez wydanie postanowienia o wszczęciu śledztwa (vide: art. 303 kpk). Na gruncie art. 303 kpk nie ulega wątpliwości, że do wszczęcia postępowania przygotowawczego wystarczające jest prawdopodobieństwo zaistnienia przestępstwa, które należy stanowczo odróżnić od jego udowodnienia. Co więcej, stopień wskazanego prawdopodobieństwa nie musi być znaczny (w odróżnieniu od chociażby stopnia dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa wymaganego w wypadku stosowania środków zapobiegawczych).

Kolejno zreferowane w I części uzasadnienia niniejszego zawiadomienia zachowania najważniejszych osób w państwie, wymienionych w petitum pisma, postrzegane z każde z osobna jak i kumulatywnie, mogą być ocenione jako zmierzające do anihilacji Trybunału Konstytucyjnego (jak również Sądu Najwyższego oraz Krajowej Rady Sądownictwa), a przez to do faktycznego zniesienia sądowej kontroli hierarchicznej zgodności prawa. Osiągnięcie takiego skutku byłoby równoznaczne, ze zmianą ustroju Rzeczypospolitej Polskiej (przynajmniej w zakresie działania władzy sądowniczej), bez formalnej zmiany Konstytucji - zatem z pominięciem jej rozdziału XII. W tym kontekście należy bowiem mieć na względzie ustrojowe znaczenie kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, do których należą: badanie hierarchicznej zgodności norm (art. 188 pkt 1-3 i 5 oraz art. 193 Konstytucji), rozstrzyganie sporów kompetencyjnych pomiędzy centralnymi konstytucyjnymi organami państwa (art. 189 Konstytucji), badanie zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych (art. 188 pkt. 4 Konstytucji) oraz podejmowanie rozstrzygnięć w sprawie stwierdzenia przeszkody w sprawowaniu urzędu przez Prezydenta RP, gdy ten nie jest w stanie zawiadomić Marszałka Sejmu o niemożności sprawowania urzędu (art. 131 ust. 1 Konstytucji). Podobne uwagi należy odnieść do konstytucyjnych kompetencji Sądu Najwyższego, który sprawuje nadzór nad działalnością sądów powszechnych i wojskowych w zakresie orzekania (vide: art. 183 ust. 1 Konstytucji) oraz Krajowej Rady Sądownictwa, która stoi na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów (vide: art. 186 ust. 1 Konstytucji).

Opisane w niniejszym zawiadomieniu działania mogą nosić znamiona przemocy, rozumianej jako wykorzystanie przewagi - w tym wypadku piastunów władzy wykonawczej oraz ustawodawczej należących do szeroko rozumianego obozu rządzącego - w celu narzucenia swojej woli Trybunałowi Konstytucyjnemu (jak również Sądowi Najwyższemu oraz Krajowej Radzie Sądownictwa), przez wymuszenie zaprzestania sprawowania przez Trybunał władzy sądowniczej w sposób niezależny od innych władz, jak również w celu wymuszenia zaprzestania orzekania przez sędziów Trybunału w sposób niezawisły (podobnie jak zaprzestania wykonywania konstytucyjnych zadań przez Sąd Najwyższy i Krajową Radę Sądownictwa). Za wypełniające znamię groźby bezprawnej może być z kolei uznane wezwanie do nieuznawania orzeczeń i innych aktów wydawanych przez wymienione organy konstytucyjne przez inne organy władzy publicznej, przy jednoczesny wskazaniu, że stanowisko przeciwne może oznaczać działalność sprzeczną z prawem, a zatem rodzącą ryzyko poniesienia odpowiedzialności prawnej, w tym także karnej (vide chociażby passus z uchwały z 6 marca 2024 r. „Sejm Rzeczypospolitej Polskiej stoi na stanowisku, że uwzględnienie w działalności organu władzy publicznej rozstrzygnięć Trybunału Konstytucyjnego wydanych z naruszeniem prawa może zostać uznane za naruszenie zasady legalizmu przez te organy”).

Analiza sekwencji wydarzeń pozwala stwierdzić, że w tym wypadku zachodzi uzasadnione podejrzenie podejmowania opisanych działań umyślnie z góry powziętym zamiarem kierunkowym - w celu zmiany konstytucyjnego ustroju Rzeczypospolitej Polskiej oraz usunięcia konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej. W tym zakresie nie sposób nie odnieść wrażenia, że działania realizowanie po 13 grudnia 2023 r. przebiegają według z góry zaplanowanego scenariusza, związanego ze stopniowym podważaniem pozycji ustrojowej Trybunału i jego sędziów oraz możliwości wykonywania przez Trybunał ustrojowych zadań; najpierw przez próbę pozbawiania skuteczności orzeczeń wydawanych przez Trybunał oraz podważenie statusu legalnie wybranych sędziów Trybunału, a następnie przez całkowity paraliż instytucji związany z pozbawieniem środków finansowych oraz zaniechaniem dokonania obsady wakujących stanowisk sędziowskich. Podobne uwagi można odnieść do działań podejmowanych wobec Sądu Najwyższego oraz Krajowej Rady Sądownictwa. O umyślnym, celowym działaniu osób objętych niniejszym zawiadomieniem mogą świadczyć także ich wypowiedzi medialne, odnoszące się do Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego oraz Krajowej Rady Sądownictwa.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że działania osób objętych niniejszym zawiadomieniem mogły wypełnić ustawowe znamiona przestępstw stypizowanych w art. 127 kk i art. 128 kk. Powyższy wniosek jawi się jako tym bardziej zasadny, że jak wskazano uprzednio, w wypadku przestępstw z art. 127 kk i 128 kk ustawodawca penalizuje już samo przygotowanie do ich popełnienia.

Uwzględniając szeroki katalog osób zaangażowanych w opisany w niniejszym zawiadomieniu proceder anihilacji Trybunału Konstytucyjnego, wzajemne powiązania hierarchiczne, czasokres podejmowanych działań, jak również złożoność form realizacji czynności wykonawczych, w niniejszej sprawie zachodzi uzasadnione podejrzenie, że doszło do zawiązania zorganizowanej grupy przestępczej, o której mowa w art. 258 kk. W tym kontekście warto przytoczyć jedno z nowszych orzeczeń Sądu Najwyższego (wyrok SN z 4 stycznia 2023 r., sygn. akt I KK 368/22, LEX nr 3454384), w którym SN stwierdził, że prawidłowa wykładnia art. 258 § 1 kk nakazuje przyjąć, iż:

przestępstwo brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej jest przestępstwem formalnym;

• członkowie grupy nie muszą się znać, mogą występować pomiędzy nimi luźne więzy organizacyjne, struktura grupy nie musi być złożona, wystarczy nawet niski stopień jej zorganizowania;
• dla przypisania przestępstwa wystarczające jest także bierne uczestnictwo w grupie, ze świadomością takiej przynależności;
• członków grupy może łączyć sama gotowość do popełniania przestępstw w jej ramach i na rzecz grupy;
• grupa może zostać zawiązana celem popełnienia wielu przestępstw, ale także tylko i wyłącznie dla dokonania jednego”.
• Właściwość Zastępcy Prokuratora Generalnego

Biorąc pod uwagę, że niniejsze zawiadomienie dotyczy uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez osoby piastujące najważniejsze funkcje w sferze władzy publicznej, w tym Prezesa Rady Ministrów oraz Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego, zasadne jest, aby postępowania karnego we wskazanym zakresie przeprowadził w ramach śledztwa własnego legalnie powołany Zastępca Prokuratora Generalnego Michał Ostrowski.

Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie m.in. w:

• uchwale Sądu Najwyższego z 27 września 2024 r. (sygn. akt I KZP 3/24, LEX nr 3760705) w której Sąd Najwyższy orzekł, że „[pjrzepisy art. 47 § 1 i 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2016 r. poz. 178 ze zm.) nie mają charakteru epizodycznego i nie zawierają ograniczenia temporalnego dotyczącego ich obowiązywania. Przepisy te mają charakter ustrojowy i obowiązują nadal, do czasu ewentualnego wyeliminowania w sposób przewidziany prawem. Oznacza to, że prokurator pozostający w stanie spoczynku w dniu wejścia w życie wyżej wymienionej ustawy może wrócić na swój wniosek na ostatnio zajmowane stanowisko lub stanowisko równorzędne. Uprawnienie to nie dotyczy jedynie tych prokuratorów, którzy przeszli w stan spoczynku z przyczyn zdrowotnych. Prokurator, który skorzystał z tego uprawnienia jest prokuratorem pozostającym w służbie czynnej. Podjęte przez Prokuratora Generalnego na tej podstawie prawnej decyzje nie mogą być uznane za wadliwe, nieobowiązujące, czy też niewywołujące skutków prawnych. W konsekwencji, skoro podjęcie stosownej decyzji o przywróceniu prokuratora w stanie spoczynku do służby czynnej, w trybie art. 47 § 1 i 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2016 r. poz. 178 ze zm.), a następnie powołanie go przez Prezesa Rady Ministrów, na wniosek Prokuratora Generalnego, na stanowisko Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego - Prokuratora Krajowego miało wiążącą podstawę prawnoustrojową, to było powołaniem prawnie skutecznym”

oraz

• wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 2024 r. (sygn. akt SK 13/24, OTK ZU A/2024, poz. 120), w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że ,,[a]rt. 47 § 1 i 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz.U. poz. 178) w związku z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 178, poz. 1375), rozumiany w ten sposób, że prokurator pozostający w stanie spoczynku w dniu wejścia w życie ustawy z 28 stycznia 2016 r. może wrócić, na swój wniosek, do służby na ostatnio zajmowane stanowisko lub stanowisko równorzędne jedynie w okresie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie tejże ustawy, tj. w okresie od 4 marca 2016 r. do 4 maja 2016 r., jest niezgodny z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.

Z powołanych judykatów wynika, że dokonane po 13 grudnia 2023 r. zmiany personalno-organizacyjne w Prokuraturze Krajowej, polegające w szczególności na pozbawieniu faktycznej możliwości sprawowania funkcji Prokuratora Krajowego przez prawidłowo powołanego na to stanowisko Dariusza Barskiego i towarzyszące temu powołanie na jego miejsce osób nieuprawnionych, miały charakter nielegalny. Wobec powyższego, dążąc do zapewnienia obiektywnego rozpoznania niniejszego zawiadomienia, nieodzowne jest by decyzję w przedmiocie wszczęcia/odmowy wszczęcia postępowania w przedstawionej sprawie

podjął Zastępca Prokuratora Generalnego powołany w sposób legalny, przed 13 grudnia 2023 r.

1. Konkluzja

Mając na względzie całokształt przedstawionej argumentacji, wszczęcie postępowania przygotowawczego w niniejszej sprawie jawi się jako w pełni uzasadnione.

Wobec powyższego wnoszę jak na wstępie.

Załączniki:

• wydruk z portalu X Macieja Berka;
• wydruk publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 5 grudnia 2023 r., sygn. P 2/17;
• wydruk publikacji wyroków Trybunału Konstytucyjnego z: 11 grudnia 2023 r., sygn. K 8/21; 11 grudnia 2023 r., sygn. Kp 1/23; 18 stycznia 2024 r., sygn. K 29/23;
• pismo Prezesa Trybunału Konstytucyjnego do Prezesa Rady Ministrów z 27 stycznia 2025 r.;
• uchwała z 6 marca 2024 r.;
• wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 maja 2024 r., sygn. U 5/24;
• uchwała z 18 grudnia 2024 r.
• pismo Prokuratora Generalnego z 17 listopada 2024 r. dotyczące sprawy o sygn. K 14/24;
• pismo Ministra Sprawiedliwości z 22 marca 2024 r. dotyczące sprawy o sygn. U 1/24;
• pismo Minister Edukacji Barbary Nowackiej z 24 września 2024 r. dotyczące sprawy o sygn. U 10/24;
• pismo z 5 grudnia 2024 r. dotyczące wyłączenia sędziego Justyna Piskorskiego oraz sędziego Jarosława Wyrembaka z rozpoznania sprawy o sygn. Kp 3/24;
• pismo Prezesa Trybunału Konstytucyjnego do Marszałka Sejmu z 27 stycznia 2025 r.;
• część załącznikowa projektu ustawy budżetowej na rok 2025 w zakresie dotyczącym Trybunału Konstytucyjnego oraz część załącznikowa ustawy budżetowej na rok 2025

przekazanej do podpisu Prezydentowi RP w zakresie dotyczącym Trybunału Konstytucyjnego;

• wyciąg z publikacji prasowych oraz wypowiedzi medialnych.

chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://trybunal.gov.pl/fileadmin/content/uroczystosci_spotkania_wizyty/2025/2025_02_11/ZAWIADOMIENIE_O_UZASADNIONYM_PODEJRZENIU_POPELNIENIU_PRZESTEPSTWA.pdf