Najbardziej znaną scenę z udziałem św. Marty przynosi Ewangelia według św. Łukasza (Łk 10, 38-42). Marta i jej rodzeństwo – Maria i Łazarz – byli zaprzyjaźnieni z Jezusem, który często ich odwiedzał. W Łukaszowym fragmencie Marta uwija się wokół stołu, chcąc godnie i gościnnie przyjąć Jezusa. Maria siada u stóp Mistrza i słucha jego nauczania. Marta usłyszy później od Jezusa, że Maria „obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona”. Jezus nie chciał zanegować wysiłku Marty jako gospodyni, ale pokazać, że codzienne zabieganie nie może być ważniejsze od Słowa Bożego. Św. Marta jest patronką m.in. gospodyń domowych, hotelarzy, kucharek i sprzątaczek. Jej wspomnienie liturgiczne obchodzimy 29 lipca.

ONE day there will arise phalanxes from every nation and from every class for the renaissance of the Church and the salvation of the world. Their action will necessarily take its inspiration from the heritage of wisdom summarised in our 150 Points  ; it will be inspired by the Catholic religion, Action française, and the communitarian life. People may say what they wish, but nothing will be reconstructed outside of or counter to these principles which we hold from our fathers.

14 sierpnia 2019 – postawić Krzyż w Oświęcimiu – w Obozie.
Wewnątrz Obozu i tym samym naprawić błąd Karmelitanek, które postawiły Krzyż poza Obozem — na Żwirowisku.

Ten błąd braku wiary jest powodem obecnych klęsk.

Red. Gazeta Warszawska

+

I Za The CatholicEncyclopedia | tłumaczył Tomasz Maszczyk

Rozwój kultu
Krzyż, do którego Chrystus został przybity i na którym umarł, stał się dla chrześcijan, w sposób naturalny i logiczny, przedmiotem szczególne­go nabożeństwa oraz kultu. Św. Pa­weł pisał: „Chrystus bowiem nie po­słał mię chrzcić, ale Ewangelię głosić nie w mądrości słowa, ale aby się nie stał daremnym krzyż Chrystuso­wy” (i Kor i, 17), „Z Chrystusem je­stem przybity do krzyża” (Gal 2,19), „[Chrystus] pojednał obydwu w jed­nym ciele z Bogiem przez krzyż” (Ef 2, 16), „Wielu bowiem [...] postępuje jak nieprzyjaciele krzyża Chrystusowego”  (Fil 3,18), „[...] niszcząc cyrograf dekretu, który nam był przeciw­ny, przeciw nam napisany, i ten usunął, przybijając go na krzyżu” (Kol 2,14), „Ja zaś, nie daj Boże, abym się miał chlubić jak tylko w krzyżu Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez który świat jest mi ukrzyżowany a ja światu” (Gal 6,14).

Pan Jezus o Swej Matce i Jej tytule Współodkupicielka

«Bóg Mnie posiadał przed stwarzaniem Swych arcydzieł...» (Prz 8,22)

1. «MARYJA MOŻE BYĆ NAZWANA DRUGORODNĄ [CÓRKĄ] OJCA»

Napisane 16 sierpnia 1944.

Jezus mówi:

«Dziś napisz tylko to. Czystość ma tak wielką wartość, że łono stworzenia było zdolne ogarnąć Nieogarnionego, gdyż posiadało największą czystość, jaka może być udziałem istoty stworzonej przez Boga.

Trójca Przenajświętsza zstąpiła ze Swymi doskonałościami, Trzy Osoby zamieszkały, zamknięte w maleńkiej przestrzeni. Trójca Przenajświętsza nie pomniejszyła się przez to, bo miłość Dziewicy i wola Boga rozszerzyła tę przestrzeń aż do uczynienia jej Niebem. Ujawniły się Osoby Trójcy Świętej ze Swymi charakterystycznymi cechami:

Rozmowa z ks. Franciszkiem Schmidbergerem FSSPX o reformie liturgicznej

Minęło 50 lat od wprowadzenia nowego rytu Mszy św. Jest to odpowiedni czas na podsumowanie. Ewangelia wyznacza jedno kryterium: drzewo poznaje się po owocach (Mt 7,16 ff).

Gdy przyłoży się tę miarę pochodzącą z ust samego Pana, to reformę liturgiczną po wprowadzeniu Novus Ordo Missae można postrzegać wyłącznie jako katastrofę największych rozmiarów dla Kościoła, dla dusz i dla kultury chrześcijańskiej:

-                           drastyczny spadek liczby uczęszczających na Msze św. o więcej niż 70%, nawet do ponad 90%;

-                           sprzedaż tysiąca kościołów katolickich w [samych tylko] Niemczech;

-                           zniszczenie tożsamości kapłańskiej oraz ideału zakonnego;

-                           brak powołań;

-                           utrata wiary katolickiej i „zmysłu wiary” (łac. sensus fidei) u niezliczonej ilości dusz;

-                           zanik poczucia sacrum, w tym - a może przede wszystkim - podczas nabożeństw;

-                           zeszpecenie naszych najpiękniejszych świątyń.