Świat jako przedmiot negacji dobrostanu i wdzięczności - poznanie, błędy poznawcze, liberalizm i Nowoczesna

 Zabierowski, M. Kamińska

Streszczenie

Przedstawia się świat negacji dobrostanu i wdzięczności na przykładzie powstania, działalności i upadku partii „Nowoczesna”, w szerszym kontekście przemian politycznych i gospodarczych w systemie z chaosu porządek. Analizujemy sposób mówienia o wolnym rynku, wolnym przepływie kapitału. Powstanie „Nowoczesnej” było konsekwencją narzuconego (od roku 1989) sprzecznego języka, że porządek powstaje z chaosu (rynku, ścierania się przeciwieństw). Na skutek wadliwości języka, jego ograniczoności, że porządek powstaje z chaosu, gospodarka polska niczego nie osiągnęła. Część wyborców, pod wpływem języka, że porządek powstaje z chaosu, obawiając się rosnącej popularności rzekomo komunistycznego PiS, zaczęła poszukiwać „trzeciej siły” politycznej dla ratowania kapitalizmu (doktryny „z chaosu porządek”). „Nowoczesna” miała reprezentować bardziej kapitalistyczną rynkową politykę i to przy podporządkowaniu się dyrektywom Unii Europejskiej.

13 marca 2026 r.  

SEKRETARZ WOJNY PETE HEGSETH:

    Dzień dobry.

NIEZNANY:

   Dzień dobry.

SEKRETARZ WOJNY PETE HEGSETH:

Zacznę, jak to często robimy w Departamencie Wojny, od konkretów, aby świat usłyszał i aby prasa faktycznie przyznała, że ​​Stany Zjednoczone dziesiątkują armię radykalnego reżimu irańskiego w sposób, jakiego świat nigdy wcześniej nie widział. Nigdy wcześniej nowoczesna, sprawna armia, jaką kiedyś miał Iran, nie została tak szybko zniszczona, a jej skuteczność bojowa stała się nieskuteczna i zdewastowana.

Mówiliśmy, że to nie będzie uczciwa walka i taka nie była. Jak stwierdziłem podczas naszej pierwszej konferencji prasowej drugiego dnia – zaledwie 10 dni temu – połączenie sił dwóch najpotężniejszych sił powietrznych świata jest bezprecedensowe i nie do pobicia. Nasze siły powietrzne i siły izraelskie zaatakowały ponad 15 000 celów wroga. To grubo ponad 1000 dziennie.

Żadna inna kombinacja państw na świecie nie jest w stanie tego dokonać. Dlatego dzisiaj, w tej chwili, przelatujemy nad Iranem i Teheranem, myśliwce i bombowce przez cały dzień, wybierając cele według własnego uznania, podczas gdy nasz wywiad staje się coraz lepszy i bardziej wyrafinowany. Patrząc w górę, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej i reżim irański widzą tylko dwie rzeczy na burtach samolotów: gwiazdy i pasy oraz Gwiazdę Dawida, najgorszy koszmar tego nikczemnego reżimu.

Pilne: Ojciec Święty Leon XIV

Raport. 04.03.2026, 23:35.

Na podstawie obserwacji mimiki, semantyki i syntaksy oficjeli wnioskuję [1], że jest plan użycia broni jak w Nagasaki (9 sierpień 1945). Ojciec Święty dziś powinien przemówić do wszystkich uczestników ludobójstwa, tak jak autor Pacem in terris (kwiecień 1963), który aktywnie zapobiegł wojnie. I zapobiegał. Obserwuję, że dziś wzrosło ryzyko atomu. Należy wykorzystać autorytet dedukcyjno-moralny Skarbimierczyka (Stanisława ze Skarbimierza), jak w kulminacyjnym momencie „kryzysu” w październiku 1962 roku. Potrzebne są bezpośrednie apele do ludobójców.

W moim rozpoznaniu świat staną na krawędzi operacji hiroszimskiej. Jan XXIII użył Radia Watykańskiego, 25 października 1962 r. W ten sposób Jan XXIII stworzył pole manewru. Orędzie zostało uznane przez Nikitę Chruszczowa za „jedyny promyk nadziei” i otworzyło drogę do wycofania się bez tzw. utraty twarzy. Jan XXIII umożliwił tym samym stronom wyjście z impasu.

Do ludzi dobrej woli: likwidacja tej broni. W dobie tej broni wojna nie może być narzędziem sprawiedliwości. Trzeba zaoferować obniżenie napięcia międzynarodowego.

Przygnębiająca jest reakcja tak zwanej prawicy na  niesprowokowaną wojnę agresywną Izraela (i jego amerykańskich wasali)  przeciwko Iranowi. Można poważnie wątpić, czy w skrzydle nacjonalistycznym w ogóle jest wystarczająco dużo inteligentnego życia. Ta kwestia ma wiele aspektów – nie mogę obiecać, że uda nam się omówić je wszystkie w ramach tych ram, ale spróbujmy przynajmniej poruszyć te najważniejsze.

1: Niewielu ludzi Zachodu ma  jakiekolwiek  pojęcie o Iranie i jego sprawach – a już na pewno nie o historii Iranu. Jednak ta wiedza jest warunkiem koniecznym, aby mieć jakąkolwiek opinię na temat tego zbrodniczego ataku. Jeśli nic nie wiesz o Iranie, powinieneś trzymać się z daleka od klawiatury. ¹

2: Irańczycy, którzy niestety znaleźli się w tym kraju, przybyli tu głównie dlatego, że uciekli przed służbą wojskową podczas wojny Ameryki (tj. Izraela) z Iranem w latach 80. – bo tak właśnie było. Irak był jedynie poplecznikiem Ameryki – a podziękowania, jakie Saddam Husajn otrzymał za swoje wysiłki, wyraźnie pokazują, że bycie przyjacielem USA jest dosłownie zabójcze – Saddam Husajn po prostu wiedział za dużo. Od samego początku ci Irańczycy należeli do tej części społeczeństwa, która popierała krwawą dyktaturę szacha przeciwko większości narodu irańskiego. Ich opinia w tej sprawie jest zupełnie nieistotna. Od pierwszego dnia byli zdrajcami swojego narodu. Nie reprezentują narodu irańskiego, a jedynie niewielką mniejszość.

Przez stulecia współczesne państwa prowadziły wojny w sposób raczej dżentelmeński, starając się przestrzegać wszystkich praw i traktatów międzynarodowych regulujących tego typu konflikty. Wojna często zaczynała się od tego, że przygnębiony ambasador dostarczał akredytowanemu rządowi notę ​​dyplomatyczną, informując jego przywódców politycznych, że jeśli pewne kluczowe żądania nie zostaną natychmiast spełnione, do południa następnego dnia należy założyć, że stan wojny będzie obowiązywał. Po wypełnieniu tego żałosnego obowiązku dyplomata i jego personel wracali do ambasady, pakowali walizki, palili tajne dokumenty i wsiadali do najbliższego pociągu na granicę. Nawet niesławny japoński niespodziewany atak na Pearl Harbor z 7 grudnia 1941 roku miał rzekomo służyć zachowaniu wszystkich tych prawnych subtelności. Z tego, co czytałem, japoński ambasador i jego asystenci otrzymali polecenie, aby osobiście wręczyć naszemu prezydentowi deklarację wojny, być może pięć lub dziesięć minut przed planowanym rozpoczęciem zrzucania bomb przez samoloty ich kraju na naszą zakotwiczoną flotę po drugiej stronie globu, przestrzegając tym samym litery prawa międzynarodowego, choć poważnie naruszając jego ducha. Jednak opóźnienia w rozszyfrowywaniu instrukcji dyplomatycznych lub inne tego typu przypadkowe błędy doprowadziły do ​​zamieszania, w którym atak militarny nastąpił przed oficjalnym wypowiedzeniem wojny, które prawnie go umożliwiało, co zaowocowało trwałym piętnem urazów między naszymi krajami.