GAZETA WARSZAWSKA - Jaka jest wiarygodność doktrynalna i autorytet moralny kardynała Fernándeza?

2 lipca 2026 roku kardynał Víctor Manuel Fernández, prefekt Dykasterii Nauki Wiary, podpisał w Écône dekret o „ekskomunice” biskupów konsekrowanych i konsekrujących. Ironią losu jest, że dekret ten podpisał prałat, który 27 stycznia, podczas sesji plenarnej swojej Dykasterii, wezwał do „pokory intelektualnej, duchowej i teologicznej”.

Potępił tam „absolutyzację samego rozumu lub pewnych kryteriów moralnych, która mogłaby prowadzić do poważnych nadużyć ”. Jako przykłady podał inkwizycję, wojny światowe i Holokaust.

6 lipca, w artykule opublikowanym na portalu InfoVaticana, Pedro Gómez Carrizo argumentował, że dekret podpisany przez kardynała Fernándeza oznaczał przede wszystkim porażkę Leona XIV. Słusznie wyraził swoje oburzenie: „ To, że taka osoba opowiada się za ekskomuniką w imię czystości wspólnoty kościelnej, jest po prostu szczytem absurdu .  Jest to szczyt absurdu, ponieważ jednym z aspektów, który najbardziej odróżnia ekskomunikowanych od ekskomunikujących, jest to, że ci pierwsi potępiają właśnie to, jak ci drudzy pozbawili swoje działania wszelkiego znaczenia”. Innymi słowy: jak bezsensowne stały się ich działania.

A żeby sprecyzować, czym stała się dziś nauka wiary, którą kieruje kardynał Fernández: „Doktryna jest niewiele więcej niż raportem napisanym przez grupę roboczą, zawsze zależnym od kontekstu; moralność stopniowo rozpłynęła się w tym miłosierdziu bez osądu, które towarzyszy grzesznikowi, dbając o to, by nie przysporzyć mu przykrości; liturgia od dziesięcioleci cierpi z powodu kreatywności parafii; Niemcy od lat próbują doprowadzić do schizmy małymi krokami , a Komunistyczna Partia Chin wyświęca biskupów; Kuria oddaje kardynałów do dyspozycji sióstr prefektów, a pary homoseksualne otrzymują błogosławieństwa pod warunkiem, że nie będą modlić się po łacinie; Duszpasterstwo  nie polega już na prowadzeniu dusz ku prawdzie, ale na ukrywaniu doktrynalnej pigułki, aż zostanie całkowicie ukryta, a synodalność pozwoliła, by stare herezje odrodziły się w blasku, prosto z  burzy mózgów ”.

Pedro Gómez Carrizo stawia pytanie, które wszyscy zadają: „Jak Rzym może oczekiwać, że jego ekskomunika będzie traktowana poważnie, skoro dołożył wszelkich starań, aby wykazać, że wszystko, lub prawie wszystko, można zniuansować, kontekstualizować, negocjować, tolerować, reinterpretować lub pobłogosławić przypisem [przyp. red. – aluzja do Amoris Laetitia, gdzie komunia dla rozwiedzionych i żyjących w nowych związkach katolików jest dozwolona w prostym przypisie]? To sam Rzym przez dziesięciolecia dewaluował język, którym teraz twierdzi, że osądza. Nie powinno go dziwić, że jego „płynna” teologia nie robi wrażenia”.

Krótko mówiąc, kontynuował, „Rzym stworzył wyjątki na lewo i prawo dla najbardziej niedopuszczalnych przypadków, ale wzniósł nie do pokonania barierę przed Écône. Ta «selektywność wyjątku» zdradza niedostatki władzy: w Niemczech wszystko jest procesem; w Écône jest to bariera absolutna. Kościół posoborowy w końcu odkrył, że piekło nie jest puste, ale widzi tam tylko zwolenników arcybiskupa Lefebvre'a. Te dzieci to jedyne, którym daje się kamień, gdy proszą o chleb”.

Następnie Pedro Gómez Carrizo zwraca się do człowieka, w imieniu którego kardynał Fernández podpisał ten dekret, Leona XIV: „Pragnąc uchodzić za gwaranta komunii, papież Prevost stał się spadkobiercą zmarnowanej władzy. Odziedziczył Rzym przyzwyczajony do tolerowania tego, co nie do zniesienia, i powierzając to delikatne zadanie człowiekowi, który symbolizuje najgorsze odstępstwo od doktryny, postanowił odpowiedzieć w Ekonie najsurowszym gestem, mimo że jego własne słowa zostały już publicznie zignorowane”.

„Bez przywrócenia porządku zauważył, że nie udało mu się go narzucić. Jeśli podpis należy do Tucho [red. – znany przydomek kardynała Fernándeza], to porażka należy do Leona XIV. […] Łatwo jest wykazać siłę władzy, ale nie wydaje się to najlepszym sposobem na odzyskanie autorytetu. Niełatwo bowiem przekonać ludzi, że troska Bractwa Świętego Piusa X wynika z nieznośnego braku dyscypliny, a nie z autentycznej i świętej potrzeby , spełnianej dla chwały Bożej, dla dobra dusz i dla uświęcenia jego członków i wiernych, którzy są obecnie ekskomunikowani lub niesłusznie zagrożeni ekskomuniką”.

Heterodoksyjna doktryna prefekta Kościoła

Aby w pełni zrozumieć paradoksalny – żeby nie powiedzieć aberracyjny – charakter dekretu ekskomuniki podpisanego przez kardynała Fernándeza, warto przypomnieć pewne elementy jego kariery, którą rozpoczął za pontyfikatu Franciszka i wiernie kontynuował za pontyfikatu Leona XIV.

Kiedy w 2023 roku Franciszek mianował go szefem Dykasterii Nauki Wiary, argentyński blog The Wanderer trafnie przywołał homilię Tucho, w której oświadczył: „Nie zdając sobie z tego sprawy, Kościół przez wieki rozwinął doktrynę pełną klasyfikacji, która stwierdzała: a) tylko ochrzczeni, którzy są w łasce Bożej, mogą przyjmować komunię, a ci, którzy są w stanie grzechu śmiertelnego, nie mogą; b) tylko ci, którzy żałują za swoje grzechy i wyrażają intencję poprawy swojego życia, mogą otrzymać sakramentalne rozgrzeszenie. To coś strasznego… Ale na szczęście tak było w przeszłości, a teraz mamy papieża Franciszka”. – Ta „duszpasterska” pobłażliwość dotyczy wszystkich ( todos , jak powiedział Franciszek)… z wyjątkiem księży i wiernych Kościoła Tradycjonalistycznego.

Kardynał Fernández doskonale wiedział, czego papież Franciszek od niego oczekuje, ponieważ jasno dał to do zrozumienia, mianując go na szefa Dykasterii Wiary, w liście z 1 lipca 2023 roku, który stanowił prawdziwą deklarację misji: „Dykasteria, której będziesz przewodniczył w innych czasach, uciekała się do niemoralnych metod . Były to czasy, w których zamiast promować wiedzę teologiczną, ścigano możliwe błędy doktrynalne . To, czego od ciebie oczekuję, jest niewątpliwie zupełnie inne”. – Z wyjątkiem tak zwanych katolików „przedsoborowych”…

Tucho zawdzięcza wszystko papieżowi Franciszkowi, którego posłusznym – wręcz służalczym – piórem był w Amoris laetitia (19 marca 2016 r.), zezwalając na podstawie indywidualnych przypadków na komunię dla rozwiedzionych, którzy zawarli ponowny związek cywilny, oraz w Fiducia supplicans (18 grudnia 2023 r.), zezwalając na błogosławienie par nieregularnych i jednopłciowych.

Jeden szczegół nie umknął uwadze najbardziej czujnych obserwatorów w Rzymie: Franciszek, ukrytym piórem, nie tylko napisał znaczną część Amoris Laetitia , ale także zamieścił całe fragmenty swoich artykułów, zwłaszcza na temat rozwiedzionych i ponownie poślubionych katolików. Krótko mówiąc, papież skopiował Tucho, a Tucho skopiował samego siebie.

Jeszcze przed wyniesieniem Franciszka na tron Piotrowy, Bergoglio myślał, a Fernández pisał. W 2007 roku dokument końcowy plenarnego zgromadzenia Konferencji Episkopatu Ameryki Łacińskiej [CELAM] w Aparecidzie , za które odpowiadał kardynał Bergoglio, ujawnia tę bliską współpracę.

Jako papież Franciszek nawiązywał do niego wielokrotnie, a nawet wyrażał entuzjazm: za każdym razem, gdy padało słowo „Aparecida”, dawał do zrozumienia, że uważa ten dokument za swoje najważniejsze osiągnięcie programowe. Warto wiedzieć, że dokument z Aparecidy został sporządzony przez Fernándeza, oczywiście zgodnie z życzeniami i wytycznymi Bergoglio.

Zapał Tucho był widoczny już wcześniej: w 2018 roku Franciszek mianował Fernándeza arcybiskupem La Platy, drugiej co do wielkości stolicy biskupiej w Argentynie. Jednym z jego pierwszych działań było zawieszenie motu proprio  Summorum Pontificum  w swojej diecezji. Nie podał konkretnego powodu. Jego podejście można podsumować jednym zdaniem: „Katolicy nie potrzebują tradycyjnego obrządku, a Kościół nie potrzebuje katolików przywiązanych do Tradycji”.

 W lipcu 2021 r. Franciszek odwoła motu proprio Jana Pawła II  Ecclesia Dei [1988] i Summorum Pontificum Benedykta XVI  [2007], zastępując je Traditionis Custodes , które drastycznie ogranicza odprawianie tradycyjnej mszy łacińskiej. Argentyński kardynał po prostu uprzedził długo planowaną decyzję argentyńskiego papieża.

Kontrowersyjny autor

Prałat, używając ukrytego pióra, nie podpisał dokumentów swojego mistrza i dobroczyńcy; podpisał jednak dwa skandaliczne dzieła, które starannie usunął ze swojej oficjalnej biografii: „ Sáname con tu boca: El arte de besar” [Ulecz mnie ustami: Sztuka całowania, 1995]. Książka ta przyniosła mu przydomek Besuqueiro [Całujący] i którą sam Tucho przedstawił w następujący sposób:

„Zamierzam mówić o tym, co ludzie czują, kiedy się całują. W tym celu rozmawiałem długo z wieloma osobami, które mają duże doświadczenie w tej dziedzinie, a także z wieloma młodymi ludźmi, którzy uczą się całować na swój własny sposób… Mam nadzieję, że te strony pomogą ci lepiej całować, że zmotywują cię do uwolnienia tego, co w tobie najlepsze w pocałunku…”

W jego wpisie biobibliograficznym pominięto inną pracę: La pasión mística: espiritualidad y sensualidad [Pasja mistyczna: duchowość i zmysłowość, 1988]. Ta ekspozycja poświęcona doznaniom mistyczno-zmysłowym zyskała autorowi kolejny przydomek: Tucho besame mucho [Tucho, całuj mnie mocno, nawiązując do tanga skomponowanego przez meksykańskiego pianistę Consuelo Velázqueza w 1932 roku].

Pod pretekstem „duchowych” pretekstów, książka oferuje skrupulatną analizę ekstaz niemistycznych, zarówno męskich, jak i żeńskich, i posuwa się aż do legitymizacji związków homoseksualnych, twierdząc, że nie są one grzechem. Na przykład stwierdza: „ Nie oznacza to na przykład, że homoseksualista z konieczności przestanie być homoseksualistą. Pamiętajmy, że łaska Boża może współistnieć ze słabościami, a także z grzechami, gdy istnieje bardzo silne uwarunkowanie. W takim przypadku  człowiek może popełniać obiektywnie grzeszne czyny, ale nie być winnym i nie utracić łaski Bożej” [s. 80].

Innymi słowy, homoseksualiści mogą popełniać obiektywnie grzeszne czyny, ale nie są winni. Mamy tu już aluzję do tego, co znajdziemy w  konstytucji Fiducia supplicans : stosunki homoseksualne, choć obiektywnie grzeszne, niekoniecznie są winne. Takie jest stanowisko prefekta Dykasterii Wiary, obrońcy katolickiej ortodoksji.

Zwolennik „stopniowej moralności”

Tucho, teoretyk gradualizmu , powiedział kiedyś: „Chrześcijańskie małżeństwo jest pięknym ideałem, ale kiedy mówimy o gradualizmie , mamy na myśli, że musimy wziąć pod uwagę konkretną rzeczywistość ludzi, którzy nie są w stanie osiągnąć tego ideału, i dlatego musimy pamiętać o kategorii „możliwego dobra” przywołanej przez papieża Franciszka w  Evangelii Gaudium , do którego powinniśmy dążyć, nawet jeśli ryzykujemy ubrudzeniem sobie rąk błotem ulicznym”.

Jak trafnie zauważa Wędrowiec  : „Teologia Tucho wydaje się niejasna. Łaski nie zdobywa się stopniowo: albo się ją otrzymuje, albo nie; albo się ją posiada, albo nie; albo się ją znajduje, albo się ją traci. Chrześcijanin jest albo w stanie łaski, albo w stanie grzechu . Teologia katolicka nigdy nie twierdziła, że można stopniowo osiągać stan łaski: pół łaski lub ćwierć łaski nie są jak dotąd powszechnymi miarami”.

W argentyńskiej gazecie La Nación Tucho głosi bardziej „inkluzywne” społeczeństwo pod hasłem równości: nie patrzmy na idee ani orientacje seksualne. Bracia tutti! Wszyscy jesteśmy braćmi… „W innych czasach” – podsumowuje „The Wanderer ” – „te tezy doprowadziłyby ich autora prosto do złożenia zeznań . W obecnych okolicznościach doprowadziły go prosto na katedrę strażnika doktryny katolickiej”.

Jak zatem nie zadać kardynałowi Fernándezowi tych pytań: Dlaczego jest prefektem Dykasterii Nauki Wiary? Jak Leon XIV może utrzymać go na tym stanowisku? Kiedy zostanie odwołany?

(Źródła: InfoVaticana/Wanderer/Aldo Maria Valli/DICI n°471 – FSSPX.Actualités)

What Is the Doctrinal Credibility and Moral Authority of Cardinal Fernández?

August 10, 2026

Source: FSSPX News

On July 2, 2026, Cardinal Víctor Manuel Fernández, Prefect of the Dicastery for the Doctrine of the Faith, signed the decree of "excommunication" against the consecrating and consecrated bishops the previous day in Écône. It is ironic to see this decree signed by a prelate who, on January 27, during the plenary session of his dicastery, called for "intellectual, spiritual, and theological humility."

There, he denounced an "absolutization of reason itself or of certain moral criteria that could lead to serious abuses." Among the examples given were the Inquisition, the World Wars, and the Holocaust.

On July 6, in an article published on InfoVaticana , Pedro Gómez Carrizo argued that the decree signed by Cardinal Fernández primarily signified the failure of Leo XIV. He rightly expressed his indignation: "That such a figure would advocate excommunication in the name of the purity of ecclesiastical communion is simply the height of absurdity.  It is the height of absurdity because one of the aspects that most separates the excommunicated from the excommunicators is that the former denounce precisely how the latter have emptied their actions of all meaning." In other words: how senseless they have rendered their actions .

And to specify what has become today of the Doctrine of the Faith, which Cardinal Fernández is in charge of: "The doctrine is little more than a report written by a working group, always dependent on the context; morality has gradually dissolved into this mercy without judgment that accompanies the sinner, taking care not to make him uncomfortable; the liturgy has suffered for decades from parish creativity; Germany has been trying for years to schism in small steps , and the Chinese Communist Party is ordaining bishops; the Curia puts cardinals at the service of nun prefects, while homosexual couples are blessed on the condition that they do not pray in Latin; Pastoral care  no longer consists of leading souls towards the truth, but of coating the doctrinal pill until it is completely concealed, and synodality has allowed old heresies to be reborn, resplendent, straight out of a  brainstorming session."

Pedro Gómez Carrizo poses the question everyone is asking: "How can Rome expect its excommunication to be taken seriously, after having gone to great lengths to demonstrate that everything, or almost everything, could be nuanced, contextualized, negotiated, tolerated, reinterpreted, or blessed by a footnote [ed - an allusion to Amoris Laetitia, where communion for divorced and remarried Catholics is permitted in a simple footnote]? It is Rome itself that, for decades, has devalued the language with which it now claims to judge. It should not be surprised that its ‘liquid’ theology is not making an impression."

In short, he continued, "Rome created exceptions left and right for the most unacceptable cases, but it erected an insurmountable barrier before Écône. This ‘selectivity of exception’ betrays the shortcomings of the authority: with Germany, everything is a process; with Écône, it’s an absolute barrier. The post-conciliar Church has finally discovered that hell is not empty, but it sees only the followers of Archbishop Lefebvre there. These children are the only ones to whom a stone is given when they ask for bread."

Then, Pedro Gómez Carrizo turns to the man for whom Cardinal Fernández signed this decree, Leo XIV: “In wanting to appear as the guarantor of communion, Pope Prevost found himself as the heir to a squandered authority. He inherited a Rome accustomed to tolerating the intolerable and, after entrusting this delicate task to the man who symbolizes the worst doctrinal deviation, he chose to respond at Écône with the most severe gesture, even though his own words had already been publicly ignored.”

“Without restoring order, he noted that he had not succeeded in imposing it. If the signature is that of Tucho [ed - Cardinal Fernández’s familiar nickname], the failure is that of Leo XIV. […] Demonstrating the strength of power is easy, but it does not seem to be the best way to regain one’s authority. For what is not so easy to do is to convince people that this concern of the Society of Saint Pius X arose from intolerable indiscipline and not from a genuine and holy need , fulfilled for the glory of God, for the good of souls, and for the sanctification of its members and faithful, who are now excommunicated or unjustly threatened with excommunication.”

The Heterodox Doctrine of the Prefect of the Doctrine of the Faith

To fully grasp the paradoxical – not to say aberrant – nature of a decree of excommunication signed by Cardinal Fernández, it is useful to recall some elements of his career, which began under Francis and was faithfully pursued under Leo XIV.

When he was appointed head of the Dicastery for the Doctrine of the Faith by Francis in 2023, the Argentinian blog The Wanderer aptly recalled a homily by Tucho in which he declared: “Without realizing it, the Church developed for centuries a doctrine full of classifications which stated: a) only the baptized who are in God’s grace can receive communion and those who are in a state of mortal sin cannot; b) only those who repent of their sins and express the intention to amend their lives can receive sacramental absolution. It’s something terrible… But fortunately this happened in the past, and now there is Pope Francis.” – This “pastoral” leniency applies to everyone ( todos , as Francis said)… except for priests and faithful of the Traditionalist Church.

Cardinal Fernández knew perfectly well what Pope Francis expected of him, for he had made it clear when appointing him head of the Dicastery of Faith, in a letter dated July 1, 2023, which was a veritable mission statement: “The dicastery you will preside over in other times has resorted to immoral methods . These were times when, instead of promoting theological knowledge, possible doctrinal errors were pursued . What I expect of you is undoubtedly very different.” – Except for so-called “pre-conciliar” Catholics…

Tucho owes everything to Pope Francis, whose docile – even servile – pen he was in Amoris laetitia (March 19, 2016), authorizing on a case-by-case basis communion for civilly remarried divorcees, and in Fiducia supplicans (December 18, 2023) allowing the blessing of irregular and same-sex couples.

One detail that did not escape the most vigilant observers in Rome: Francis's hidden pen not only wrote a large part of Amoris Laetitia , but also included entire passages from his own articles, particularly on the issue of divorced and remarried Catholics. In short, the Pope copied Tucho, and Tucho copied himself.

Even before Francis's elevation to the throne of Peter, Bergoglio was thinking and Fernández was writing. In 2007, the final document of the plenary assembly of the Latin American Bishops' Conference [CELAM] in Aparecida , for which Cardinal Bergoglio was responsible, reveals this close cooperation.

As Pope, Francis alluded to it on several occasions and even expressed enthusiasm: whenever the word Aparecida was mentioned, he implied that he considered this document his most important programmatic achievement. It is important to know that the Aparecida document was written by Fernández, naturally according to Bergoglio's wishes and directives.

Tucho's zeal was even evident in advance: in 2018, Francis appointed Fernández Archbishop of La Plata, the second-largest episcopal see in Argentina. One of his first actions was to suspend the motu proprio  Summorum Pontificum in his diocese. He didn't really give a reason. His approach can be summed up in one sentence: "Catholics don't need the traditional rite, and the Church doesn't need Catholics attached to Tradition."

 In July 2021, Francis will abrogate John Paul II's  motu proprio  Ecclesia Dei [1988] and Benedict XVI's Summorum Pontificum [2007], replacing them with Traditionis Custodes , which drastically restricts the celebration of the Traditional Latin Mass. The Argentinian cardinal had merely anticipated the Argentinian pope's long-planned decision.

A controversial author

The prelate, using a hidden pen, did not sign the documents of his master and benefactor; however, he did indeed sign two scandalous works that he carefully removed from his official bio-bibliography: Sáname con tu boca: El arte de besar [Heal Me with Your Mouth: The Art of Kissing, 1995]. A book that earned him the nickname Besuqueiro [The Kisser], and which Tucho himself presented as follows:

“I’m going to talk about what people feel when they kiss. To do this, I spoke at length with many people who have a lot of experience in this area, and also with many young people who are learning to kiss in their own way… I hope these pages will help you to kiss better, that they will motivate you to unleash the best of yourself in a kiss…”

Another work omitted from his bio-bibliographical entry: La pasión mística: espiritualidad y sensualidad [Mystical Passion: Spirituality and Sensuality, 1988]. This exposition on mystical-sensual experiences earned its author another nickname: Tucho besame mucho [Tucho, kiss me a lot, in reference to the tango composed by the Mexican pianist Consuelo Velázquez in 1932].

Under the guise of "spiritual" pretexts, the book offers a meticulous analysis of non-mystical ecstasies, both male and female, and goes so far as to legitimize homosexual relationships, asserting that they are not a sin. For example, it states: " This does not mean, for instance, that a homosexual will necessarily cease to be homosexual. Let us remember that God's grace can coexist with weaknesses and also with sins, when there is very strong conditioning. In this case,  the person can do objectively sinful things, but not be guilty , and not lose God's grace." [p. 80]

In other words, homosexuals may commit objectively sinful acts, but they are not guilty. Here we already have an allusion to what will be found in  Fiducia supplicans: homosexual relations, although objectively sinful, are not necessarily culpable. This is the view of the Prefect of the Dicastery of the Faith, the defender of Catholic orthodoxy.

A Proponent of "Gradual Morality"

Tucho, a theorist of gradualism , once said: "Christian marriage is a beautiful ideal, but when we speak of gradualism, we mean that we must take into account the concrete reality of people who cannot reach this ideal, and we must therefore remember this category of ‘the possible good’ evoked by Pope Francis in  Evangelii Gaudium, to which we must aspire even at the risk of getting our hands dirty in the mud of the street."

As The Wanderer aptly observes: "Tucho’s theology seems confused. Grace is not acquired gradually: one either gets it or one doesn’t; one either possesses it or one doesn’t; one either finds it or one loses it. The Christian is either in a state of grace or in a state of sin . Catholic theology has never said that one can be progressively in a state of grace: half-grace or a quarter-grace are not common measures, so far."

In the Argentinian newspaper La Nación, Tucho preaches a more "inclusive" society under the banner of equality: let's not look at ideas or sexual orientations. Fratelli tutti! We are all brothers… "In other times," concludes The Wanderer, "these these theses would have led their author straight to deposition . In the current circumstances, they have led him straight to the chair of guardian of Catholic doctrine."

Therefore, how can we not ask these questions about Cardinal Fernández: Why is he Prefect of the Dicastery for the Doctrine of the Faith? How can Leo XIV keep him in this position? When will he be dismissed?

https://fsspx.news/en/news/what-doctrinal-credibility-and-moral-authority-cardinal-fernandez-60492