Alexander Dugin omawia rozmowy w Abu Zabi, upadek Trumpa po wyborach uzupełniających, utratę władzy przez Netanjahu oraz głębsze siły cywilizacyjne i eschatologiczne stojące za zmianą w kierunku świata wielobiegunowego.
Rozmowa z Aleksandrem Duginem w programie Eskalacja na kanale Sputnik .
Prowadzący: Nakreślmy główne tematy tego odcinka: sytuację w Abu Zabi, wyniki wyborów w USA i powstanie nowego rządu w Izraelu – losy politycznego dziedzictwa Netanjahu. Oraz, oczywiście, powszechne oczekiwanie na ten trójstronny szczyt Rosja–USA–Chiny, który cieszy się ogromnym zainteresowaniem. Wiele się mówi o tym, czy to spotkanie stanie się „nową Jałtą” i czy w ogóle jej potrzebujemy, czy też dyskusja będzie dotyczyć zupełnie innych kwestii. Historia zatacza koło i z pewnością zbadamy, jak ten cykl odnosi się do współczesności.
Zacznijmy jednak od pierwszego tematu – rozmów trójstronnych w Abu Zabi między Rosją, Ukrainą i Stanami Zjednoczonymi, z Waszyngtonem w roli mediatora. Skład uczestników jest mniej więcej taki sam, jak w poprzednich rundach. Nie można powiedzieć, że wcześniej osiągnięto jakieś przełomowe rezultaty: za każdym razem uważnie odnotowywaliśmy, że proces zdaje się nabierać tempa, ale to, czy doprowadzi on do istotnych zmian, pozostawało kwestią otwartą.
Dziś jednak odnosi się wrażenie, że z każdą kolejną rundą jesteśmy coraz bliżej udzielenia na to pytanie prawdziwej odpowiedzi. Na czym opiera się ta pewność? Przede wszystkim na radykalnej zmianie pozycji negocjacyjnych. W Kijowie obserwujemy poważny kryzys – zarówno finansowy, jak i w kontekście ogólnej sytuacji na miejscu. I nie chodzi tu bynajmniej o triumfalizm: zwykli Ukraińcy płacą teraz za katastrofalne błędy władz zakorzenionych w Radzie Najwyższej i na Bankowej. Władze, które dawno temu straciły legitymację i wykorzystują pozostałe zasoby państwa – przede wszystkim zasoby ludzkie – wyłącznie na własne wzbogacenie, kupując wille i jachty na całym świecie, podczas gdy kraj stacza się w otchłań.
Jednocześnie zmienia się również pozycja amerykańskich patronów: Stany Zjednoczone coraz wyraźniej zdają sobie sprawę, że Ukraina nie jest już dla nich rentownym aktywem. Waszyngton zaczyna dostrzegać, że pragmatyczny handel i bezpośrednie zaangażowanie w Rosję są o wiele korzystniejsze niż nieustanne finansowanie tej toksycznej i niebezpiecznej czarnej dziury.
Czego właściwie powinniśmy oczekiwać po rozmowach w Abu Zabi? Czy powinniśmy liczyć na prawdziwą zmianę?
Aleksander Dugin: Sytuacja przedstawia się następująco.
Trump oczywiście próbuje naciskać na Zełenskiego, aby zmusić go do negocjacji, ale po miażdżącej porażce Republikanów w wyborach uzupełniających po prostu nie ma już żadnego realnego środka nacisku, aby zmusić reżim w Kijowie do jakiegokolwiek konstruktywnego udziału.
Szczerze mówiąc, nie spodziewam się absolutnie niczego po spotkaniach dyplomatycznych w Abu Zabi. Oczywiście, dobrze, że się odbywają, dobrze, że działamy w tym kierunku i dobrze, że Trump nie popada w tę samą maniakalną, ślepą nienawiść do Rosji, która trawi większość europejskich polityków. Wszystko to należy oceniać pragmatycznie: takie kontakty są przydatne w obniżaniu temperatury eskalacji. Muszę jednak przyznać, że nie widzę żadnych realnych przesłanek do zakończenia konfliktu w dającej się przewidzieć przyszłości.
Mamy nadzieję na Abu Zabi, liczymy na ewentualne trójstronne spotkanie Trumpa, Putina i Xi Jinpinga – to wszystko są ważne platformy międzynarodowe. Ale sam Trump nie jest obecnie w stanie w pełni rozwiązać tego kryzysu. Miał dwa lata pełnej inicjatywy, kiedy mógł coś znaczącego zrobić. Nie zrobił tego. A teraz ma znacznie mniej możliwości nacisku i możliwości niż wcześniej.
Strona ukraińska i Unia Europejska, która bezwarunkowo popiera dyktaturę Zełenskiego, są zdecydowane walczyć z nami aż do całkowitego zniszczenia. Mówią wprost: „Trump fundamentalnie, miażdżąco przegrał wybory uzupełniające do Kongresu i Senatu! Jest teraz w pełnym tego słowa znaczeniu „kaczką chromą” – prezydentem o sparaliżowanych uprawnieniach w drugiej połowie kadencji, którego każda proaktywna decyzja jest teraz blokowana przez demokratyczną większość”. Patrzą na niego i myślą: „Po co w ogóle brać Trumpa pod uwagę? Musimy po prostu przeciągnąć sprawę – za dwa lata Demokraci z pewnością wrócą do Białego Domu”.
W Ameryce Trump jest skrajnie niepopularny i utracił możliwość wpływania na realne procesy. Stanowisko Kijowa i Brukseli jest proste: grać na zwłokę, przeciągać sprawę, udawać negocjacje, a jeszcze lepiej – wciągać w ten proces eurokratów, którzy celowo sabotują każdy dialog. Obecnie desperacko próbują dostać się do Abu Zabi, aby sabotować te rozmowy od samego początku. Ale nawet jeśli zostaną powstrzymani, Zachód nadal będzie miał wiele innych sposobów na kontynuowanie tej wojny.
Dlatego, kierując się wyłącznie racjonalnymi przesłankami, nie powinniśmy żywić złudzeń: negocjacje pokojowe nie są obecnie w stanie przynieść namacalnych rezultatów. Ale muszą zostać przeprowadzone. Nasz Prezydent postępuje absolutnie słusznie. W tym procesie należy uczestniczyć, wysyłając jasny sygnał społeczności międzynarodowej, że Rosja nie zamierza atakować Europy.
Jednak dopóki Europa i Zachód jako całość będą stawiać sobie za cel zadanie nam „strategicznej porażki”, musimy być przygotowani na ostateczną konfrontację i zadanie wzajemnej strategicznej porażki naszemu wrogowi.
W żadnym wypadku USA i UE nie powinny być postrzegane jako zewnętrzni obserwatorzy ani obojętni arbitrzy odbierający sygnały z Kijowa. Nie są mediatorami. Są bezpośrednim, aktywnym uczestnikiem tego konfliktu.
I ostatnia kwestia dotycząca Abu Zabi: nie zapominajmy, że właśnie teraz, po porażce wyborczej Republikanów, Demokraci przygotowują serię spraw karnych przeciwko Jaredowi Kushnerowi i Steve'owi Witkoffowi. Cała kampania wyborcza Partii Demokratycznej opierała się na pytaniu: „Na jakiej podstawie osoby prywatne, krewni i partnerzy biznesowi Trumpa, nieposiadający żadnych oficjalnych uprawnień, zarządzają kluczowymi obszarami amerykańskiej polityki zagranicznej?”. Ta okoliczność całkowicie unieważnia wszelkie zawarte przez nich porozumienia. Trump, jak wiemy, łatwo zdradza i porzuca swoich zwolenników. Jeśli nad Kushnerem i Witkoffem zgromadzą się ciemne chmury, Trump natychmiast wyrzeknie się wszelkich podjętych przez nich zobowiązań.
Negocjacje muszą zostać przeprowadzone, ale na pewno nie należy oczekiwać po nich przełomowych decyzji.
Nikt w pełni nie zna prawdziwej sytuacji w samym reżimie kijowskim. Jeśli sytuacja okaże się dla nich katastrofalna, oczywiście będą starali się trzymać każdej taktycznej przerwy, aby przetrwać najcięższą zimę i się przegrupować. Ale po co mielibyśmy tego chcieć?
Nasi żołnierze i nasze Siły Powietrzno-Kosmiczne zrobiły wszystko, aby nie przetrwać tej zimy w stanie zdolnym do walki. Warunki, jakie zaoferuje nam druga strona, będą w 99% nie do przyjęcia. Dlaczego mielibyśmy niszczyć własnymi rękami to, co osiągnęliśmy krwią naszych żołnierzy?
Musimy nadal iść naprzód, zmierzając ku całkowitemu i bezwarunkowemu zwycięstwu, i nie liczyć na nikogo na Zachodzie. Liczyć tylko na potęgę rosyjskiej broni, na naszego ducha, na naszych wspaniałych ludzi i na Boga.
Prowadzący: Aleksandrze Giełewiczu [Dugin], chciałbym nawiązać do czegoś, co powiedziałeś na samym początku swojego monologu. Powiedziałeś, że obecnie nie widzisz żadnych przesłanek, aby w tych negocjacjach osiągnąć coś naprawdę fundamentalnego.
Jak, z Pana punktu widzenia, powinny w ogóle wyglądać te realne przesłanki? Na co właściwie czekamy? Załóżmy, że rozmowy w Abu Zabi nie przyniosą rezultatu. Potem minie trochę czasu i te same warunki zaczną się kształtować na horyzoncie. Jak wyglądają w praktyce?
Alexander Dugin: Bardzo dobre pytanie. Warunki wstępne nie wyglądają jak jakieś abstrakcyjne dobre życzenia, ale jak rzeczywiste sukcesy na frontach. Prawdziwe warunki wstępne pojawią się, gdy naprawdę ruszymy naprzód, gdy zaczniemy miażdżyć i rozbijać wroga. Gdy przeciwnik naprawdę zacznie się ślizgać, załamywać i rozpadać pod naszymi ciosami.
Musimy przebić się przez front; nasze zwycięskie wojska muszą nacierać, wyzwalając miasto po mieście, region po regionie. Wtedy warunki prawdziwego pokoju staną się oczywiste dla wszystkich, ponieważ rozwiążemy nasze zadania siłą. Wtedy stanie się jasne dla wszystkich: jeśli nie zrozumieją tego pokojowo i nie zgodzą się na nasze warunki teraz, ich pozycje wyjściowe będą z każdym dniem coraz gorsze.
Ale jak dotąd – i trzeba to rozumieć trzeźwo – Zachód absolutnie tego nie dostrzega. Wierzymy w siebie, wiemy na pewno, że zwyciężymy – i to prawda; nie może być inaczej. Ale nie widzą na to wystarczającego potwierdzenia.
Trzeba patrzeć na sytuację nie tylko tak, jak byśmy sobie tego życzyli, ale oczami naszego wroga. Zatem z punktu widzenia wroga po prostu nie istnieją dziś żadne obiektywne przesłanki, które pozwoliłyby na dobrowolne przyjęcie jakichkolwiek warunków, które choćby w przybliżeniu satysfakcjonowałyby Rosję. Nikt z nich tego nie dostrzega.
Inną kwestią jest to, że sytuacja wewnętrzna Trumpa w Ameryce kształtuje się katastrofalnie. Dlatego też nie miałby on nic przeciwko zamrożeniu tego konfliktu. Myślę, że jest obecnie tak zdezorientowany, że trudno mu nawet precyzyjnie określić, czego chce. Jak słusznie zauważa Dmitry Simes, Trump popada w tak wiele zygzaków w swojej polityce, że mówienie o jakichkolwiek długoterminowych strategiach jest po prostu niemożliwe – zmienia je codziennie.
Niemniej jednak, jeśli chodzi o Rosję, trzeba jej oddać sprawiedliwość: podąża ona ścieżką, jeśli nie deeskalacji, to przynajmniej wyraźnie nie podsyca dalszej eskalacji. Podtrzymuje ten prymitywny, amerykański punkt widzenia: jeśli ktoś poczyni jakieś kosmetyczne, fikcyjne ustępstwa wobec Moskwy, to Rosja przestanie się zacieśniać z Chinami, odmówi wsparcia Iranowi i znów będzie można próbować wykorzystać ją jako podrzędny obiekt w globalnej grze.
Oczywiście, to głęboko fałszywa iluzja. Nic takiego się nie wydarzy. Rosja nigdy nie zdradza swoich przyjaciół i sojuszników; mamy własne, ambitne plany strategiczne.
Budujemy świat wielobiegunowy. I dopóki reszta ludzkości w końcu tego nie zaakceptuje, nie przestaniemy. A świat prawdziwie uzna wielobiegunowość dopiero wtedy, gdy Zachód skapituluje przed tym faktem. Chiny już znajdują się w świecie wielobiegunowym, Indie śmiało podążają w tym kierunku, podobnie jak świat islamski. Ale główną przeszkodą pozostaje Zachód. Gdyby Zachód w końcu zgodził się na świat wielobiegunowy, całkowicie wyeliminowałoby to przyczynę wszystkich obecnych i przyszłych konfliktów.
Dlatego, w przeciwieństwie do nich, mamy absolutnie spójne, długoterminowe i niezłomne stanowisko. Nie zależy ono wcale od tego, czy Biden, Trump, Vance, czy któryś z kolejnych faworytów Demokratów zasiądzie w Białym Domu.
Mamy jeden niezmienny cel strategiczny:
Budujemy świat wielobiegunowy. Rosja jest państwem-cywilizacją i potrzebujemy absolutnej suwerenności cywilizacyjnej w tym wielobiegunowym porządku. To wszystko.
Z tymi, którzy są gotowi to uwzględnić, zawsze znajdziemy wspólny język i zawrzemy korzystne dla obu stron porozumienia. Ale jeśli ktoś będzie się upierał i będzie chciał zadać nam strategiczną porażkę – cóż, odpowiemy w ten sam sposób i zachowamy pełną symetrię.
Prowadzący: A wracając do wyników wyborów: dość wyraźnie określiłeś Trumpa mianem „kaczki chromej”. Ale słyszałem też zupełnie przeciwne oceny ekspertów.
Wielu twierdzi wręcz przeciwnie, że taki wynik pozwala Trumpowi na strategiczną redystrybucję odpowiedzialności, uwalniając się od części nadmiernego ciężaru porażek w polityce wewnętrznej, a nawet zagranicznej. Twierdzą, że wszystko, czego teraz nie lubi w decyzjach Kongresu, może po prostu zablokować swoim prezydenckim wetem. Wszystkie kluczowe procesy tektoniczne już zainicjował i może spokojnie czekać na rezultaty.
Jak odbierasz taki punkt widzenia?
Alexander Dugin: Uważnie śledzę amerykańską politykę i uważam, że ta wersja to po prostu nonsens. Oczywiście, słownik i możliwości języka są niezwykle rozległe; każdy konstrukt politologiczny można opakować w mniej lub bardziej przekonujący nonsens. Ale spójrzmy na suche fakty.
Trump jest republikańskim prezydentem. A Republikanie przegrali te wybory uzupełniające znacznie bardziej, niż ktokolwiek się spodziewał! To, co się wydarzyło, to coś, co w USA nazywa się „niebieskim tsunami” – miażdżące zwycięstwo Partii Demokratycznej. Niebieski to ich kolor, czerwony to kolor Republikanów. Ta „niebieska fala” porwała nawet tradycyjnie konserwatywny, solidny Teksas! To kolosalna, katastrofalna porażka.
Dziś, w oczach Amerykanów, Trump nie jest już nawet „kulawym kaczką”. Stał się tym, kogo w amerykańskiej kulturze nazywa się, trafnie rzecz ujmując, przegranym . Jest absolutnym przegranym – w oczach własnej partii, w oczach przeciwników politycznych i w oczach zwykłych wyborców. I sam jest zmuszony to przyznać.
Spójrzcie, co wydarzyło się tuż po wyborach: gdy tylko koszmarna porażka Republikanów stała się oczywista, wiceprezydent J.D. Vance stwierdził wprost: „To właśnie wciągnięcie się w wojnę z Iranem kosztowało nas wybory”. Mimo to Trump do samego końca upierał się, że będzie nadal bezwarunkowo popierał eskalację działań Netanjahu. Co jednak jeszcze bardziej wymowne: kiedy zwolennicy Trumpa po raz pierwszy zaatakowali Vance'a za te słowa, dosłownie dzień później sam Trump nagle oświadcza: „Właściwie Vance ma rację. Nasi ludzie nienawidzą tych niekończących się wojen na Bliskim Wschodzie i ingerencji w sprawy Izraela”. Trump natychmiast przyznaje się do prawdy, którą absolutnie wszyscy znali na długo przed nim.
Jak więc można traktować porażkę jako „zwycięstwo” lub starannie przemyślaną strategię?
Zostały mu tylko dwa lata u władzy. Jest absolutnie niepopularny, przegrał wybory i sromotnie zawiódł swoją partię. Owszem, nadal ma prawo weta; może zablokować ustawy Demokratów i prawie na pewno to zrobi. Ale w samej Partii Republikańskiej narasta prawdziwa nienawiść do niego. Ruch „Republikanie przeciwko Trumpowi” nabiera sił. Stracił wszystkie swoje zasoby; nie ma już politycznej przyszłości. Jedyne, co mu pozostaje, to po zakończeniu kadencji ułaskawić rodzinę i partnerów biznesowych oraz po cichu przejść na emeryturę.
W głębi duszy jest deweloperem, biznesmenem, przyzwyczajonym do mierzenia wszystkiego konkretnymi transakcjami. I znajdując się w punkcie porażki, uświadamia sobie, że całkowicie zawiódł swoją drugą prezydenturę. Chciał mieć wszystko, a nie dostał nic:
-
Chciał zapisać się w historii jako budowniczy pokoju – nie przyniósł pokoju;
-
Chciał całkowicie wycofać Stany Zjednoczone z projektów globalistycznych – nie wycofał ich;
-
Chciał opublikować listy Epsteina — nie opublikował ich;
-
Chciał zostać „królem świata” — nie został.
Mimo wszystko dla nas Trump — nawet w obecnym stanie upadku — jest nadal bardziej widoczny i bezpieczniejszy niż jego demokratyczni przeciwnicy.
Układ sił na Bliskim Wschodzie również zacznie się teraz gwałtownie zmieniać – zwłaszcza po tym, jak Netanjahu ostatecznie stracił władzę w Izraelu. Nie będzie już tak silnej, agresywnej presji ze strony izraelskiego lobby na amerykański system polityczny, jaką obserwowaliśmy za czasów skrajnej prawicy.
Prowadzący: Ale czy nie pomijamy faktu, że zdobył Wenezuelę z jej ogromnymi rezerwami ropy naftowej? Był bardzo blisko przejęcia kontroli nad Grenlandią – i częściowo faktycznie posunął się naprzód w tym kierunku. Znacznie osłabił Europę, co, jak się wydaje, było właśnie jego głównym celem strategicznym. Wreszcie, nieco poprawił stosunki z Rosją, czego nie można było sobie wyobrazić za rządów Bidena.
A może po prostu błędnie oceniamy jego pierwotne cele? A może jego prawdziwa strategia była zupełnie inna?
Alexander Dugin: Mamy tendencję do wierzenia ludziom; chcemy wierzyć. Ale Trump ogłosił ambitny program – i całkowicie go poniósł.
Fakt, że porwał prezydenta suwerennego państwa [uwaga: nawiązując do wydarzeń wokół Wenezueli i Maduro], to kolejny gangsterski ruch w polityce amerykańskiej jako całości. Zarówno prawica, jak i lewica, zarówno Republikanie, jak i Demokraci, od czasu do czasu porywają lub zabijają niewygodnych przywódców. Ale w istocie jest to czysty terroryzm państwowy.
A fakt, że bezwarunkowo poparł Izrael w ludobójstwie w Gazie, to również absolutny terroryzm. Jak możemy uznać te terrorystyczne „sukcesy” za jego atut?
Gdyby miał solidne, monolityczne poparcie amerykańskich konserwatystów, dla których takie działania – wręcz szalone według standardów przeciętnego człowieczeństwa – stanowią kryterium pozytywnej oceny, mógłbym nadal dopuszczać taki argument. Ale wszystko jest inne.
Sami Demokraci nie są przeciwni zniszczeniu irańskich władz ani porwaniu niewygodnych przywódców, ale brutalne formy, w jakie Trump to przedstawił, wywołały wśród nich silną odrazę. A poparcie dla izraelskiej rzezi w dokładnie taki sam sposób zraziło dziś do niego ogromną część samych Republikanów.
Zatem obiektywnie – i nie jest to osobista krytyka Trumpa: w Rosji musimy pragmatycznie wykorzystywać każdą okazję do wzmocnienia własnej pozycji i osiągnięcia naszych wielkich celów – Trump stracił praktycznie wszystko, co można było stracić. W ogólnym rozrachunku jest on jednym z najgorszych prezydentów Stanów Zjednoczonych.
W tej samej Wenezueli krwawy chaos jest wciąż nieunikniony. Teraz po cichu próbują tam zainstalować swoje marionetki – niedawno udało im się umieścić osobę o wątpliwej reputacji na czele wenezuelskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych (lub na kluczowych stanowiskach antychavistowskich). Tak, próbują się okopać, ale to kraj Cháveza, kraj nieustępliwego oporu. Wszystko, co najważniejsze, jest tam jeszcze przed nimi. A María Corina Machado została tam sprowadzona właśnie po to, by dolać oliwy do ognia lokalnej szóstej kolumnie, służącej interesom globalistów. Piąta i szósta kolumna w Wenezueli wciąż mają przed sobą trudny konflikt; sytuacja jest tam daleka od idealnej.
Dziś musimy mniej myśleć o Trumpie i skupić się na najważniejszym: jego polityka okazała się ogromną porażką. Trump zdradził i oddał wszystkich swoich sojuszników, nawet tych najbliższych. Jeszcze wczoraj przez dwa lata ściśle sprzymierzał się z syjonistami i neokonserwatystami, a dziś zwalnia Susie Wiles, która de facto pełniła rolę rzeczniczki prasowej Netanjahu i kierowała jego sztabem wyborczym. Przybliża Stephena Millera i bez wahania pozbywa się Laury Loomer, która grozi jej proces za współpracę z izraelskim lobby, oraz Marka Levina – oboje, nawiasem mówiąc, są znanymi rusofobami.
Z łatwością porzuci każdego człowieka, każde słowo i każdą obietnicę. Trump w ogóle nie dotrzymuje słowa. I ta jego cecha zaczyna w końcu poważnie dawać się we znaki zarówno samym Amerykanom, jak i reszcie ludzkości.
Prowadzący: Wróćmy do tematu Izraela, który obecnie cieszy się ogromnym zainteresowaniem. Przypomnę naszym słuchaczom: z dniem 9 listopada 2026 roku Benjamin Netanjahu został tymczasowo pozbawiony prawa wyboru rządu. Mandat utworzenia nowego rządu przeszedł w ręce lidera opozycji Gadiego Eisenkota.
Sytuacja na izraelskiej scenie politycznej dynamicznie się zmienia. Ważne jest, abyśmy zrozumieli, jak ten zwrot wpłynie na szerszą sytuację na Bliskim Wschodzie i ogólną strategię bezpieczeństwa.
Alexander Dugin: W tych izraelskich wyborach jest kilka niezwykle ważnych aspektów – zarówno tych czysto technicznych, jak i tych o głębokim, cywilizacyjnym i globalnym charakterze.
Co się dzieje teraz? Owszem, Likud uzyskał większość w wyborach, ale ten mandat nie wystarcza do samodzielnego utworzenia gabinetu ministrów i zatwierdzenia premiera. Izrael jest republiką parlamentarną, więc wszystko jest ustalane w drodze koalicji. Blok Gadiego Eisenkota uzyskał 48 mandatów, plus 19 mandatów dla Wspólnej Listy Arabskiej i kolejne 5 mandatów dla innej frakcji arabskiej.
Aby utworzyć rząd, zarówno Netanjahu, jak i Eisenkot potrzebują wsparcia partii arabskich. Eisenkot jest na to gotowy, a Arabowie postąpili niezwykle inteligentnie i pragmatycznie. Oświadczyli: „Nie będziemy wysuwać żadnych wstępnych żądań! Żadnych targów o teki ministerialne i dodatkowe preferencje. Najpierw po prostu wykorzystajmy liczenie głosów, aby obalić Netanjahu – i to wszystko, udzielamy ci, Gadi Eisenkot, naszego bezwarunkowego poparcia”.
Na co Netanjahu pierwotnie liczył? Na to, że negocjacje koalicyjne będą się przeciągać, Arabowie zaczną wykręcać ręce, domagając się stanowisk i budżetów, a wyborcy Eisenkota – syjoniści, którzy nienawidzą Arabów nie mniej niż elektorat Likudu – zbuntują się. Kalkulacja była taka, że te nieuniknione negocjacje doprowadzą do kryzysu, arabsko-izraelskie spory w Knesecie zablokują utworzenie nowego gabinetu, a ostatecznie Netanjahu pozostanie na stanowisku premiera z powodu bezwładności. Cały Likud na to liczył.
I nagle Arabowie mówią: „Nie, nie będziemy się kłócić, zgadzamy się na wszystko”. A Eisenkot odpowiada: „Ja też się zgadzam”. Właśnie dlatego prezydent Izraela Herzog, zgodnie z protokołem, powierzył Eisenkotowi utworzenie rządu.
Dziś Netanjahu jest szczerze znienawidzony – jeśli nie przez całą ludzkość, to z pewnością przez ponad połowę. Zwłaszcza po miażdżącej porażce Republikanów w wyborach amerykańskich, a zwłaszcza po upadku sił w USA, które były blisko związane z Netanjahu i lobby ultrasyjonistycznym. Poparcie ze strony Waszyngtonu gwałtownie maleje. Jest on uciskany ze wszystkich stron: zarówno w kraju, jak i na świecie. Nie zapominajmy o międzynarodowych nakazach aresztowania wydanych przeciwko niemu za zbrodnie wojenne i organizację ludobójstwa. Netanjahu obiektywnie nie będzie już mógł prowadzić wojny z całym światem.
Ale jest jeszcze inna, podstawowa warstwa — religijno-eschatologiczna.
Netanjahu opiera się na skrajnie religijnych, mesjanistycznych nurtach syjonizmu. Eisenkot natomiast jest politykiem świeckim o czystej, twardogłowej linii, świeckim nacjonalistą. Jednym z jego kluczowych żądań jest zobowiązanie ultraortodoksów (haredim) do służby wojskowej, czego nigdy nie uczynili.
A kogo reprezentują ministrowie Netanjahu – Smotrycz i Ben-Gwir? Są przywódcami religijnego syjonizmu. Ich fanatyczną idee fixe jest zbudowanie „Wielkiego Izraela”, całkowite zniszczenie Palestyńczyków, zorganizowanie ich przymusowego przesiedlenia, wygnanie z historycznych ziem i rozpoczęcie ekspansji na terytoria sąsiednie: do południowego Libanu, do Syrii, aż po Eufrat. I oczywiście obowiązkowa, nieunikniona wojna z Iranem jako zwieńczenie ich planu.
Dlaczego zachowują się tak szaleńczo i irracjonalnie?
Ponieważ ta radykalna część syjonistów szczerze wierzy w rychłe przyjście Mesjasza – Mesjasza. I wyznają oni całą fanatyczną doktrynę: nie można biernie czekać na Mesjasza; trzeba sztucznie przygotować mu drogę.
Inne nurty żydowskie wierzą, że Wielki Izrael i Trzecia Świątynia powstaną same z siebie, jako boski cud, gdy nadejdzie Mesjasz. Jednak ci fanatycy są przekonani, że wszystko musi być na odwrót: najpierw musimy stworzyć Wielki Izrael własnymi rękami, najpierw musimy siłą odbudować Trzecią Świątynię i zastąpić archetyp cierpiącego Mesjasza (Masziach ben Josef) triumfującym, zwycięskim królem-zdobywcą (Masziach ben Dawid), który wzbudzi przerażenie w każdym. Wierzą, że właśnie to gwałtowne działanie zapoczątkuje ostatnią, eschatologiczną akord historii świata.
Obecny premier, Benjamin Netanjahu, otrzymał carte blanche i święte błogosławieństwo dla takiej polityki od tych ekstremistycznych kręgów religijnych. Wraz ze Smotryczem i Ben-Gwirem udało mu się zarazić tym szaleństwem znaczną część izraelskiego społeczeństwa.
Ale Mesjasz… się opóźnia.
To znaczy, cała ta polityka bojowa byłaby w porządku, gdyby Mesjasz miał się pojawić. Ale się spóźnia!
I tu właśnie tkwi to kolosalne napięcie, ten resztkowy pokład współczucia i empatii dla Żydów i dla Izraela, który ludzkość nadal odczuwała po tragedii Holokaustu – Netanjahu całkowicie i nieudolnie roztrwonił cały ten kapitał po tym, co zrobił w Strefie Gazy, w Libanie i w odniesieniu do Iranu.
Jednak jego program doktrynalny obejmował właśnie zadanie przeprowadzenia gwałtownej transformacji od „cierpiącego Mesjasza” do „zwycięskiego Mesjasza”, wzbudzając jedynie strach i przerażenie u wszystkich wokół. I na tej fanatycznej podstawie zbudowana była również cała jego strategia zagraniczna: udało mu się wciągnąć amerykańskiego prezydenta w tę mesjańską logikę.
Wszyscy władcy Białego Domu przed Trumpem byli, w taki czy inny sposób, pod wpływem izraelskiego lobby i udzielali znaczącego wsparcia syjonizmowi, ale żaden z nich nie przekroczył pewnych granic. Trump to zrobił. A teraz wszyscy płacą za tę awanturę:
Cały ich zakład opierał się na jakimś polityczno-geopolitycznym, historycznym cudzie. Oto jak zadziwiająco skonstruowana jest historia: myślimy, że żyjemy w epoce absolutnego świeckości, racjonalności, pragmatyzmu i krytycznej nauki, ale okazuje się, że czynniki religijno-mistyczne w pewnych momentach wywierają niekiedy decydujący, determinujący wpływ na politykę światową.
W końcu to szaleństwo dosięgnęło wciąż najsilniejszego państwa świata – Stanów Zjednoczonych, które zostały po prostu wplecione w czyjś eschatologiczny plan. To z kolei wywołało wzajemne eschatologiczne wzloty w Iranie. W Teheranie religijna eschatologia – nauka o końcu czasów – interpretuje to, co się dzieje, jednoznacznie: agresor, który zaatakował państwo szyickie, jest przez nich postrzegany właśnie jako pojawienie się Adżala, Antychrysta.
W rezultacie, w ciągu ostatnich kilku lat, wspólnie z Netanjahu — za przyzwoleniem i pomocą Trumpa — skutecznie weszliśmy w geopolitykę Czasów Ostatecznych.
Ale teraz te apokaliptyczne oczekiwania legły w gruzach. Mesjasz się nie pojawił, cud się nie zdarzył. I oto pojawia się kolosalny efekt odwrotny:
1. Spowoduje to ogłuszający szok w samym Izraelu i całkowicie zmieni jego wewnętrzny krajobraz;
2. To doprowadzi do upadku dotychczasowych struktur wyborczych i politycznych w Ameryce;
3. Będzie to miało fundamentalny wpływ na całą ludzkość. Stoimy u progu bardzo poważnych, tektonicznych wydarzeń.
Wielu przedstawicieli tradycyjnego judaizmu religijnego zawsze ostrzegało: właśnie tu tkwi absolutny błąd i grzech! Nie można stworzyć państwa, a tym bardziej prowadzić agresywnych wojen podbojowych, zanim nie nadejdzie prawdziwy Mesjasz. „Przed” tym – to tabu, zakaz. Ale z punktu widzenia tych aktywnych, antycypujących syjonistycznych fanatyków – „można i trzeba”. To najgłębszy rozłam teologiczny w samym świecie żydowskim.
I widzieliśmy na przykładzie Trumpa, jak ogromny wpływ te kręgi są w stanie wywrzeć na procesy globalne, jeśli skutecznie uda im się zmusić prezydenta Stanów Zjednoczonych do realizacji ich woli wbrew wszelkim interesom narodowym samej Ameryki i jego własnej partii.
W tej chwili w Waszyngtonie nieuchronnie rozpocznie się ostra korekta kursu w sprawie Bliskiego Wschodu. Oczywiście, hipotetycznie nie można całkowicie wykluczyć, że na samym końcu – przed ostatecznym odejściem – Trump i Netanjahu będą zdolni do skrajnego szaleństwa i próby przeprowadzenia ataku nuklearnego na Iran.
W internecie, w tym wśród prorosyjskich blogerów, krąży obecnie mnóstwo niepokojących informacji, jakoby agencje dyplomatyczne rzekomo proponowały naszym obywatelom opuszczenie terytorium Iranu i Izraela. W rzeczywistości te ostrzeżenia – oficjalne zalecenia rosyjskiego MSZ, aby powstrzymać się od podróży do Iranu w obliczu utrzymującego się ryzyka eskalacji – należy przeanalizować i ocenić trzeźwo, bez paniki.
Biorąc jednak pod uwagę stopień fanatycznych, skrajnie mesjanistycznych oczekiwań, jakie panowały w otoczeniu Netanjahu, i biorąc pod uwagę, że Trump zasadniczo nie ma nic do stracenia, nie można całkowicie wykluczyć prawdopodobieństwa bezpośredniego ataku nuklearnego na Iran. Sam Trump mimochodem wspomniał o tej możliwości kilka dni przed „niebieskim tsunami” Demokratów. To niezwykle niebezpieczny moment i musimy być gotowi na każdy rozwój wydarzeń.
Rozumiemy zatem doskonale, że sytuacja może się teraz gwałtownie zmienić w jedną lub drugą stronę.
A wszystko to – jak już widzimy na przykładzie Ameryki – nieuchronnie powraca niczym bumerang przeciwko samym Trumpowi i Netanjahu. I oni po prostu nie wyjdą z tej pułapki. Próbowali szybko zmienić kartę historii świata, biorąc za to osobistą odpowiedzialność. A wyborcy – zarówno amerykańscy, jak i izraelscy – odnotowali ten fatalny błąd z zadziwiającą precyzją.
Oczywiście, w naukach politycznych przyjęło się uważać, że przeciętny wyborca jest głupi, naiwny i wierzy w propagandowe mity. Do pewnego stopnia tak jest. Ale ta zmiana wyborcza pokazuje coś zupełnie innego: kiedy pojawia się fundamentalna rozbieżność zdań w najgłębszych kwestiach teologicznych i etycznych, kiedy destrukcyjna polityka przywódców zaczyna zaprzeczać elementarnym, podstawowym interesom ludności, okazuje się, że społeczeństwo wcale nie jest takie beznadziejne. Ludzie potrafią wyciągać niezależne wnioski i reagować ostrymi, reaktywnymi działaniami. Społeczeństwo wciąż istnieje jako aktywny podmiot historii. Posty w mediach społecznościowych i technologie polityczne nie były w stanie całkowicie zniweczyć rzeczywistego udziału mas w polityce.
Amerykanie w tych wyborach zademonstrowali: ich głos w żadnym wypadku nie był reakcją na konserwatyzm jako taki. Był reakcją na szaleńcze zaangażowanie w wojnę z Iranem i na ślepą proizraelską linię Trumpa. A miliony ludzi, którzy głosowali przeciwko Republikanom, wysyłają jasny sygnał zwycięskim Demokratom – Hakeemowi Jeffriesowi i Chuckowi Schumerowi, którzy obecnie kierują Kongresem i Senatem: „Jeśli spróbujecie kontynuować tę samą fanatyczną politykę syjonistyczną, spotka was dokładnie ten sam miażdżący cios – zarówno z lewicy, jak i z prawicy!”.
Jesteśmy świadkami przełomu w historii. Izrael, do którego amerykańskie społeczeństwo tradycyjnie odnosiło się z ogromną, bezwarunkową sympatią – gdzie akceptacja sięgała domyślnie 70–80% – dzięki szaleństwu Netanjahu i przyzwoleniu Trumpa, zaczyna dziś budzić niechęć, a nawet nienawiść wśród zwykłych Amerykanów.
Ale za tą widoczną falą wyborczą kryje się coś nieporównywalnie głębszego niż tylko wzrost cen oleju napędowego, inflacja czy inne namacalne, ale wciąż drugorzędne czynniki ekonomiczne.
Sprawa jest o wiele poważniejsza: dochodzi do metafizycznej konfrontacji kilku fundamentalnych scenariuszy Końca Historii:
-
Liberalno-globalistyczny koniec historii według Fukuyamy, przekazywany przez obecną Partię Demokratyczną USA;
-
Radykalny syjonistyczny projekt mesjański ucieleśniony przez Netanjahu;
-
Wariant chrześcijańsko-syjonistyczny, którego wyrazistym przedstawicielem w amerykańskim kierownictwie jest Pete Hegseth, szef Pentagonu. To również specyficzna konstrukcja religijno-polityczna, łącząca losy chrześcijaństwa z radykalnym fanatyzmem syjonistycznym. I ta radykalna sekta okazała się zdolna do bezpośredniego kontrolowania amerykańskiej machiny wojennej.
To jest punkt, w którym się znajdujemy.
Wszystkie banalne przekonania, że cała polityka światowa jest tłumaczona wyłącznie ekonomią, obietnicami wyborczymi i strategiami PR cyklów wyborczych – wszystko to ma miejsce, ale tylko na powierzchni. Jednak w chwilach, gdy do głosu dochodzą prawdziwe idee, metafizyczne znaczenia i ideologiczne konstrukty, cała ta powierzchowna technologia polityczna zostaje nagle i natychmiast całkowicie unieważniona!
Spójrzmy na tę samą geopolitykę: w interesie Europy leżało dalsze otrzymywanie naszego taniego rosyjskiego gazu, ropy i surowców. Ekonomicznie wszystko układało się dla nich idealnie. Ale gdzie jest teraz ich gospodarka? Została poświęcona.
Znaczenie ekonomii we współczesnym świecie jest fundamentalnie przeceniane. Jej wpływ na politykę istnieje, ale nie jest on absolutnie pierwszorzędny – jest w istocie trzeciorzędny.
Na pierwszym miejscu zawsze plasuje się blok filozoficzno-religijny, głęboko cywilizacyjny. Na drugim miejscu – wielka geopolityka. Dopiero gdzieś na trzecim lub czwartym miejscu plasują się aktualne interesy ekonomiczne.
I wyraźnie widzimy, jak Zachód poświęca dziś swoją gospodarkę w imię ideologii. My w Rosji postępujemy logicznie i konsekwentnie; nasz system jest spójny. Ale kiedy na Zachodzie pojawiają się nie dające się pogodzić sprzeczności między tymi głębokimi motywacjami, raz po raz przekonujemy się: czynniki religijne, metafizyczne, filozoficzne i cywilizacyjne, wzmocnione geopolityką, niezmiennie górują nad wszelkimi bezpośrednimi korzyściami ekonomicznymi.
Prowadzący: Aleksandr Giełewicz [Dugin], jeśli wrócimy do apokaliptycznych scenariuszy i ryzyk geopolitycznych, o których pan mówił: dosłownie w najbliższych dniach, w połowie listopada, na marginesie szczytu APEC planowane jest potencjalne spotkanie Donalda Trumpa, Władimira Putina i Xi Jinpinga.
Czy to trójstronne spotkanie w formacie „Wielkiej Trójki” jest w stanie radykalnie rozładować napięcia międzynarodowe – na przykład usunąć groźbę użycia broni jądrowej z porządku obrad, zarówno na Bliskim Wschodzie, jak i na innych teatrach działań? Czy przywódcy będą w stanie rozwiązać kluczowe kwestie globalne, czy też przypisujemy temu szczytowi znacznie większe znaczenie historyczne, niż jest on w stanie w rzeczywistości udźwignąć?
Aleksandr Dugin: Nie, moim zdaniem to spotkanie nie ma aż tak doniosłego charakteru.
To oczywiście dobre, ważne i potrzebne spotkanie. Ale jego główne znaczenie leży gdzie indziej: sam fakt tego trójstronnego spotkania wyraźnie podkreśla, że żyjemy już w świecie wielobiegunowym. Trzy kluczowe bieguny współczesnej architektury światowej w końcu się ukształtowały – Rosja, Chiny i Zachód. A przywódcy tych trzech biegunów zasiadają przy jednym stole.
Ale paradoksem jest to, że sam Zachód jest dziś podzielony, głęboko rozdrobniony i nie ma na nim po prostu jednomyślności ani jednolitego, skonsolidowanego stanowiska.
Prowadzący: Pozwól, że przerwałbym: a kto dzisiaj w ogóle jest „Zachodem”?
Aleksander Dugin: To właśnie chcę podkreślić — Zachód jako całość już nie istnieje.
Unia Europejska to jeden Zachód. Trump to drugi Zachód, a co więcej, Trump, który składa obietnice, i Trump, który spełnia oczekiwania swoich wyborców to dwie różne rzeczy. Wielka Brytania to odrębny Zachód z własnymi ambicjami. Globaliści z Państwa Głębokiego to kolejny Zachód. A radykalny Izrael to również Zachód. Co najmniej pięć zupełnie różnych Zachodów!
Ale największą tragedią jest to, że żaden z tych pięciu Zachodów nie jest jeszcze gotowy dobrowolnie uznać świata wielobiegunowego. Tymczasem my i Chiny zasadniczo nie chcemy uznać niczego poza wielobiegunowością.
Dyskusja na ten temat z Trumpem na szczycie APEC jest oczywiście ważna. Ale równie ważne jest omówienie tego z Unią Europejską, Wielką Brytanią i Eisenkotem w Izraelu. Naszym fundamentalnym zadaniem jest zmuszenie Zachodu do pogodzenia się z nieuchronnością porządku wielobiegunowego.
A idea broni jądrowej to właśnie ostatni, skrajny argument zdezorientowanych aktorów. Trump, zdając sobie sprawę, że Iranu nie da się złamać zwykłymi środkami, w bezsilności ucieka się do mówienia o broni jądrowej jako ostateczności. Co do nas – nasz prezydent wielokrotnie podkreślał, że nie dążymy do jej użycia, ale arsenał nuklearny istnieje po to, by bronić naszej suwerenności, i jeśli zostaniemy zmuszeni do ostatecznego kroku, nie będzie już wyboru.
Dlatego nie sądzę, aby to spotkanie na marginesie APEC mogło w jednej chwili zniwelować straszliwe, eschatologiczne, apokaliptyczne napięcie, które narasta od lat. Możliwa jest jedynie częściowa, lokalna deeskalacja wzdłuż poszczególnych torów. Ale kluczowe sprzeczności nie znikną – ani cywilizacyjne, ani ideologiczne, ani metafizyczne.
Po prostu jeszcze nie nadszedł czas na pełnoprawną, zasadniczą rozmowę na te tematy.
Chociaż dziś wszyscy jesteśmy wciągnięci w tę apokaliptyczną geopolitykę Czasów Ostatecznych, to z wyjątkiem naszego prezydenta, niewielu na Zachodzie i Wschodzie w pełni rozumie istotę tego, co się dzieje.
Spójrzcie na Chiny: rozmawiałem wiele z najbliższymi doradcami Xi Jinpinga; mam wielu przyjaciół wśród chińskich intelektualistów. W ich kodzie cywilizacyjnym – w taoizmie, w konfucjanizmie – sama kategoria „końca świata” jest całkowicie nieobecna. Nie mają tej koncepcji. Dla nich czas jest cykliczny, a świat wieczny. My na Zachodzie i w Rosji z trudem to sobie wyobrażamy.
Nasza własna koncepcja czasu – chrześcijańska, żydowska, a nawet ateistyczno-marksistowska nauka o postępie czy heglowski „koniec historii” – jest liniowa. Sztywno dąży do pewnego punktu końcowego, do sensownego rozwiązania. Aby móc poważnie rozmawiać z Xi Jinpingiem o „końcu świata”, chińskie elity wciąż nie opanowały dogłębnie tej europejsko-abrahamowej metafizyki.
Dlatego ludzkość nie jest jeszcze gotowa na „szczyt czasów ostatecznych”. Nadchodzące rozmowy to niezwykle ważne, choć wciąż pośrednie, techniczne spotkanie. Jest ono cenne, ponieważ jasno pokazuje: jedyną realną siłą we współczesnym świecie są Rosja, Chiny i Zachód. A sam Trump w tym kontekście nie reprezentuje bynajmniej całego Zachodu, a jedynie jego ćwierć – połowę Ameryki, która sama w sobie jest jedynie częścią świata zachodniego. Ćwierć to dużo, to znacząca liczba, ale to daleko od całego świata.
Prowadzący: Alexander Gelyevich [Dugin], proszę o wyjaśnienie.
Aleksander Dugin: Spójrzcie: doszedł do władzy i oświadcza: „Jestem królem Zachodu! Jestem cesarzem Zachodu! Poddajcie mi się!”. I rzeczywiście, wielu mu uwierzyło.
Ale całkowicie zawiódł w utrzymaniu tej pozycji; po prostu nie potrafił jej sprostać. A w wielkiej polityce – jak w historii w ogóle – kiedy ktoś podnosi rękę, a potem nie uderza, albo ogłasza się pierwszym, a w rzeczywistości okazuje się być dopiero drugim lub trzecim, taki fatalny błąd nie uchodzi bezkarnie.
Gdyby podobny dialog odbył się na samym początku, tuż po pierwszym przybyciu Trumpa do Białego Domu, historia potoczyłaby się zupełnie inaczej. Można by rzec, że spotkali się trzej prawdziwi królowie współczesnego świata: Władimir Putin – bezwarunkowy cesarz Eurazji, Xi Jinping – cesarz Azji i Trump – cesarz Zachodu. Dwa lata temu mogło to być spotkanie prawdziwie epokowe! Właśnie wtedy musiało się ono odbyć, aby raz na zawsze uzgodnić całkowite zaprzestanie amerykańskiej ingerencji na całym świecie i wspólną budowę porządku wielobiegunowego. Wszyscy mieli nadzieję i szczerze chcieli wierzyć, że Trump jest do tego zdolny.
Ale teraz powiedziałbym, że na podjęcie takich negocjacji jest zarówno za późno, jak i za wcześnie.
Za późno – bo rozmowa z Trumpem o realnej, długoterminowej redystrybucji stref wpływów na świecie jest już bez sensu. To nie z nim trzeba dziś prowadzić tę rozmowę.
I za wcześnie – na rozmowę z kimś, kto naprawdę jest w stanie reprezentować Zachód jako całość. Albo żaden taki przywódca nie będzie już w stanie w pełni i samodzielnie reprezentować Zachodu w przyszłości, albo sam Zachód po prostu ostatecznie podzieli się na te autonomiczne bieguny regionalne.
Prowadzący: Czy zatem słuszne jest podsumowanie, że sam fakt zorganizowania dzisiejszego spotkania „Wielkiej Trójki” jest o wiele ważniejszy i bardziej znaczący niż jakiekolwiek jego praktyczne rezultaty?
Aleksander Dugin: Tak, dokładnie tak. Sam fakt tego spotkania ma najgłębszą symbolikę. Jest to wyraźne, niezbite potwierdzenie istnienia świata wielobiegunowego – nawet jeśli sam Zachód formalnie wciąż odmawia jego uznania.
Właśnie z tej perspektywy należy patrzeć na to wydarzenie. Rejestruje ono już ugruntowaną rzeczywistość tektoniczną. Ale w obecnej konfiguracji po prostu nie da się uzgodnić czegoś fundamentalnego i długoterminowego – dziś nie ma ku temu absolutnie żadnych realnych przesłanek.
(Przetłumaczone z rosyjskiego)
