Oczywiście, jeśli przywrócimy prawa katolicyzmu i uczynimy tradycyjny katolicyzm religią państwową, być może powinniśmy powrócić do sytuacji sprzed  1789  r . „Przed 1789 r. Żyd, muzułmanin, buddysta nie mógł zostać Francuzem. Po co ? Ponieważ byli heretykami” – wyjaśnił ponownie."

Pomyśleć, że ta pogardzana wśród bohaterskich polaczków Francja, gotowych natychmiast umierać w cudzej sprawie, jest zdolna do antysemityzmu, a to, podczas kiedy to, te polaczki prawicowe i nacjonalistyczne zapewniają groźnie, że nie są antysemitami lub — dla bohaterskiej zmyły — posługują się innymi terminami niż słowo ”żyd”. A gdy już, wymawiają to słowo nobliwe „żyd”, to klękają i przepraszają.

Red. Gazeta Warszawska

+

Civitas: Gérald Darmanin inicjuje rozwiązanie fundamentalistycznej organizacji katolickiej

Minister spraw wewnętrznych reaguje na antysemickie wypowiedzi Pierre'a Hillarda podczas wiecu zorganizowanego przez Civitas.

Wanda Lurie. Powstanie Warszawskie wydało na świat swoje dziecko. Urodzony w bólu i cierpieniu Mścisław Lurie został naznaczony tym wszystkim, co samobójczy zryw zostawił Polsce. Heroiczną dumą i ranami - pisze Marcin Zasada.

„Cud nad Wisłą” jest wielką szkolą dla Narodu i Państwa Polskiego. Wymownie nas uczy, że Polska może się opierać tylko na Polakach zjednoczonych umiłowaniem swojej Ojczyzny i złączonych silnymi węzłami narodowymi. Jest tu zarazem wielkie ostrzeżenie przed żydami, którzy bezprzykładnie, jak w żadnym państwie, łączyli się z naszym wrogiem i działali na szkodę zagrożonego naszego bytu państwowego. Dezercja, zdrada, sianie defetyzmu wśród ludności cywilnej, w wojsku, łączenie się wprost z wrogiem przez przyłączanie się do niego z bronią na froncie lub tworzenie oddziałów wojskowych z ludności cywilnej i przechodzenie na pomoc do wroga, by walczyć przeciw wojskom naszym — oto obraz zachowania się żydów w Polsce, dźwigającej się z okowów niewoli, która miała przed sobą postawioną kwestię „być albo nie być”. Małe tylko były wyjątki.

Stanisław Trzeciak (ur. 25 października 1873 w Rudnie Wielkiej, zm. 8 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski duchowny katolicki, działacz społeczny, doktor teologii, profesor.

Elementy biograficzne

Pochodził z chłopskiej rodziny Jana i Katarzyny z Majcherów. Ukończył gimnazjum w Rzeszowie, seminarium duchowne w Przemyślu, gdzie w 1898 otrzymał święcenia kapłańskie, studia teologiczne na uniwersytecie we Fryburgu w Szwajcarii, w Wiedniu, w Rzymie, w Krakowie (doktorat) i w Jerozolimie. W latach 1903–1905 prowadził w Egipcie i Palestynie prace badawcze nad tamtejszą przyrodą i chorobami, zwłaszcza trądem. W latach 1906–1907 sekretarz konsystorza biskupiego w Przemyślu. Od 1907 do 1918 r. profesor Akademii Duchownej w Petersburgu. W czasie I wojny światowej współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. W czerwcu 1918 r. powrócił do kraju. Brał udział w obronie Lwowa. W 1921 r. zainicjował akcję mającą na celu pomoc dzieciom powracającym z Rosji. W latach 1923–1928 proboszcz w parafii w Dębowcu (diecezja przemyska). Od 1928 r. rektor kościoła św. Jacka w Warszawie, następnie proboszcz parafii św. Antoniego. Ksiądz Trzeciak był jednym z założycieli prometejskiej placówki – Instytutu Wschodniego w Warszawie. W latach 1926-1939 zasiadał w zarządzie tej placówki, był również wykładowcą funkcjonującej w murach Instytutu Szkoły Wschodoznawczej.