Św. Kajetan: patron zdrowia, chleba i pracy

Madryt uroczyście obchodzi liturgiczne wspomnienie św. Kajetana, jedno z najstarszych i najbardziej popularnych w stolicy Hiszpanii. W Ameryce Łacińskiej, a szczególnie w Argentynie św. Kajetan przyciąga dzisiaj tysiące pielgrzymów, którzy proszą o chleb i pracę.

Kajetan urodził się w 1480 r. we włoskiej miejscowości Vicenza koło Padwy. Pochodził z książęcego rodu Gaetanich. Po śmierci ojca jego wychowaniem zajęła się matka. Studiował w Padwie uzyskując w 1504 r. podwójny doktorat: z prawa kościelnego i cywilnego. W wieku 36 lat przyjął święcenia kapłańskie, a swoją Mszę prymicyjną odprawił w bazylice Matki Bożej Większej w Rzymie.

Dbał o rozwój naukowy, ale i pomoc ubogim
W 1524 r. wraz z grupą kapłanów, m.in. z Gianpietro Carafą (późniejszym papieżem Pawłem IV), założył Zgromadzenie Kleryków Regularnych, zwane kajetanami lub teatynami. Kajetan dbał nie tylko o podniesienie poziomu duchowieństwa, ale podejmował także szereg akcji charytatywnych na rzecz ubogich, szczególnie najbardziej opuszczonych i chorych. Założył m.in. organizację dobroczynną Monte di Pietà, która potem przekształciła się w Bank Neapolitański. Zmarł w opinii świętości 7 sierpnia 1547 r. Został beatyfikowany przez papieża Urbana VIII, a kanonizowany przez Klemensa X.

26 kwietnia 2023 r.

 UROCZYSTOŚĆ ŚW. JÓZEFA, OBLUBIEŃCA  NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY
PATRONA KOŚCIOŁA POWSZECHNEGO
PODWÓJNE ŚWIĘTO I KLASY

Czytelnik pyta: „Dlaczego w pół-nowym porządku łacińskim z 1962 r. brakuje święta św. Józefa,
podczas gdy tradycyjni katolicy, którzy przestrzegają nieskażonego mszału z 1950 r., obchodzą dwa święta?”

«My, chrześcijanie i muzułmanie, mamy wiele rzeczy wspólnych, tak jako ludzie wierzący, jak i jako istoty ludzkie (...) Wierzymy w tego samego Boga, w Boga żywego, w Boga, który stworzył świat i doprowadza swe stworzenia do ich doskonałości»1.

Słowa te wypowiedział do młodych Marokańczyków Jan Paweł II w sierpniu 1985 r. Powtórzył w ten sposób jedynie to, co powiedział do wspólnoty żydowskiej w Mainz o dialogu chrześcijańsko-żydowskim:

Przede wszystkim jest kwestia dialogu pomiędzy dwiema religiami, które – razem z islamem – były w stanie dać światu wiarę w jednego niewysłowionego Boga, który przemawia do nas i któremu pragniemy służyć w imieniu całego świata.

Słuchając słów papieża, można by sądzić, że chrześcijaństwo, judaizm i islam czczą tego samego Boga. Czy możemy wyprowadzić z tego wniosek, że wszystkie religie oddają cześć temu samemu Bogu? Praktyka międzywyznaniowych spotkań modlitewnych w intencji pokoju (takich jak spotkanie w Asyżu w 1986 r.) zdawałaby się sprzyjać takiej interpretacji. Bez wątpienia ta doktryna, wspierana przez wspomniane wyżej praktyki, wydaje się pociągająca dla wielu współczesnych ludzi. Czy jednak jest zgodna ze zdrowym rozsądkiem oraz zasadami wiary katolickiej? (...)

Przez wiele lat byłem tradycyjnym katolikiem, aż wreszcie złapałem się na tym, że jestem sedewakantystą. Brzmi to raczej dziwnie, ale tak było w istocie. Nie podjąłem decyzji, aby stać się sedewakantystą, lecz uczęszczając na Msze gdzie ksiądz otwarcie nie sprzeciwiał się sedewakantyzmowi oraz po przeczytaniu wielu artykułów wyjaśniających przypuszczalnie antykatolickie poglądy Papieża doszedłem do wniosku, że Papież nie może być katolikiem.

W tym czasie nasz duszpasterz rozprowadzał taśmę z wykładem pewnego tradycyjnego księdza, który twierdził, że my, jako katolicy nie mamy prawa sądzić papieża. Pomimo, że dwukrotnie przesłuchałem kasetę i znałem treść wykładu, nie stałem się przeciwnikiem sedewakantyzmu. Nie zdecydowałem się na gruntowne przestudiowanie problemu i przemyślenie własnych poglądów aż do momentu, kiedy przeprowadziliśmy się do miasta, w którym znajdowała się kaplica Bractwa Św. Piusa X, gdzie ksiądz był bardzo negatywnie nastawiony do sedewakantyzmu. Po przeprowadzeniu wielu rozmów zauważyłem, że początki sedewakantyzmu są u wszystkich bardzo podobne.

Rozmyślanie.

UROCZYSTOŚĆ OPIEKI ŚW. JÓZEFA, OBLUBIEŃCA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

I. Urząd opieki Św. Józefa posiada głębokie uzasadnienie.

II. Troskliwość, z jaką Św. Józef pełni swój urząd.

Zastanawiające są intencje Autorów tego art. którego konwencja przekracza suchą krytykę sedewakantyzmu, przekracza granice zadumania się nad problemem, a wchodzi w sferę wytykania palcem, a może nawet i gorzej.
Autorzy kryją się przypuszczalnie pod nick`ami, nie jest to zatem wypowiedź redakcji, ani osób fizycznych.
Jak w większości podobnych art.  —  w podobnym temacie — Autorzy są dotknięci syndromem Jakuba i Ezawa, gdzie Jakub oszustwem okradł swego brata Ezawa. Jakub nie tyle ukradł bratu czapkę gruszek, ile „błogosławieństwo”, które nie jest materią i jako takie nie może pochodzić od człowieka.

Błogosławieństwo nie jest materialne i jego spoczywanie na osobie ludzkiej nie może podlegać warunkom materialnym.
Podobnie z papiestwem, papiestwa nie można ukraść. Legalność zasiadania na stolicy Piotrowej nie polega na zamordowaniu legalnych papieży lub kandydatów, a to celem przejęcia władzy Namiestnika Chrystusa.
Jest to jedynie część problemu, który może dotyczyć nominacji wszystkich posoborowych „papieży” – wystarczy jednie spojrzeć nieco wstecz: Na nagły zgon P-XII, problemy z tajemnicami wyboru, niewyboru kard. Siri, śmierć JP-I, zamach na JP-II i jego późniejsza spektakularna śmierć z powodu zagłodzenia (przypuszczalnie celowy błąd w sztuce lekarskiej), ustąpienie B-XVI i oddanie władzy biskupowi Rzymu Bergoglio.
Co ciekawe, w art. ujawnia się brak odniesienia do Pierwszego Przykazania, nie ma tam również hasła apostazja. Papież - pojawia się 70 razy, antypapież - 7. czyli "papież" ma rację, bo ma przewagę  liczebną.