Konsekracje biskupie w czasie przedłużającego się okresu Sede vacante

Ekskomunika – czyli wykluczenie z Kościoła jest karą kościelną, przez którą podlegający jej grzesznik zostaje wyłączony ze społeczności chrześcijan katolików i oznacza, że nie uczestniczy w łaskach wypraszanych przez Kościół Święty dla wszystkich swoich wiernych członków. Ekskomunikowany pozbawiony jest także łask płynących z każdej Mszy świętej. Nie wolno zapominać, że Kościół jest Mistycznym Ciałem samego Chrystusa.

Wierzymy, że każdy kto porzuca Kościół katolicki ryzykuje swym wiecznym zbawieniem, a dotyczy to także członka Kościoła, który nie wypełnia swoich obowiązków. Albo człowiek jest aktywnym członkiem Kościoła, albo prowadząc grzeszne życie – tj. gdy żyje bez łaski uświęcającej – staje się jego martwym członkiem. Takimi martwymi członkami są ludzie, którzy nie żyją według Boskich przykazań, nie przyjmują sakramentów albo przyjmują je niegodnie i przestali się modlić, chociaż nadal zachowują przynajmniej odrobinę wiary. Pozostawanie żywym członkiem Kościoła jest również wielkim darem Bożym, o który musimy się pilnie troszczyć. Dzisiaj niestety bardzo wielu ludzi tego nie docenia i dopuszcza się takich czynów (przestępstw), które automatycznie wykluczają ich z tej bosko-ludzkiej instytucji, którą dla naszego zbawienia założył sam Bóg – Jezus Chrystus. Wykluczenie z Kościoła jest ciężką karą Bożą. Takie automatyczne wykluczenie z Kościoła nazywamy ekskomuniką latae sententiae.

Gdy tylko ogłoszono, że Benedykt XVI i kardynał Robert Sarah opublikowali książkę broniącą celibatu kapłańskiego, zostali oskarżeni o atak na papieża Franciszka. Na jego twarzy był to dziwny ładunek. Papież Franciszek sam bronił normy celibatu, zastanawiając się, czy możliwe są poszerzone wyjątki. Daleki od krytykowania Franciszka, Benedykta i Sary pisze „w duchu synowskiego posłuszeństwa papieżowi Franciszkowi”.

Ale w dzisiejszym Kościele każde wyraźne potwierdzenie prawowierności jest interpretowane jako wyzwanie dla autorytetu papieża Franciszka. Jest to otrzeźwiający fakt, o którym Benedykt i Sara dobrze zdają sobie sprawę. „Chcemy trzymać się z dala od wszystkiego, co mogłoby zaszkodzić jedności Kościoła”, piszą we wstępie do From the Depths of Hearts: Priesthood, Celibacy and the Crisis in the Catholic Church  (galerie z wydania angielskiego zostały uzyskane przez Pierwsze rzeczy ). „Prywatne kłótnie, manewry polityczne, gry o władzę, ideologiczne manipulacje i pełne goryczy krytyki grają w diabła - dzielnika, ojca kłamstwa”.

A CALL TO ARMS by Matthew Schmitz1 . 13 . 20

W ostatnich latach z zagadnienia wyartykułowanego w tytule uczynił się istny węzeł gordyjski, przedmiot dyskusji – a niekiedy wręcz kłótni – na portalach społecznościowych. Strony owego sporu licytują się na argumenty zapominając nieco o istocie uroczystości Epifanii – wyznaniu wiary pogańskich narodów i publicznej deklaracji wiary w Chrystusa.

„I wezmą krew baranka, i pokropią nią odrzwia i progi domu, w którym będą go spożywać” – czytamy w Księdze Wyjścia (Wj 12,7). „Krew posłuży wam do oznaczenia domów, w których będziecie przebywać. Gdy ujrzę krew, przejdę obok i nie będzie pośród was plagi niszczycielskiej, gdy będę karał ziemię egipską” (Wj 12,13). Narrację tę z drugiej części Pięcioksięgu słyszymy rokrocznie w noc Wigilii Paschalnej. W Bożym zaleceniu znaczenia drzwi krwią baranka możemy dopatrywać się pewnego praźródła obrzędu, którego dokonujemy w uroczystość Epifanii (Objawienia Pańskiego), zwanej również świętem Trzech Króli.

"Czyż nie ten jest kłamcą, kto przeczy, że Jezus jest Chrystusem? Ten jest Antychrystem, kto wypiera się Ojca i Syna. [...] wszelki zaś duch, który nie wyznaje Jezusa, nie jest z Boga. Jest to duch Antychrysta,..."

Bibliści i teolodzy są zgodni co do faktu, że profanację, o której mówiliśmy powyżej, utożsamić należy z nadejściem Antychrysta. Zauważmy, że samo określenie „antychryst” występuje jedynie u świętego Jana. I to zarówno w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej:

„Dzieci, nadeszła już ostatnia godzina: tak jak słyszeliście, Antychryst przychodzi. Teraz wielu jest antychrystów; po tym właśnie poznajemy, że nadeszła ostatnia godzina. Oni wyszli z nas, lecz z nas nie byli; jeśliby bowiem z nas byli, to pozostaliby z nami. Lecz w ten sposób wyszło na jaw, że nie wszyscy do nas należą. [...] Czyż nie ten jest kłamcą, kto przeczy, że Jezus jest Chrystusem? Ten jest Antychrystem, kto wypiera się Ojca i Syna. [...] wszelki zaś duch, który nie wyznaje Jezusa, nie jest z Boga. Jest to duch Antychrysta, o którym słyszeliście, że przyjdzie, a teraz jest już na świecie. [...] Pojawiło się na świecie wielu zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przychodzi w ciele; taki właśnie jest zwodzicielem, Antychrystem”[181].

Tę samą, a przynajmniej podobną rzeczywistość, przywołuje w swoim Liście do Tesaloniczan święty Paweł: