"Sedewakantyzm: w obronie autorytetu Kościoła katolickiego i papiestwa - BP DONALD J. SANBORN

Drodzy katolicy,

Ostatnio ktoś mnie skrytykował za to, że zbyt wiele rozpisuję się na temat sedewakantyzmu. To prawda, że jest to temat często przeze mnie poruszany. Czynię tak dlatego, że wierni zdają się zapominać o jego doniosłości." - ?

Drodzy katolicy proponuję nie wierzyć temu panu na słowo, tylko uważnie przeczytać jego teksty, rzekomo o sedewakantyzmie. W każdym z nich znajdziecie kilka ogólnych zdań o tym stanowisku i " jego doniosłości.", natomiast reszta długich wywodów i analiz poświęcona jest krytyce soboru Vaticanum II i jego dokumentów, Kościoła novus ordo, modernistów oraz postaw innych ugrupowań tradycjonalistów w tym, najczęściej Bractwa św. Piusa X. Można by mniemać, iż to doskonale, bieda z tym, że o sednie systemu sedewakantystycznego ani mru, mru, zwykle kilka ogólników i zdań zaprzeczających doktrynie katolickiej np.

Katolicka Msza Święta a
Novus Ordo Missae.
Czy NOM jest ważną mszą?

[(Artykuł z 1974 r.)]

1. KS. NOËL BARBARA

Treść:
1. List Apostolski o święceniach anglikańskich
2. Przypomnienie pewnych prawd
3. Reforma Ordo Missae: zasięg i głębokość przewrotu; cel reformatorów
4. Skażenie Mszy w celu dostosowania do protestanckiej uczty:
A - Defekt intencji
B - Defekt formy
5. Zakończenie
6. Dodatkowe uwagi dotyczące intencji odprawiających Novus Ordo Missae w dobrej wierze LIST APOSTOLSKI O ŚWIĘCENIACH ANGLIKAŃSKICH:
DOKTRYNALNA WARTOŚĆ TEGO DOKUMENTU

+++

Laudetur Iesus Christus 

"Oburzenie” Bractwa nawołujące do pokuty i modlitw, ale bez wezwania do równoległego czynu, jest szydzeniem z Pana Boga i oczywistym bluźnierstwem. To jest zwykła prymitywna dewocja.
Ojcem obecnego zła jest tolerancja w Kościele wobec obcych Bogu nauk, a to trwa już od tysiąca lat, świadectwem tego jest  choćby przecież protestantyzm, który od wieków jest tolerowany przez kolejnych papieży. A to jest forpoczta żydostwa, które jest tym gorszą zarazą.

Sobór Watykański II — tj. apostazja —  i poczet jego błaznów — na czele z Janem Pawłem II — to jedynie stary wrzód, który w końcu pękł. Nota bene, Bergoglio nie czyni niczego nowego, a czego nie nauczałby wcześniej świętoszek Jan Paweł II. Te „oburzenia” to bohaterstwo spóźnionych na barykady.

Problemem doraźnym tego świata jest brak papieża, Kościół nie może istnieć bez Papieża, a stan ten trwa od pół wieku. Kolejno — konsekwencją braku Kościoła jest upadek naszej cywilizacji europejskiej, która jest zbudowana na Kościele. Kościół — Matka Narodów — jest architektem wszystkiego i świat bez Kościoła, bez Papieża podąża ku upadkowi. To widać, te straszne wojny i cierpienia są właśnie skutkiem braku władzy Kościoła w świecie!

Trzeba zatem wypędzić Bergoglio z Rzymu, a to łącznie z B-XVI, który jest oczywistym zdrajcą i powoływać legalnego papieża.
Trzeba się spieszyć, wybór papieża odbywa się jedynie poprzez sukcesję, a ta spoczywa na niewielu już kapłanach w świecie, gdyż reforma liturgiczna P-VI z roku 1969 wykluczyła ważność święceń kapłańskich — wszyscy księża wyświęceni po 1969 roku nie są kapłanami z nadania apostolskiego (brak sukcesji apostolskiej), lecz pastorami od gadania — rabinami.

Trzeba mieć odwagę wykrztusić to z siebie i działać według tego.

In Christo

Red. Gazeta Warszawska