Każdego 5 sierpnia Kościół obchodzi uroczystość poświęcenia Bazyliki Santa Maria Maggiore, pierwszego wielkiego sanktuarium maryjnego na Zachodzie. Jej początki wiążą się ze starożytną tradycją, która dała początek tytułowi Matki Boskiej Śnieżnej i która od ponad szesnastu wieków upamiętnia szczególną opiekę Maryi nad Kościołem Rzymskim.

Oprócz legendarnego charakteru, jaki tradycja nadała niektórym szczegółom, opowieść ta kryje w sobie głęboką prawdę duchową: gdy człowiek pokłada ufność w Bogu, Opatrzność znajduje nieoczekiwane sposoby, aby zrealizować swoje zamiary.

Śnieg, który oznaczał miejsce wybrane przez Dziewicę

Czcigodny i drogi Don Davide, pragnę wyrazić Tobie, Najdostojniejszym Biskupom – a zwłaszcza nowo konsekrowanym Braciom – i całemu Bractwu Kapłańskiemu moją duchową bliskość i pełne wsparcie w tej tak niespokojnej i dramatycznej godzinie.

Szczególnie cenię Twój List do Leona, poruszony głębokim duchem kapłańskim, który go przenika.

Dawno, dawno temu istniała odrażająca postać zwana „Reprobus” (jak w słowie „odrzucony”). Na prawosławnym Wschodzie jest on wspominany jako potwór, a jego ikona przedstawia go z głową psa. Na katolickim Zachodzie mówi się, że był olbrzymem; a wszyscy wiemy, że olbrzymy są tylko częściowo ludźmi, będąc produktem niedozwolonej aktywności seksualnej między aniołami o wątpliwej moralności a ludzkimi kobietami (Rdz 6, 4). Reprobus był tak odrażający, że stał się bliskim przyjacielem i towarzyszem samego diabła i służył mu, ponieważ uważał Szatana za najpotężniejszego króla na świecie. Rebrobus był żołnierzem, który czynił zło.

Pewnego dnia, podróżując z diabłem, natknął się na przydrożny krzyż. Ku jego zdumieniu, diabeł okazywał wyraźne oznaki niepokoju i strachu. Dla Reprobusa stało się jasne, że ktokolwiek symbolizuje ten krzyż, jest potężniejszy od diabła. Porzucił diabelską służbę i zaczął szukać tego, kto miał krzyż jako symbol.

Niedługo potem spotkał chrześcijan, ale jego trudności dopiero się zaczynały. Nie przejawiali oni żadnych oznak władzy świeckiej, jedynej, jaką znał. Byli prześladowani w wielu miejscach i wszędzie byli bardzo spokojni i pokorni, poświęcając się potrzebującym, bardziej gotowi do służenia niż dominowania, co było zupełnym przeciwieństwem jego własnego zachowania. Co więcej, miało to związek z krzyżem, który tak bardzo zatrwożył diabła. Usłyszał Ewangelię i to sprawiło, że zapragnął zostać chrześcijaninem.

Bizantyjski Katolicki Patriarchat – głos wołającego na pustyni – podkreśla: ekskomunika sześciu biskupów, ogłoszona przez apostatyczny Watykan, jest nieważna. Ekskomunikując biskupów za ich wierność Chrystusowi, ekskomunikowano samego Chrystusa. W rzeczywistości Fernandez i Leon Prevost ponownie ekskomunikowali się z Kościoła Chrystusowego. Przez brak skruchy i upór popełnili kolejny grzech przeciwko Duchowi Świętemu.