Drodzy Przyjaciele,

Z radością zwracam się do wszystkich zgromadzonych w Tampie, w otoczeniu osobistości tradycyjnego świata katolickiego. Wielu z was zdaje sobie sprawę z bardzo poważnego kryzysu instytucjonalnego, którego doświadczamy, zarówno w sferze cywilnej, jak i kościelnej. Ataki na obywateli i wiernych pochodzą od najwyższych władz państwowych i kościelnych, wbrew ich właściwym celom. Inni z was są zdumieni tymi wydarzeniami, nie mogąc uwierzyć, że osoby sprawujące władzę mogłyby świadomie działać na rzecz zniszczenia instytucji, którym przewodzą. Są tacy, zwłaszcza wśród tak zwanych „umiarkowanych”, którzy nadal uważają, że działania polityków i biskupów są wynikiem braku doświadczenia, naiwności lub nieporozumień. Jednak kilka lat po rozpoczęciu psychopandemicznej farsy, która wyznaczyła decydującą fazę tego ataku, pojawiają się dowody na istnienie jednego scenariusza, pod jednym kierownictwem, napisanego przez tych, którzy nie kryją swojego pragnienia wyludnienia planety i zniewolenia pozostałej części ludzkości.

I był im poddany.
Łk 2:51

Po objawieniu pasterzom w Świętą Noc Bożego Narodzenia i publicznym objawieniu Trzech Króli w Objawienie Pańskie, liturgia tej niedzieli wprowadza nas w intymność Świętej Rodziny. Ustanowienie tego święta jest stosunkowo niedawne: w 1895 roku Leon XIII ustanowił je w trzecią niedzielę po Objawieniu Pańskim, a następnie w 1921 roku Benedykt XV ustalił je na niedzielę w oktawie Objawienia Pańskiego. Nie zapominajmy, że w tamtych latach Kościół katolicki i społeczeństwo dochodziły do ​​siebie po prześladowaniach liberalnych i masońskich rządów XIX wieku oraz po okropnościach Wielkiej Wojny. Atak na społeczeństwo chrześcijańskie skierowany był przede wszystkim przeciwko rodzinie, a w szczególności przeciwko rodzinie katolickiej. Z drugiej strony, ten destrukcyjny plan był od dawna teoretyzowany w lożach masońskich i z czasem znalazł swoje urzeczywistnienie. W naszych czasach ideologia „woke”, o szatańskim pochodzeniu, postrzega tradycyjną i patriarchalną rodzinę jako przeszkodę dla ustanowienia globalistycznego Nowego Porządku i z tego powodu narzuca zniesienie całej cywilizacji greckiej, rzymskiej i chrześcijańskiej. Święto, które dziś obchodzimy, stanowi zatem opatrznościową odpowiedź, w której Kościół Święty nieustraszenie broni rodziny naturalnej, wyniesionej do porządku nadprzyrodzonego wraz z Sakramentem Małżeństwa ustanowionym przez naszego Pana. Dla tej niezbędnej komórki społecznej – której żadna ziemska władza nie może zastąpić żadnym zastępcą bez zasłużenia na najsurowsze kary Boże – mądrość rzymskich papieży wskazała jako wzór Świętą Rodzinę Jezusa, Maryi i Józefa: rodzinę świętą, ponieważ składa się nie tylko ze świętych, ale ze Słowa Bożego, które stało się ciałem, Matki Bożej zawsze Dziewicy i Jej najczystszego Oblubieńca Józefa, z rodu króla Dawida i domniemanego ojca naszego Pana. Bardzo szczególna, a zarazem normalna rodzina: szczególna ze względu na swoich członków, normalna, ponieważ nawet dla nich dostrzegamy hierarchię w działaniu, której współczesny świat tak bardzo nienawidzi: hierarchię ontologicznie patriarchalną właśnie dlatego, że opiera się na Boskim Ojcostwie Ojca Przedwiecznego, którego dziedzicami uczynił nas nasz Pan Jezus Chrystus. Jako dzieci Boże w porządku Łaski, stajemy się również dziećmi Regina Crucis , Tej, którą umierający Pan dał nam na Golgocie jako Matkę każdego z nas i całego ciała kościelnego, tak że wzywamy Ją jako Mater Ecclesiae (Matkę Kościoła).