Spisek przeciwko kościołowi – Maurice Pinay

"Zobaczyłam znowu nowy i dziwny Kościół, który oni próbowali zbudować. Nie było w nim nic świętego... Ludzie miesili chleb w krypcie poniżej... ale on nie podnosił się, ani oni nie otrzymywali Ciała Naszego Pana, ale tylko chleb. Ci, którzy byli w błędzie przez nich niezawinionym i którzy pobożnie i płomiennie pragnęli Ciała Jezusa otrzymywali pocieszenie duchowe, ale nie działo się to przez przyjmowanie Komunii. Wtedy mój Przewodnik (Jezus) powiedział: TO JEST BABEL".

Historia dogmatów jest jako pojedynczy przedmiot nauki właściwie kreacją protestancką; pierwsze pisma specjalnie dogmatyczno-historycznego zakroju wyszły z rąk protestantów, a katoliccy teolodzy zwrócili na tę gałąź teologicznej nauki dopiero uwagę, kiedy protestanci mieli już wielką liczbę kompendiów i ksiąg naukowych w tym kierunku napisanych, a rozlicznymi w nich rozsianymi błędami zniewolili do wystąpienia i obrony prawdy. Temu przecież nie można zaprzeczyć, żeby Ojcowie katoliccy dawniejszych już wieków nie mieli byli przygotować pola, jak do innych prac w teologii, tak i do tych, o których mówimy. Ale były to tylko przygotowania (1). Niejeden zresztą katolik patrzy z niedowierzaniem i dziś na historię dogmatów jako na osobną gałąź nauki teologicznej dlatego właśnie, że specyficznie protestanci pierwsi ją uprawiali i że dlatego niejeden błąd w niej znalazł poparcie; ależ mimo to nie można i nie godzi się jej pominąć. Że nie można i nie godzi się, to chcielibyśmy wykazać na następnych kartach, a tym samym wykazać znaczenie i obudzić interes dla niej.

ŹRÓDŁA ŁASKI I MIŁOŚCI BOŻEJ

– SAKRAMENTY ŚWIĘTE

 Z pełności Jego wszyscyśmy wzięli. Jan 1, 16.

Chrystus – życie nasze. Kolos. 3, 4.

Nieskończoną i niewypowiedzianą miłość okazał Chrystus Pan, gdy się stał człowiekiem we wszystkim oprócz grzechu do nas podobnym, dokonał dzieła odkupienia rodzaju ludzkiego z niewoli grzechu pierworodnego przez mękę i śmierć na krzyżu – "Umiłowawszy swoje, do końca je umiłował" (1). Tę skarbnicę miłosierdzia swego udostępnił nie tylko dla współczesnych, ale dla wszystkich potomków Adamowych po wszystkie wieki aż do skończenia świata, zawarł je w siedmiu źródłach przez się ustanowionych, które nazywamy sakramentami. "Przez nie to, mówi Sobór Trydencki, usprawiedliwienie człowieka albo się rozpoczyna, albo powiększa, albo odzyskuje" (2). Ponad sakramenty święte nigdy i niczego Kościół nie uważał za więcej święte, więcej pożyteczne, więcej wzniosłe i więcej boskie.