Treść: Słusznie Kościół św. zwraca w osobnej uroczystości uwagę naszą na najświętsze Imię Jezus, gdy w nim ukrywa się wszelka wzniosłość imion Mesjańskich, a przez to wszystko się w nim łączy co miłość naszą ku Jezusowi Panu zapełnić jest w stanie.

Myśl ta zasadnicza w dwóch mianowicie rozciąga się nam punktach:

   1) jak osoba Zbawiciela a

   2) Jego prawo jednoczy w nim nasze serca. – I. Jego osoba. Bo to osoba Boga-Człowieka.

         a) Pan Jezus jest prawdziwym Bogiem, a więc doskonałości najwyższe Boskie jakżeby nie miały zapalić miłością serc naszych ku Jezusowi, kiedy one w całej swojej pełności są Jego udziałem.

         b) A człowieczeństwo Jezusowe ileż ono ma w sobie godnego podziwienia i miłości.

Jaki wdzięk i powab Jego twarzy, w której odbija się cały ocean łaskawości i słodyczy – jaka zacność i piękność Jego duszy, której doskonałość w Sercu Jego widzimy, zwłaszcza tą pełną dla nas uroku: łagodność i miłość. – II. Jego prawo. Prawda, mówią niektórzy, że ciężkie prawo na nas włożył Zbawiciel, ale bliżej się przypatrzywszy, poznamy, że ono nie tylko święte i sprawiedliwe, ale pełne pociechy, pokoju i szczęścia największego. Czy bowiem to prawo jest czymś innym jak prawem miłości? Miłość Boga nade wszystko i miłość bliźniego jako siebie samego – oto cała jego treść. Nie dość jednak, że dał tak miłosne prawo, ale do wykonania go pomaga nam łaską swoją, Boskim przykładem w życiu, a zwłaszcza w męce swojej przenajdroższej i w Sakramencie Ołtarza, wreszcie porucza nam nagrodę przyszłą, wieczną. Jakżeż serce nasze musiałoby być przewrotnym, gdyby jeszcze obojętnym było dla Jezusa i miłości Mu swej odmawiało?

Homilia na Narodzenie Pańskie

Chwała Bogu na wysokościach,
a na ziemi pokój ludziom dobrej woli.

Łk 2:14

Jeśli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować (J 15,20). A od samego momentu Jego narodzenia secundum carnem, Nasz Pan był prześladowany: nawet w pieluszkach, żołnierze Heroda szukali Go, aby zabić Dzieciątko, którego Herod obawiał się, że mogłoby przyćmić jego ziemską władzę. Męczennicy fałszywego monarchy mianowanego przez cesarza, Święci Młodziankowie, których pamięć będziemy czcić za kilka dni, byli pierwszymi – same dzieci – zamęczonymi przez władzę równie tyrańską, co nielegalną, która z tego właśnie powodu musiała narzucać się przemocą, nawet najmłodszym i najbardziej bezbronnym. Crudelis Herodes, Deum venire quid times? mówi hymn na Objawienie Pańskie: „Okrutny Herodzie, czemu boisz się nadchodzącego Boga?” Nowi Herodowie, przez całą historię, a zwłaszcza w tym ponurym zmierzchu, który oznacza upadek cywilizacji chrześcijańskiej, zadawali i nadal zadają cierpienie maluczkim, aby raz po raz krzyżować w Jego członkach Boską Głowę Mistycznego Ciała. Ich linia utrwala przez wieki ślepą i mściwą niechęć tych, którzy wiedzą, że są uzurpatorami i boją się przyjścia Króla, ponieważ oznaczałoby to koniec ich oszustw. Boją się Jego powrotu jeszcze bardziej, ponieważ w Drugim Przyjściu – tym razem w olśniewającej chwale Rex tremendae maiestatis – to nie Nasz Pan ucieknie przed Swoimi wrogami, lecz On sam pociągnie ich przed Siebie i osądzi przed światem, a na podstawie powszechnego dowodu ich zbrodni zostaną wrzuceni w otchłań. Przemoc niegodziwych skrywa przerażenie świadomości, że ich dni są dosłownie policzone.

h

Z apostolską troską i miłością „Wielkiego Pasterza owiec, Pana naszego Jezusa Chrystusa” (Hbr 13, 20), która przynagla do obdarowywania nią i naśladowania jej dzięki natchnieniu jego łaski, pilnie usiłujemy, podzielić się nią z niemałą częścią chwalebnego narodu brytyjskiego.

O skierowaniu ku nim naszej woli szczególnie świadczył nasz własny list, który poprzedniego roku skierowaliśmy do Brytyjczyków, poszukujących królestwa Chrystusowego w jedności wiary: tenże naród do dawnego z matką Kościołem połączenia wspomniawszy one przywoływaliśmy, i zachęciwszy do upraszania w duszy u Boga szczęśliwego pojednania, usilnie zabiegaliśmy o jego dojrzenie. Wtedy, kiedy bynajmniej niedawno, w tymże okólnym liście o jedności Kościoła miała być mowa, przy czym bynajmniej Anglię mieliśmy na uwadze nie na ostatnim miejscu; przyświecała nam nadzieja, że być może nasze dokumenty zarówno katolikom przyniosą utwierdzenie jak również i spierającym się przeciwnikom przyniosą zbawienne oświecenie. Także i to wyłuszczyć pragnęliśmy, że każdy naród w równej mierze, człowieczeństwo i wielką troskę o zbawienie wieczne wykazuje, to jest że dobroć Brytyjczyków jest nam dobrze znana jak również i łaskawość dla każdego ludzkiego rozumnego wyrazu uczucia.