„Niech Jezus spojrzy na twoje serce i uzdrowi je. Ja też muszę to zrobić: pozwól Jezusowi spojrzeć na moje serce i je uzdrowić”.

Zatrzymajmy się przy Ewangelii, a może nawet kontemplując ikonę Chrystusa, „Święte Oblicze”. Kontemplujmy oczami, a jeszcze bardziej sercem; i dajmy się pouczyć Duchowi Świętemu, który mówi nam w środku: To On! On jest Synem Bożym, który stał się barankiem, ofiarowanym z miłości. On sam poniósł, tylko On cierpiał, On sam zadośćuczynił za grzech, grzech każdego z nas, grzech świata, a także moje grzechy. Wszyscy.

Sprowadził ich wszystkich na siebie i zabrał nam, abyśmy w końcu byli wolni, a nie niewolnicy zła. Tak, nadal jesteśmy biednymi grzesznikami, ale nie niewolnikami, nie, nie niewolnikami: dziećmi, dziećmi Bożymi!

Papież Franciszek, 19 stycznia 2020 r.

Pomnik przedstawiający w 3D wizerunek Człowieka z Całunu Turyńskiego jest dziełem rzeźbiarza Juana Manuela Miñarro z Andaluzji w Hiszpanii.

Posąg został wystawiony dla wiernych z Walencji w Hiszpanii przez mającą tam siedzibę międzynarodową organizację zajmującą się badaniem Całunu Turyńskiego, Centro Español de Sindonología .

„To bardzo realistyczne” – wyjaśnił kanonik katedralny José Verdeguer, „chociaż niektóre rany są nieco «osłodzone»”, to znaczy nie są pokazane z taką brutalnością, jak by były.

ŻYWOT i Bolesna Męka JEZUSA CHRYSTUS  i Najświętszej Matki Jego Maryi 
wraz z Tajemnicami Starego Przymierza
według widzeń świątobliwej Katarzyny Emmerich
z zapisków Klemensa Brebntano
przełożył na język polski ks. Władysław Rakowski
1927 rok.

34. W DZIEŃ WIELKIEJ SOBOTY

Napisane 30 marca 1945. A, 11783-11806

Poranek nadchodzi mozolnie, jakby ociągając się. Choć nie ma chmur na niebie, jutrzenka dziwnie się opóźnia. Wydaje się, że gwiazdy utraciły wszelką moc. I jak księżyc blady był w nocy, tak blade jest wschodzące słońce. Przyćmione... Być może i ono płakało z księżycem tak bardzo, że ma teraz wygląd przyciemniony, jak oczy dobrych ludzi, które płakały i płaczą z powodu śmierci Pana...

Jan, który zauważył, że ponownie otwarto drzwi, wychodzi, głuchy na matczyne błagania. Niewiasty zamykają się w domu, jeszcze bardziej wystraszone teraz, kiedy nawet apostoł odszedł.

Maryja, ciągle w Swojej izbie, z rękami na kolanach, patrzy uważnie przez okno, które wychodzi na ogród – niezbyt przestronny, ale wystarczająco duży i cały pełen róż w kwiatach, [rosnących] wzdłuż wysokich murów i w fantazyjnych kwietnikach. Czubki lilii nie mają jeszcze łodyżek przyszłych kwiatów. Są gęste, piękne, ale – z samymi liśćmi. Maryja patrzy, patrzy, ale sądzę, że nie widzi nic [oprócz] tego, co jest w Jej biednym i zmęczonym umyśle: agonii Syna.