ELEISON COMMENTS DCCLV (January 1, 2022) : “RESISTANCE’S” 2022

If by “Resistance” we understand that loose grouping together of Catholic priests and lay-folk striving to maintain and to live by the faith and morals of traditional Catholicism prior to its essential dislocation by the modern world through the Second Vatican Council, then what are its prospects in the New Year just arriving ? In appearance those prospects are not bright, because the Devil seems with the Covid-nonsense to be winning the battle for control of our world. In reality they are bright, because if the “Resistance” has survived so far, it can only be because God is granting to it minimal graces of survival in accordance with His promise to be with His Church to world’s end, and that promise still stands (Mt. XXVIII, 20).

Konstytucja Apostolska Piusa VI "Auctorem fidei" z 1794 r. ma wyjątkowy charakter w historii Kościoła, a mimo swej wagi i aktualności należy do najbardziej zapomnianych i lekceważonych dokumentów Magisterium Kościoła. Na oficjalnej stronie watykańskiej jest umieszczona tylko po włosku. Nie jest łatwo znaleźć oryginalny text łaciński (tutaj wraz z tłumaczeniem hiszpańskim), ani tłumaczenia na inne języki (tutaj niemiecki). Wygląda na to, że tłumaczenie na język polski dotychczas nie istnieje. Dlatego warto przytoczyć jej zasadnicze treści przynajmniej w skrócie.

We wstępie papież zarysowuje powód i kontext tego dokumentu. Chodzi o tzw. synod w Pistoia z 1786, mieście w Toskanii pod panowaniem habsburskiego księcia Leopolda, brata cesarza Józefa II, który zasłynął z tzw. józefinizmu. Synod został oficjalnie zwołany przez tamtejszego biskupa Scipione de Ricci, jednak pochodził właściwie z inicjatywy księcia, który w swoim przesłaniu skierowanym do biskupów Toskanii stawiał 57 konkretnych postulatów, zaczerpniętych z masońskiego programu opublikowanego w Londynie w 1785 r. pt. "Kościelny obywatel": 

BOLLA
AUCTOREM FIDEI
DEL SOMMO PONTEFICE
PIO VI

Il Vescovo Pio, Servo dei servi di Dio. A tutti i Cristiani, salute e Apostolica Benedizione.

1. Tenendo fisso lo sguardo su Gesù, autore e perfezionatore della fede, l’Apostolo (Eb 12) vuole che ripensiamo a quale e quanto grande contraddittorio egli dovette sostenere da parte dei peccatori contro lui stesso, affinché noi, stanchi per le fatiche e i pericoli, non ci perdiamo talvolta d’animo e non rimaniamo pressoché soccombenti. Tenendo fermo questo salutare pensiero, è assolutamente necessario che noi ci fortifichiamo e ristoriamo quando contro lo stesso Corpo di Cristo, che è la Chiesa (Col 1), più veemente avvampa l’ardore di codesta feroce, interminabile congiura, affinché, confortati dal Signore e nella potenza della sua virtù, protetti dallo scudo della fede, possiamo resistere nei giorni del male ed estinguere tutti gl’infuocati dardi del maligno (Ef 6). In questo sconvolgimento dei tempi, in questa orribile confusione, tutti i buoni debbono sostenere una dura lotta nella quale i nemici combattono contro tutti coloro che hanno il nome cristiano; più dura per Noi, cui incombe un impegno maggiore per la Religione Cristiana in quanto Ci sono affidati la cura e il governo pastorale di tutto il gregge (San Siricio ad Imerio di Tarragona, Lettera 1 presso il Coust). Ma pure nella stessa gravezza di questo peso caricato sui Nostri omeri, cioè «di portare i pesi di tutti coloro che sono gravati», quanto più Noi siamo consapevoli della Nostra debolezza tanto più Ci solleva ad una più ferma speranza la divina istituzione di questo apostolico ministero, talmente stabilito nella persona del beato Pietro che, non dovendo questi giammai abbandonare il governo della Chiesa che gli era stato affidato da Cristo, neppure tralasciasse mai di portare i pesi dell’impegno apostolico, trasferito in coloro che Dio gli aveva affidato quali successori da sostenere e proteggere in tutta la serie perpetua.

Rzuca się w oczy, że nawet wśród sede--- mamy do czynienia z notorycznym, zastanawiającym przemilczeniem kwestii żydowskiej. T.z. problemu żydowskiego boga.

Tu, w tym art, Boga Mahometa można napomknąć, ale boga Abrahama już nie można. A taka postawa jest właśnie świadectwem podążania nurtem wspólnym lub podobnym do nurtu Soboru Watykańskiego, który przemilczając boga żydowskiego urównouprawnił boga muzułmańskiego, tym samym przemycając do „ducha Soboru” Jehowitów, a to w sposób ukryty.

Jakie są motywy przemilczania boga żydowskiego?

 - Zwykły strach, czy kryptojudaizm?

Red. Gazeta Warszawska

+

KS. BENEDICT HUGHES CMRI Redaktor "The Reign of Mary"

Czytelnicy "The Reign of Mary" dobrze znają nasz pogląd na Vaticanum II – a mianowicie, że był to heretycki sobór, który dał początek nowej religii. W szczególności, wskazaliśmy konkretne błędy w jego dekretach. (Zob. np. "The Reign of Mary", nr 148). Kongregacja Królowej Maryi Niepokalanej, która wydaje to czasopismo, zawsze podkreślała, że Vaticanum II był heretycki i należy go całkowicie odrzucić jako "zbójecki sobór".

Bez wątpienia zdajecie sobie również sprawę z faktu, że konserwatywni apologeci soborowego kościoła, zauważając herezje i świętokradztwa, które miały miejsce w ciągu ostatnich 50 lat w imię Vaticanum II, starali się zawsze przekonywać, iż te obrzydliwości to tylko i wyłącznie rezultat liberalnej "interpretacji" dokumentów Vaticanum II. Innymi słowy, upierają się, że same dokumenty są całkowicie ortodoksyjne, nawet jeśli są niejednoznaczne.