The 85 canons of apostles

1. A Bishop must be ordained by two or three other Bishops.

(c. IV of 1st C.; c. III of 7th C.).

Interpretation.

The word Bishop primarily and properly is applied, in the divine and holy Scriptures, to God, who supervises and oversees all things in the universe [Note of Translator. — Here, as in many other similar cases, a word of explanation needs to be added in English for the benefit of readers unfamiliar with the etymology of words; I observe, therefore, that the corresponding Greek word signifies "overseer."], as Job bears witness, saying: "This is the portion of an impious man from the Lord, and the heritage appointed to him by the Overseer" i.e., by God (Job 20:29). And again: "Thine oversight (or supervision) hath preserved my spirit" (ibid. 10:12). It is also applied to our Lord Jesus Christ, as the premier of Apostles Peter says concerning Him: "For ye were like sheep going astray; but have now returned unto the Shepherd and Overseer of your souls" (I Pet. 2:25). But secondarily and by grace this noun is also applied to those who have been designated by God, just as God Himself says concerning Eleazar: "Overseer Eleazar, a son of Aaron the priest" (Num. 4:16). And to Ezekiel God said: "Son of man, I have made thee a watchman over the house of Israel" (Ezek. 3:17). And, in sum, the word Overseers, or Bishops, in the Old Testament refers to supervisors and watchmen of the internal and ecclesiastical administrations and affairs, just as is written concerning the aforenamed Eleazar that he had "The oversight (i.e., supervision) of all the tabernacle" (Num. 4:16), and concerning the high priest Jehoiada that he appointed overseers over the house of the Lord: "And the priest appointed overseers over the house of the Lord" (II Kings 11:18); as well as of the external and civil affairs and administrations as supervisors, just as is written: "And Moses was wroth with the overseers of the host, with the captains over a thousand, and with the captains over a hundred" (Num. 31:14).

   „Kardynał Müller” jest chyba mocno niedouczony lub ma bardzo złe intencje. Jego wypowiedź świadczy, o propagowaniu idolatrii, a to jest niedopuszczalne w Kościele Świętym.

   Każdy papież bez wyjątku jest osobą fizyczną, socjalną, grzeszną i może się mylić, papież jest nieomylny wtedy, kiedy ogłasza dogmat „ex cathedra” – a więc nie jest to dogmat papieski, ale kościelny. Ustami papieża Kościół Święty ogłasza dogmat wiary.

   Tu to sformułowanie „Nikt nie ma prawa krytykować Papieża, jeśli wiernie wypełnia swoją misję” jest na poziomie kawiarni studenckiej, albo gorzej, bo piwiarni. Skąd niby mamy wiedzieć to, że papież „Nikt nie ma prawa krytykować Papieża, jeśli wiernie wypełnia swoją misję” skoro widzimy, że jego słowa są fałszywe, a nawet przynoszą naszym bliźnim cierpienie, a i nawet śmierć.

   Skąd niby wiadomo, że jest to jego misja, a nie Obamy, czy spełnia ją wiernie? Czy to jest nasza misja, misja naszej wiary, nie nasza zagłada? -  Skoro... "...widzimy, że jego słowa są fałszywe, a nawet przynoszą naszym bliźnim cierpienie, a nawet śmierć".

Mamy milczeć? -  NIGDY!

Red. Gazeta Warszawska

+

„Nikt nie może oczekiwać od Ojca Świętego niczego innego niż zaangażowania w ziemski pokój między narodami”. Reakcja na polemikę prezydenta USA Trumpa z papieżem Leonem XIV. Autor: Gerhard Ludwig, kardynał Müller

Watykan-Waszyngton (kath.net) Kardynałowie, całkowicie dobrowolnie i w pełni świadomi swojej odpowiedzialności przed Bogiem, wybrali na papieża tego spośród swoich współkardynałów, którego sam Bóg wybrał i chciał, aby był następcą św. Piotra. My, kardynałowie, przyrzekliśmy papieżowi Leonowi XIV posłuszeństwo i zadeklarowaliśmy gotowość do stawania w jego obronie i w Kościele Chrystusowym, nawet do oddania życia. Nie będzie nowego Awinionu, o którym mówiono z groźbą, a każdy, kto zostanie ustanowiony antypapieżem przez jakiegokolwiek władcę lub pozwoli się nim stać, jest przeklętym zdrajcą dzieła Chrystusa. 

Opublikowano 5 grudnia 2013 przez Patrick

Zdradzona przysięga przeciwko modernizmowi

przez Johna Vennariego

1 września 2010 r. przypada setna rocznica promulgacji Przysięgi Antymodernistycznej przez papieża św. Piusa X.

Ksiądz prałat Joseph Clifford Fenton, wybitny amerykański teolog, nazwał Przysięgę Antymodernistyczną „najważniejszym i najbardziej wpływowym dokumentem wydanym przez Stolicę Apostolską w XX wieku. Jest to wspaniałe oświadczenie prawdy katolickiej w obliczu błędów szerzonych w Kościele przez najsprytniejszych wrogów, jakich Mistyczne Ciało Chrystusa napotkało w ciągu swojej historii”.

Przysięga Antymodernistyczna została zniesiona dwa lata po zakończeniu Soboru Watykańskiego II, jednak mężczyźni, którzy złożyli ją podczas święceń kapłańskich, nadal są nią związani. Ci, którzy złożyli tę świętą Przysięgę, a następnie promowali nowoczesny program Soboru Watykańskiego II, w tym nowy ekumenizm i wolność religijną, okazali się niewierni przysiędze, którą uroczyście złożyli przed Bogiem.